Ή αλλιώς πως αντιλαμβάνεται η ΕΡΤ την αποστολή της

Μπορεί ο συγκεκριμένος δημοσιογράφος να φορά στα διαλείμματα κόκκινη μύτη και κωνικό καπέλο και να σκορπά το γέλιο και τη χαρά, σκορπίζοντας κομφετί «επιχειρήματα» σε καλεσμένους και συναδέλφους αλλά δεν πληρώνεται από τον ελληνικό λαό για να επαναλαμβάνει το ίδιο, χωρίς τον εξοπλισμό αυτή τη φορά, στη διάρκεια της εκπομπής. Στις ελάχιστες «φιλοπαίγμονες» παρεμβάσεις του, ως μόνιμος συνεργάτης της εκπομπής ΕΡΤ10 όταν, προσβάλλοντας τους τηλεθεατές, δεν ασχολείται με τα χέρια, το κινητό ή το τάμπλετ του, θεωρεί, για κάποιο αδιευκρίνιστο αλλά εύκολα αντιληπτό λόγο, ότι υποχρεούται ως αυθεντία να «πετάγεται» αυτομάτως όταν στη συζήτηση αναφέρεται ο όρος αριστερά ή κομμουνισμός ή όταν θεωρεί ότι θίγονται οι ιδεολογικές θέσεις που με ευλάβεια προβάλει. Χθες (230120) η υφυπουργός Παιδείας κα Ζαχαράκη δεν θα εύρισκε καλύτερο «συνήγορο» για να υποστηρίξει το νομοσχέδιο για την παιδεία. Είπε (ο δημοσιογράφος Κανέλης) με απροκάλυπτα προκλητικό τρόπο κάτι, που αποτελεί προφανώς θέση αν και όχι τόσο ευθαρσώς διατυπωμένης, της συντηρητικής παράταξης ότι επιτέλους είναι καιρός να λειτουργούν τα πανεπιστήμια με όρους αγοράς (Συνήθως η κυβέρνηση χρησιμοποιεί τον όρο "να συνδεθεί" με την αγορά.)  Κι αυτό δεν προήλθε από τα χείλη της επίσημης εκπροσώπου της κυβέρνησης στη συζήτηση, υφυπουργού αλλά από χείλη δημοσιογράφου κάτι που αποδεικνύει για άλλη μία φορά γιατί επελέγη να συμμετέχει στην εκπομπή του δημόσιου καναλιού. Εξεμάνη μάλιστα λέγοντας ότι η συντονίστρια κα. Τρέμη δεν τον αφήνει να αρθρώσει, χωρίς διακοπή, τις απόψεις του. Μονίμως «ξεχνά» την ιδιότητα του δημοσιογράφου που αν και δικαιούται να έχει απόψεις και πολιτική τοποθέτηση, πρέπει στοιχειωδώς να κρατά τα προσχήματα ως συντελεστής πολιτικής εκπομπής και να μην λειτουργεί ως διαπρύσιος ευρωπαϊστής συντηρητικός μαϊντανός.  Προχθές (220120) στη δεύτερη από τις δύο φορές που παρενέβη, (δεν ήταν σε φόρμα φαίνεται) πάντοτε διακόπτοντας, προσπάθησε να «εντάξει» τον Κουφοντίνα γενικώς και αορίστως στην αριστερά, κομμουνιστική και μη. Αν θα μπορούσε θα σχεδίαζε και διάγραμμα. Προφανώς για να ισχυροποιήσει το μονίμως επιδιωκόμενο μοναδικό σκοπό του να φορτώσει στην αριστερά γενικώς και αορίστως την τρομοκρατία και όλα τα κακά αυτού του τόπου. Να φορτώσει δηλαδή σε κάθε άλλο χώρο πέραν της «ευλογημένης» δεξιάς, ευθύνες. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κ. Κανέλης τιμώντας το ρόλο του υπερασπιστή του νεοφιλελευθερισμού που έχει ενδυθεί, ξεδιπλώνει τις απόψεις του, λειτουργώντας με προκλητικό και αντιδεοντολογικό τρόπο. Χωρίς επιχειρήματα και συνοχή, με ειρωνικό και στομφώδες ύφος, προσπαθεί, πάντοτε εμβόλιμα στις τοποθετήσεις των άλλων να προβάλλει απόψεις με τρόπο που ακόμα και στους ομοϊδεάτες συναδέλφους του που αποτυχημένα προσπαθούν να κρατούν κάποιες ισορροπίες, προκαλούν μια κάποια δυσφορία. Έτσι κι αλλιώς όμως σε αυτή την εκπομπή ούτε τα προσχήματα δεν τηρούνται. Ούτε οι αναλογίες των καλεσμένων αλλά ούτε και οι παρεμβάσεις της συντονίστριας δεν εγγυώνται μία ελάχιστη αλλά απαιτούμενη αντικειμενικότητα. Το κακό έχει παραγίνει. Αν ο τηλεθεατής αναζητούσε κοκοράκια που νευρόσπαστα πετάγονται κακαρίζοντας αρλούμπες τότε εντάξει αλλά έχω την εντύπωση ότι οι πολίτες χρηματοδοτούν τη Δημόσια Τηλεόραση γι άλλο λόγο.

Με αφορμή μία φωτογραφία

Η φωτογραφία του αιμόφυρτου δημοσιογράφου της Ντόιτσε Βέλε είναι σοκαριστική! Όχι τόσο για την «αγριότητα» που απεικονίζει αλλά κυρίως γιατί αποτελεί την αποτυπωμένη επιβεβαίωση της εγκληματικότητας αυτών που «εμφορούνται» από εθνοκεντρικές ιδέες. Και μπορεί ο στοχοποιημένος κ. Ιακόμπι να μην έχει, ευτυχώς, τραυματιστεί σοβαρά αλλά η λεγόμενη δημοκρατική Ελλάδα που κινδυνεύει να «εθιστεί» σε παρόμοιες εικόνες βίας, τρεγκλίζει, με ένα ακόμα τραύμα στην πλάτη της, προσπαθώντας (πόσο αλήθεια θα προσπαθεί αντιστεκόμενη, ακόμα;) να μην πέσει ημιθανής στην άσφαλτο. Και ενώ η εισαγγελική πρόταση στη χρονίζουσα δίκη της χα δίνει στην ουσία συγχωροχάρτι στη δολοφονική οργάνωση, όλοι σφυρίζουν αδιάφορα, καθώς τι ήθελε ο δαρμένος αντιφασίστας δημοσιογράφος να φωτογραφίζει το κοπάδι των λύκων; Tο επίσημο «φιλελεύθερο» κράτος, αυτό που αντικατοπτρίζεται στην καλύπτρα των κρανών των Ματατζήδων που παρακολουθούσαν «αμέτοχοι» θα περιοριστεί σε εσωτερικές έρευνες, τρέφοντας στην ουσία μία αντίληψη που αλλού υπογείως και σιωπηλώς και αλλού απροκάλυπτα φανερά, διαμορφώνει συνειδήσεις. Και ενω στελέχη του κυβερνώντος κόμματος, όπως ο κ. Κύρτσος, δηλώνουν ότι «η αστυνομία θα έπρεπε να κάνει κάτι για την προστασία του», ή ο κυβερνητικός εκπρόσωπος και κόμματα να καταδικάζει το γεγονός, (ακόμα και ο αλληλογράφος του Ιησού το καταδίκασε), αλλά για πόσο ακόμα πρέπει να αρκούμαστε σε, εκ των υστέρων, υποκριτικά ή ειλικρινή «θάπρεπε»; Διότι, πως να το κάνουμε, πρέπει να κατανοήσουμε ότι ο εργαλοποιημένος από την αστική τάξη «πατριωτισμός» των Ελλήνων και η κατ επίφαση προστασία του, έχει τεχνηέντως «αφεθεί» στις εγκληματικές διαθέσεις και στα χέρια βίαιων φασιστοειδών ή στην συναινετική σιωπή, (και εδώ είναι το δράμα), μεγάλου μέρους της κοινωνίας μας. Μπορεί τα συνθήματα: «Να κλείσουν τα σύνορα» να φαντάζουν αφελή και ανούσια στα αυτιά της πλειοψηφίας των νούσιμων πολιτών αλλά θάπρεπε να μας απασχολήσει η πηγή προέλευσης τους ή ακόμα και τροφοδότησης τους, με τάχατες ισχυρά επιχειρήματα. Η «κούραση» (τι βάρβαρη λέξη), που έχει διαπεράσει διαταξικώς στρώματα της κοινωνίας μας από την καθόλου τυχαία, διαχρονική κυβερνητική (διάβαζε αστική) «διαχείριση» του προσφυγικού, είναι απότοκο μόνον και αποκλειστικώς της κρατικής αντίληψης (ξαναδιάβαζε αστικής) και συνεπώς αντιμετώπισης ενός φαινομένου που «απειλεί» (πόσο αλήθεια απειλεί;) την ρευστή έτσι κι αλλοιώς, έννοια της ελληνικότητας. Οι φασίστες, οι συμπαθούντες και οι απαθείς, δεν ήρθαν από το πουθενά! Αποτελούν προϊόν της εθνοκεντρικής πολιτικής που τα νεωτέρα χρόνια ασπάστηκαν και ευλαβώς εφάρμοσαν οι κυβερνήσεις και η επικρατούσα ιδεολογία. Η συνεχής, διαχρονικώς συντηρούμενη και τροφοδοτούμενη από την ιστορία των νικητών, αυτοπροσδιοριστική αντίληψή του τι σημαίνει «να είσαι Έλληνας,» ή τι σημαίνει εν πολλοίς -προς αποφυγή παρεξηγήσεων, εθνικό κράτος, είχε ως αποτέλεσμα από τη μία την εγκληματική αλλά εξυπηρετική απάθεια και από την άλλη την συμπόρευση και την καλυμμένη ή απροκάλυπτη «συνταύτιση» μέρους των κοινωνιών μας (όχι μόνο της ελληνικής) με φασιστικές, εθνικιστικές ή ακόμα και ηπιότερες «πατριωτικές» ιδέες. Ας αντιληφθούμε ότι το εμείς και αυτοί, είναι, ως εντελώς πλαστό και άκυρο ένα προ-κατασκευασμένο ιδεολόγημα, που οι «εθνικές» αστικές τάξεις, με τα επί μέρους εθνικά χαρακτηριστικά, (αν και ο πληθυντικός είναι άχρηστος) «χρησιμοποιούν» για την υπεράσπιση των «δικαίων» συμφερόντων τους. Είναι άκαιρο και οπισθοδρομικό επιχείρημα μέσα στο χυλό των έτσι κι αλλοιώς, παγκοσμιοποιημένων σύγχρονων κοινωνιών μας. Τους λαούς δεν τους χαρακτηρίζουν τα στραβολαιμιάσματα προς τα πίσω ούτε η αναγωγή των σημερινών στις ένδοξες στιγμές των παρελθόντων μας (αλήθεια όλοι οι Έλληνες ή όλοι οι λαοί για να το γενικεύσουμε, είχαν το ίδιο ιστορικό παρελθόν και πορεία;) αλλά το όραμα για το μέλλον και η διατήρηση της έντασης της νομοτελειακής πάλης προς την πρόοδο. Κατά τα άλλα, «εθνικώς» υπερήφανοι, καλούμαστε τώρα με αποστολή στρατιωτών, όπως η ευρωπαϊκή αστική τάξη επιτάσσει να συμβάλλουμε στη, σώνει και ντε, «δημοκρατικοποίηση» της Λιβύης που με τη βία αποσταθεροποιήθηκε από φίλους και συμμάχους που υπερασπίζονταν τα συμφέροντα τους που πόρρω απέχουν από τα συμφέροντα των λαών.

Τους έπιασε μία «ισότητα.»

Αίφνης ο πρωθυπουργός της χώρας, αυτός που δεν «έβρισκε» γυναίκες για να στελεχώσει το υπουργικό του συμβούλιο καθώς «δεν υπήρχαν,» ανακάλυψε ότι η ελληνική γλώσσα -σε αντίθεση με την αγγλική την οποία γνωρίζει επαρκέστατα, χρησιμοποιεί άρθρα που δηλώνουν γένος. Δίνοντας νηπιακά παραδείγματα περί του θηλυκού γένους της δημοκρατίας, κάνοντας αφελείς συσχετισμούς με το γένος των γυναικών και της «υποψήφιας» ΠτΔ, αποπειράθηκε να πείσει ότι η πρότασή του αποτελεί πράξη τιμής στις ελληνίδες. Το επιχείρημα ότι "υποψήφια" για την ΠτΔ είναι γυναίκα και αυτό τιμά, κατά τον πρωθυπουργό, τη θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία είναι επιεικώς βλακώδες και υποτιμά τις ελληνίδες που η επιλογή τους ακόμα και στην άμβλωση αμφισβητείται. Και εάν η αμφισβήτηση του δικαιώματος διαχείρισης του γυναικείου σώματος από τις ίδιες τις γυναίκες, προέρχονταν από κάποιον «τυχαίο,» δεν θα είχε τόση σημασία, αλλά προέρχεται από τα χείλη του δεύτερου στην τάξη του κυβερνητικού Μητσοτακικού κόμματος. Αυτού του ίδιου του υπερφίαλου αντιπροέδρου της. Του καθόλου τυχαίου αλλά σαφώς τυχάρπαστου ανθύπατου μίας «κεντρώας» «φιλελεύθερης» ( ; ) παράταξης, του κ. Γεωργιάδη. (Στη γραμματική τους, οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους.) Και, ως ο καρνάβαλος της Πάτρας, που έχει φέτος κι αυτός ντελάλη γυναίκα, έτσι και η αξιωματική αντιπολίτευση να τιμά την πρόταση Μητσοτάκη, με έναν ηγέτη που παλεύει ματαίως να μη μοιάζει με Μητσοτάκη. Στηρίζει λοιπόν την πρόταση Μητσοτάκη χωρίς όμως να είναι Μητσοτάκης. Εν τω μεταξύ ξαμολήθηκαν τα λαγωνικά του «σοβαρού» Λάιφ στάιλ, προς αναζήτηση των «πολιτικών» καταβολών της γατοφίλου υποψηφίας και φτάσαν μέχρι και το Ρήγα, καθώς ο κάθε σέξι νέος ήταν Πανιώνιος και Ε«Κ»ΟΝ Ρήγας Φεραίος λες και έχει σημασία ο πρότερος βίος. Ας μας επιτραπεί σνομπάροντας πρότερους αναθεωρητικούς βίους και καθώς τα στερνά τιμούν τα πρώτα να αμφισβητήσουμε τόσο τα λεγόμενα του πρωθυπουργού όσο και της ίδιας της «υποψηφίας» ότι δηλαδή η υποψηφιότητά της τιμά τις γυναίκες. Μα ζούμε στο ίδιο κράτος; Είναι, λένε οι μεταξουργειώτες γείτονες εκτός από τιμητής του φύλου της είναι και προσιτή. Μα για να είσαι προσιτή πρέπει πρώτα να ξεχωρίσεις. Και ξεχωρίζεις, εκτός των άλλων, σε ένα σύστημα που είναι κομμένο και ραμμένο πάνω στις διαφορές, τις διακρίσεις και τους αποκλεισμούς κι απ’ το μισθό σου. Δεν γνωρίζω αν ο μισθός της προέδρου του ΣτΕ ξεχωρίζει ως μικρότερος από αυτόν του άρρενα ομολόγου της (ή είναι αλλιώς μιλημένα στους δικαστικούς) αλλά αυτό συμβαίνει με τους μισθούς όλων των άλλων γυναικών στη χώρα μας. Δεν γνωρίζω και δεν με ενδιαφέρει αν η υποψήφια έχει παιδιά, εκτός από γάτες, αλλά τα παιδιά των ελληνίδων γυναικών δεν αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα με αυτά που θα αντιμετώπιζαν τα παιδιά της υποψήφιας -ίσως και των γατών της! Δεν βρίσκουν θέση σε παιδικούς σταθμούς με συνέπεια να απέχουν από την εργασία αν είναι τυχερές κι έχουν δουλειά. Και εάν έχουν δουλειά θα είναι από αυτές που καταντούν να είναι η πλειοψηφία, που το σύστημα τις ονομάζει κομψά και κεκαλυμμένα, «ευέλικτες μορφές απασχόλησης.» Με άλλα λόγια που δεν επιτρέπουν στην ή στον εργαζόμενο να απολαβαίνει των προνομίων της ξεκούρασης ή της διαχείρισης του ελεύθερου χρόνου του. Τα παιδιά των ελληνίδων μητέρων αν δεν ήταν οι γιαγιάδες που συμβάλλουν με την πενιχρή τους σύνταξη θα διέκοπταν τις σπουδές τους και θα ‘τρωγαν στο σπίτι λιγότερο κρέας αν και κάποιοι τους λένε μεσαία τάξη. Θα αναρωτιούνται τα βράδια -αυτοί οι μεσαίοι, γιατί ζουν έτσι αφού το συνολικό τους οικογενειακό εισόδημα είναι παραπάνω από 200 ευρώ. Πόσο παρακάτω; Και να κι η Κυριακή, από την πίσω πόρτα, να αναιρεί: το «μια μέρα μας έμεινε.» Και μπορεί ο εθνο-θρησκευτικός ταγός να μην διστάζει να ονομάζει τεμπέληδες αυτούς που αργούν, κατά τις αργίες, προς ικανοποίηση της «υφισταμένης» του -γυναίκας κι αυτής, υπουργού Παιδείας,(με άλλη αφορμή, είναι αλήθεια) δεν απαντά όμως στην βασανιστική ερώτηση: Είναι άμοιρος ευθυνών αυτός και οι άλλοι μαυροφορεμένοι, για τη θέση της γυναίκας και τον ευτελισμό της. Μήπως θα έπρεπε να σιωπά μπροστά στην πατριαρχία που διαπερνά την κοινωνία μας με τη καθημερινή και πολύμορφη βία κατά των γυναικών. Ποιος όμως μπορεί να σιωπά μπροστά στις δολοφονίες και τη βουβή καθημερινή βία στην οποία υπόκεινται οι γυναίκες που τώρα μία υποψηφιότητα τάχατες τις τιμά; Ενθαρρυμένος όμως ο ταγός κι όλοι αυτοί οι νοικοκυραίοι, από την στάση του πολιτικού συστήματος και του πρωθυπουργού του ίδιου που είναι αυτός που είναι, και ενός αρχηγού αντιπολίτευσης που τον στηρίζει, για να μην του μοιάσει ( ; ) πανηγυρίζουν για πλειοψηφίες εκλογής από άβουλες βουλές μιας άβολης πραγματικότητας. . Όπως είναι γνωστό σε τέτοιο γόνιμο έδαφος φυτρώνουν διάφοροι μαϊντανοί και με δεδομένο ότι με το ΚΙΝΑΛ θα ασχοληθεί μόνο ο ερευνητής του μέλλοντος, έχουμε έναν ολίγο ναζιστή που μας θυμίζει ότι η νέα πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα μπορεί να επισκεφτεί το Άγιον Όρος κι αυτό πρέπει λέει να μας προβληματίζει.(Ένα Άγιον Όρος που στην καριέρα τους οι μοναχοί του, απέστειλαν δύο επιστολές. Μία που ζητούσε την προστασία του Χίτλερ –όχι από το Χίτλερ, και μία άλλη προσφάτως, για το σύμφωνο συμβίωσης ομοφύλων.) Και η ΜΕΡΑ που νυχτώνει σιγά-σιγά και δείχνει το πραγματικό της μπόι. Ο απαράδεκτα κάπηλος του ονόματος της κ. Φύσσα προτείνει το σύγχρονο σύμβολο της μάνας του αντιφασισμού στη χώρα μας χωρίς προσυνεννόηση για τη θέση της ΠτΔ. Πόσο δικαιωμένοι είναι αλήθεια αυτοί που ονομάζουν ΜΕΡΑ και Βαρουφάκη μαϊντανούς, παράσιτους ενός συστήματος που στην "πολιτική του ηθική" τάχατες αντιτίθενται!

Μα ποιες και ποιους κοροϊδεύουν; Και οι εικονιζόμενες ήταν ή είναι γυναίκες αλλά η πολιτική τους στάση στα αντίστοιχα αξιώματα που διατηρούν ή διατηρούσαν, στο πλαίσιο του συστήματος που υπηρετούν ή υπηρετούσαν, αποτελεί παράδειγμα σκληρότητας, αναισθησίας, κοινωνικής αναλγησίας και εχθρότητας απέναντι στα συμφέροντα των λαών του κόσμου. Το ότι πρόκειται για γυναίκες σε θέσεις κλειδιά που μία αυτόκλητα καλούμενη προοδευτικότητα τις ανάδειξε, δεν δικαιώνει ούτε στο ελάχιστο το σάπιο σύστημα που τις δημιούργησε;

Ελεύθερη μετάφραση του άρθρου του κ. Ερντογκάν που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα POLITICO

Ελεύθερη μετάφραση του άρθρου του κ. Ερντογκάν που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα POLITICO https://www.politico.eu/…/road-to-peace-in-libya-goes-thro…/

O Δρόμος για την Ειρήνη στη Λιβύη Περνάει από την Άγκυρα του Ρετζεπ Ταγιπ Ερντογκάν

Η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει μια νέα σειρά προβλημάτων και απειλών εάν πέσει η νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης .

ΑΓΚΥΡΑ - Η Λιβύη έχει εμπλακεί σ έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο επί σχεδόν μια δεκαετία. Ωστόσο, μέχρι στιγμής, η διεθνής κοινότητα δεν κατάφερε να ανταποκριθεί στην ευθύνη που έχει, για τον τερματισμό της βίας και την αποκατάσταση της ειρήνης και τη σταθερότητας.
Σήμερα, γινόμαστε μάρτυρες των συνεπειών της απάθειας αυτής.
Η κυβέρνηση της Λιβύης, την οποία αναγνωρίζουν τα Ηνωμένα Έθνη, δέχεται επί σειρά ετών επίθεση από τον πολέμαρχο Χαλίφα Χάφταρ. Η ένοπλη ομάδα του, η οποία επιδιώκει να πραγματοποιήσει πραξικόπημα στη χώρα, απολαμβάνει, μεταξύ άλλων, υποστήριξης από τις αντιδημοκρατικές κυβερνήσεις της Αιγύπτου, της Σαουδικής Αραβίας και των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων.
Παρά τις προσπάθειες εξεύρεσης πολιτικής λύσης, όπως η συμφωνία του Skhirat του 2015, η διεθνής κοινότητα δεν έχει κάνει αρκετά για να υποστηρίξει τους παράγοντες που προάγουν τη διπλωματία και το διάλογο στη Λιβύη.
Στην Ευρώπη, το ζήτημα έχει διχάσει, καθώς δεν έχει ακόμη αποφασιστεί το τι πρέπει να γίνει για τη Λιβύη. Η Γερμανία, η οποία υποστηρίζει τη νόμιμη κυβέρνηση της χώρας και υποστηρίζει τη διπλωματία, θα φιλοξενήσει μια ειρηνευτική διάσκεψη στο Βερολίνο την Κυριακή. Αντίθετα, η Γαλλία έσπευσε να ταχθεί στο πλευρό του πραξικοπηματία Haftar αντί της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας αυτής.
Κάποιοι μπορεί να αναρωτιούνται γιατί η Ευρώπη πρέπει να εμπλακεί στη σύγκρουση της Λιβύης, δεδομένου ότι υπάρχουν άλλοι πόλεμοι, συγκρούσεις και ανθρωπιστικές κρίσεις που εκτυλίσσονται σε όλο τον κόσμο.
Πρώτον, η ενδεχόμενη αδυναμία της Ευρωπαϊκής Ένωσης να υποστηρίξει επαρκώς την κυβέρνηση Εθνικής Συναίνεσης της Λιβύης θα ήταν μια προδοσία των δικών της βασικών αξιών, συμπεριλαμβανομένης της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Το να αφεθεί η Λιβύη στο έλεος ενός πολέμαρχου θα ήταν λάθος ιστορικών διαστάσεων.
Επιπλέον, η Ευρώπη θα αντιμετωπίσει μια νέα σειρά προβλημάτων και απειλών εάν η νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης πέσει.
Οι τρομοκρατικές οργανώσεις όπως η ISIS και η Αλ Κάιντα, οι οποίες υπέστησαν στρατιωτική ήττα στη Συρία και το Ιράκ, θα βρουν εύφορο έδαφος για να σταθούν στα πόδια τους. Είναι γεγονός ότι ορισμένες ομάδες που μοιράζονται σε μεγάλο βαθμό την ιδεολογία της τρομοκρατικής οργάνωσης, συμπεριλαμβανομένης της Madkhali-Salafis, πολεμούν στο πλευρό του Haftar. Εάν η σύγκρουση επιδεινωθεί, η βία και η αστάθεια θα τροφοδοτήσουν επίσης την παράνομη μετανάστευση προς την Ευρώπη.
Ο εμφύλιος πόλεμος της Λιβύης είναι ένα είδος δοκιμασίας για την ΕΕ. Οι ευρωπαίοι ηγέτες ενόψει μίας ακόμα επίθεσης θα στηρίξουν τη φιλελεύθερη παγκόσμια τάξη ή θα αποποιηθούν των ευθυνών τους όπως συνέβαιναν στη Συρία, παρακολουθώντας από το περιθώριο την κρίση να ξεδιπλώνεται;
Οι ευρωπαίοι φίλοι και σύμμαχοι μας πρέπει να καταλάβουν ότι δεν μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο απλώς διαμαρτυρόμενοι και εκφράζοντας ανησυχία. Δεν μπορούν να υπερασπιστούν το διεθνές δίκαιο, η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα χωρίς να αναλάβουν κάποια ευθύνη.
Η ιστορία μας διδάσκει ότι το να ανταμείβεις όσους γυρνάνε την πλάτη τους στη διπλωματία και περιπαίζουν τη διεθνή κοινότητα οδηγεί στην πορεία μόνο σε σοβαρότερα προβλήματα. Ωστόσο, οι πιο πρόσφατες εξελίξεις στη Λιβύη δείχνουν ότι ορισμένοι ευρωπαίοι ηγέτες δεν έχουν μάθει το μάθημα τους.
Η ΕΕ πρέπει να δείξει στον κόσμο ότι είναι ένας παράγοντας που έχει σχέση με τη διεθνή σκηνή. Η επικείμενη ειρηνευτική διάσκεψη στο Βερολίνο είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα προς την κατεύθυνση αυτού του στόχου. Ωστόσο, οι ευρωπαίοι ηγέτες πρέπει να μιλούν λίγο λιγότερο και να επικεντρωθούν στη λήψη συγκεκριμένων μέτρων.
Λαμβάνοντας υπόψη ότι η Ευρώπη ενδιαφέρεται λιγότερο για τη στρατιωτική υποστήριξη της Λιβύης, η προφανής επιλογή είναι να συνεργαστεί με την Τουρκία, η οποία έχει ήδη υποσχεθεί στρατιωτική βοήθεια.
Η Τουρκία υποστηρίζει πλήρως την νόμιμη κυβέρνηση της Λιβύης, που αναγνωρίζουν τα Η.Ε. Σύμφωνα με τις πιο πρόσφατες συμφωνίες για την ασφάλεια και τη στρατιωτική συνεργασία, δεσμευθήκαμε να προστατεύσουμε την κυβέρνηση της Λιβύης από τους πραξικοπηματίες. Από αυτή την άποψη, θα εκπαιδεύσουμε τις δυνάμεις ασφαλείας της Λιβύης και θα τους βοηθήσουμε να καταπολεμήσουν την τρομοκρατία, την εμπορία ανθρώπων και άλλες σοβαρές απειλές κατά της διεθνούς ασφάλειας.
Η Ευρώπη βρίσκεται σε ένα σταυροδρόμι. Και σε αυτή την ιστορική διασταύρωση, όσοι εργάζονται για την ειρήνη πρέπει να είναι θαρραλέοι και να κάνουν ό, τι είναι δυνατόν για να τερματίσουν τη βία. Η Ευρώπη μπορεί να βασιστεί στην Τουρκία - έναν παλιό φίλο και πιστό σύμμαχο - για να επιτύχει αυτόν τον στόχο.

Europe will encounter a fresh set of problems and threats if Libya’s legitimate government falls.

Για την εκπομπή της ΕΡΤ1, 10

Από κάποια διαστροφή, τι να κάνουμε κανείς δεν είναι τέλειος, επικαλούμενος την ανοχή για τη χρήση πρώτου προσώπου, παρακολουθώ την εκπομπή της ΕΡΤ1 10. Θεωρώ, για να δικαιολογηθώ, ότι ακόμα ελπίζω -αν και δεν είναι θέμα ελπίδας, ότι το δημόσιο και όχι κρατικό κανάλι, θα έπρεπε να είναι πρότυπο για τους «ιδιωτικούς» τηλεοπτικούς σταθμούς τόσο στο επίπεδο της ειδησεογραφίας όσο και της αντικειμενικότητας αλλά και της έκφρασης δημοσιογραφικής γνώμης. Είναι δεδομένο ότι και πόροι υπάρχουν διαθέσιμοι αλλά και δυναμικό. Παρά ταύτα και ενώ διαψεύδομαι κατ επανάληψη, διαχρονικώς –κι εδώ βρίσκεται η διαστροφή, εξακολουθώ να την παρακολουθώ, ελπίζοντας. Αφορμή για το σχολιασμό η χθεσινή εκπομπή του Δέκα (130120). Καλεσμένος ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Μάκης Βορίδης, ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ κ. Θανάσης Παφίλης αλλά και ο δημοσιογράφος του ΟPEN κ. Χρήστος Τσιγουρής. Γνωστοί, οι δύο πρώτοι, για τις απόψεις των κομμάτων που εκπροσωπούν αλλά και τα συμφέροντα που υπερασπίζονται. Για το ρόλο και λυπάμαι για τη χρήση της λέξης, των δημοσιογράφων και τη δημοσιογραφία που υπηρετούν, άλλοι αξιοπρεπώς άλλοι λιγότερο αξιοπρεπώς κι άλλοι αναξιοπρεπώς –πέραν των θεμιτών καμιά φορά αστοχιών, αξίζει τον κόπο, να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν θα σταθώ σε αυτούς που «στέκονται» λίγο έως και περισσότερο αξιοπρεπώς (λες και υπάρχει ζύγι στην αξιοπρέπεια) και τιμούν το λειτούργημα τους, δημοσιογράφους, αλλά κυρίως στην «απόδοση» ενός εξ αυτών. Συγκεκριμένα στον κ. Ηλία Κανέλλη. Μπορεί τα χαμηλά ποσοστά της τηλεθέασης της εκπομπής που ακολουθώντας τα γενικότερα ποσοστά τηλεθέασης της δημόσιας τηλεόρασης να επιβάλλουν στους δημοσιογράφους να υποδύονται, ως ηθοποιοί, χαρακτήρες, ως να πρόκειται για τηλεοπτικό σίριαλ αλλά πιστεύω ότι ο κ. Κανέλλης που το’χει και χωρατεύει, καθώς όλοι έχουμε παρελθόν, μάλλον θα είχε καλύτερη θέση ως συντελεστής σε ψυχαγωγική εκπομπή παρά σε εκπομπή σχολιασμού της επικαιρότητας. Δεν θα αναφερθώ στα νεοφιλελεύθερα «ξεσπάσματά» του κατά τις προηγούμενες εκπομπές αλλά συγκεκριμένα στην χθεσινή (130120). Ποιά ήταν η συμβολή του; Θυμίζοντας παρεμβάσεις απαίδευτων συζητητών, η χθεσινή του παρέμβαση στη συζήτηση, περιορίστηκε και χαρακτηρίστηκε κυρίως από μερικές αναφορές του, κυρίως επί της τοποθέτησης του κ. Παφίλη. Εξέφρασε λοιπόν ο κ. Κανέλλης την απορία του για το «χαμηλό» εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ, για το αν θα ξανακάνει εκλογές στην περίπτωση που πάρει κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή για τον αριθμό των «θυμάτων» του Στάλιν και άλλα τέτοια βαθυστόχαστα που υπακούοντας στη λογική του λαγού, λειτουργούν σε ένα πάνελ ως κράχτες αποσταθεροποίησης της κουβέντας και αφορμή για ειρωνείες. Μπορεί ο κ. Βορίδης, «τσιμπώντας» να προσπάθησε να θεωρητικοποιήσει αυτές τις αναφορές αλλά φευ υπάρχουν και τηλεθεατές που μπορούν, αν και ακόμα παρακολουθούν εκπομπές αυτού του είδους, να σκέπτονται. Μπορεί δηλαδή να κρίνουν αυτό που είπε ό κ. Βορίδης ότι το ΚΚΕ βρίσκεται, εν πολλοίς, ένα βήμα πιο πίσω από τους «μπαχαλάκηδες» καταληψίες που πετάνε τσιμεντόλιθους στους «αστυνομικούς» ή ότι και οι φίλοι και τα μέλη του ΚΚΕ καταφεύγουν σε «παρόμοια βία» ρίχνοντας μπογιά στο υπογάστριο στο αγάλματος του δολοφόνου Τρούμαν ή αμυνόμενοι στην απροκάλυπτη αστυνομική βία. Μπορεί ο κ. Βορίδης να χρεώνει συμψηφιστικά χαρακτηριστικά στην τοποθέτηση του κ. Παφίλη που μίλησε για τη βία της ανεργίας ή της περιστολής των εργατικών δικαιωμάτων αλλά μιλώντας, με την πρόσφατη ή την απώτερη ιστορία κατά νου και το σεβασμό ή την ασέβεια στη συνταγματική τάξη, οργάνων που θεωρητικώς τουλάχιστον είναι ταγμένα για την υπεράσπισή της, να αναφερθούμε επιγραμματικώς σε λίγα μόνο περιστατικά αστυνομικής «συνταγματικής ασέβειας» που ξεδιπλώνεται βασισμένη στο δόγμα νόμου και τάξης. Περίπτωση ζαρντινιέρας, περίπτωση Ζακ, περίπτωση Ινδαρέ και περίπτωση, ανάμεσα στις πολλές άλλες, προσβολής της αξιοπρέπειας συλληφθέντων που αν δεν υπήρχαν οπτικοακουστικά στοιχεία θα πέρναγαν απαρατήρητα. Είναι χαρακτηριστική η λαϊκή φράση: «Άμα σε τυλίξουν σε μία κόλλα χαρτί άντε να ξεμπερδέψεις.» Πόσες είναι οι περιπτώσεις αθώων, γνωστές, λιγότερο γνωστές ή ακόμα και άγνωστες, που με κατασκευασμένα στοιχεία τυλίχτηκαν σε μία κόλλα χαρτί; Ή δεν δικαιούμαστε να κάνουμε τέτοιες σκέψεις; Είναι αρκετές ή ικανές, οι εσωτερικές αστυνομικές έρευνες –αμφιβόλου κατάληξης, διαδικασίας ή αποτελέσματος ή η «αστική εμμονή» στην συνταγματική τάξη που επικαλέστηκε ο κ. Βορίδης για να αποτρέψουν την αστυνομική αυθαιρεσία ή είναι ζήτημα γενικότερης ιδεολογικής αντίληψης για το ρόλο της αστυνομίας; Ή είναι τα φαινόμενα αυθαιρεσίας που πέφτουν στην αντίληψή μας, τόσο μεμονωμένα και ελάχιστα που δύνανται να μας αποτρέπουν από το να προβληματιζόμαστε; Αν αυτά τα επιχειρήματα δεν έτυχαν της αντιπαράθεσης των σχολιαστών δημοσιογράφων και ειδικώς του δυσφορούντα κ. Κανέλλη με τα γελάκια που μοιραζόταν στο πάνελ με άλλους συνάδελφους του και αντ’ αυτής ήρθε στο τραπέζι ο Στάλιν ή η πάγια θέση του ΚΚΕ για τις εκλογές, την αστική δημοκρατία, το Σύνταγμα ή το τι συνέβαινε στη Σοβιετική Ένωση, τότε πράγματι η εκπομπή αυτή θα μπορούσε να προσφέρει - εάν το ζήτημα δεν ήταν τόσο σοβαρό, περισσότερα στην ψυχαγωγική ζώνη της δημόσιας τηλεόρασης και όχι να διεκδικεί μία θέση στη ζώνη υψηλής ακροαματικότητας. Δεν είναι όμως θέμα καλόπιστης παρά τις αυστηρές λέξεις, κριτικής για έναν ή δύο δημοσιογράφους ή συντελεστές εκπομπών σχολιασμού της επικαιρότητας, αλλά γενικότερο θλιβερό συμπέρασμα για έλλειψη σεβασμού που επιδεικνύει η δημόσια τηλεόραση προς τους χρηματοδότες θεατές της.

Περί καμήλων, πυρκαγιών και φιλοζωίας

Σε μία χώρα, ως τη δική μας, που τα περιστατικά κακοποίησης ζώων συντροφιάς αλλά και ζώων που χρησιμοποιούνται για εργασία, είναι εξαιρετικά συχνά η ζωοφιλία μας είναι για πολλούς λόγους υπό αμφισβήτηση. Σε μία χώρα όπου οι φόλες είναι στην πρωτοκαθεδρία και οι βασανισμοί από νέους κυρίως ανθρώπους αποκαλύπτουν το αποκρουστικό πρόσωπο της κοινωνίας μας, αναπτύχθηκε τελευταίως μια υποκριτική κατά τη γνώμη μου διαδικτυακή (πιασάρικη κατά τα άλλα) ευαισθησία, σχετικά με την αντιμετώπιση ενός προβλήματος που ανάμεσα στα άλλα αντιμετωπίζει η Αυστραλία. Η αδιαφορία μας για τις άθλιες συνθήκες εκτροφής των ζώων και πτηνών για κατανάλωση στην Ελλάδα και η ύπαρξη τόσων χιλιάδων αδέσποτων παρά τα πολλά likes και τις καρδούλες κάτω από τις σχετικές αναρτήσεις για την οικολογική καταστροφή στην Αυστραλία, δεν μπορούν να κρύψουν ότι στο εθνικό μας κοινοβούλιο όταν ήρθε η ώρα για την ψήφιση της συνταγματικά κατοχυρωμένης προστασίας των ζώων, όλα τα κόμματα πέραν του ΚΚΕ και ορισμένων μεμονωμένων, σφύριζαν αδιάφορα υποκύπτοντας απροκάλυπτα σε συμφέροντα. Που ήταν τότε η ελληνική θιγμένη φιλοζωική συνείδηση; Λίγα λόγια λοιπόν για τις συμπαθείς καμήλες και την «βάρβαρη» αντιμετώπιση τους από τους Αυστραλούς που κατά τα φαινόμενα ξύπνησαν ( ; ) συνειδήσεις στην Ελλάδα. Οι καμήλες όπως και οι λαγοί και οι γάτες αλλά και άλλα είδη (του λευκού ανθρώπου συμπεριλαμβανομένου) δεν αποτελούν γηγενή είδη της Αυστραλίας. Δεν ανήκουν στο οικοσύστημα και προξενούν (όπως και ο λευκός άνθρωπος) τεράστιες καταστροφές. Οι καμήλες ειδικώς, μεταφέρθηκαν στην Αυστραλία στο τέλος του 1800 και χρησιμοποιούνταν, κατά μία εκδοχή, από μέλη της Αφγανικής κοινότητας. Η ανθεκτικότητα τους στις συνθήκες και η ελεύθερη, στη φύση, αναπαραγωγή τους, αύξησε ανεξέλεγκτα τον πληθυσμό τους. Αποτελούν μαζί με τους λαγούς, τα καγκαρούς (όσο κι αν αυτό στα μάτια των "δυτικών" είναι παράξενο) και τις αγριόγατες (απόγονοι της κατοικίδιας γάτας,) pests -παράσιτα. Μπορεί αυτό το «παράσιτα» να ηχεί περιέργως, αλλά στη φύση, που υπακούει στους δικούς της νόμους, ισχύει. Οι αρμόδιες αρχές των φιλόζωων ομολογουμένως Αυστραλών, προσπαθούν να περιορίσουν -με την "βάρβαρη" θανάτωση- τον πληθυσμό αυτών των ειδών. Οι αγριόγατες φερ’ ειπείν απόγονοι των οικόσιτων γατών που η ανθρώπινη αδιαφορία τις κατέστησε από δεσποζόμενες σε αδέσποτες (βλέπετε κάποια ομοιότητα εδώ) δεν έχουν καμία σχέση με τις συμπαθείς γατούλες και είναι υπεύθυνες για ασύμμετρα μεγάλες καταστροφές στα γηγενή ζώα κυρίως τα πτηνά (ειδικά τα κακατούς -άγριοι παπαγάλοι αλλά και τα μικρά μαρσιποφόρα.) Είναι χαρακτηριστικό ότι σε όλες τις οικόσιτες γάτες στην Αυστραλία φορούν στο λαιμό καμπανάκι ώστε να "ειδοποιούνται" κατά τις νυχτερινές κυρίως εξορμήσεις τους, τα θηράματα τους και να μην καταλήγουν στα στομάχια τους. Τα συμπαθή καγκουρώ (καγκαρούς για τους Αυστραλούς) επικηρύσσονται από τις αρχές και η καταστροφή τους είναι μέτρο προστασίας της χλωρίδας, του σπάνιου νερού αλλά και των οργανωμένων καλλιεργειών. Τι είναι πιο «φιλόζωο;» Να εξαφανίζονται σπάνια προστατευόμενα είδη λόγω έλλειψης νερού και τροφής ή να μειωθεί κατά 10.000 ο αριθμός των καμηλών που είναι 1.200.000 και διπλασιάζονται κάθε 10 χρόνια και των 50.000.000 καγκουρώ που αναπαράγονται με ταχύτατους ρυθμούς και δεν έχουν φυσικούς εχθρούς εκτός του αρπακτικού ντίγκο (ένα είδος σκύλου) που απειλεί τα μικρά μόνο μαρσιποφόρα είδη. Τι είναι προτιμότερο να προστατεύεις με κάθε μέσο τη χλωρίδα και την πανίδα ή να την αφήσεις έρμαιο ειδών που δεν αποτελούν μέρος του οικοσυστήματος αλλά έχουν εξαιρετική προσαρμοστικότητα; Όσο αφορά τους λαγούς (feral rabbits) είναι χαρακτηριστική η κατασκευή από τις αρχές του 1900 του μεγαλύτερου φράχτη στον κόσμο που περιορίζει την εξάπλωση τους από την Δυτική Αυστραλία στην ενδοχώρα. Οι ενέργειες αυτές είναι αναγκαία εκ των υστέρων μέτρα που οι άνθρωποι παίρνουν για να περιορίσουν ένα πρόβλημα που η ίδια η ανευθυνότητά τους δημιούργησε.

(Συνέχεια από την ανάρτηση:)

Γράφονται ή γίνονται παντιέρα ακτιβιστικών ενεργειών εξωφρενικά πράγματα αυτές τις μέρες. Όπως πχ το ότι οι φονικές πυρκαγιές οφείλονται σε εμπρησμούς για τη δημιουργία χορτολιβαδικών εκτάσεων ή ότι να χρησιμοποιηθούν οι άγριες καμήλες για την παρασκευή παστουρμά ή αυτό που ακούστηκε σε ραδιοφωνική εκπομπή ότι τα κοάλας είναι εύφλεκτα γιατί τρώνε ευκαλύπτους ( ; ) κ.ά. παρόμοια. Διαφεύγει ίσως, και γι αυτό ή αγωνία για το νερό, ότι ανεξάρτητα από την ανθρώπινη εκμετάλλευση, την εμπορευματοποίηση των φυσικών πόρων ή την υπόκυψη κυβέρνησης και αντιπολίτευσης στην Αυστραλία (πλην του ΚΚΑ να μην ξεχνιόμαστε) στις επιταγές του καπιταλισμού, πρόκειται για την πλέον άνυδρη ήπειρο-χώρα του πλανήτη. Αυτό, ανεξαρτήτως αν οι ανθρώπινες δραστηριότητες το επιτείνουν ή το μετριάζουν, είναι γεγονός μη αμφισβητήσιμο. Επανερχόμενος όμως στις καμήλες και με αφορμή απόψεις για την μεταφορά ως δώρο των καμήλων σε άλλες χώρες που ενδεχομένως τις έχουν ανάγκη ας έχουμε υπόψη μας ότι οι Αυστραλοί εκτρέφουν καμήλες για γαλακτοφορία και κατανάλωση κρέατος όπως επίσης και καγκαρούς, κροκοδείλους και ίμιου, που το κρέας τους το βρίσκεις στα σούπερ μάρκετς και είναι κτηνιατρικά ελεγχόμενο. Οι καμήλες για τις οποίες συζητάμε είναι άγρια ζώα. Δεν τρώγονται. Ακόμα όμως και να τρώγονταν, τα κόστη για την συλλογή, σφαγή, επεξεργασία του κρέατος και αποστολή είναι απαγορευτικά. Αν υποθέσουμε όμως ότι θα αποφάσιζαν να χαρίσουν τις άγριες καμήλες στην Αφρική ως ζώντα ζώα (livestock.) Αυτό θα ήταν αδύνατο καθώς προϋποθέτει ειδικά πλοία, ειδική τροφή και νερό και το δεδομένο ότι θα άντεχαν την βάσανο του ταξιδιού και δεν θα αποδεκατίζονταν κατά τη διάρκεια του. Υπάρχει και το προηγούμενο των βοοειδών που ζώντα, μεταφέρονται για κατανάλωση κυρίως στην Κίνα και για τις συνθήκες διαβίωσης τους στα πλοία μεταφοράς διαμαρτύρονται και δικαίως οι φιλοζωικές οργανώσεις. Πόσο ανθρωπιστικό θα ήταν αυτό αν επεκταθεί; Εξάλλου γιατί να εξάγουν ζώσες καμήλες στη βόρεια Αφρική όπου υπάρχουν εξημερωμένες σε αφθονία. Αν υποθέσουμε ότι εγκλιματίζονται στο νέο περιβάλλον ακόμα και η εξημέρωση άγριων ενήλικων ζώων για εργασία θα ήταν απέλπιδα προσπάθεια. Για να εξάγεις εξάλλου άγρια ζώα προϋποθέτει κτηνιατρικούς ελέγχους ώστε να διασφαλιστεί ότι δεν είναι φορείς ασθενειών που θα εξαπλωθούν στους τοπικούς πληθυσμούς με καταστροφικές συνέπειες για την κτηνιατρική παραγωγή της χώρας, αποδέκτη. Ως παράδειγμα αναφέρω ότι ακόμα κι ένα μήλο να έχεις μαζί σου στο αεροπλάνο από Ανατολική Αυστραλία στη Δυτική σε υποχρεώνουν στο αεροδρόμιο να το πετάξεις, σε ειδικούς για το σκοπό αυτό κάδους, για το φόβο των ασθενειών. Πόσω μάλλον ζώντα ζώα και μάλιστα σε άλλη χώρα. Καλό είναι να μοιραζόμαστε την ευαισθησία των ειλικρινών ή υποκριτικά φιλόζωων, αλλά καθώς το πρόβλημα είναι πολυσύνθετο η λύση «να μεταφερθούν οι καμήλες στην Αφρική που τις έχουν ανάγκη» είναι δυστυχώς ουτοπική και περισσότερο απάνθρωπη ακόμα κι από τη θανάτωση τους, όσο κι αν αυτό ακούγεται οξύμωρο. Είναι αποδοτικότερο να πιεστούν οι κυβερνήσεις να μην υπακούουν στο νόμο του κέρδους (χειρότερος από το νόμο της ζούγκλας) και να μην δημιουργούν τις συνθήκες -με την άρνηση τους για συμμόρφωση στον περιορισμό της κλιματικής κρίσης- μη επιβίωσης για ανθρώπους και ζώα. Μην διαφεύγει επίσης ότι η Αυστραλία αντιτίθεται στις συμφωνίες για το περιορισμό των ρύπων στην ατμόσφαιρα καθώς θεωρεί ότι θίγονται τα συμφέροντά της. Μία θέση που προσφάτως επαναλήφθηκε από τον πρωθυπουργό Μόρισον και επικυρώθηκε απροκάλυπτα από την «εργατική» αντιπολίτευση. Εδώ ακριβώς, μαζί με την ελλιπή αντιμετώπιση των πυρκαγιών από τις αρμόδιες αρχές και την περικοπή των κονδυλίων για την επιστημονική μελέτη των συνεπειών της κλιματικής κρίσης, βρίσκεται και η εξήγηση για τις φωτιές που κατακαίουν ανεξέλεγκτα την Αυστραλία. Όσον αφορά για την φιλοζωική μας ευαισθησία καλή είναι αλλά θα ήταν ακόμα καλύτερη αν δίναμε το παράδειγμα με τα τεκταινόμενα στη χώρα μας αλλά και αν βασίζαμε τη γνώμη και τις απόψεις μας σε πραγματικά στοιχεία πέραν των εντυπωσιακών αλλά ανούσιων και ανώδυνων διαδικτυακών Likes!

Ήρθε η ώρα για να περάσουμε από το ταμείο!

Αν αυτό το απόσπασμα της Γένεσης της Παλαιάς Διαθήκης, "ιερού" βιβλίου της οργανωμένης θρησκείας που βαδίζει χέρι-χέρι βέβαιως με τον καπιταλισμό, δεν αποτελεί την ιδεολογική κάλυψη για την καταστροφή του περιβάλλοντος και την αδηφάγο ανθρώπινη μανία να επικυριαρχήσει, τότε τι νόημα έχει;

Πρόβα για τα μελλούμενα (;)

Οι κάτοικοι της μεγάλης χώρας-ηπείρου του νότου, δοκιμάζονται. Η Αυστραλία είναι μία χώρα που για πολλούς συμπατριώτες αλλά κι άλλους Ευρωπαίους αποτελούσε και εν πολλοίς αποτελεί, όνειρο διαφυγής τόσο στο εργασιακό όσο και στο επίπεδο ποιότητας ζωής. (Ανεξαρτήτως το πως αυτό ερμηνεύεται από τον καθένα.) Είναι (ήταν) μία άγρια αλλά συνάμα όμορφη περιβαλλοντικά χώρα, όπου οι διαφαινόμενες αληθινές ή πλασματικές ευκαιρίες που όπως παντού όταν ακόμα και μία θέση εργασίας πλήρους απασχόλησης είναι ζητούμενο, δίνουν τη δυνατότητα σε αυτούς που επιθυμούν -αν ξεπεράσουν τα εμπόδια- να ζήσουν σ’ ένα κράτος όπου ο πολυπολιτισμός είναι θεσμοθετημένος συνταγματικά. Σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο σε αυτή τη χώρα δεν έχουν χώρο οι διακρίσεις κάθε είδους και ο ρατσισμός. Σε πολλούς η εικόνα της Αυστραλίας, περιορίζεται στον Άη Βασίλη που έρχεται με το σερφ και όχι από τις καμινάδες αλλά και από τα δύσθυμα κοάλα ή τα αναπηδώντα  καγκαρούς που πολλοί δεν γνωρίζουν ότι αποτελούν μάστιγα και εξοντώνονται επικηρυγμένα ενώ το κρέας τους πωλείται στα σούπερ μάρκετ ως ωραίο άπαχο φιλέτο ή κιμάς. (Είναι ίσως η μοναδική χώρα του κόσμου που στο εθνόσημο της εικονίζονται βρώσιμα ζώα μαζί με το ίμιου που κι αυτό τρώγεται.) Πέρα όμως από τους αστεϊσμούς η χώρα αυτή είναι μία καπιταλιστική (τι έκπληξη!) χώρα που σύρεται κι αυτή στο άρμα του ιμπεριαλισμού, μιμούμενη το πρότυπο τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά, αμερικανικό μοντέλο και όχι το βρετανικό όπως πολλοί εσφαλμένα πιστεύουν. Η Αυστραλία είναι, παρά τις κοντόφθαλμα ανιστόρητα αντιστάσεις κάποιων πολιτικών και ορισμένων κοινωνικών ομάδων να το παραδεχτούν, μία χώρα μεταναστών. Σου «επιτρέπει,» σε αντίθεση με την Αμερική (της οποίας έχει χρηστεί τοποτηρητής στον Ειρηνικό) όπου η ενσωμάτωση αποτελεί προυπόθεση, να διατηρήσεις την πρότερη πατρίδα, τη γλώσσα και τις εθνικές σου καταβολές σε πρώτο επίπεδο μαζί με την νέα σου ιδιότητα, αυτή του Αυστραλού πολίτη. Μπορείς δηλαδή να παραμείνεις Έλληνας πολίτης έχοντας παράλληλα και την Αυστραλιανή υπηκοότητα με ότι αυτό συνεπάγεται. Βέβαια αυτό στην πορεία του χρόνου λειτουργεί σε βάρος των καταβολών καθώς με το πέρασμα των γενιών και την μοιραία ενσωμάτωση χάνεται, παρά την εικόνα που τεχνηέντως η επίσημη Ελλάδα και η εκκλησία καλλιεργεί. Η εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας είναι θολή στα μάτια των «ομογενών» της τρίτης και τέταρτης πλέον γενιάς ή είναι ακριβέστερα η εικόνα που μεταφέρουν στους νέους οι γονείς και οι παππούδες και γιαγιάδες που έφτασαν στη χώρα τις δεκαετίες του 60 και του 70 στη χώρα. Είναι μία εικόνα φολκλόρ με ευζωνάκια και Παρθενώνες σε δίσκους στους τοίχους ή πάνω στα σκρίνια και αμφίβολης ποιότητας πολιτιστικά ακούσματα και θεάματα που ελάχιστα θυμίζουν σύγχρονη Ελλάδα. Το μορφωτικό και πολιτιστικό επίπεδο των πρώτων γενιών που έφταναν με καραβιές στη μακρινή χώρα του κόσμου ήταν μοιραία χαμηλό. Έφτασαν στη χώρα κατόπιν προσκλήσεων που υπαγόρευε η τότε πολιτική της «Λευκής Αυστραλίας» που ίσχυε ακόμα μέχρι τα μέσα του εβδομήντα που προσκαλούσε λευκούς μόνο μετανάστες που στην ουσία δημιούργησαν με την μισθωτή εργασία τους τη σύγχρονη χώρα. Είναι χαρακτηριστικά τα παραδείγματα των εργαζόμενων ευρωπαίων που έκτισαν με τους κόπους τους, υδροηλεκτρικούς σταθμούς και δρόμους που χωρίς αυτούς δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξει η σύγχρονη Αυστραλία. Πολλά τα παραδείγματα διακρίσεων, ρατσισμού και αδικιών σε βάρος των μεταναστών που έκαναν όλες τις «ταπεινές εργασίες» που οι «Αυστραλοί» δεν έκαναν. Χαρακτηριστικά θα αναφέρω τις διακρίσεις εναντίον αυτών που μιλούσαν δημόσια τη γλώσσα τους σε δημόσιους χώρους που έφταναν μέχρι και τον ξυλοδαρμό από τους ακραιφνείς Red Necks (ας πούμε γηγενείς.) Οι μόνοι πραγματικά Αυστραλοί είναι οι Αβοριγίνες που πάνω στο αίμα τους και με την ανοχή των νεοφερμένων χτίστηκε η χώρα. (Είναι άραγε τυχαίο ότι οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις κτίστηκαν πάνω στο αίμα;)  Είναι χαρακτηριστικό ότι η Εθνική εορτή (κάτι ως η 25 Μαρτίου η δικιά μας) Australia Day στις 24 Ιανουαρίου εκάστου έτους, διχάζει αντί να ενώνει. Ενώ για τη λευκή Αυστραλία αποτελεί μέρα πανηγυρισμών για τους αμπορίτζινις (αβοριγίνες από ελληνική διαστροφή,) είναι μέρα θλίψης, εισβολής και καταστροφής.  Με τις συστηματικές σφαγές, τον εκτοπισμό, την ιδρυματοποίηση και τον αναγκαστικό «εκπολιτισμό» σύμφωνα πάντα με το «δυτικό πρότυπο,» των γηγενών, οι κοινότητες του αρχαιότερου ίσως ανθρώπινου φύλου με συνεχή και αδιάλειπτη παρουσία επί γης αποδεκατίστηκε και περιορίστηκε ανεπανόρθωτα. Το έργο των βάρβαρων αγγλο-κελτών αρχικών, εποίκων, συνέχισε το αλκοόλ, οι ασθένειες και η χρήση των ουσιών που έχουν περιθωριοποιήσει τους γηγενείς σε μικρές κοινωνικά αποκλεισμένες κοινότητες στις μεγάλες πόλεις κυρίως αλλά και στην αχανή επαρχία. Οι σύγχρονοι αυτάρεσκα αυτοανακηρυγμένοι Αυστραλοί, είναι οι απόγονοι των λευκών καταδίκων που έστελνε η βρετανική αυτοκρατορία αλλά και των πρώτων «ελεύθερων» εποίκων που χρησιμοποιώντας το απροκάλυπτα εγκληματικό Terra Nulis (η γη που δεν ανήκει σε κανένα)των Βρετανών μοναρχών, άδραξαν την ευκαιρία να εποικήσουν, εγκληματώντας κατά των γηγενών εφαρμόζοντας αυτό που συμβατικά μπορούμε να ονομάσουμε με σύγχρονους όρους, εθνοκάθαρση.(Ο όρος εθνοκάθαρση είναι συμβατικός καθώς οι αμπορίτζινις δεν αποτελούν μία εθνική ενότητα με την πολλή σύγχρονη έννοια έθνους-κράτους, αλλά σύμφωνα με το αρχαϊκό πρότυπο είναι πολλές φυλετικές ομάδες με χαρακτηριστικά και διαφορετικές συνήθειες η κάθε μία.)  Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Τασμανίας όπου στο όνομα της ανάπτυξης,  οι μαζικές δολοφονίες δεν άφησαν κανέναν(!)Απολύτως κανέναν. Μ’ αυτό το «ένδοξο» παρελθόν, επικουρούμενη από τη μαζική μετανάστευση ικανών εργατών, πορεύτηκε η Αυστραλία στην ανάπτυξη της κτίζοντας το σύγχρονο κράτος με τα κατασκευασμένα (και που δεν είναι κατασκευασμένη θα πείτε) εθνικά (;) χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες με τις οποίες τυποποιούμε τους σύγχρονους κατοίκους της Down Under ηπείρου. Σκεπτόμενος την αντίφαση μίας πολυπολιτιστικής  χώρας που χτίστηκε από μετανάστες (!) αλλά στη σημαία της διατηρεί ακόμα το Union Jack τη σημαία της μεγάλης Βρετανίας δηλαδή και έχοντας τη βασίλισσα Head of State (αρχηγό του κράτους) κάνοντας βεβαίως και τους απαραίτητους συνειρμούς, αναφέρω χαρακτηριστικά την ιδιότητα του mateship που σημαίνει τη συναδέλφωση, τη φιλία και την αλληλεγγύη που εν πολλοίς χαρακτηρίζει τους σύγχρονους Αυστραλούς (όλους;). 
Επειδή παρά τον μακρύ εγκυκλοπαιδικό αλλά χρήσιμο κατά τη γνώμη μου πρόλογο, αφορμή για το κείμενο αυτό είναι η τεραστίων διαστάσεων και των δύσκολα προβλέψιμων συνεπειών οικολογική, από τις πυρκαγιές, καταστροφή, (μεγάλο μέρος των πάγων της Ανταρκτικής άλλαξε χρώμα από τις στάχτες,)  έχοντας για μέτρο ότι σύννεφα καπνού έχουν καλύψει περιοχές έκτασης 5,5 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων -η οποία είναι μεγαλύτερη της έκτασης που καταλαμβάνει η Ευρώπη- πρέπει να αναφέρουμε μερικά στοιχεία. Το μέγεθος αυτής της χώρας δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Οι αποστάσεις είναι τεράστιες. Σκεφτείτε τη δυσκολία κυβέρνησης αυτής της χώρας όπου οι αποστάσεις και μόνο αποτελούσαν τεράστιο εμπόδιο για την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής σε σημείο που κάποτε, υπήρξε πρόταση για «απόσχιση» της δυτικής Αυστραλίας και δημιουργίας νέου ανεξάρτητου κράτους με ξεχωριστές δομές. Το περιβάλλον της χώρας δεν θυμίζει το περιβάλλον στην Ευρώπη τόσο για την βιοποικιλότητα του όσο για την αγριότητα της «παρθένας» φύσης. Δηλαδή αυτό που μπορεί να εννοούμε στην Ελλάδα μία εκδρομή στη φύση δεν σημαίνει το ίδιο για την Αυστραλία. Μία εκδρομή με διανυκτέρευση στην Αυστραλία και δεν εννοώ στην περίμετρο των πόλεων ή στους οργανωμένους δρυμούς, μπορεί, λόγω των κινδύνων τόσο από τα καιρικά φαινόμενα και τις ακραίες αρνητικές και θετικές θερμοκρασίες και την έλλειψη φυσικών πόρων όσο και από τα ζώα, να σου στοιχίσει ακόμα και τη ζωή σου. (Οι κοινότητες των Αβοριγίνων δεν ανάπτυξαν γραπτή παράδοση αλλά μόνο προφορική καθώς για την δύσκολη επιβίωση τους κάτω από αυτές τις συνθήκες είχαν να παλέψουν πρώτα με τα στοιχεία της φύσης και έτσι η κοσμογονία τους περιγράφεται μόνο σε αφηγήσεις που μοιράζονταν γύρω από τη φωτιά της κατασκήνωσης.) Άγρια φύση λοιπόν με αραιή βλάστηση χωρίς μεγάλους ποταμούς ή λίμνες, κυρίως έρημη, άνυδρη και άγονη πέραν των παραλίων αλλά και με δάση ευκαλύπτων και άλλων δέντρων που παρεμπιπτόντως, αποτελούν ιδανική καύσιμη ύλη. Το φαινόμενο των πυρκαγιών είναι φυσικό φαινόμενο με απαραίτητη περιοδικότητα (η φύση φροντίζει γι αυτό) για την αναπαραγωγή της χλωρίδας. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν δέντρα που φυτρώνουν μόνο μετά από πυρκαγιά καθώς οι σπόροι τους απελευθερώνονται μόνο με τη φωτιά (σκάει το κέλυφος με τη θερμότητα απελευθερώνοντας το σπόρο που στη συνέχεια γονιμοποιείται στο έδαφος). Κάθε χρόνο λοιπόν βλέπουμε εκτός από το …θαλάσσιο Αη Βασίλη ειδήσεις από την Αυστραλία που αφορούν συνήθως σε πυρκαγιές που συνήθως αν δεν ξεφύγουν από τις ζώνες πυροπροστασίας και τους σκοπούμενους, από τις δασικές υπηρεσίες και τους πυροσβέστες εμπρησμούς, περιορίζουν τις πυρκαγιές σε ελεγχόμενο πεδίο. Το τι συνέβη όμως κατά την εκπνοή του 2019 είναι ζήτημα που θα απασχολήσει τους ειδικούς. Οι συνέπειες βέβαια είναι εμφανείς και η ανάκαμψη της φύσης δεν είναι ζητούμενο μόνο των ειδικών καθώς ένα και μόνο στοιχείο που σίγουρα θα συνυπολογίσουν μας είναι γνωστό. Η Αυστραλία με νομικίστικα κόλπα «χρησιμοποιεί» το Πρωτόκολλο του Κυότο για να «σνομπάρει» τη Συμφωνία του Παρισιού που ευελπιστεί έστω και μεθ’ εορτής να «ρυθμίσει» παίρνοντας μέτρα, τις εκπομπές ρύπων στην ατμόσφαιρα. Ανήκει ως χώρα εξόρυξης άνθρακα στη Λέσχη του Άνθρακα όπου μαζί με την γειτονική Νέα Ζηλανδία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ιαπωνία αντιτίθενται στη συμφωνία καθώς θεωρεί ότι θίγονται τα συμφέροντά της. Μπορεί τα μικρά νησιωτικά κράτη στην περιφέρεια της λόγω της κλιματικής κρίσης να πνίγονται κυριολεκτικά από την άνοδο της στάθμης των υδάτων η Αυστραλία όμως «σφυρίζει» αδιάφορα καθώς θεωρεί ότι τίποτε δεν πρέπει να ανακόψει τη βιομηχανική της ανάπτυξη και τη χρήση «βρώμικων» καυσίμων. Η πολιτική της ηγεσία διαπνεόμενη από καπιταλιστικό οίστρο βάζει κάτω από το χαλί το ζήτημα της καταστροφής του περιβάλλοντος στο όνομα της ανάπτυξης. Και βέβαια ο αδιάφορος (to say the least) πρωθυπουργός Σκοτ Μόρισον δεν είναι προσωπικώς υπεύθυνος παρά μόνο για την παροιμιώδη αδιαφορία του (δεν διάκοψε τις διακοπές του στη Χαβάη) αλλά σίγουρα η πολιτική ηγεσία της χώρας πρέπει τώρα, πάνω στα αποκαΐδια που ακόμα δημιουργούνται, να σκεφτεί καλά τις ευθύνες της και να αλλάξει περιβαλλοντική (και όχι μόνο) πολιτική. Προς το παρόν και ενώ στο Σύδνεϋ καταγράφεται σήμερα (04/01/2020) η θερμότερη ημέρα απαρχής μετρήσεων σ’ ένα κόσμο που είναι κατά 1,1 βαθμό Κελσίου θερμότερος από την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης, ας θρηνήσουμε όλοι μπροστά στους 17, μέχρις στιγμής, νεκρούς, τους εκτοπισμένους, τα καμένα σπίτια και το μισό περίπου δισεκατομμύριο ζώα που χάθηκαν   Διότι μία χώρα (κι ένας κόσμος) αναπτύσσεται, αν αυτό ο καπιταλισμός το ονομάζει ανάπτυξη, μόνον όταν υπάρχει.      

Το δίκιο των ιμπεριαλιστών

Η δολοφονία στο διεθνές αεροδρόμιο της Βαγδάτης, του υψηλόβαθμου αξιωματούχου στην Ιρανική ιεραρχία Σολεϊμανί αποτελεί περίτρανη απόδειξη ότι το θράσος του ιμπεριαλισμού δεν έχει όρια. Παίρνοντας σαφώς τις αποστάσεις μας από το θεοκρατικό καθεστώς στο Ιράν και τους αξιωματούχους του, δικαιούμαστε να σκεφτούμε ότι τίποτε δεν δικαιώνει κανέναν να δολοφονεί με αυτό τον απροκάλυπτα γκανγκστερικό τρόπο, τον οποιοδήποτε στον κόσμο επιδιώκοντας ολέθριες συνέπειες για να επιβεβαιώσει την αδηφάγο επικυριαρχία του. Η θεώρηση ότι τα συμφέροντα του στην περιοχή πλήττονται δεν είναι επαρκής δικαιολογία. Αυτή είναι η απόδειξη για τις κυβερνήσεις, της δικής μας περιλαμβανομένης, που ερήμην των λαών, σκύβουν το κεφάλι εγκρίνοντας στην ουσία προσφέροντας γη και ύδωρ στο δολοφόνο των λαών, θεωρώντας ότι έτσι υπηρετούν τους λαούς τους, αφήνουν ασχολίαστες τέτοιες δολοφονικές ενέργειες που καταργούν κάθε ανθρωπιστική αρχή αλλά και κάθε έννοια εθνικής κυριαρχίας. Επειδή όμως αυτή η ενέργεια δεν έχει μόνο ηθικό χαρακτήρα πρέπει να αντιδράσουμε, αντιλαμβανόμενοι που οδηγεί τους λαούς η κλιμάκωση της κρίσης. Η χλιαρότατη γενική δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου για την αποκλιμάκωση της κρίσης και όχι η σαφής καταδίκη τέτοιων μεθόδων εμπλέκει τη χώρα μας και την καθιστά συνένοχο. Ως να μην έφταναν οι χειρισμοί και οι επιλογές της Ελλάδας στην πανηγυριώτικη προαναγγελία για την κατασκευή του ΗΣΤ ΜΕΝΤ προστίθεται και αυτό το γεγονός που μας δένει πιο σφιχτά στο άρμα των ιμπεριαλιστών. Οι σχέσεις του Ιράν με την γειτονική μας Τουρκία φαίνεται ότι δεν έχουν για την κυβέρνηση της ΝΔ βαρύνουσα σημασία. Υπάρχει μία προφανής ομοιότητα στις μεθόδους που χρησιμοποιούν οι ΗΠΑ διαμορφώνοντας τις συνθήκες που με ενδεχόμενη αντίδραση του Ιράν θα οδηγήσουν στην γενικότερη κλιμάκωση με απρόβλεπτες συνέπειες για τους λαούς, με τη στάση της Τουρκίας που αναζητά διακαώς αφορμή για θερμό επεισόδιο στην Ανατολική Μεσόγειο. Διότι είναι αφελές να λέμε ότι αν δεν ήθελαν οι ΗΠΑ δεν θα προχωρούσε χωρίς την έγκριση τους η συμφωνία με το κράτος δολοφόνο Ισραήλ και η συμφωνία για τον ΗΣΤ ΜΕΝΤ και να μας διαφεύγει τεχνηέντως ότι και η Τουρκία έχει την έγκριση των ΗΠΑ, για τις επεκτατικές της βλέψεις στη θάλασσα της Ανατολικής Μεσογείου και τη βόρεια Αφρική. Η κυβέρνηση μας αντί να προσπαθεί να πάρει σαφείς αποστάσεις και να δηλώνει με κάθε τόνο ότι θεωρεί αδιαπραγμάτευτη την αρχή της εθνικής κυριαρχίας με δεδομένο μάλιστα ότι και αυτή η δική μας απειλείται, επιλέγει για άλλη μία φορά στην ιστορική μας διαδρομή να αναθέτει σε άλλους την προστασία των εθνικών μας δικαίων.Χρήζει δικαιώνοντας και επιβεβαιώνοντας με τη στάση της ότι δεν διδάσκεται από την εμπειρία, αυτόκλητους προστάτες της πλανητικής ασφάλειας, υπακούοντας σε επιλογές επιβεβαίωσης του δόγματος ότι δεν έχουμε άλλη επιλογή από αυτή της πλήρους υποταγής στον ιμπεριαλισμό. Αντί λοιπόν να τασσόμαστε στο πλευρό των ΗΠΑ και της ΕΕ που παρεμπιπτόντως ζητά να κλείσει ο κύκλος των αντιδράσεων και της αντεκδίκησης χωρίς να καταδικάζει την δολοφονική ενέργεια των ΗΠΑ, ας αντισταθούμε αντιλαμβανόμενοι επιτέλους ότι η σιωπή των λαών δεν ήταν ποτέ και δεν είναι και τώρα η λύση.