Κάποιοι θιασώτες της λογικής «Ο σκοπός αγιάζει τα μέσα» στην εφαρμογή της στις τελευταίες ποινικές περιπτώσεις που απασχολούν την κοινή γνώμη, ενδεχομένως θα διαφωνήσουν. Άλλοι θα εντάξουν αυτές τις αντιλήψεις ως ευαισθησίες της νέας εποχής. Άλλοι θα πουν ότι είναι άμυνα απέναντι σε εχθρούς που σαμποτάρουν την κοινωνική μας συνοχή και μερικοί, όπως εξάλλου είθισται θα δηλώσουν, αν τους ζητηθεί, αδιάφοροι. Βιτριολισμοί, δήθεν γιατροί που εξαπατούν αναξιοπαθείς ασθενείς και δυνητικές βιάστριες ανηλίκων. Οι φωτογραφίες τους δημοσιοποιήθηκαν. Το «κακό» προσωποποιήθηκε! Στις δύο μάλιστα περιπτώσεις αυτή του δήθεν γιατρού και της απαγωγέως, οι φωτογραφίες τους δόθηκαν από τις αρχές ασφαλείας, στη δημοσιότητα. Προσπαθούν λέει μέσω της αναγνώρισης του «δραστών» να προσέλθουν όσα περισσότερα θύματα και να εμπλουτιστεί το κατηγορητήριο εναντίον των τεράτων. Να προστατευτεί η κοινωνία από τον ίδιο της τον εαυτό! Πόσα αλήθεια θύματα του φερόμενου δράστη, ανάλγητου αντι-ποιητή θα χρειαστεί να προσέλθουν ώστε να δικαιολογηθούν τα έξοδα της πολυτελούς ζωής του; Και ποιο θύμα χρειάζεται το πρόσωπο του φερόμενου ως δράστη για να «θυμηθεί» την εκμετάλλευση που υπέστη από τις «εγκληματικές» αυτές φύσεις; Γιατί η κοινωνία θέλει να προσωποποιήσει τα κουσούρια της; Τι είδους αστυνομική έρευνα υποκαθίσταται με την δημοσιοποίηση των εικόνων των φερόμενων δραστών. Στην περίπτωση δε της φερόμενης ως «λεσβίας, παιδόφιλης», ο δημόσιος επώνυμος διασυρμός και η αντιμετώπισή της από τον Τύπο της κλειδαρότρυπας, έχει όλα εκείνα τα στοιχεία ενός reality show, που είναι στην πραγματικότητα αληθινό. Ενός θρίλερ που τα έχει όλα. Ενός big brother ενός και μόνο επεισοδίου. Ενός Master Chef χωρίς μαγειρέματα. Με μία μόνο διαφορά. Δεν χρειάζεται να παρακολουθήσεις όλα τα επεισόδια για να βρεις τον ένοχο, το νικητή, το καλύτερο τραγουδιστή ή χορευτή. Τον ξέρεις ήδη! Έχουν ήδη, από την πρώτη στιγμή, «κατασκευαστεί.» Δεν χρειάζεται να παιχτεί η τελευταία σκηνή. Η δίκη στο μεγάλο εκείνο κτίριο όπου η κοινωνία θα πάρει την εκδίκησή της, δεν χρειάζεται να διεξαχθεί. Ο τελικός στην κουζίνα δεν θα αλλάξει το αποτέλεσμα. Τα φώτα στην πίστα των χορευτών δεν χρειάζεται ν’ ανάψουν. Οι θεατές έχουν ήδη αποφανθεί δια του κανιβαλισμού τους για την ενοχή των φερόμενων δραστών. Έκαναν fast forward και είδαν την τελευταία σκηνή. Πως όμως η κοινωνία αποδέχεται ότι ο έρωτας, ακόμα και στη μορφή της μη κοινωνικά (από όλους;) αποδεκτής μορφής του, οι ανθρώπινες σχέσεις (αναφέρομαι στην επιμέλεια της ανήλικης,) οι σεξουαλικές προτιμήσεις ακόμα και η υγεία, εμπίπτουν την κατηγορία των μετρήσιμων και εμπορεύσιμων; Πως δικαιούται αυτή η κοινωνία να εκπλήσσεται με τέτοια εγκλήματα; Μα είμαστε μία διαπιστωμένα βίαια κοινωνία! Στη βία της εκμετάλλευσης δεν βασίζονται οι σχέσεις μας; Ακόμα και οι «νόμιμες!» Ας κοιτάξουμε λοιπόν τις φωτογραφίες των ειδεχθών εγκληματιών! Ίσως σ’ αυτές αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας! Αν ριχτούν στις φυλακές γλυτώσαμε! Αν αφεθούν ελεύθεροι, τη βγάλαμε καθαρή!
