Χαρείτε! Το «κακό» προσωποποιήθηκε!

Κάποιοι θιασώτες της λογικής «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» στην εφαρμογή της στις τελευταίες ποινικές περιπτώσεις που απασχολούν την κοινή γνώμη, ενδεχομένως θα διαφωνήσουν. Άλλοι θα εντάξουν αυτές τις αντιλήψεις ως ευαισθησίες της νέας εποχής. Άλλοι θα πουν ότι είναι άμυνα απέναντι σε εχθρούς που σαμποτάρουν την κοινωνική μας συνοχή και μερικοί, όπως εξάλλου είθισται θα δηλώσουν, αν τους ζητηθεί, αδιάφοροι. Βιτριολισμοί, δήθεν γιατροί που εξαπατούν αναξιοπαθείς ασθενείς και δυνητικές βιάστριες ανηλίκων. Οι φωτογραφίες τους δημοσιοποιήθηκαν. Το «κακό» προσωποποιήθηκε! Στις δύο μάλιστα περιπτώσεις αυτή του δήθεν γιατρού και της απαγωγέως, οι φωτογραφίες τους δόθηκαν από τις αρχές ασφαλείας, στη δημοσιότητα. Προσπαθούν λέει μέσω της αναγνώρισης του «δραστών» να προσέλθουν όσα περισσότερα θύματα και να εμπλουτιστεί το κατηγορητήριο εναντίον των τεράτων. Να προστατευτεί η κοινωνία από τον ίδιο της τον εαυτό! Πόσα αλήθεια θύματα του φερόμενου δράστη, ανάλγητου αντι-ποιητή θα χρειαστεί να προσέλθουν ώστε να δικαιολογηθούν τα έξοδα της πολυτελούς ζωής του; Και ποιο θύμα χρειάζεται το πρόσωπο του φερόμενου ως δράστη για να «θυμηθεί» την εκμετάλλευση που υπέστη από τις «εγκληματικές» αυτές φύσεις; Γιατί η κοινωνία θέλει να προσωποποιήσει τα κουσούρια της; Τι είδους αστυνομική έρευνα υποκαθίσταται με την δημοσιοποίηση των εικόνων των φερόμενων δραστών. Στην περίπτωση δε της φερόμενης ως «λεσβίας, παιδόφιλης», ο δημόσιος επώνυμος διασυρμός και η αντιμετώπισή της από τον Τύπο της κλειδαρότρυπας, έχει όλα εκείνα τα στοιχεία ενός reality show, που είναι στην πραγματικότητα αληθινό. Ενός θρίλερ που τα έχει όλα. Ενός big brother ενός και μόνο επεισοδίου. Ενός Master Chef χωρίς μαγειρέματα. Με μία μόνο διαφορά. Δεν χρειάζεται να παρακολουθήσεις όλα τα επεισόδια για να βρεις τον ένοχο, το νικητή, το καλύτερο τραγουδιστή ή χορευτή. Τον ξέρεις ήδη! Έχουν ήδη, από την πρώτη στιγμή, «κατασκευαστεί.» Δεν χρειάζεται να παιχτεί η τελευταία σκηνή. Η δίκη στο μεγάλο εκείνο κτίριο όπου η κοινωνία θα πάρει την εκδίκησή της, δεν χρειάζεται να διεξαχθεί. Ο τελικός στην κουζίνα δεν θα αλλάξει το αποτέλεσμα. Τα φώτα στην πίστα των χορευτών δεν χρειάζεται ν’ ανάψουν. Οι θεατές έχουν ήδη αποφανθεί δια του κανιβαλισμού τους για την ενοχή των φερόμενων δραστών. Έκαναν fast forward και είδαν την τελευταία σκηνή. Πως όμως η κοινωνία αποδέχεται ότι ο έρωτας, ακόμα και στη μορφή της μη κοινωνικά (από όλους;) αποδεκτής μορφής του, οι ανθρώπινες σχέσεις (αναφέρομαι στην επιμέλεια της ανήλικης,) οι σεξουαλικές προτιμήσεις ακόμα και η υγεία, εμπίπτουν την κατηγορία των μετρήσιμων και εμπορεύσιμων; Πως δικαιούται αυτή η κοινωνία να εκπλήσσεται με τέτοια εγκλήματα; Μα είμαστε μία διαπιστωμένα βίαια κοινωνία! Στη βία της εκμετάλλευσης δεν βασίζονται οι σχέσεις μας; Ακόμα και οι «νόμιμες!» Ας κοιτάξουμε λοιπόν τις φωτογραφίες των ειδεχθών εγκληματιών! Ίσως σ’ αυτές αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας! Αν ριχτούν στις φυλακές γλυτώσαμε! Αν αφεθούν ελεύθεροι, τη βγάλαμε καθαρή!

MUST RUN

Έτσι λεγόταν η «ντιρεκτίβα» που σπανίως "κατέβαινε" από τη διεύθυνση, σε ραδιοτηλεοπτικό μέσο της ...άπω ( ; ) αλλοδαπής. Ήταν κυβερνητικές ανακοινώσεις ή αναγγελίες, αυστηρά υπερκομματικού, εθνικού πάντοτε χαρακτήρα και ενδιαφέροντος που θεματολογικά αφορούσαν ζητήματα δημόσιου συμφέροντος. Δεν αφορούσαν πάντοτε λιμούς, σεισμούς και καταποντισμούς, αφορούσαν επί παραδείγματι τη χρήση του νερού, την πολιτική άμυνα, έκτακτα μέτρα σε πυρκαγιές, ζητήματα επιδημιών και πανδημιών και άλλα παρόμοια. Υποχρέωση λοιπόν του σταθμού, του διευθυντή του και των δημοσιογράφων, η μετάδοση του μηνύματος. Χωρίς δεύτερη κουβέντα! Έπρεπε να το τρέξεις είτε εκφωνώντας το είτε παίζοντας το σχετικό ηχητικό. Μπορεί κάποιοι, επιλεκτικώς ευαίσθητοι να πουν ότι αυτό αποτελεί παραβίαση της ελευθερίας του παραγωγού αλλά αφού θυμηθούν ότι η χώρα μας ακόμα και χωρίς τα ...MUST RUN, κατέχει την 65 θέση στην Ευρώπη, στην λίστα «Ελευθερία του Τύπου», ας αναλογιστούν: Έπρεπε να είναι MUST RUN οι ανακοινώσεις για τον κορονοϊό; Έπρεπε οι ανακοινώσεις και οι προτροπές για την τήρηση των κανόνων της δημόσιας υγιεινής σε καιρό πανδημίας να μεταδίδονται δωρεάν σε κάθε κανάλι επικοινωνίας; Ναι για να το προλάβω! Έπρεπε! Και έπρεπε όχι μόνο στο επίπεδο της μετάδοσης αλλά και στο επίπεδο της δημιουργίας τους ή της σύνταξης των σχετικών ανακοινώσεων. Αντ’ αυτού όμως, οι διαχειριστές του προνομίου της διαχείρισης δημοσίων συχνοτήτων, ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών, (κρατείστε τη λέξη διαχείριση και όχι ιδιοκτησία), οι διαχειριστές ιστοσελίδων στο κοινό (ανήκον σε όλους) διαδίκτυο όπου υπάρχει δημόσια και «δωρεάν» πρόσβαση, οι ιδιοκτήτες έντυπων μέσων που έχουν σαφώς δεσμευτεί και πρέπει να ελέγχονται γι αυτό ανάμεσα στα άλλα και για την ενημέρωση των πολιτών στην Ελλάδα, «αμείφθηκαν» για τις υπηρεσίες τους από την κυβέρνηση των αρίστων. Εισέπραξαν 22 εκατομμύρια ευρώ, βάσει μίας σκοτεινής, μυστικής λίστας που συντάχτηκε από την κυβέρνηση. Αξιολογήθηκε ότι οι αποδέκτες αυτού του γενναιόδωρου μπαξισιού έπρεπε με αυτό τον τρόπο να «επιτελέσουν» το καθήκον τους. Θα μου πείτε αυτού του είδους οι πρακτικές της υποχρεωτικής ντιρεκτίβας που όλοι χωρίς αντίρρηση πρέπει να ακολουθήσουν, δεν ταιριάζουν σε ελεύθερες χώρες. Μας θυμίζουν άλλα «ανελεύθερα» καθεστώτα, ολοκληρωτικά! Να σας θυμίσω ότι, δυστυχώς οι εμπειρίες μου δεν αποκτήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση! Αποκτήθηκαν σε μία καπιταλιστική χώρα, δεμένη στο ιμπεριαλιστικό άρμα που παντιέρα της έχει κι αυτή την «ελεύθερη» οικονομία της αγοράς και την προστασία των πολιτών από τίποτε τάχατες ολοκληρωτισμούς! Το γιατί ακολουθήθηκε στην Ελλάδα η μέθοδος της επιλεκτικής χρηματοδότησης (sic) ας μας απασχολήσει όταν θα μας προβληματίσει η έννοια της Ελευθερίας του Τύπου. Μια θλιβερή διαπίστωση μόνο! Ακόμα και στον κατάλογο των «ελευθέρων» χωρών, αυτών που συντηρούν το δόλιο όνειρο του «καπιταλιστικού ιδεώδους» η πατρίδα μας βρίσκεται στον πάτο!

Πόσο μας κοστίζουν οι γενικεύσεις; (Μιά άλλη ανάγνωση)

Πόσο μας κοστίζουν οι γενικεύσεις; (Μιά άλλη ανάγνωση)

Ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν δικαιούται δια να ομιλεί» για την ανεξαρτησία των μέσων. Όχι μόνο γιατί έχει δώσει δείγματα κυβερνητικής «διαχείρισης» της επικοινωνίας και των φορέων της αλλά και για την γενικότερη αντίληψή του για το ρόλο των μέσων με πρώτο παράδειγμα το «όραμά» του για την ΕΡΤ ως δημόσιου και όχι κρατικού ή κυβερνητικού αν προτιμάτε, μέσου. «Δεν δικαιούται δια να ομιλεί» καθώς έδωσε εξετάσεις και απέτυχε. Το πρόσφατο σποτάκι που εκ των υστέρων, υποκριτικώς, καταλογίζει ως σατυρικό, είναι χαρακτηριστικό της αναδίπλωσης στην αντεπίθεση που προκάλεσε η επιθετική επικοινωνιακή κίνηση του κόμματος της αντιπολίτευσης. (Δεν είναι σπάνια εξάλλου η τακτική της αναδίπλωσης που αποδεικνύει θολότητα επιχειρήματος.) Με το σποτ με θέμα την «αντικειμενικότητα» των δημοσιογράφων και την εξάρτησή τους από τα κέντρα εξουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε για άλλη μία φορά να αποδείξει ότι δεν βλέπει το «πρόβλημα» στην πραγματική του διάσταση. Χρησιμοποιεί συνθηματολογικά την εικόνα και τα νοήματα που εκπέμπει, προς ίδιον έστω και ευκαιριακό όφελος, χρησιμοποιώντας την υπερβολή, μιμούμενος τον αντίπαλο του. Το τηλεοπτικό σποτ σαφώς και δεν αναφέρεται στο σύνολο των δημοσιογράφων. Προς χάριν της αντικειμενικότητας πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν περιγράφει το σύνολο των δημοσιογράφων. Δεν θίγεται και δεν πρέπει να δίδεται η εντύπωση ότι θίγεται η πλειονότητα των δημοσιογράφων από την εικόνα των ευρώ που πέφτουν από τον ουρανό πάνω απ το κεφάλι τους. Ακόμα και ο πλέον κακόπιστος δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο ή ότι έχει συμβεί στο παρελθόν. Οι «επικρίσεις» της ΕΣΗΕΑ δεν μας "καλύπτουν". Η γενίκευση που «βλέπει» δεν είναι, με τα δικά μας τουλάχιστον κριτήρια, διακριτή. Εκτός βεβαίως κι αν η ΕΣΗΕΑ, υπηρετώντας τα δικά της συμφέροντα (γιατί υπάρχουν και αυτά), αρέσκεται να κάνει η ίδια, τη γενίκευση ότι δηλαδή όλοι, οι του Τύπου, από το διορθωτή μέχρι τον εκδότη είναι το ίδιο, υπηρετούν όλοι τα ίδια συμφέροντα, τυχαίνουν όλοι της ίδιας αντιμετώπισης από τις εκάστοτε εξουσίες και ενδεχομένως πλήττονται ή προσβάλλονται το ίδιο. Ανήκουμε σ' αυτούς που πιστεύουν ότι η έντονη ευαισθησία της ΕΣΗΕΑ θα έπρεπε να εκφραστεί το ίδιο ή και εντονότερη ακόμα σε πλειάδα άλλων εξόφθαλμων περιπτώσεων που θίγουν τον κλάδο. Ο πακτωλός των επιλεκτικών χρηματοδοτήσεων δεν θίγει το σύνολο των εργαζόμενων στα ΜΜΕ αυτών που υποτίθεται ότι εκπροσωπούνται ή ταυτίζονται με τέτοιους αφορισμούς. Κάποιοι ξεχνούν ότι η συντριπτική πλειονότητα των «εργατών του μολυβιού και του πληκτρολογίου,» όσοι δηλαδή από αυτούς έχουν την πολυτέλεια να εργάζονται ακόμα, αμείβονται με μικρούς έως ελάχιστους μισθούς, σε εξαντλητικά ωράρια και με όρους γαλέρας. Δεν αποφασίζουν ή δεν έχουν καν τη δυνατότητα να προτείνουν οι ίδιοι το τι θα γράφουν αλλά γράφουν φασόν και «ανυπόγραφα.» Εκτός λοιπόν του εργασιακού πλαισίου πρέπει να μιλήσουμε και για τα περιθώρια ελευθερίας, αυτά δηλαδή που καθορίζουν την ομαλή άσκηση του λειτουργήματος. Αυτό είναι πολυτέλεια όμως, καθώς φαίνεται ότι όλοι έχουμε πάρει απόφαση ότι ο Τύπος είναι «ελεύθερος» μόνο εάν υπηρετεί τα συμφέροντα του επιχειρηματία εκδότη. Άλλως δεν μπορεί να υπάρξει. Ένα πράγμα δηλαδή όπως τα μέσα παραγωγής στον καπιταλισμό όπου η είδηση είναι το παραγόμενο προϊόν που η εκμετάλλευσή του, αποφέρει κέρδη στα χέρια του κατέχοντος τα μέσα. Βεβαίως δεν ανακαλύψαμε την Αμερική γράφοντας για τα συμφέροντα των ολίγων και τις επιδιώξεις τους αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό σε όλους ότι σε καιρούς κρίσης, αυτές οι αντιθέσεις οξύνονται, οι ρόλοι γίνονται απροκάλυπτοι και δεν ωχριούν κάποιοι που έχουν ξεχειλώσει την επαγγελματική τους συνείδηση αν είχαν ποτέ από αυτή. Αυτό όμως δεν χαρακτηρίζει το σύνολο. Επειδή όμως οι πολλοί αρέσκονται σε γενικεύσεις και προτάσσουν ή σιωπηρώς αποδέχονται το δημοφιλές «Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι,» καλό είναι τουλάχιστον για τα ζητήματα Τύπου, ελευθεροτυπίας, δημοσιογραφικού ήθους ή ανεξαρτησίας κ.ά να μιλά πρώτα, έγκυρα και έγκαιρα και δια του τύπου αλλά και της ουσίας ο ίδιος ο δημοσιογραφικός κόσμος αποφεύγοντας την εμπλοκή του σε κομματικές αντιπαραθέσεις που εν πολλοίς υπακούουν και υποτάσσονται στα ίδια συμφέροντα

https://youtu.be/ZGb9Mxmj7-0

Εγώ πάντως τον εμπιστεύομαι τον ΕΟΔΥ

Εγώ πάντως τον εμπιστεύομαι τον ΕΟΔΥ. Ακόμα και μετά από αυτό το απαύγασμα ...βλακείας των 10 οδηγιών για τη λειτουργία των οίκων ανοχής!
1. Οι εργαζόμενοι πρέπει να πλένουν τα χέρια τους με νερό και υγρό σαπούνι ή με αλκοολούχο αντισηπτικό διάλυμα πριν και μετά κάθε πελάτη. Εάν χρειάζεται, εφαρμογή γαντιών μιας χρήσης. Αποφυγή περιττής φυσικής επαφής (όπως η χειραψία). «Δεν σε ξέρω, δεν με ξέρεις. Άστα τα περιττά, φόρα τα γάντια, ένα ….θα ρίξουμε και θα φύγουμε!» 2. Να διατηρούνται ανοικτά τα παράθυρα και οι θύρες για είσοδο νωπού αέρα εκτός από τις πόρτες δωματίων όπου παρέχονται σεξουαλικές υπηρεσίες. «Κι οι γείτονες που προσπαθούν να κοιμηθούν; Τα παιδιά που δίνουν πανελλαδικές;» 3. Η χρονική διάρκεια παροχής υπηρεσιών να μην ξεπερνά τα 15 λεπτά ανά πελάτη. «Κι αν δεν προλάβεις στα 15 τι θα κάνεις με τον … στο χέρι, μες στο μπουρδέλο;» 4. Απαγορεύεται η παροχή υπηρεσίας με δύο ή περισσότερους πελάτες. «Ναι διότι πέραν των δύο λογίζεται συγκέντρωση και που ξέρεις μπορεί να αρχίσετε να έχετε παράλογα αιτήματα οπότε καλύτερα μόνο δύο.» 5. Κατά τη σεξουαλική επαφή, θα πρέπει να εφαρμόζονται σεξουαλικές στάσεις που εξασφαλίζουν απόσταση και όχι πρόσωπο με πρόσωπο επαφή. «Αυτό πάλι πολύ ακροβατικό μου φαίνεται.» 6. Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας, πρέπει να υπάρχει απόσταση τουλάχιστον ενός αντιβραχίου μεταξύ των κεφαλών των δύο ατόμων. «Αντιβράχιο είναι από τον αγκώνα και κάτω. Οπότε μόνο αν υπάρχει ένα τέτοιο ...μέγεθος ναι, βολεύει. Αλλοιώς ξεχάστε το!» 7. Χρησιμοποίηση εργαλείων μιας χρήσης, εάν είναι δυνατόν. Απολύμανση εργαλείων εργασίας μεταξύ δύο πελατών. Απαγόρευση χρήσης βρώσιμων σεξουαλικών αντικειμένων. «Μ’ αρέσει ο όρος εργαλεία! Κατά τα άλλα αυτά τα βρώσιμα σεξουαλικά αντικείμενα τι είναι; Χάνω κάτι;» 8. Συνιστάται η χρήση υφασμάτινης μη ιατρικής μάσκας για όλες τις υπηρεσίες. Η πρακτική αυτή θα μπορούσε να ενταχθεί στο πλαίσιο παιγνίου προκειμένου να καταστεί αποδεκτή κατά τη διάρκεια των ερωτικών πράξεων. «Οhhhh Kinky παίγνιο!!! Θα ντυθώ κορονοιός, θα ντυθείς Remdesivir να σου ...το ταμ τι ρι ριμ;» 9. Τήρηση πελατολογίου όπου θα αναγράφεται το μικρό όνομα και τηλέφωνο επικοινωνίας για λόγους εχεμύθειας. Οι πελάτες ενημερώνονται ότι τα δεδομένα επικοινωνίας τους διατηρούνται για τέσσερις εβδομάδες σε κλειστό φάκελο για τον εντοπισμό και ιχνηλάτηση σε περίπτωση κρούσματος. «Παρ’ το αυγό και κούρευτο! Θα θυμούνται που τον έχουν βάλει το φάκελο στο μπουρδέλο;»

10. Αποφυγή πληρωμής με μετρητά και χρήση πλαστικών καρτών με ανέπαφη συναλλαγή. «Απλή περιέργεια. Αυτό το ανέπαφη ήταν η κατάλληλη λέξη στη συγκεκριμένη περίπτωση;» Μένοντας με την απορία για το αν θα υπάρξει έλεγχος εφαρμογής των συγκεκριμένων μέτρων αναρωτιέμαι: Πώς να μην τους εμπιστευτείς; Αυτοί είναι! Αυτοί που ξέρουν ότι δεν πειράζει να κάθεσαι δίπλα-δίπλα στο αεροπλάνο αλλά ένας παρά ένας στο λεωφορείο. Αυτοί που ανοίγουν τα μπιτσόμπαρα αλλά βάζουν πρόστιμο για τη μη σωστή εφαρμογή της μάσκας. Αυτοί που από τη Σαντορίνη καλούν τουρίστες και την ίδια στιγμή κάνουν απολύσεις ιατρικού προσωπικού. Να δούμε που θα τρέχουμε σε λίγο;

Ας Πνιγούνε! Ας Πνίγονται!

Ας πνιγούνε, λέμε! Μάλλον δεν το λέμε, το σκεπτόμαστε μόνο! Τι είναι πιο νοσηρό να το πούμε ή να το σκεφτούμε; Ότι κι αν συμβαίνει αυτό κάνουμε! Τους πνίγουμε! Μα είναι Αφγανοί, δεν είναι πρόσφυγες, λέμε χωρίς να σκεφτόμαστε! Το «τι μ’ αυτό;» ούτε καν περνάει απ’ το νου. Βλέπεις αυτό είναι δύσκολο να απαντηθεί. Ας επεξεργαστούμε τα …δύσκολα. Το βιτριόλι, ναι το βιτριόλι! Τι βαρβαρότητα αλήθεια; Κι ο ιός. Τι ασυνείδητοι αυτοί που πετούν τις μάσκες στο δρόμο. Αμ’ οι άλλοι σαν τις σαρδέλες στα λεωφορεία και το μετρό. Αλήθεια στα μπιστόμπαρα η μουσική θα παίζει; Μετά από όσα που τραβήξαμε στην καραντίνα; Μα δε μας νοιώθουν οι κυβερνώντες; Δεν καταλαβαίνουν ότι «πνιγόμαστε» πια απ’ την κλεισούρα; Εν τω μεταξύ οι Αφγανοί πνίγονται στο Αιγαίο! Το ένδοξο ελληνικό κράτος δια του λιμενικού του, τους κάνει τη μίζερη ζωή τους ακόμα πιο δύσκολη. Έτσι πρέπει γιατί που θα τους βάλλουμε; Δεν μπορούμε, κι εμείς προβλήματα έχουμε. Έχουμε να υποδεχτούμε και τον τουρισμό εξάλλου. Τόσες προσκλήσεις έκανε από τη Σαντορίνη ο Κυριάκος. Τι θα ρισκάρουμε για μερικούς τυχάρπαστους. Κι αν τους στέλνει ο τούρκος; Για τα ξεβρασμένα παιδιά τους θα διακινδυνεύσουμε την οικονομία μας; Όχι η πατρίδα έχει σύνορα. Δεν είναι ξέφραγο αμπέλι. Άστους να πνίγονται! Με τι κουράγιο το ‘ριξε το βιτριόλι; Μα για το γκόμενο; Ευτυχώς το κοριτσάκι βρέθηκε! Όλη η Ελλάδα περίμενε με αγωνία να επιστρέψει σπίτι. Να τιμωρηθεί αυστηρά η βιτριολίστρια. Ακούς εκεί. Εμείς εδώ έχουμε αισθήματα νοιάζεται ο ένας για τον άλλο. Εμείς αγαπάμε τον άνθρωπο. Το λένε οι σοφοί που γέννησε αυτός ο τόπος τα παλιά τα χρόνια. Το λέει κι ο Χριστός που το αίμα και το σώμα του μας προστατεύει. Εμάς ε! Μην ξεχνιόμαστε! Οι άλλοι να πάνε να πνιγούνε!

Χθες για δεκαπέντε ώρες ένα φουσκωτό θαλασσοπνιγόταν ανοιχτά της Λέσβου. Για όλο αυτό το διάστημα βρίσκονταν στα ελληνικά ύδατα. Στο τέλος το Λιμενικό τους περισυνέλεξε.

Είμαστε άνθρωποι εμείς! Τους σώσαμε! Πόσοι και πόσοι δεν είχαν την ίδια τύχη; Δεν είχαν μαζί τους κινητά και λογαριασμό τουίτερ και η κάμερα του κινητού τους δεν δούλευε. Ξέρετε αυτά τα κινητά τα καινούργια που κουβαλάνε.

Ακούς εκεί πρόσφυγες με κινητά!

O Τύπος της ανοχής μας

Αυτό το βίαιο θέαμα που θυμίζει Κολοσσαίο και σε πλημμυρίζει αγανάκτηση να σέρνουν, χουφτώνοντας κακήν-κακώς τους κουκουλωμένους κατηγορούμενους στα δικαστήρια και τους εισαγγελείς, με τους ρεπόρτερ να διαγκωνίζονται για μία απάντηση στη βλακώδη μεν πιασάρικη όμως αν απαντηθεί ερώτηση «Γιατί το κάνατε;» είναι δείγμα της «δημοκρατίας» τους αλλά και της δικής μας ανοχής! Πως όμως θα θραφεί η κιτρινίλα των ψυχών μας και η ηδονοβλεψία της πλειονότητας των ευαίσθητων και μη πολιτών του καναπέ, αν το επίσημο κράτος δεν μοιράσει πριν καν την απολογία των κατηγορουμένων, διά στόματος μάλιστα υφυπουργού προστασίας (φευ) του πολίτη, συγχαρητήρια σε μπάτσους που πέτυχαν την αποστολή τους; Πως αλλιώς θα τροφοδοτηθούν τα νιουζρουμ κρατικών και ημι-κρατικών δελτίων; Πως θα θραφεί η ανάγκη της κυβερνητικής προπαγάνδας αν δεν περάσει κι αυτό στο ντούκου όπως και η περιγραφή ως θάνατος κατά τη σύλληψη, της δολοφονίας Τζορτζ; Αν δεν πλημμυρίσουν τα μίντια με «ζουμερές» φωτό θυμάτων και θυτών πως θα συγκεντρωθούν τα κλικς και η «παραμονή,» χωρίς ζάπινγκ στο κανάλι; Ποιός προβληματίστηκε για το αν υπάρχει η συναίνεση για την «μιντιακή εμπορευματοποίηση» των εικόνων αυτών; Πυρομαχικά στον αγώνα των ποσοστών τηλεθέασης που οδηγεί σε δεύτερη θυματοποίηση του θύματος και καταδίκης, προ της δίκης, της φερόμενης βιτριολίστριας από τους πολίτες του καναπέ! Ποιος και γιατί αρνήθηκε να αναρωτηθεί αν αυτές οι εικόνες που δημοσιεύτηκαν ενδεχομένως για ένα στενό ίσως, κύκλο φίλων, στο αδηφάγο Φεϊσμπούκ, έχουν ή όχι τη συναίνεση του χρήστη, για ευρεία δημόσια χρήση; Το «κοίτα πως ντυνόταν και το πόσο προκλητικά ζούσε τη ζωή της» που εγκληματικά προκάλεσαν οι δημοσιεύσεις, είναι «κεφάλαιο κίνησης» του κιτρινισμού που μας πνίγει! Το μπλέρινγ και το πιξελέσιον των προσώπων, που τους μάρανε, δεν είναι συγχωροχάρτι στα βιογραφικά συντακτών δελτίων που τη λέξη δεοντολογία δεν την ξανάκουσαν ή επέλεξαν να την ξεχάσουν. Οι σημερινές τεχνικές, υποκατάστατο της χοντρής πυκνής μαύρης λωρίδας που κάλυπτε παλιότερα τα μάτια ενόχων στα σεντόνια των φυλλάδων είναι απλώς η σημερινή δικαιολογία μας γι αυτό τον Τύπο της ανοχής. Της ανοχής μας σε αυτό τον Τύπο που μας αξίζει και που το αδίστακτο σύστημα που δεν το πτοούν αξίες, προορίζει γι εμάς!  

Το εφεδρικό όπλο του καπιταλισμού

Ο ρατσισμός δεν είναι μόνο το αποτέλεσμα βλακωδών εγκεφαλικών διεργασιών ή της απουσίας τους. Ο ρατσισμός είναι το εφεδρικό όπλο του καπιταλισμού όταν η κουλτούρα του κοσμοπολιτισμού και το πολυπολιτιστικό μοντέλο στο πλαίσιο της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, φτάνει σε αδιεξόδο. Το παράδειγμα των Ηνωμένων Πολιτειών και ο ενθουσιασμός ορισμένων για την «εξέγερση» θα σβήσει όπως συνέβη και στο παρελθόν! Θα περάσει στην ιστορία όπως και πολλά άλλα τέτοιου είδους ξεσπάσματα. Ως απόδειξη της έλλειψης χαρακτήρα και ταυτότητας των αγανακτισμένων εκδηλώσεων μπορεί να «διαβαστεί» υπό μία ανάγνωση και η φωτογραφία του Associated Press. Χωρίς πρωτοπόρο καθοδηγητική δύναμη ένα ισχυρό Κομμουνιστικό Κόμμα είναι αδύνατο να υπάρξει σταθερός προσανατολισμός, στοχοπροσήλωση και όραμα για μια κοινωνία απαλλαγμένη από διακρίσεις και εκμετάλλευση.