Ως Πότε;

Έχουν κατηγοριοποιήσει τις ζωές μας, έχουν βάλει σε κουτάκια τις όπως λένε, αμαρτίες μας και κάνουν τικ. Μιλούν από καθέδρας, με χρυσά ρούχα και βαριά καπέλα με πέτρες που γυαλίζουν όχι μόνο ελέω φανταστικών όντων αλλά συνεπικουρούμενοι από τις κρατικές εξουσίες. Μας απειλούν με καζάνια που βράζουν και διαόλους με δικράνια. Μας βλογάνε, μας βαπτίζουν, μας ανακρίνουν, μας παντρεύουν, μας κηδεύουν και ενώ δεν ξεχνούν να μας μνημονεύουν, κάνουν την παρουσία τους αισθητή εκτός απ΄τα μυαλά, στα μάτια και στα αυτιά μας με εκκλησίες, με καμπάνες και με μεγάφωνα. Μας λένε να μετανιώνουμε για δήθεν αμαρτήματα, δήθεν πρωτόπλαστων, σε δήθεν παραδείσους ως θύματα απάτης, δήθεν φιδιών που μας υπέδειξαν να φάμε φρούτο. Τους έχουμε να μας μιλάνε στα σχολεία μας, να διδάσκουν τάχα τα παιδιά μας το λόγο λένε, φανταστικών θεών που κάθονται στα σύννεφα και παρακολουθούν τις ζωές μας. Για να μας βοηθήσουν λένε. Να μας προστατεύσουν. Να μας υποδείξουν τον καλό το δρόμο. Κι ύστερα μας αποτρέπουν να αποτινάξουμε από πάνω μας δυνάστες γιατί είναι λέει, θέλημα θεού. Κι ύστερα που τους βάλαμε και στις σημαίες μας, μάς λένε ότι χωρίς αυτούς δεν γίνεται. Κατάστρεψαν πολιτισμούς ανώτερους από τους θανατολάγνους τους δικούς τους. Διαβάζεις τα βιβλία τους και φρίττεις από την αρρώστεια της φαντασίας τους. Μαζέψανε τον πλούτο από κατακτητές σατράπες, συνεργαστήκανε και τώρα ένα με την εξουσία μιλάνε για ηθική ζωή, νόμο και τάξη του θεού – έτσι την λένε αυτοί- ενός θεού που τα κανε όλα με σοφία. Και βλογάνε όπλα και στρατούς. Κι όταν στη σκέψη σου μπαίνει η αμφιβολία -γιατί άνθρωπος είσαι βρε αδελφέ, σε λένε αμαρτωλό. Αυτοί οι ίδιοι που σε λένε πρόβατο και τις κοινωνίες σου κοπάδια θα τιμωρηθείς σου τάζουν. Αλλά όχι εδώ που φαίνεται! Αλλού! Μπροστά σε αυστηρούς κριτές, με ερωτηματολόγια και κώδικες. Που αμάρτησες και τι σου πρέπει. Και με του κώλου επιστημοσύνη τολμούν να ερμηνεύουν τους τρόπους και τις συμπεριφορές σου. Αξούριστοι, μαύροφορεμένοι τιμωροί, ανέραστοι μουσάτοι, μεταφέρουν λένε τις ερμηνείες των αγίων. Του παρελθόντος βέβαια! Που δεν είναι μπροστά μας να τους δώσουμε ένα χαστούκι να συνέλθουν, να τους κρίνουμε με λογική και γνώση κι όχι με Μη Ερεύνα και μετάνοιες. Κι εσύ τσιμπάς και με το φόβο σύμβουλο πειθαρχείς. Και σκύβεις το κεφάλι και τους σταυρούς σου κάνεις και τον φοβάσαι το θεό. Και δηλωσίας γίνεσαι, διαβάζοντας δημόσια πιστεύω κι ελεημοσύνες δίνεις για να λυτρωθείς, να σώσεις την ψυχούλα σου- αλήθεια τι είναι αυτό; Και δεν περνά καθόλου απ το μυαλουδάκι σου ότι έτσι δεν αλλάζει τιποτα. Αυτό που θέλουν γίνεται! Να μην σκέφτεσαι, να μην αμφισβητείς! Ούτε τις γηινες ούτε τις θεικές τους, εξουσίες. Νάσαι ευχαριστημένος με τις ερμηνείες τους. Να σου αρκούν οι δήθεν σιγουριές τους. Να τους ακολουθείς, να μην προηγείσαι. Κι αν το κεφάλι σου σηκώσεις για να αναστηθείς, κάποιου άλλου την ανάσταση σου λεν να περιμένεις. Tην ευθύνη σου σε άλλον να φορτώσεις. Ως πότε θα πιστεύεις στα κακογραμμένα παραμύθια τους που καταδικασμένο σε έχουν; Ως πότε θα ζεις όπως αυτοί το θέλουν; Ως πότε δεν θα αρνείσαι το δικαίωμα τους να μιλούν για σένα απαξιώνοντας σε τόσο απροκάλυπτα;

Όχι στην ψήφο των μεταναστών

Πάγια υπόσχεση, ετών πολλών, ενδέχεται να υλοποιήσει ο πρωθυπουργός Κυριάκος όπως εξάλλου πανηγυρικώς δήλωσε, ανάμεσα στα άλλα, στις προγραμματικές του δηλώσεις. Διαβεβαίωσε ότι οι μετανάστες θα ψηφίζουν! Ευκαιρίας δοθείσης ας προσπαθήσουμε να πούμε μερικά πράγματα με το όνομα τους. Αρχικώς προς αποφυγή παρεξηγήσεων να σημειωθεί ότι ο γράφων υπήρξε επί σειρά πολλών ετών μόνιμος κάτοικος εξωτερικού διαφορετικών χωρών και όχι απαραιτήτως ευρωπαϊκών από τις οποίες πηγαινοέρχεται άρα διαθέτει εικόνα επί του θέματος από πρώτο χέρι. Λοιπόν ο μετανάστης πρέπει να πούμε ότι ψηφίζει. Ναι ψηφίζει στη χώρα που επέλεξε να ζήσει. Θα ήταν άδικο να μην μπορεί να συμμετέχει στις κοινωνικές διεργασίες της νέας -από επιλογή – χώρας του. Αυτό λοιπόν είναι διασφαλισμένο. Δεν είναι κάποιος κακομοίρης που δεν έχει χώρα και κάλπη να γεμίσει. Το γράφω αυτό γιατί δημιουργείται η εντύπωση ότι η κακή Ελλάδα στερεί το βασικό δικαίωμα του πολίτη από Έλληνες που επέλεξαν, για διαφορετικούς λόγους ο καθένας να ζήσουν σε χώρα πέραν της γενέτειρας. Να θυμίσουμε ότι το αίτημα για την δυνατότητα ψήφου των μεταναστών επανήλθε εντονότερο στο προσκήνιο όταν η κρίση αύξησε κατά πολύ τον ήδη μεγάλο αριθμό μεταναστών που έχει η πατρίδα μας όπως εξάλλου και όλες οι νότιες ευρωπαϊκές χώρες. Ανέκαθεν η μετανάστευση αποτελούσε τη λύση που «προσφερόταν» σε κατοίκους της Ελλάδας που όπως στερεοτύπως λέμε, δεν μπορεί να θρέψει τα παιδιά της. Αυτό βέβαια ελέγχεται αν κανείς θέσει στον εαυτό του το ερώτημα αν είναι η Ελλάδα που δεν μπορεί ή είναι η ανικανότητα των εκάστοτε κυβερνώντων που δεν μπορούν να αξιολογήσουν το δυναμικό και την προοπτική αυτής της χώρας; Αυτό όμως είναι επί της παρούσης δευτερεύον. Λοιπόν, νέοι με καλές σπουδές (γι αυτό φρόντισε η πατρίδα) χωρίς την προοπτική εργοδότησης στην Ελλάδα αλλά και άνθρωποι κάθε ηλικίας αποφασίζουν μεσούσης της κρίσης να εγκατασταθούν σε χώρες όπου η αγορά εργασίας είναι μεγαλύτερη, οι ευκαιρίες περισσότερες και η κρατική μηχανή φιλικότερη. Εγκαθίστανται και συνήθως η επιστροφή ως προοπτική-αν εξαιρέσεις το νόστο που «ταλαιπωρεί» εντονότερα το πρώτο διάστημα και με το χρόνο εξαφανίζεται, παραμένει απλώς ως μία επιθυμία που εμπεριέχει η φράση «Ναι το σκέφτομαι να γυρίσω αλλά είναι δύσκολο. Είναι και τα παιδιά βλέπεις». Αυτοί οι νέοι ενσωματώνονται εύκολα στα νέα περιβάλλοντα και ζουν στις νέες κοινωνίες χωρίς απαραιτήτως να χάσουν -προς το παρόν- επαφή με την Ελλάδα κυρίως για πολιτισμικούς και για λόγους επαφής με τους συγγενείς. Η σύγκριση Ελλάδας και του παρόντα τόπου διαμονής τους –της νέας πατρίδας τους να το πούμε χωρίς δισταγμό- είναι πάντα παρούσα. Σε κάθε πτυχή της ζωής είναι εκεί και βασανίζει. Γιατί εδώ γίνονται τόσο εύκολα τα πράγματα και στην Ελλάδα τόσο δύσκολα; Γιατί εδώ είναι ακριβά και πίσω στη νέα πατρίδα φθηνά ή το αντίθετο, γιατί το ένα γιατί το άλλο σε μία συνεχή ψυχοφθόρα διαδικασία που κρυμμένος σκοπός της είναι να δικαιολογηθεί η απόφαση της μετανάστευσης. Αυτοί λοιπόν οι άνθρωποι έρχονται να προστεθούν στους μετανάστες πρώτης γενιάς των δεκαετιών του 50, του 60 και του 70 που αποτελούν μία άλλη εντελώς ξεχωριστή κατηγορία. Αυτοί, συνήθως χαμηλής μόρφωσης και καλλιέργειας στην πλειοψηφία τους έχουν εγκατασταθεί σε χώρες του εξωτερικού, στελέχωσαν το εργατικό δυναμικό εκεί και γενικώς έζησαν καλά, εκμεταλλευόμενοι τις ευκαιρίες, άνοιξαν καταστήματα και εργαζόμενοι σκληρά σε εργασίες που οι γηγενείς δεν έκαναν (σας θυμίζει τίποτε αυτό;) θεοποιώντας το «δολάριο» και μετρώντας τις επιτυχίες μόνο με τα υλικά αγαθά ή με το πόσα καλοκαίρια έρχονται στην Ελλάδα, έχουν πλέον ζήσει τη ζωή τους εκεί . Άλλοι, γιατί υπάρχουν κι αυτοί, σπούδασαν και έτσι η πλάστιγγα της ενσωμάτωσης έγειρε περισσότερο προς τη νέα πατρίδα. Διατήρησαν γενικώς μία χαλαρή σχέση με την Ελλάδα που οφείλεται, πέραν του παραμένοντος νόστου, κυρίως στην αδυναμία ενσωμάτωσης τους -έστω και μετά από πολλές δεκαετίες που αιτία της είναι οι ελλιπείς έως ανύπαρκτες επικοινωνιακές τους δυνατότητες με το ντόπιο στοιχείο, οι πολιτισμικές διαφορές και αυτή η συνεχής σύγκριση που έχει ξεπεράσει πλέον το εμμονικό δίλημμα με την συνεχώς μεταβαλλόμενη αναλόγως των συνθηκών απάντηση. «Κάναμε καλά που ξενιτευτήκαμε;» Πολιτιστικά απομονωμένοι, με εικόνες για την Ελλάδα που ποικίλουν αναλόγως των δεκαετιών που έφυγαν, ουσιαστικά απάτριδες, καλούνται να «προστεθούν» στους νέο-μετανάστες και να αποφασίσουν, ψηφίζοντας για την τύχη αυτών που κατοικούν μονίμως στην Ελλάδα. Να αποφασίσουν για μία καθημερινότητα που δεν την ζουν και που δεν τους αφορά. Να ψηφίζουν πολιτικούς εκπροσώπους που δεν θα τους εκπροσωπούν στην ουσία. Η λέξη μετανάστης εμπεριέχει τη λέξη θάνατο. Θάνατο στην παλιά πατρίδα και ανάσταση στη νέα. Όσοι αποφάσισαν να πεθάνουν για την Ελλάδα και να αναστηθούν σε νέους κόσμους θα πρέπει να αντιληφθούν ότι δεν μπορούν να έχουν το δικαίωμα του εκλέγειν στην παλιά τους πατρίδα χωρίς να έχουν το δικαίωμα του εκλέγεσθαι (λόγω μόνιμης κατοικίας στο εξωτερικό.) Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι η Ελλάδα θα πρέπει να κόψει κάθε δεσμό με τους ομογενείς. Κάθε άλλο και ειδικά για τους προσωρινώς διαμένοντας στο εξωτερικό ή τους φοιτητές, αντί όμως η επίσημη πολιτεία δια του πρωθυπουργού της να εξαγγέλλει πανηγυρικώς ότι «δίνει ψήφο στους ομογενείς» ας φροντίσει να διευκολύνει επιστροφή σε αυτούς που επιθυμούν να επιστρέψουν, όσοι είναι αυτοί κι αν υπάρχουν και να λάβει σοβαρά μέτρα για τον περιορισμό της μετανάστευσης. Ας διευκολύνει κυρίως, την αρχή ενός αμφίδρομου, ειλικρινούς και εμπεριστατωμένου διαλόγου, μέσω του οποίου θα αναζητηθούν τρόποι ενίσχυσης και επέκτασης της σχέσης μεταξύ των ελληνικής καταγωγής κατοίκων άλλων χωρών και των γηγενών ελλήνων. 

Σημ.: Το όλο θέμα είναι πολυδιάστατο και εξαιρετικά περίπλοκο. Το κείμενο περιορίστηκε σε μερικές μόνο πτυχές του.

Η Ανθρωπιά που κρύβεις μέσα σου

Η Ανθρωπιά που κρύβεις μέσα σου

Βλέπεις το πρόσωπο αυτού του ανθρώπου και σου ‘ρχεται να τον στολίσεις με κοσμητικά που δεν γράφονται. Τι του ‘φταιξε αυτή η λαμπρή αλλά κι η κάθε γυναίκα και της επιφύλασσε αυτή την εμπειρία ή αυτό το τραγικό τέλος. Πως «διαχειρίστηκε» τις ορμές του αυτό το «παλληκαράκι»; Τι είδους ανδρισμός είναι αυτός που οδηγεί σε βιασμό; Τι είδους ανθρωπιά έχει μέσα του, ένας που βιάζει αναίσθητο και ίσως και νεκρό ακόμα άνθρωπο; Βλέπεις και τον άλλο, τον βρωμερό ναζί να δηλώνει ότι είναι απλώς ένας ανθρωποκτόνος και ότι το θύμα του έπεσε πάνω στο προτεταμένο με το μαχαίρι, χέρι του κι οργίζεσαι. Κι ανεβαίνουν πάνω-και με το δίκιο σου λες- όλα τα ζωώδη συναισθήματά σου. Και θέλεις το ίδιο τέλος και γι ‘ αυτούς. Θέλεις να τους δεις να σφαδάζουν πάνω σε κρεμάλα ή να πέφτουν από τις σφαίρες αποσπάσματος. Με δημόσια εκτέλεση για παραδειγματισμό όπως ακούς κι άλλους να λένε. Να μάθουν όλοι ότι σε τέτοια εγκλήματα η κοινωνία δεν πρέπει να δείχνει καμία ανοχή! Και κάποια στιγμή, μέσα στο εκδικητικό παραλήρημά σου, ο κοιμισμένος  Άνθρωπος μέσα σου σηκώνεται, κοιτώντας σε υποτιμητικά και ρωτάει. –Ελπίζεις ότι ο θάνατος θα τους συμμορφώσει με τους νόμους; Θα εμποδίσει άλλους να σκέπτονται και να λειτουργούν όπως αυτοί; Τους τιμωρείς για να εκδικηθείς;  Στο κάτω-κάτω, προϊόντα της κοινωνίας στην οποία ζεις κι εσύ δεν είναι κι αυτοί; Μία μάνα δεν τους γέννησε κι αυτούς;  Μια δασκάλα, όπως και σένα δεν τους έμαθε την αλφαβήτα;  Ένας παπάς δεν τους βάφτισε; Δεν έπαιξαν αυτοί στη γειτονιά; Δε γέλασαν με την καρδιά τους στα αστεία του συμμαθητή ή δεν έκλαψαν όταν μάτωσαν στο κυνηγητό; Δεν ερωτεύτηκαν με το δικό τους τρόπο; Δεν ψήφισαν στην ίδια κάλπη με σένα; Και μαζεύεσαι και υποκλίνεσαι στην Ανθρωπιά που κρύβεις μέσα σου. Αυτή την Ανθρωπιά που αυτοί που θέλεις να εκδικηθείς, δεν κατάφεραν να συνομιλήσουν μαζί της. Δεν κατάφεραν να «βγάλουν». Και γίνεσαι Άνθρωπος που σκέπτεται και ψάχνει να βρει αιτίες. Που δεν δικαιολογούν αλλά εξηγούν φαινόμενα κι επιμερίζουν ευθύνες. Που δεν βλέπουν μόνο την επιφάνεια αλλά προχωράνε και στην ουσία. Γιατί δε τους έπεισες εσύ πολυπράγμον και ευαίσθητο ανθρωπάκι που ζητάς τώρα κρεμάλες; Γιατί δεν τους δίδαξες ότι η ζωή δεν πουλιέται κι αγοράζεται, ότι ο έρωτας δεν είναι συναλλαγή, ότι δεν είναι εμπόρευμα σαν όλα τα άλλα που μπορείς να αρπάξεις, ότι όλος ο κόσμος δεν μετριέται στις ορμές σου, ότι οι ιδεολογίες υπηρετούν τον άνθρωπο και όχι ο άνθρωπος  τις ιδεολογίες και τον αρχηγό του. Και διαπιστώνεις ότι κατηγορούμενοι δεν είναι μόνο αυτοί. Είσαι κι εσύ. Είσαι κι εσύ που δεν κατάφερες να αλλάξεις, όχι μόνο τον τρόπο που σκέπτεσαι και ζεις την καθημερινότητα σου αλλά και τους ανθρώπους δίπλα σου, την οικογένεια, τη γειτονιά και την κοινωνία που ανήκεις. Είσαι φταίχτης και θα παραμείνεις τέτοιος όσο δεν αντιλαμβάνεσαι ότι κριτές υπάρχουν μόνο στα παραμύθια των θρησκειών.  Όλοι οι άλλοι είμαστε άξιοι των πράξεων ή της απραξίας μας.

Ερώτηση κρίσεως: «Θαυμάζουμε» τα όζοντα άνθη του ερέβους ή αλλάζουμε τις ζωές μας;

Οι Μπογδάνος και Μπάμπης εκλεγμένοι πλέον βουλευτές της ΝΔ αφήνουν ολάνοιχτη, στη «σοβαρή» δεξιά, την πάντοτε «ανοιχτή» πόρτα των αστών στο δεκανίκι τους, την ακροδεξιά και τους κάθε λογής και διαβάθμισης εθνολάτρες, ελληναράδες. Ας αφήσουν κατά μέρος τα περί κεντροδεξιάς και πεφωτισμένου φιλελευθερισμού οι στρατηγικώς συγκυριακώς προβεβλημένοι, μειλίχιοι κεντροδεξιοί της προεκλογικής περιόδου! Οι μάσκες έχουν πέσει. Θέλει η …δεξιά να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. Στην ιστορικά αμαρτωλή και βεβαρυμμένου παρελθόντος παράταξη του «εξαμηνίτη εξόριστου της χούντας» Κυριάκου που πιστεύει και δεν διστάζει να το δηλώνει επισήμως ότι δεν είναι και δεν μπορεί να είναι όλοι οι άνθρωποι ίσοι, υπαρχηγεύει ο γνωστός και μη εξαιρετέος Άδωνις-Σπυρίδων (ανίερη σύμπτυξη ελληνισμού και χριστιανισμού) ενώ στην ανώτατη ηγετική ομάδα «διαπρέπει» ο πολύς Βορίδης. Ο γνωστός για το διορισμό του από το δικτάτορα Παπαδόπουλο Γενικός Γραμματέας της Νεολαίας της ΕΠΕΝ. Τι ζόφος! Στους κόλπους της «φιλελεύθερης» παράταξης «φιλοξενούνται» με πρόσφατη τη λαϊκή ετυμηγορία, δύο επιπλέον όζοντα άνθη του ερέβους. Οι (Κωνσταντίνος) Μπογδάνος που αποτελεί μία κατηγορία μόνος του και Μπάμπης (Παπαδημητρίου). Για να μην αναφερθούμε σε προέδρους βουλής που διακατέχονται από αντι-μπελογιαννικό μίσος ή υφυπουργούς Εξωτερικών με σαφή χουντική «συμπάθεια» αλλά και άλλους λιγότερο προβεβλημένους. Από ότι φαίνεται όμως ο κατάλογος αυτός θα ενισχυθεί έτι περισσότερο και με εξωκοινοβουλευτικούς ομοϊδεάτες. Τι κι αν προεκλογικώς εκόπτετο ο αρχηγός να διαγράφει «απρεπή» στελέχη που ζητούσαν ως καθαρίστρια την πρώην ευρωβουλευτή ΣΥΡΙΖΑ, Κούνεβα ενώ εκ παραλλήλου στήριζε γνωστούς Καμπόσους για δημάρχους στο Άργος. Ο Μητσοτάκης υιοθετεί τους «διαβολικά» μπουρδολόγους, Μπάμπη και Κωνσταντίνο, που ο μεν πρώτος αξιολογεί προεκλογικώς, ως χρήσιμη για το κοινοβουλευτικό σύστημα (!!!) μία «σοβαρή» χρυσή αυγή και μαζεύει μετεκλογικώς αποτσίγαρα, μυρίζοντας μπάφους στο Μαξίμου (αλήθεια ο ανεξαρτητοποιηθείς ευρωπαϊκός (λ)αγός με ποιους θα συμπαραταχθεί;) ενώ ο δεύτερος ανάμεσα στα άλλα εξωφρενικά, θεωρεί ότι η Εξέγερση του Πολυτεχνείου «έφερε» την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο. Και ενώ ο Κυριάκος συγκεντρώνει απροκάλυπτα στα χέρια του, τον απόλυτο έλεγχο ΑΠΕ και Δημόσιας Τηλεόρασης, μένει αναπάντητο το ερώτημα αν προαλείφεται ο έτερος Μπάμπης αυτός με τα τρία Πα στο επίθετο του, ως επικεφαλής του ΑΠΕ; Υπάρχει κανείς σε αυτή τη χώρα που να μη θεωρεί πλέον ότι η Δημόσια τηλεόραση και το Πρακτορείο είναι προπαγανδιστικά μέσα των εκάστοτε κυβερνήσεων; Ποιος «εκπαίδευσε» τους πολίτες να θεωρούν ότι η εκάστοτε κυβερνητική προπαγάνδα είναι αποκλειστική «αρμοδιότητα» των Δημόσιων ΜΜΕ; Και όλα αυτά γίνονται απροκάλυπτα, χωρίς αιδώ, «στα μούτρα» του ψηφοφόρου-οπαδού. Ναι οπαδού και μάλιστα απαίδευτου και εκδικητικού γιατί είναι δύσκολο να δεχθεί κανείς ότι υπάρχει μη ορμέμφυτος, σκεπτόμενος πολίτης που θεωρεί τη ΝΔ ή το ΣΥΡΙΖΑ και τους ευκαιριακούς δορυφόρους τους, ως κόμματα «προοδευτικού» προσανατολισμού. Σε αυτή τη λογική που αποδέχεται ως την «καταλληλότερη» εναλλακτική λύση -«αντ’ αυτής», οδήγησε το εκλογικό σώμα, η διακυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστερά.» Η «αριστερή» κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τον «λαϊκό προσανατολισμό» και την «αντι-ελιτιστική» τάχατες στάση και προσανατολισμό, οδήγησε τους όχι απαραιτήτως με το σύνολο της ευθύνης βαρυνόμενους, ψηφοφόρους, σε μία απροκάλυπτα ακροδεξιά συντηρητική λογική που πολλοί επιδιώκουν καθώς τους συμφέρει να γίνει mainstream. Μία λογική που απ’ αυτή κινδυνεύουμε και που οδηγεί πολίτες να «αποδέχονται» Βρούτσηδες που ανακαλούν την απόδοση ΑΜΚΑ σε «ξένους» υπηκόους και βροντοφωνάζουν ότι «Η χώρα μας δεν είναι ξέφραγο αμπέλι».(Πιο χρυσαυγή πεθαίνεις) Μια λογική που αξιολογεί ως μη σημαντικές (στο βαθμό της μη δημοσίευσης) ειδήσεις που αφορούν σε θανάτους «ανώνυμων» προσφύγων η εργαζόμενων που δίνουν τη ζωή τους σε εργασιακά κολαστήρια στην Ελλάδα του 2019. Μία λογική που θεωρεί «φυσικές» τις συνέπειες των φυσικών καταστροφών ή που στρέφεται κατά της φύσης όταν απειλείται η «επικυριαρχία» της. Και έπονται και πολλά άλλα! Και ενώ οι δυσδιάκριτες έως ανύπαρκτες μέχρι πρότινος διαφορές και ομοιότητες, που περιορίζονταν φαινομενικώς, (στους απαίδευτους) μόνο σε διαχειριστικού τύπου ζητήματα, μετεξελίσσονται σε ουσιαστικές πολιτικές, αντιλαμβάνεται πλέον ο κάθε καλόπιστος, σκεπτόμενος πολίτης ότι μέσα σε συνθήκες απόλυτου δικομματισμού, στόχος τους είναι, εκτός από τις ζωές μας και τα μέλλοντα μας, κι η λογική μας. Η αλλοτρίωση και η καλλιεργημένη ψευδαίσθηση -στην οποία τόσο οι συντηρητικοί όσο και οι δεξιοί-«αριστεροί» μας οδήγησαν, ότι δηλαδή δεν υπάρχει διέξοδος, είναι πλαστή. Διέξοδος υπάρχει και αυτή είναι συνυφασμένη με τους αγώνες. Δεν υπάρχει άλλη λύση! Αγώνες που θα ενταθούν και θα έχουν ως αντικείμενο πλέον την αντιστροφή των συνθηκών των ζωών μας και τη μη αποδοχή ενός δήθεν δεδικασμένου, κομμένου και ραμμένου στην εξυπηρέτηση των λίγων, εκμεταλλευόμενο τους πολλούς.

Ότι δεν μας πρέπει, το αλλάζουμε, δεν το αποδεχόμαστε προσκυνώντας το ή σιωπώντας !

Απόπειρα απάντησης σε κατακρίνοντες και απογοητευμένους του χώρου

Πολλοί λοιδορούν το ΚΚΕ και τους ψηφοφόρους του, ανάμεσα στα άλλα και γιατί -κατ’ αυτούς- δεν αντιλαμβάνεται ότι λόγος της μη αύξησης των ποσοστών του κόμματος, οφείλεται σε δογματική ιδεολογική εμμονή και σε επικοινωνιακά στερεότυπα και «ξύλινη» γλώσσα. Προσθέτουν μάλιστα και τη διαπίστωση-ερώτηση ότι αν μέσα σε συνθήκες κρίσης δεν αυξήθηκε το εκλογικό ποσοστό τότε, πότε θα αυξηθεί; Αρχικώς το εκλογικό ποσοστό μέσα σε συνθήκες πόλωσης και άκρατου δικομματισμού είναι πλήρως αξιοσέβαστο και κανείς δεν πρέπει να το υποτιμά. Είναι όμως μόνο το εκλογικό ποσοστό το ζητούμενο; Αυτοί που ασκούν -είτε καλόπιστα είτε εχθρικώς, αυτού του είδους την κριτική, δεν αντιλαμβάνονται ή δεν τους συμφέρει να αντιληφθούν ότι η ψήφος στο ΚΚΕ δεν είναι μία ευκαιριακή ψήφος ή μία ψήφος που «ρίχνεται εύκολα» στην κάλπη. Η συνειδητή ψήφος των κομμουνιστών και των φίλων τους δεν είναι αποτέλεσμα συγκυριακών διεργασιών, εποχικών συμπαθειών και συμμαχιών ή άλλων επιπόλαιων προσεγγίσεων αλλά «απαιτεί» περισσότερα από τον ψηφοφόρο, σε αντιδιαστολή με αυτά που «ζητούν» αν ζητούν άλλα κόμματα που απευθύνονται μόνο κατά τις εκλογικές περιόδους στους υποστηρικτές τους. Το ΚΚΕ «ζήτησε» και πέτυχε ο καθένας από τους 300.000 περίπου ψηφοφόρους του, αρχικώς να αποτινάξει στερεότυπα και προκαταλήψεις και ανεξάρτητα από την ιδεολογική του ταύτιση με το κόμμα να αποδεχτεί ότι η ευθύνη να το ψηφίσεις είναι βαριά. Όχι μόνο λόγω της ιστορικής κληρονομιάς που κουβαλά στους ώμους του αλλά κυρίως για την ιδεολογική συνισταμένη. Βλέπετε οι υποψήφιοι του ΚΚΕ δεν έχουν «πελατειακές» σχέσεις με τους ψηφοφόρους. Δεν υπόσχονται ρουσφέτια και χάρες. Προσκλητήριο αγώνων κομίζουν και η αποδοχή δεν είναι μόνο ζήτημα ευγενείας ή ακόμα και χυδαίας εκλογικής συναλλαγής. Απαιτεί δέσμευση και γνωριμία με τις ιδέες και την κοσμοθεωρία μας και κυρίως σκέψη για ανάλυση της πραγματικότητας και των τρόπων αντιμετώπισης των συνεπειών της ταξικής πάλης. Το ΚΚΕ γνωρίζει ότι δεν είναι όλοι οι ψηφοφόροι του, κομμουνιστές και ιδεολογικά καταρτισμένοι μαρξιστές-λενινιστές. Ζητά όμως - όχι από καμιά δασκαλίστικη ή καθοδηγητική εμμονή- από τον καθένα από τους ψηφοφόρους του 300.000 μικρές επαναστάσεις. Το ίδιο ζητά κι από τους μελλοντικούς του συνοδοιπόρους. Ζητά ωρίμανση των διαλεκτικών διεργασιών που οδηγούν στη δική μας θεώρηση του κόσμου. Ζητά από τους ψηφοφόρους του την αποτίναξη των στερεοτύπων που χρόνια τώρα συσσωρεύονται και εμποδίζουν την με ανοιχτά μάτια ανάλυση της πραγματικότητας και των προτεινόμενων τρόπων αλλαγής της, προς όφελος των πολλών. Τους ζητά κυρίως, πείθοντας τους να συμμετέχουν, καλώντας τους σε νέους αγώνες. Τους καλεί να αγωνιστούν μαζί με τα στελέχη και τα μέλη του, για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Γιατί εκεί βρίσκεται η ουσία. Εκεί εφαρμόζει η ιδέα με τον αγώνα. Εκεί χτίζονται συμμαχίες και ισχυροποιούνται τα επιχειρήματα, εκεί ανανεώνεται ο δρόμος και η στρατηγική. Όχι στα σαλόνια, τους ομίλους των θεωρητικών συζητήσεων ή τα τηλεοπτικά πάνελ αλλά εκεί που πάλλεται η καρδιά του εργάτη, του μικρομεσαίου και του διανοούμενου. Και στην πορεία αυτής της διαδικασίας φτάνοντας στο ζήτημα της επικοινωνίας ας αναρωτηθούμε: Πόσους ορισμούς μπορεί να έχει η έννοια που περιγράφει την ανάγκη για τερματισμό της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο; Μόνο μία! Ε! αυτήν περιγράφει το ΚΚΕ προτείνοντας το δρόμο για την ανατροπή. Αν χρησιμοποιήσεις άλλες λέξεις, τις πεις με άλλο τρόπο, τις αντιστρέψεις, τις στολίσεις με επίθετα ή τις ωραιοποιήσεις κάτι θα θέλεις να κρύψεις ή κάτι να αποφύγεις. Και το ΚΚΕ δεν κρύβει και δεν αποφεύγει τίποτε. Ο λόγος του δεν είναι τίποτε παραπάνω από ένα κάλεσμα. Κάλεσμα σε αγώνες. Αν αναζητούμε την απάντηση στην ερώτηση αν αυτή η διαδικασία είναι εύκολη και ομαλή, η εύλογη απάντηση είναι η ερώτηση: Είπε κανείς ότι είναι εύκολη;

Παραφράζοντας τη ποιητική φράση του Χικμέτ ας δεχτούμε όλοι ότι: Οι πιο όμορφοι αγώνες είναι αυτοί που δεν δώσαμε ακόμα!

Εμείς την κάλπη τη σεβόμαστε! Τη «δημοκρατία» τους αμφισβητούμε!

Αν κάποιος όριζε την έννοια της δημοκρατίας αποκλειστικώς και μόνο με το δικαίωμα να ψηφίζουμε κάθε λίγο και λιγάκι θα ήταν ακριβής;  Αν ο ίδιος άνθρωπος μας έλεγε ότι σ’ αυτή τη δημοκρατία είμαστε όλοι ίσοι καθώς όλοι έχουμε το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι θα μας «κάλυπτε;» Αν ισχυρίζονταν ότι όλοι ξεκινάμε με τα ίδια εχέγγυα τις ζωές μας και ότι είναι στο χέρι μας να αδράξουμε ή όχι τις ευκαιρίες θα περιέγραφε σωστά τις κοινωνίες μας;  Αν έλεγε ότι όλοι αρχίζουμε από την ίδια αφετηρία κι ότι αν δουλέψουμε αρκετά και σκληρά θα απολάβουμε όλα τα αγαθά που θα μας επιτρέψουν να ζούμε καλύτερα θα μας έπειθε;  Θα τον πιστεύαμε αν επέμενε ότι το δικαίωμά μας στην παιδεία ή την υγεία, καθορίζεται μόνο απ’ τις ανάγκες και τις δυνατότητες του καθένα μας κι όχι από κανένα άλλο παράγοντα;  Αν έλεγε ότι αυτή η «δημοκρατία» θα μας έδινε όπλα να υπερασπιστούμε τα δόγματα και τα συμφέροντά της που θα ήταν εν τέλει, συμφέροντα άλλων θα τον αφήναμε να συνεχίσει;  Αν έπρεπε να μας βαφτίσουν να μας παντρέψουν αλλά και να μας κηδέψουν με το δικό τους τρόπο θα το δεχόμασταν;  Αν το να μας καταδίωκαν για τις ιδέες μας θα ήταν αποδεκτό και αν τη ζωή μας διαφέντευαν ξένα κέντρα;  Εμείς τι θα λέγαμε αν αυτά που πιστεύαμε δεν θα μπορούσαμε να τα κουβεντιάσουμε;  Αν μας κορόιδευαν στα μούτρα μας με ψεύτικες υποσχέσεις;  Αν τα «Ναι» μας τα έκαναν «Όχι» και τα «Όχι» μας «Ναι;»  Αν μας οδηγούσαν στην αυτοκτονία;  Θα δεχόμασταν αλήθεια να δουλεύουμε για ψίχουλα, από ήλιο σε ήλιο, όλες τις μέρες για να κάναμε πλούσιους τους λίγους;  Κι αν μέναμε χωρίς δουλειά;  Αν μας έδιωχναν από τα σπίτια μας για να τα πάρουν οι τράπεζες, τι θα γινότανε;  Αν μας κόβανε το ρεύμα και τρώγαμε στα συσσίτια;  Αν για λίγη ζεστασιά πεθαίναμε από τα μαγκάλια;  Αν ψάχναμε τα σκουπίδια και κοιμόμασταν στους δρόμους, πάνω σε χαρτόκουτα;  Αν ιδιωτικοποιούσαν και το νερό; Κι αν για να πάμε στα χωριά μας έπρεπε να πληρώνουμε διόδια;  Αν για να γλυτώσουμε από τους πολέμους τους θα έπρεπε να πάμε σε μέρη που δεν μας θέλανε;  Αν πνίγονταν τα παιδιά  μας από την ελπίδα για ζωή; Αν ο λίγος καθαρός αέρας θα ήταν είδος πολυτέλειας;  Αν όρθωναν τείχη γύρω μας και έβαζαν νάρκες και συρματοπλέγματα;  Αν τη ζωή μας απειλούσαν οι κρυπτείες κι οι γυαλιστερές αυγές;

Επειδή όλα τα παραπάνω δεν είναι «αν» θα είμαστε -όπως εχθές - και σήμερα εδώ! Θα διατηρούμε και θα αυξάνουμε, συνείδηση τη συνείδηση,  τα ποσοστά μας! Με το Κόμμα μας το ΚΚΕ!  Και σε πέντε και σε δέκα και σε εκατό και σε χίλια χρόνια και πάντα εδώ θα είμαστε!  Θα μας βρίσκουν μπροστά τους! Ανάχωμα στα σχέδια τους. Γιατί το δέντρο φύτρωσε και ρίζωσε καλά και δεν θα αργήσει να καρπίσει.  Γιατί στον πόλεμο του δίκιου με το άδικο, εμείς είμαστε με το δίκιο.

Εμείς την κάλπη τη σεβόμαστε! Τη «δημοκρατία» τους αμφισβητούμε!

Είναι στο χέρι μας!

Ο Μαρξισμός-Λενινισμός, είναι η μόνη θεωρία που μπορεί να βγάλει την ανθρωπότητα από το τέλμα και τη βαρβαρότητα της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Είναι ολέθριο λάθος η όποια καλόπιστη κριτική που γίνεται στο σοβιετικό μοντέλο ή οι όποιες ενστάσεις ενδεχομένως υπάρχουν να μας οδηγούν αδιέξοδα σε μία αριστερά του συμβιβασμού, τύπου ΣΥΡΙΖΑ. (Γιατί άλλο αντιπολίτευση άλλο κυβέρνηση όπως ανερυθρίαστα δηλώνουν). Είναι ανιστόρητα αντιεπιστημονικό και φτάνει στο όριο της εμμονής -με την ψυχιατρική της έννοια- να μηδενίζουμε τα επιτεύγματα, σε όλους τους τομείς, τόσο της Σοβιετικής Ένωσης όσο και των άλλων Σοσιαλιστικών χωρών που παρά τα λάθη και τις στρεβλώσεις, τίμησαν τον άνθρωπο και την αξία της ζωής. Άλλο τόσο ανιστόρητο είναι να εξισώνουμε τον Κομμουνισμό με το φασισμό. Να μην τιμούμε αυτούς που υπό την καθοδήγηση του Στάλιν, σταμάτησαν το Χίτλερ και τη ναζιστική λαίλαπα. Να αλλάζουμε την Ημέρα της Νίκης κατά του Φασισμού σε Ημέρα της Ευρώπης για να μην παραδεχτούμε το αυτονόητο. Αξιοποιώντας την εμπειρία και μετά από ψύχραιμη εκτίμηση των συνθηκών αναπόφευκτα θα καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι τώρα στη συγκεκριμένη συγκυρία στην Ελλάδα, το ΚΚΕ πρέπει να δυναμώσει. Στην πορεία του χρόνου, στην πάλη του δίκιου ενάντια στο άδικο, τόσο στο παγκόσμιο κομμουνιστικό κίνημα όσο και τοπικά, σε κομματικό επίπεδο, είναι αναπόφευκτα τα λάθη. Είναι όμως αυτά τα ενδεχόμενα λάθη, ικανά να απομακρύνουν ή απομάκρυναν ποτέ το κόμμα από την πάγια θέση του για την κατάργηση του καπιταλιστικού συστήματος ή εμάς από το όραμα του σοσιαλισμού; Εκείνοι που θα σπεύσουν να χρησιμοποιήσουν το «δημοφιλές» επιχείρημα περί ξύλινης γλώσσας, δογματισμού ή απομειναριών του σταλινισμού, καλό θα ήταν να αναθεωρήσουν τη στάση τους. Αν η συνέπεια λόγων και πράξεων ή η στοχοπροσήλωση του ΚΚΕ στη θεωρία μετασχηματισμού της κοινωνίας θεωρείται από ορισμένους παρωχημένος λόγος, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στο ΚΚΕ. Εξάλλου στα 100 χρόνια ζωής και δράσης του έχει «στολιστεί» με χίλιους δυο χαρακτηρισμούς και επίθετα. Ακριβώς επειδή το ΚΚΕ δεν είναι σε θέση να απολογηθεί ή να κρίνει αντιεπιστημονικά, ενδεχόμενα λάθη του στην πορεία του χρόνου παρά μόνον μέσα σε πλαίσιο διαλεκτικής διαδικασίας και κριτικής ανάλυσης, γι αυτόν ακριβώς το λόγο το ΚΚΕ δεν είναι δογματικό κόμμα. Οι κομμουνιστές δεν είναι υπόλογοι σε αυτούς που χρησιμοποιούν τον όρο αντί-σταλινισμός και ουσιαστικά εννοούν αντί-κομμουνισμός, γι αυτό και δεν τους χρωστάνε καμία απάντηση. Σεβόμενοι την καθαρότητα των ιδεών του ΚΚΕ , τις διαδικασίες και τις προτεραιότητες του, την συνολική του προσφορά στην ελληνική κοινωνία, την τίμια αγωνιστική του διαδρομή και δράση, εκτιμώντας τη συνέπεια και την αταλάντευτη στάση του, στο πλευρό εργαζόμενων και ανέργων, αναγνωρίζοντας το ως κόμμα πρωτοπορίας του εργατικού κινήματος πρέπει να το δυναμώσουμε. Συνείδηση τη συνείδηση. Να ψηφίσουμε χωρίς κανένα δισταγμό ΚΚΕ. Για να εμποδίσουμε τα σχέδια τους! Είναι στο χέρι μας!