Η φωτογραφία του κόσμου τους

Δεν κηλιδώθηκε η δημοκρατία. (Ποιά δημοκρατία;) Δεν επλήγη η πίστη και η εμπιστοσύνη στους δημοκρατικούς θεσμούς. (Ποιους θεσμούς;) Δεν αμφισβητήθηκε το σύστημα που εκτρέφει τον θεσμικό ρατσισμό και τις διακρίσεις κάθε είδους και μορφής και κυρίως δεν ήταν έκπληξη αν και πολλοί ηγέτες σ΄όλο τον κόσμο δηλώνουν τώρα, υποκριτικά σοκαρισμένοι. Δεν επιβεβαιώθηκε η δύναμη του λαού και κάτω από καμία συνθήκη δεν αποτέλεσε το χθεσινό «ντου» στο Καπιτώλιο, πραξικόπημα ή έστω απόπειρα πραξικοπήματος. Η «τρύπα» όμως που αποδείχθηκε ότι υπήρχε και δεν δημιουργήθηκε ως δια μαγείας χθες, δεν ήταν μόνο στην ασφάλεια του Καπιτωλίου (του ναού της δημοκρατίας;) Η καθυστέρηση στην εκτίμηση των γεγονότων και στη δυναμική τους που επέδειξαν οι αρχές και κυρίως ο αμερικανικός λαός που θεωρητικά τουλάχιστον θα ‘πρεπε να υπερασπιστεί τη «Δημοκρατία», ή απουσία δηλαδή της «λαϊκής» αντίστασης με αντιδιαδηλώσεις ή ακόμα και συγκρούσεις αντιμαχόμενων «στρατοπέδων,» αποδεικνύει ότι ο τραμπισμός έχει βαθιά πλοκάμια που έχουν απλωθεί στην αμερικανική κοινωνία αλλά ας μη διστάσουμε να το διαπιστώσουμε επιτέλους και σ΄ολόκληρο τον κόσμο. Οποιοσδήποτε σκεπτόμενος άνθρωπος ή επίδοξος αναλυτής θα είχε τη στοιχειώδη αντίληψη να διαπιστώσει ότι αυτό που συνέβη δεν θα μπορούσε να οδηγήσει σε τίποτε το ουσιαστικό. Τα πραξικοπήματα έχουν μέθοδο, στρατηγική και στόχο. Αυτό ένας «τσαμπουκάς» ήτανε! Κι από αυτούς τους τσαμπουκάδες τους έχουμε πια συνηθίσει. Κι εμείς τόσο στην περιοχή όσο και ευρύτερα ξέρουμε από τέτοιους τσαμπουκάδες. Στην περίπτωση των ΗΠΑ έχει τη μορφή του ξεσπάσματος του κακομαθημένου γιού του συστήματος που δεν του έκαναν το χατίρι και θέλει να περάσει το δικό του. Που το εξαπάτησε το ίδιο το σύστημα που το δημιούργησε, το εξέλεξε και το εξέθρεψε. Ήταν απλά ένα πυροτέχνημα, μια φούσκα που έσκασε για να εντυπωσιάσει! Αυτός ήταν ο στόχος του υποκινητή. Δεν καθόταν σε κάποιο αρχηγείο του και εφάρμοζε το επιτελικό του σχέδιο. Δεν επέβλεπε και κατεύθυνε τις κινήσεις των «πραξικοπηματιών.» Τους άφησε να λειτουργήσουν όπως τους «εκπαίδευσε» τόσο ό ίδιος ως εκφραστής όσο και το ίδιο το σύστημα με όλες του τις δομές. Τα γεγονότα στις ΗΠΑ έχουν όλα τα χαρακτηριστικά αυτού που τα υπέθαλψε, αυτού που τα τροφοδότησε με τις βλακώδεις αντιδράσεις του, τους πιθηκοειδείς μορφασμούς τύπου Μουσολίνι και την απλουστευτική έως αφελή του αναλυτική δυνατότητα (θυμηθείτε τις χλωρίνες.) «Μιλώντας» δηλαδή με απλοϊκό τρόπο, χρησιμοποιώντας το πολύ πενήντα πιασάρικες συνθηματικές φράσεις, επικαλούμενος το λεγόμενο πατριωτισμό τους, απευθύνθηκε στην διάρκεια της θητείας του στον πολύμορφο όχλο στη γλώσσα που το εκπαίδευσε να συνεννοείται. Ας μην κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας όμως! Δεν είναι ζήτημα ενός μόνο «σχιζοειδούς» ηγέτη σε μια χώρα έστω και της εμβέλειας των ΗΠΑ. Σε ολόκληρο τον κόσμο «καλλιεργούνται» τέτοιου «είδους» πολίτες. Πολύ απλά αυτοί οι πολίτες «διευκολύνουν» το σύστημα και τους εκάστοτε εκφραστές του να εφαρμόσουν τις πολιτικές τους. Τέτοιου είδους πολίτες στηρίζουν ναζιστικά και ολίγον ναζιστικά μορφώματα. Τέτοιου είδους πολίτες θέλει ο καπιταλισμός σ΄ αυτό το στάδιο για να υπηρετήσει τις επιδιώξεις του! Ο συρφετός των «αγανακτισμένων» τραμπόπληκτων που πήρε τις ρούγες και τις στράτες των αμερικανικών πόλεων με τα όπλα στην τσέπη, με τις βίβλους στα χέρια, φορώντας κέρατα συνομωσιολόγων σαμάνων, αλαλάζοντας και δηλώνοντας αδικημένος δεν είχε και δεν θα μπορούσε να έχει συνοχή. Όπως δεν έχουν συνοχή, τηρουμένων των αναλογιών και για να προσγειωθούμε στην Ελλάδα, πολίτες που αμφισβητούν την πανδημία που την ονομάζουν απλή γρίπη, φασιστοειδών που τρώνε χοιρινά σουβλάκια απέξω από στρατόπεδα προσφύγων, που φωνάζουν ότι η Μακεδονία είναι μία και ελληνική, που φοράνε περικεφαλαίες αντί για κέρατα, που αδιαφορούν για την προσφυγική κρίση, που αντιμετωπίζουν εξαθλιωμένους πρόσφυγες ως εχθρούς του πολιτισμού που κληρονομήσαμε, που πιστεύουν στην διαβολικότητα του 5G, στην παγκόσμια συνομωσία του Σόρος και του Γκέητς, στα τσιπάκια, στην εξ ουρανού σωτηρία και συνωστίζονται στις εκκλησίες αποζητώντας προσωπική, εξ ουρανού, καθοδήγηση και σωτηρία. Αυτοί οι πολίτες με τις αντιδράσεις τους ανασύρονται ή διευκολύνονται να βγουν από τη φαρέτρα του παγκόσμιου καπιταλισμού που δεν έχει πατρίδα αλλά μόνο εθνικό χρώμα και χαρακτηριστικά και αφήνονται να δρουν κατά το δοκούν όταν εκτιμηθεί ότι μπορούν να φανούν χρήσιμοι. Το μόνο που κατάφεραν τα γεγονότα στις ΗΠΑ ήταν να φωτογραφήσουν την αμερικάνική κοινωνία αλλά στην ουσία και την παγκόσμια κοινότητα, στις αρχές μιας δύσκολης περιόδου με το μέλλον μας να διαγράφεται αβέβαιο στον ορίζοντα. Ελπίδα όμως υπάρχει. Ας την αναζητήσουμε!