Ακατάσχετος ο γείτων

Να δούμε που θα καταλήξει αυτό ή και το τι θα ζήσουμε στο άμεσο μέλλον με δεδομένη την "αταραξία," τον εφησυχασμό και την πλήρη ικανοποίησή μας από τις αντιδράσεις της ΕΕ. Για το ΝΑΤΟ ούτε λόγος. Ας μην πούμε τι έχουμε "εισπράξει" από την άνευ ανταλλαγμάτων παροχή βάσεων και διευκολύνσεων. Ήδη πάντως η συμφωνία για τον αγωγό με κρατούμενο τους εναγκαλισμούς με Αναστασιάδη και Νετανιάχου παράγει προβλήματα τόσο με την Παλαιστίνη όσο και με το Λίβανο. Αναμένοντας τη στάση της Ιταλίας που μοιραία πρέπει να συμφωνήσει καθώς εκεί καταλήγει ο αγωγός αλλά και την αντίδραση της Αιγύπτου που παρά τα πολλά λόγια εξακολουθεί γι αυτήν το Καστελόριζο να παραμένει "αγκάθι", εμείς ας συνεχίσουμε την ενασχόλησή μας με τα πέντε εκατοστά χιονιού που διχοτόμησαν την Ελλάδα ή με το εάν ο Μωυσής κατέβηκε από τα βουνά με τάμπλετ που δεν γράφουν ακόμα όνομα προέδρου Δημοκρατίας.

Από το πρακτορείο Anadolu

Ερντογάν: Η Τουρκία απέτρεψε τα σχέδια στην Ανατολική Μεσόγειο
Η Άγκυρα στηρίζει τη νόμιμη κυβέρνηση της Τρίπολης, εξασφαλίζοντας την εφαρμογή όλων των συμφωνιών, λέει ο Τούρκος πρόεδρος

Οι τελευταίες πράξεις της Τουρκίας ακύρωσαν τις ενέργειες αποκλεισμού της χώρας από την Ανατολική Μεσόγειο, δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος την Τρίτη (σήμερα.)
"Το σχέδιο για την εξαφάνιση της Τουρκίας από τη Μεσόγειο έχει παρακαμφθεί με τα τελευταία βήματα που έχουμε κάνει", δήλωσε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο μήνυμά του για το νέο έτος. "Με την υποστήριξη της νόμιμης κυβέρνησης της Τρίπολης, η Τουρκία διασφαλίζει την εφαρμογή όλων των κεφαλαίων της συμφωνίας με τη Λιβύη", πρόσθεσε ο κ. Ερντογάν.
Η προεδρία της Τουρκίας υπέβαλε τη Δευτέρα πρόταση προς το γραφείο του Προέδρου του Κοινοβουλίου για την αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη. Το κοινοβούλιο πρόκειται να συζητήσει την πρόταση την Πέμπτη.
Στις 27 Νοεμβρίου, η Άγκυρα και η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση Εθνικής Συναίνεσης (GNA), υπέγραψαν δύο χωριστές συμφωνίες: μία για τη στρατιωτική συνεργασία και η άλλη για τα θαλάσσια σύνορα των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου.
Η Λιβύη παρέμεινε έρμαιο των αναταραχών από το 2011, όταν η αιματηρή εξέγερση που υποστηρίχθηκε από το ΝΑΤΟ, οδήγησε στην πτώση και το θάνατο τον επί μακρόν πρόεδρο Μουαμάρ Καντάφι που παρέμενε στην εξουσία για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες.
Έκτοτε, οι πολιτικές διαμάχες στη Λιβύη οδήγησαν σε δύο αντίπαλα κέντρα εξουσίας - το ένα στο Tobruk και το άλλο στην Τρίπολη – αλλά και στη δημιουργία πλήθους πάνοπλων ομάδων πολιτοφυλακής.
"Πιστεύω ότι το 2020 θα είναι ένα έτος κατά το οποίο θα αρχίσουμε να δρέπουμε καρπούς από τους αγώνες, τις θυσίες και τις προσπάθειές μας", δήλωσε ο Ερντογάν.

Επαγγελματική "διαστροφή" ή ψιλοπράματα

Θα μου πεις παραξενιά. Θα μου πεις ότι δεν έχεις τι να κάνεις παραμονή Πρωτοχρονιάς και ασχολείσαι με λεπτομέρειες. Θα μου πεις ότι απαιτείς από τους άλλους πολλά και θα σου απαντήσω: Ίσως. Αλλά το να ακούς από το πρωί από τα δελτία της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και συγκεκριμένα από το Πρώτο Πρόγραμμα κάτι που επαναλήφθηκε και στη Ραδιοεφημερίδα στις 14:00 ότι το όνομα του πλοίου στο οποίο εκδηλώθηκε ένοπλη επίθεση ανοιχτά του λιμανιού Λίμπο (Limboh) του Καμερούν είναι Happy Land και όχι Happy Lady σε εξοργίζει. (Ο ρεπόρτερ της ραδιοεφημερίδας, βεβαίως προς τιμήν του, ανέφερε σωστά την στοιχειώδη πληροφορία ότι το όνομα του πλοίου είναι Happy Lady «διαψεύδοντας» live τον εκφωνητή.)Όχι τόσο για την «δημοσιογραφική» ανακρίβεια που από πολλούς θα κριθεί αμελητέα ή άνευ σημασίας (δεν χάθηκε κι ο κόσμος αν η κατάληξη μιας λέξης που αρχίζει από La είναι dy και όχι nd) αλλά για την ανευθυνότητα αυτών που είναι «υπεύθυνοι» για την ενημέρωσή σου. Μετάδωσαν επίσης στα ραδιόφωνα ότι ο δεύτερος τραυματίστηκε (ευτυχώς ελαφρά) από εξοστρακισμένη σφαίρα και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Πες ότι είσαι συγγενής κάποιου από το πλήρωμα και ακούς την είδηση ανακουφισμένος ότι ο δικός σου είναι μπαρκαρισμένος στο Happy Lady και όχι στο «άτυχο» Happy Land ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πες ότι ο υποπλοίαρχος είναι πατέρας, σύζυγος, αδελφός ή φίλος σου και μαθαίνεις από το ραδιόφωνο ότι ο δικός σου είναι στο νοσοκομείο τραυματισμένος από σφαίρα πως αντιδράς. Ή ότι ο δικός σου είναι ανάμεσα στους οχτώ που κρατούνται ως όμηροι από τους απαγωγείς. Υπάρχει στη δημοσιογραφία κάτι που λέγεται δεοντολογία που δεν περιορίζεται σε θεωρητικές γνώσεις που ενδεχομένως διδάχτηκες ή δεν διδάχτηκες. Υπάρχει και κάτι άλλο που λέγεται αυτονόητη ευαισθησία που αυτή σίγουρα δεν διδάσκεται αλλά αποτελεί απαραίτητη «δημοσιογραφική» προϋπόθεση που πρέπει να σε συνοδεύει πάντοτε εμμονικά όταν μεταδίδεις ειδήσεις που αφορούν ανθρώπους. Υπάρχει επίσης και κάτι άλλο, περισσότερο «αυτόματο» και «μηχανικό» που λέγεται διασταύρωση. Δεν σου λέω να πάρεις το Υπουργείο τηλέφωνο ή τις αρχές στο Καμερούν. Άκου και διάβαζε τους γύρω σου. Περιπλανήσου και στο διαδίκτυο που βρίθει πληροφοριών. Κάνε αξιολόγηση έστω και με την καταδικαστέα και αντιεπαγγελματική μέθοδο της πλειοψηφικής επιλογής των πληροφοριών από πηγές που μεταδίδουν την ίδια είδηση και μην περιορίζεις αυτές τις διαδικασίες μόνο όποτε κάνεις copy paste. Δεν κρεμάω στα μανταλάκια δημοσιογράφους αλλά αν δεν διδαχτούμε από τα λάθη μας δεν γινόμαστε καλύτεροι.     

Η πιο επιτυχημένη θεατρική παράσταση παγκοσμίως

Επειδή η αυλαία της πιο επιτυχημένης θεατρικής παράστασης παγκοσμίως, άνοιξε για φέτος κι η «θεία» γέννηση (λες και δεν είναι όλες οι γεννήσεις θείες) έχει δώδεκα μήνες μπροστά της, μέχρι να ξανανέβει -επίκαιρη πάλι και πανηγυρική τάχατες, στις σκηνές των ζωών μας, σε καλό θα μας βγει να μην κάνουμε απλώς ένα απολογισμό. Να μην κάνουμε ως συνηθίζεται τις μέρες τούτες ένα wrap-up που λέμε, δημοσιογραφικά μιλώντας ,αλλά –να το πω έτσι- να ξανασκεφτούμε το όλο θέμα απ’ την αρχή. Διότι άλλο πράμα είναι να σου αρκεί η ρητορική ρήση «στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε» κι άλλο να κάνεις κάτι γι αυτό. Τόσο καιρό με βασανίζει μια εικόνα. Μια σειρά εικόνων, σαν σε φιλμ, για νάμαι ακριβέστερος. Είναι λέει, ένας άνθρωπος που βαδίζει σ΄ ένα δρόμο δύσβατο, με μεγάλα εμπόδια -που όμως  δεν τον πτοούν, φαινομενικά τουλάχιστον - ανάμεσα σε φωτιές και πέτρες που πέφτουν από κάθε κατεύθυνση. Λάβες κυλούν πηχτές κάτω από τα πόδια του ενώ μια πύρινη βροχή κατακαίει την πλάτη του. Την ομίχλη που του θολώνει την όραση, την κόβεις με το μαχαίρι που λένε. Ο καυτός αέρας κάνει το δέρμα του προσώπου του σαν σε μπιφτέκι στον ατμό, ενώ τα πάνω άκρα του -που λογικά θα του χρησίμευαν για προστασία- είναι υψωμένα στον μπλαβί ουρανό που φωτίζεται αραιά και που, από κάτι κεραυνούς που πέφτουν παραπέρα. Τα χείλη του, σκασμένα κουνιούνται ως να μιλούν.  Μέσα του ψιθυρίζει μια αυτοσχέδια προσευχή που είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του καθώς επαναλαμβανόμενο θέμα της είναι αυτός κι ο εαυτός του. Το μόνο που αν μπορούσες να ακούσεις είναι ένα «θεέ μου.» Απευθύνεται σ’ ένα φανταστικό κυριούλη –τρυφερό παππούλη δεν θα τον έλεγες- αλλά έχει άσπρα μαλλιά και γένια και φοράει άσπρη καλοσιδερωμένη κελεμπία. Κάθεται πάνω σ΄ ένα σύννεφο και τα πόδια του κρέμονται στο αέρα. Τα κουνάει κάθε λίγο και λιγάκι και διασκεδάζει με τις δίνες που δημιουργούν, που καταλήγουν σε πύρινους στροβίλους στην επιφάνεια της καιόμενης γης. Δεν τον νοιάζουν οι συνέπειες, του αρκεί ότι μ’ αυτό τον τρόπο επιβεβαιώνει την παντοδυναμία του. Για την αγαθότητά του ούτε λόγος. Το ανθρωπάκι συνεχίζει απτόητο σαν νάναι γραφτό του να βαδίζει, με τη βεβαιότητα ότι ο ασπρομάλλης κύριος τον ακούει, μες στο γενικότερο χαμό που συντελείται γύρω του. Να καταλαβαίνει τουλάχιστον ο κυριούλης με τη σιδερωμένη κελεμπία και τα άσπρα γένια ότι παραδέχεται τις ενοχές που από αγέννητο ακόμα του έχει προσάψει.  Προχωράει με ζιγκ ζαγκ μαεστρία προσπαθώντας να μη σκοντάψει, όσο αυτό είναι δυνατό, στα εμπόδια. Αν τον ρώταγες θα σου ΄λεγε ότι αυτά τα εμπόδια, υπάρχει λόγος που κάποιος του να βάζει. Είναι σαφές ποιόν και τι εννοεί. Άστο αυτό όμως!  Ο κυριούλης που δεν θα τον έλεγες και παππούλη, δεν σου δίνει, τώρα που τον φέρνω στο νου μου, την αίσθηση ότι σε θέλει με το μέρος του. Σε τεστάρει με διαβολική καλοσύνη (να λέμε και καμιά μαλακία που και που, δεν είμαστε οι πρώτοι εξάλλου) με τον τρόπο του. Έχει μία αυστηρότητα, ένα τουπέ! Κρατάει μούτρα. Είναι, πώς να το πω, απόμακρος και αυστηρός. Σαν να σου λέει «Άκου ανθρωπάκι, πρέπει να ξέρεις τα όρια σου!» Το ΄χει σκεφτεί άλλωστε τόσα χρόνια, αν δώσει έστω και λίγο θάρρος μετά θα αρχίσει η κριτική, που ποιός το αποκλείει- μπορεί να θιγεί και το βεβαρημένο παρελθόν του. Γι αυτό κρατά τις αποστάσεις! Το ανθρωπάκι που τώρα σκόνταψε σε μία πυρωμένη κοτρώνα που έπεσε ακριβώς μπροστά στα πόδια με τα καμένα παπούτσια από όπου προβάλλουν πια τα τηγανητά του δάχτυλα, χωρίς να σκεφτεί καθόλου, αναφωνεί με φωνή που ακούγεται πια καθαρά: «Θεέ μου ευχαριστώ για το σημάδι!» Ο κυριούλης με τα άσπρα γένια και τα κινούμενα, πέρα δώθε, πόδια, σκάει -έτσι τουλάχιστον νομίζω, ένα κρυφό χαμόγελο. Δαγκώνοντας την άκρη της θείας γλώσσας του λέει: «Ούπς μου ξέφυγε. Μην τον σκοτώσω κιόλας. Νεκρός δεν θα μου προσφέρει τη χαρά να τον βλέπω έτσι. Μες τη μιζέρια και τον πόνο που του προκαλώ να προχωρά μέσ’ στο χαμό, προς το έτσι κι αλλιώς προδιαγεγραμμένο τέλος που του επιφυλάσσω!» Και το ανθρωπάκι γονατίζει μπροστά στην κοτρώνα, με γόνατα που τσιτσιρίζουν στο αναβράζον χώμα. «Το γνώριζα θεέ μου ότι υπάρχεις. Υπάρχεις, με αγαπάς και νοιάζεσαι για μένα. Σ’ ευχαριστώ από το βάθος της ψυχής μου.» Ναι το ανθρωπάκι μπορεί να μιλά εκ μέρους της ψυχής του! Τι κι αν τόσα χρόνια, αυτοί οι άθεοι οι επιστήμονες, δεν κατόρθωσαν να του εξηγήσουν τι είναι η ψυχή, αυτός σε πείσμα τους, «Πιστεύω» λέει. (ναι θα βάλω κεφαλαίο παρά το κόμμα που προηγείται). Η ψυχή που κανένας γνωστός του (ναι πριν απ’ αυτό έκανε ομολογουμένως παρέα με άθεους για να μην πω και κομμουνιστές) δεν γνωρίζει τι είναι. Η ψυχή λοιπόν δεν καταλαβαίνει χριστό. Δεν ζουπιέται, δεν ματώνει, δεν καίγεται. Μπορεί ενίοτε να μαυρίζει λιγάκι, με αυτά που γίνονται εδώ κάτω αλλά ξανά προς την δόξα σου τραβάει. Γονατιστός ανακινώντας λιγάκι τα γόνατα -μην τα κάψουμε κι αυτά, με τα δάκρυα να πήζουν με την έξοδο τους από τους δακρυγόνους ως μαστίχα Χίου, σκέφτεται (ποιητική αδεία πάντοτε): «θεέ μου χθες, χριστούγεννα ήτανε στην εκκλησία, μες σε καπνούς και σε φωτιές (ας με συγχωρήσει ο μπάρμπα Κώστας) ένας χοντρός με κεντητά ρούχα και ένα μεγάλο χρυσό καπέλο με πέτρες που γυαλίζανε, είπε ότι έστειλες το γιό σου, με απόσπαση, να μας σώσει. Είπε ο χοντρός με το χρυσό καπέλο, το βωδινό σβέρκο και τις λαδωμένες μπούκλες λοιπόν (ε! Είμαι αδιόρθωτος τελικά!) ότι θυσίασες το γιό σου για μας, για τη σωτηρία μας! Κι εμείς δεν το εκτιμήσαμε! Τον σταυρώσαμε.» Κοντοστάθηκε για μια στιγμή. Ένοιωσε μία κάποια δροσιά. «Μα τι συνέβη;» ρώτησε το σχεδόν ογκρατέν του είναι. Στο μυαλό του φύτρωσε κάτι. Αμφιβολία νομίζει ότι το λένε! Μα είναι δυνατό. Μες στον κακό χαμό με φωτιές τριγύρω αυτός να νοιώθει μια ευχάριστη ψύχρα όπως όταν ανοίγεις το ψυγείο Αύγουστο μήνα; Συνέβη κάτι πρωτόγνωρο. Και για να μην ξεφύγω από το τι συμβαίνει γύρω μ’ αυτή τη σκέψη, -πυροδοτήθηκε, αυτή η ανθρώπινη λειτουργία (σόρρυ εσύ μας είπανε την έδωσες κι αυτή) κινούμενες διαδοχικά εικόνες –σαν σε φιλμ κι αυτού, πέρασαν μπροστά στα καιόμενα μάτια του. Είδε πολέμους, θυσίες, σκοτωμένους και βομβαρδισμένες πόλεις. Είδε ζαρωμένα στήθη με γαντζωμένα βρέφη, πρόσφυγες, νοσοκομεία παίδων, δυστυχήματα, αρρώστιες, φυλακές και αδικία. Είδε βιασμένες γυναίκες και ορφανά να περιφέρονται ξυπόλητα. Είδε φτωχούς, πολλούς φτωχούς, άνεργους, πεινασμένους, μόνους κι εκ γενετής καταδικασμένους. Είδε δύσμορφα γεννήματα, τυφλούς και άλαλους, είδε καρκίνο, πολύ καρκίνο, αδηφάγους όγκους και καρδιοπάθειες. Πίσω, στο φόντο, είδε πλούσιους μες στη χλιδή, ελεήμονες που επιβεβαιώνουν το στάτους τους δίνοντας ψίχουλα σε αποστεωμένους ζητιάνους και ζωές μες στην ανέχεια. Είδε φουγάρα να ξερνούν θάνατο, θάλασσες να στερεύουν από ζωή κι αέρα μαύρο από καπνούς. Είδε ανίερους να βλογάνε όπλα και κυβερνήτες που ξεπατικώνουν θεϊκές μεθόδους, να κυβερνούν ανάλγητα υπηκόους, μιμούμενοι την παντοδυναμία του. Είδε δοτούς, δωσίλογους που εξ ονόματος δήθεν δημοκρατίας και πάντα στο όνομα του, καταδίκαζαν τους άλλους ως όπως τους συμφέρει! Κι εκεί που στ’ ανθρωπάκι όλα φάνταζαν πια καθαρά, μες στον κακό χαμό, μες τις φωτιές, τους κεραυνούς και το αναβράζον χώμα, να μια τεράστια πυρωμένη κοτρώνα εξ ουρανού! Αυτή τη φορά ο καλός ο κυριούλης με τα άσπρα γένια και την απαστράπτουσα κελεμπία δεν αστόχησε! Το ανθρωπάκι δεν μπορούσε ούτε καν να συνεχίσει τις σκέψεις του. Το μόνο που πρόλαβε να ακούσει ήταν η φωνή του κυριούλη με την σιδερωμένη κελεμπία, τα άσπρα γένια και τα πόδια που κουνιόνταν πέρα δώθε στον πυρωμένο αέρα, να φωνάζει με μανία: «Σε βαρέθηκα! Άρχισες να σκέφτεσαι. Τώρα μου είσαι αχρείαστος.»

Καλά Χριστούγεννα. Του χρόνου έχουμε πρεμιέρα πάλι. Να μην λείψει κανείς!

(Την εικόνα τη δανείστηκα από ένα εμπνευσμένο διαδικτυακό εξ αγχιστείας φίλο που ούτε το όνομά του ξέρω καθώς την είχε δανειστεί κάποιος άλλος πριν από μένα. Το μόνο που γνωρίζω για τον δημιουργό της εικόνας είναι ότι είναι Τούρκος. Ναι υπάρχουν κι αυτοί. Δεν είναι όλοι οχτροί)                  

Όταν οι αστοί αρχίζουν και καταλαβαίνουν κάτι (έστω και επιφανειακά)

Αν επρόκειτο να κρατήσουμε κάποιες φράσεις από αυτές που φώναξε ο κ. Ινδαρές, γονυπετής και δεμένος στην ταράτσα του σπιτιού του θα πρότεινα να ήταν οι εξής: «Η φυσική κατάσταση είναι να είμαστε ελεύθεροι και να μην υπακούμε σε κανένα μίσος, κανενός αναρχικού. Σαν αναρχικοί συμπεριφέρεστε. Που καίνε τα μαγαζιά έτσι από καπρίτσιο. Από ιδεοληψία. Αυτό που κάνετε είναι χειρότερο. Γιατί μας έχετε δεμένους; Δεν σας αντιστέκεται κανείς.» Φύση, ελευθερία, υπακοή, μίσος, αναρχία, ιδεοληψία και αντίσταση. Δεν ζούμε στη φύση αλλά σε τεχνητά «παρά φύσιν» περιβάλλοντα που συνθήκες, οικονομικοί και κοινωνικοί περιορισμοί καθορίζουν την υποτιθέμενη ένταξή μας εκεί, μηδενίζοντας έτσι, όποια έννοια επιλογής και συνεπώς ελευθερίας. Χρειάζονταν αλήθεια η εισβολή των καταστολέων της ελευθερίας για να το συνειδητοποιήσει αυτό ο αστός του Κουκακίου; Ναι χρειάστηκε να του συμβεί αυτό! Να μπουν στο σπίτι του, να κινδυνέψει η ακεραιότητά του, να τραυματιστεί, να απειληθεί η σύζυγος και τα παιδιά του και όλα αυτά που κτητικά περιγράφει χωρίς να αποδέχεται ότι είναι ακριβώς αυτά που περιχαρακώνουν τις ανελεύθερες ζωές μας. Αυτό το πλέγμα των αξιών που θεωρούν οι αστοί ότι θίγεται, από την «άγαρμπη φιλελευθερία» των κυβερνητών, είναι το ίδιο με αυτό που κατ εντολή των κυβερνώντων, προστατεύουν οι επίδοξοι αλλά αστεία αδέξιοι μπάτσοι. Και αντιδρά που θα συρθεί σε κρατητήρια κατηγορούμενος για απείθεια και άλλες προκατασκευασμένες κατηγορίες χωρίς καν να του περνά από το μυαλό ότι αυτή η αγανάκτηση όπως και τα άλλα ανθρώπινα συναισθήματα, είναι προϊόντα κοινωνικών διεργασιών. Πόση διαφορά μπορεί να έχει αυτή η αγανάκτηση από την αγανάκτηση του άνεργου, του άστεγου, του μόνου, του πένητα, του κοινωνικά απόβλητου ή του καταπιεσμένου εργαζόμενου; Και να μισούμε όπως και βέβαια να αγαπάμε, ας θυμηθεί κάποιος, είναι θεμιτό ως απαραίτητο. Χωρίς αγάπη και χωρίς μίσος δεν ξέρουμε με ποιόν θα πάμε και ποιόν θα αφήσουμε. Δεν μπορείς να αγαπάς αυτούς που σου δίδαξαν το μίσος! Έστω κι αν η χρήση της απεχθούς λέξης μίσος γίνεται στο κείμενο αυτό συμβατικά, δεν μπορείς να αγαπάς αυτούς που στο πρόσωπό σου και στην τάξη σου, βλέπουν τον εχθρό τους, αυτόν που τους ξεβολεύει και τους θυμίζει ότι το οικοδόμημα τους έχει από υπόγεια μέχρι ταράτσες. Η έννοια της υπακοής, αυτή που μας μάθανε από τα μικράτα μας, είναι πλέον σύμφυτη με τη λεγόμενη φύση μας. Είναι απαραίτητο αλήθεια να υπακούμε για να μπορέσουμε να ζούμε; Αναρωτήθηκε ποτέ ο αστός ότι η μεγαλύτερη φυλακή του, είναι η βολική υπακοή που του μάθανε να ζει; Ή δεν το επέτρεψε αυτό ο αστισμός του συμπαθούς σκηνοθέτη που εκφράζεται προφανώς από αυτό που ξεστόμισε: «Σαν αναρχικοί συμπεριφέρεστε;» Δηλαδή πως συμπεριφέρονται οι αναρχικοί; Ναι, έχει δικαίωμα ένας σχολιαστής που δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον αναρχισμό ή μάλλον έχει ένα σωρό ιδεολογικά επιχειρήματα εναντίον του, να αναρωτηθεί: Είναι όλοι οι αναρχικοί μπαχαλάκηδες; Ποτέ δεν αντιλήφθηκα τον όρο μπαχαλάκης και το πότε ο διαδηλωτής διατηρεί την ιδιότητα του διαδηλωτή ή του προσάπτουν και τον όρο του μπαχαλάκη για να τον χαρακτηρίσουν, με στόχο να του μηδενίσουν τα ενδεχομένως δίκαια αιτήματά του ή την δικαιολογημένη πιθανώς αγανάκτησή του. Δεν ξέρουν οι αστοί ότι το σύστημα στο οποίο υποκλίνονται πρέπει να έχει απέναντι του δράκο για να σταθεί στα πόδια του; Δεν πάει το μυαλό τους ότι η κρατική μονοπωλιακή βία είναι το εργαλείο για να το εμπεδώσουν αυτό; Για να μην πάμε σε αυτή την κακομοίρα την ιδεοληψία. Αν είχε τη δυνατότητα ως λέξη, να επαναστατήσει, σίγουρα θα τίναζε στον αέρα το υπόλοιπο αλφάβητο, της γραμματικής και του συντακτικού συμπεριλαμβανομένων. Τι αλήθεια σημαίνει ιδεοληψία; Ενώ πραγματικά σημαίνει την εμμονή σε δογματικά ιδεολογήματα, ως ιδεοληπτικό, έχουνε χρεώσει και τον εμφορούμενο από τις ιδέες του. Και ως βολική καραμέλα στα στόματα όλων, αναμασιέται και δυσφημεί τον ιδεολόγο που πεισμένος, συνήθως με επιστημονικό τρόπο, για την πιστότητα, την πληρότητα και την ορθότητα των ιδεών του, τις καταθέτει στη βάσανο της κριτικής των άλλων με σκοπό να πείσει. Η τελευταία όμως πρόταση των φράσεων που χρησιμοποίησε ο κ. Ινδαρές ήταν η εμφατική «Δεν σας αντιστέκεται κανείς.» Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά του αστού από τον προλετάριο! Ο αστός χρησιμοποιεί την υπακοή στο σύστημα για να ξεφύγει από τη δυσκολία ενώ ο προλετάριος αρνείται να υπακούσει, μη αποδεχόμενος τη θέση που το αστικό σύστημα, τον έχει κατατάξει. Το γκλομπ φαίνεται, η βαρβαρότητα και η απαξία της ανθρώπινης ζωής και της ανθρωπιάς φαίνεται ας αρχίσουμε λοιπόν να ερεθιζόμαστε και απ' αυτά που δεν φαίνονται και είναι σε πρώτη χρήση επικίνδυνα όσο ποτέ!

Η γαλάζια του πατρίδα

Τόχω καμό (καημό) να ακούσω ή να δω γραμμένη μια θετική είδηση για το μικρό νησί, την πατρίδα της καρδιάς, εκεί στην εσχατιά του Αιγαίου. Πότε απασχολεί την επικαιρότητα για την ανυδρία του, πότε για καταστροφικές πλημμύρες, πότε γιατί προσάραξε το «Πρέβελης», πότε γιατί ο καπετάνιος -λόγω του καιρού, δεν κατάφερε να το «βάλει μέσα» και τώρα γιατί ο εξ ανατολών, επιθυμεί με το τσαμπουκά του ισχυρού, να του στερήσει τη θάλασσά του, προς το παρόν τουλάχιστον, μόνο εξ ανατολών. Χρόνια τώρα παρατημένοι από θεούς και δαίμονες οι κάτοικοι παλεύουν για την επιβίωση είτε στη θάλασσα -οι πιο πολλοί, είτε στα ζώα, είτε στην ξενιτειά. Χρόνια τώρα ξεχασμένοι από το επίσημο ελληνικό κράτος, παραγκωνισμένοι από τις εξουσίες, πάλευαν για αναγνώριση από τη συλλογική ιστορία για τη συμμετοχή τους με ηρωικά ολοκαυτώματα στους αγώνες της πατρίδας μας. Τραυματισμένη από την Ιταλοκρατία των Δωδεκανήσων, ερημωμένη από την μετανάστευση κυρίως προς την Αίγυπτο την περίοδο της διάνοιξης της διώρυγας του Σουέζ, ανεμίζει περήφανα μέσ’ στο πέλαγο, διαβεβαιώνοντας ότι ακόμα και χωρίς λιμάνι στο παρελθόν (που το ‘παιρνε ο αέρας) ή χωρίς αεροδρόμιο που μας ενώνει πλέον με την Κάρπαθο, μπόρεσε αυτός ο βράχος να μένει εκεί με τους λιγοστούς γέρους πια κατοίκους του, με τα λιγοστά μέσα και τις πρωτόγονες υποδομές, επιβεβαιώνοντας ότι «η γης δεν έχει κρικέλια» να την πάρεις και να φύγεις που γράφει, με άλλο νόημα βέβαια, ο Σεφέρης για την αδελφική Κύπρο. Αιγύπτιοι κατάκαψαν τον τόπο που κάποτε άκμαζε με ταρσανάδες, μεγάλο στόλο και μεγάλη ζωική παραγωγή αλλά ο δεσμός των ανθρώπων με το βράχο τους στη μέση του πελάγου είναι άρρηκτος και αδιατάραχτος. Ξανασηκώθηκαν, ξαναδιάβασαν την Ιλιάδα, όπου τους αναφέρει ο παππούς ο Όμηρος, για τι άλλο, για τα βαπόρια τους, ξαναθυμήθηκαν τα χρόνια της πειρατείας όταν οι καπεταναίοι μοίραζαν το κούρσο σε όλους τους κατοίκους, με πρώτες τις χήρες και τα ορφανά, «εφαρμόζοντας» ένα πρωτόγονο σοσιαλισμό, θυμήθηκαν τα επαναστατικά χρόνια του ’21 και τη συμβολή τους στον ξεσηκωμό και αναπόλησαν τα πικρά χρόνια της μετανάστευσης και του ξεσπιτωμού που γέννησε τη μαντινάδα «Ανάθεμα σε, Ντε Λεσέψ που σπίτωσες την έρημο κι ερήμωσες την Κάσο». Κι ήρθαν στο σήμερα με την Αίγυπτο να έχει αντικατασταθεί πια με την Αμερική και την Αυστραλία με το άνοστο ψωμί τους. Με τη αρχαϊκή λύρα και τους αργούς μακρόσυρτους ρυθμούς, που θυμίζουν κύματα που σκάνε στο βράχο, οι κάτοικοι της Κάσου έχουν περάσει, τόσα μα τόσα πολλά για να σκιάζονται με την πιθανότητα να βλέπουν την τούρκικη αρμάδα στον ορίζοντα από τον Άγιο Μάμα. Ναι! Σκεφτείτε το λίγο! Μην υποτιμάτε τα αισθήματα των κατοίκων των παραμεθόριων περιοχών που αισθάνονται την ανάσα του συνεπαρμένου με τις μεγάλες ιδέες για μεγάλες γαλάζιες πατρίδες, γείτονα. Μπορεί ο εξ ανατολών να διεκδικεί τώρα, το μόνιμα ταραγμένο πέλαγο ανατολικά, διάβαση από αρχαιοτάτων ετών Μυκηναίων, Μινωϊτών και Φοινίκων καπεταναίων αλλά ο βράχος αυτός παρακολουθεί τα τεκταινόμενα μειδιώντας. Το νησί, όλα τα Δωδεκάνησα, η Κρήτη και το Καστελόριζο, στέκουν εκεί περήφανα με τους κατοίκους τους να γνωρίζουν ότι κι η θάλασσα δεν έχει κρικέλια, πόσω μάλλον διεκδικητές με ανίερες απαιτήσεις. Κι αν το ιμπεριαλιστικό παιχνίδι κι αυτή τη φορά, στο όνομα του κέρδους και της εκμετάλλευσης, τυφλώνει τον ορμέμφυτο, στρατοκράτη γείτονα και την αστική τάξη της χώρας του, οι κάτοικοι των νησιών, εκεί νότια κι ανατολικά, γνωρίζουν πολύ καλά πώς να μένουν χαμογελαστοί με το θράσος αλλά και τη θεόρατη λεβεντιά του μικρού, απέναντι στον εκβιαστή, πανίσχυρο ξυλοπόδαρο που κορδώνεται αυτάρεσκα από τον ποντιοπιλατισμό των δήθεν συμμάχων αλλά και την διαχρονική αδράνεια των κυβερνώντων.