Συνεκμετάλλευση;

Μήπως η απάντηση στην ερώτηση γιατί ο συγκεκριμένος «διανοητής» δεν μπορεί να δει τη διασύνδεση του «τουριστικού γεωγραφικού προσδιορισμού Turkaegean» και της «Γαλάζιας πατρίδας» αλλά και η κυβερνητική «αμέλεια» να αποτραπεί η γνωστή, εδώ και μεγάλο διάστημα μεθόδευση των γειτόνων με το «τουρκικό Αιγαίο,» είναι το άνοιγμα με αριστοτεχνικό τρόπο, της συζήτησης για την συνεκμετάλλευση του Αιγαίου; Εξάλλου αν δεν απατώμεθα τόσο το κόμμα του όσο και οι κυβερνώντες δεν έχουν αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο που υπηρετεί άριστα τις αντίστοιχες αστικές ελίτ.

Αναρωτιόμαστε απλώς!!!

«ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ»

Ο εγγενής αλλά και ο επίκτητος συντηρητισμός δεν με εμπόδισε να χαρώ βλέποντας τόσους νέους αλλά και λιγότερο νέους ανθρώπους να χαίρονται για τη συμμετοχή τους στις εκδηλώσεις και την παρέλαση υπερηφάνειας των ΛΟΑΤΚΙ+. 

Κάθε εκδήλωση διαφορετικότητας που αμφισβητεί ένα επιβεβλημένο τρόπο ζωής είναι, όχι μόνο καλοδεχούμενη αλλά και επιβεβλημένη. Κινδυνεύοντας να παρεξηγηθώ ως politically incorrect, (παίζει κι αυτό,) εκτός από καθ’ ομολογίαν συντηρητικός και ξύλινος (και τα δυο επιδέχονται περαιτέρω συζήτηση) εκφράζω μερικές απορίες και τολμώ μία πρόταση.

Αρχικώς με την «επαναστατικότητα» των εκδηλώσεων. Την με άλλα λόγια αμφισβήτηση ενός καταπιεστικού συστήματος που καταπνίγει εκτός πολλών άλλων, που είναι αδύνατο να παραβλεφτούν και την δικαιωματική, απαραίτητη ή μη (άλλη συζήτηση αυτό,) «βεβιασμένη, σώνει και ντε» δημόσια έκφραση της σεξουαλικότητας ενός ατόμου, είτε γιατί απαιτεί την πειθάρχηση του σε «ηθικούς» κανόνες είτε γιατί προσκρούσει σε επιβεβλημένες κοινωνικές νόρμες του τύπου «έτσι τα βρήκαμε κι έτσι θα τα αφήσουμε.»

Τι νόημα έχει το «ξεσάλωμα» της μιας ημέρας που μπορεί σε μερικές του εκφάνσεις να χαρακτηριστεί από ορισμένους και αισθητικά αμφισβητήσιμο και πόσο αυτό συμβάλει ουσιαστικά στην κατάργηση των μηχανισμών καταπίεσης που καλά κρατούν σ’ όλα τα επίπεδα;

Μήπως οι επετειακού χαρακτήρα τέτοιου είδους εκδηλώσεις θάβουν ακόμα βαθύτερα ένα «κίνημα» (κι αυτό χωράει συζήτηση) που θα μπορούσε να έχει χαρακτηριστικά κινήματος κοινωνικής κριτικής και αμφισβήτησης, μετατρέποντας το σε ένα φολκλορικού τύπου ξέσπασμα στο πλαίσιο μιας πολύχρωμης εκδήλωσης;

Πόση επαναστατικότητα κρύβει ο απηυδισμένος που έφτασε στο αμήν αλλά ζητά να ισχύει για την κοινότητα του, ισονομία, νομιμότητα γάμων και κληρονομικών δικαιωμάτων, υιοθεσίας παιδιών και εξάλειψη των διακρίσεων χωρίς καν να του περνά από το μυαλό ότι οι ίδιοι αυτοί «θεσμοί» που ισχύουν για το ευρύτερο σύνολο, επιβάλλεται να αμφισβητηθούν.

Η λογική της «εξίσωσης» της κατ' εικόνα και ομοίωση αντιμετώπισης των ομόφυλων ζευγαριών με τα ετεροφυλόφιλα αντίστοιχα τους και η αντίληψη ότι ετεροφυλόφιλοι, ομοφυλόφιλοι και άλλοι είναι μέλη αντιπάλων στρατοπέδων είναι βαθύτατα συντηρητική. Το δε επιχείρημα περί καταπίεσης των «διαφορετικών» που ποσοτικά συγκρίνεται με την κοινωνική καταπίεση των «φυσιολογικών» που αυτή κι αν υπάρχει, ας μην το ξεχνάμε, δεν μπορεί να ισχύει καθώς εντάσσεται σε έναν υπαγορευμένο, από το ίδιο το καταπιεστικό σύστημα, κοινωνικό αυτοματισμό.

Με τη λογική των αγανακτισμένων παρελάσεων δεν πετυχαίνεται (αν αυτό είναι το ζητούμενο) η ανατροπή ενός καταπιεστικού στάτους κβο που ισχύει για όλους αλλά στην ουσία σιωπηλώς και ασυνειδήτως (όπως αριστοτεχνικά υπαγορεύει το ίδιο το σύστημα) επιδιώκεται και μεθοδεύεται η «ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ» υπαγωγή και συστηματοποίηση των ΛΟΑΤΚΙ+.

Είναι αυτό το ζητούμενο για τους ΛΟΑΤΚΙ+; Αρκούνται σε μία κατ' επίφαση ισότητα και ίδια αντιμετώπιση ή επιβάλλεται να αντισταθούν δυναμικά, ενωμένοι με όλες τις κοινωνικές ομάδες, αντικρίζοντας την πραγματικότητα, εντασσόμενοι και ενισχύοντας ήδη δομημένες εστίες αντίστασης και αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία και την κάθε είδους εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο;

(Φωτό Athens Pride (Αρχείο) EUROKINISSI/ΛΥΔΙΑ ΣΙΩΡΗ)

Sorry mate

 

Δυό ερωτησούλες προς τον καλό αυτό κυριούλη τον κ. Τζορτζ Όσμπορν, Πρόεδρο του Βρετανικού Μουσείου που μας δανείζει τα κλεμμένα γλυπτά του Παρθενώνα:  

1.-Πόσοι θα επισκέπτονταν το Βρετανικό Μουσείο αν υπήρχε μόνο Βρετανική πτέρυγα;

2.-Και για να το προχωρήσουμε και λιγάκι, τι θα εκτίθετο σ΄αυτή την πτέρυγα;

Sorry mate ξέρω, δύσκολη ερώτηση αλλά προκαλείς ρε φίλε!

Μία κοινωνία γιορτάζει. Γιορτάζει τι;

 

Μία κοινωνία γιορτάζει υμνώντας το παρελθόν της βαδίζοντας καμαρωτά, σε μονοπάτι αβέβαιου μέλλοντος. Αναπολεί λαμπρές στιγμές ενός μαδημένου, γηραιού πλέον λέοντος, υποταγμένη σ’ ένα ντροπιαστικό για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου θεσμό όπως αυτός αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο με το επιτηδευμένο χαμόγελο, μιας

καλοστεκούμενης υπερηλίκου.

Στ’ όνομα μιας επίπλαστης κοινωνικής σταθερότητας για την οποία έχει πειστεί η πλειονότητα των απολίτικων «πολιτών» και μιας «εθνικής» συνοχής βασισμένης στη βολική, πολυπολιτισμική δήθεν, συνύπαρξη, συντηρείται το αφήγημα με επίκεντρο μια τεχνηέντως συμπαθή, γραία.

Η ιστορία για τους πολλούς, με τη μορφή φτηνού ρομάντζου, γεμάτου παράσημα, κλάρες, ψηλά καπέλα και καπελίνα αλλά και ίντριγκες, σκάνδαλα κι αξιόποινες πράξεις, ανανεώνει και επανατροφοδοτεί επιδέξια τη μαζική ύπνωση, πασπαλίζοντας τους υπηκόους με χρυσόσκονη περιούσιων μύθων, σωτήριων συμβόλων και σταθερών αξιών που λειτουργούν δήθεν συνεκτικά.

Αριστοκρατικά δομημένοι, περίτεχνα καλυμμένοι μηχανισμοί αποκλεισμού, διαχωρισμού και αποξένωσης, εύκολα ορατοί στον υποψιασμένο πολίτη, σε πλήρη ισχύ, μη τυχόν και διασαλευτεί το εντός των συνόρων στάτους κβο, τα ταξικά στεγανά αλλά και η διεθνής, επιμελώς καλλιεργημένη, εικόνα.

Η ιστορία της πειρατείας, της αποικιοκρατίας, του εμπορίου των μπαχαρικών αλλά και άλλων «ευγενών» ουσιών που προκάλεσαν πολέμους, ξεσκαρτάρει επιλεκτικά, φωτεινές τάχα σελίδες της, που γράφτηκαν με την πένα της στυγνής εκμετάλλευσης λαών και της σιδηράς πυγμής που υπάκουε πάντοτε στο αποδοτικό δόγμα του διαίρει και βασίλευε.

Βουτηγμένη στο μελανοδοχείο του αίματος ζωγραφίζει λωρίδες λαβάρων και σκορπά ρίγη περασμένων μεγαλείων, παραγνωρίζοντας και επιλεκτικά αδιαφορώντας για τη δυστυχία που ο μισός πλανήτης πλήρωσε για τη συντήρησή μιας πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας.

Σπονδή στη δόξα της τα εκατομμύρια των γηγενών θυμάτων και η στυγνή εκμετάλλευση των πόρων στις νέες γαίες. Νέες γαίες που βαφτίστηκαν βολικά «Terra nullius» (Γη που δεν ανήκει σε κανέναν) για να αρπαχτούν για λογαριασμό του αδηφάγου στέμματος προς όφελος μιας δήθεν κοινοπολιτείας που υπηρετούσε την άρχουσα τάξη της.

Για τη δόξα του στέμματος εκχριστιανίστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που εξαναγκάστηκαν σε τυφλή υποταγή σε βίαια εισαγόμενες κουλτούρες και κυριολεκτικώς αποδεκατίστηκαν μέχρις ενός, μέσα σε λίμνες αίματος, ολόκληροι πληθυσμοί με πανάρχαια επιτόπια παρουσία στις προσαρτημένες εκτάσεις.

Φόρος στην αλαζονεία και την νεοαποικιακή λογική η διαχρονική επεμβατικότητα αλλά κι οι δικοί μας νεκροί που στα νεώτερα χρόνια ο πανούργος πολεμικός πρωθυπουργός, που ακόμα υμνούν τ’ όνομά του, προκάλεσε στη δορυφορική μεταπολεμική πικρή μας πατρίδα.

Φόρος επίσης η πράσινη γραμμή, οι διωγμοί, οι βασανισμοί κι οι εκτελέσεις στην πολύπαθη Κύπρο που δεν θα συντελούνταν χωρίς την προτροπή και την έγκριση της καλοκάγαθης πολύχρωμης υπερηλίκου που γιορτάζει τούτες τις μέρες 70 χρόνια εξουσίας. 

Ιστορία ραδιούργων επεμβάσεων, αθέατη στον διαχρονικώς εν υπνώσει πολίτη που ο θεοποιημένος καπιταλισμός μετάτρεψε σε άβουλο καταναλωτή.

Διαστροφική αντίληψη και υπεροψία που διαχέεται ακόμα και στον σύγχρονο υπήκοο που αν και παλεύει απεγνωσμένα για την καθημερινότητα του, έχοντας απέναντι του την ίδια αποκρουστική μοναρχική εξουσία και τα αριστοκρατικά στεγανά, βαυκαλίζεται περί της, λόγω του ενδόξου παρελθόντος, ανωτερότητας του. Εικόνα που φευ δεν συνάδει με την αχτένιστη καρικατούρα, τον κατ’ εξακολούθηση ψευδόμενο, πρωθυπουργό που διασκέδαζε σε καιρό πανδημίας ενώ πολίτες πέθαιναν απομονωμένοι μακριά απ’ τους δικούς τους.

Παραφωνία για την λαμπρή εικόνα που προβάλλεται διεθνώς, η εμμονική κατακράτηση της πολιτιστικής κληρονομιάς τόσων λαών όπου γης που ανερυθρίαστα εκτίθεται στο Λονδίνο. Γελοία στην περίπτωση μας και η σύγχρονη δικαιολόγηση της κλοπής του Έλγιν ότι τάχα τα γλυπτά του Παρθενώνα τα βρήκε στο έδαφος και τα πήρε για να τα σώσει, χαρακτηριστική όμως ενός, με πολλές εφαρμογές, σκοπού που πάντοτε αγιάζει τα μέσα.

Να σας ζήσει λοιπόν και να την χαίρεστε! Κι άμα αναπόφευκτα αποδημήσει και μοιραίως καταστεί άχρηστη η επίκληση για τη σωτηρία της στο θεό και πέσει συνεπώς ο κουρνιαχτός, συνέλθετε απ΄ το μεθύσι. Δεν είναι πια το κέντρο του κόσμου το Λονδίνο! Σκουπίστε τα κόπρανα των μεγαλόπρεπων βασιλικών ίππων και προσγειωθείτε στην πραγματικότητα που όλους τους, «ενδόξου» ή μη παρελθόντος, λαούς, καταδίκασε η ζεύξη στην χρυσοποίκιλτη άμαξα του ιμπεριαλισμού.

Κυρίως όμως πάρτε μία ανάσα και μαζί της αποδεχτείτε ότι τα αιμοσταγή πλην λαμπερά μεγαλεία, μπορεί να εντυπωσιάζουν μερικούς αλλά ευτυχώς δεν τους εξαπατούν όλους.