Αν συνεχίσει θα πεθάνει! Ποιός θα "χρεωθεί" το θάνατό του;

Αν συνεχίσει την απεργία πείνας, την αποχή από το νερό και την ιατρική φροντίδα που αρνείται, ίσως σε μερικές ώρες, ίσως σε μερικές μέρες θα πεθάνει!

Ο καταδικασμένος Κουφοντίνας είναι τρομοκράτης. Η ιδεολογία που τον όπλισε δεν οδηγεί πουθενά και οι πράξεις του βαθειά αντεπαναστατικές παρότι επικαλούνταν την επανάσταση.

Ο Κουφοντίνας εκτός από τρομοκράτης και φυλακισμένος για αφαίρεση ζωών, είναι και άνθρωπος. Άνθρωπος όπως αυτοί που στο όνομα της ιδεολογίας του, δολοφόνησε. Η δικαιοσύνη τον καταδίκασε επειδή δεν σεβάστηκε τη ζωή των θυμάτων του.

Αν το κράτος λειτουργήσει απάνθρωπα και εκδικητικά και αφήσει τον Κουφοντίνα να πεθάνει, θα λειτουργήσει ακριβώς με τον ίδιο τρόπο που ο φυλακισμένος τρομοκράτης λειτούργησε.

Ένα κράτος που δεν θα τιμά την υπέρτατη αξία της ζωής του οποιουδήποτε πολίτη, ανεξάρτητα αν αυτός είναι δολοφόνος, τρομοκράτης ή βιαστής, άγγελος ή τέρας.

Αυτό το κράτος θέλουμε;

Στο μάρμαρο κρίνονται όλα

Θα συνεχίσω να διαβάζω τα κείμενά της.

Την επιφύλαξη όμως θα την κρατήσω. Δεν μπορώ να μην το κάνω και το δικαίωμα το ‘δωσε εκείνη. Ήταν εξοργιστική η ανάρτηση. Έφτανε και ξεπερνούσε το επίπεδο μιας καφενειακής συζήτησης και των επιχειρημάτων που ανασύρουν για να πλήξουν ότι πιο ευγενικό κι αγνό γεννήθηκε ποτέ. Διότι στην ουσία της αυτό έκανε, αυτό επιδίωκε. Αυτό εξάλλου επιδιώκουν όλοι που με την παντιέρα κάτω από την οποία στοιχήθηκε, στοιχίζονται για να κάνουν ζημιά. Να πλήξουν και να μηδενίσουν, να μην αναγνωρίσουν, να μην κρίνουν, και εν τέλει να μην αναλύσουν λάθη και δυσλειτουργίες, να διδαχθούν και να διδάξουν.

Όχι, με την υιοθέτηση μιας αντι-Στάλιν ρητορείας δεν χρίζεται ο «αριστερός,» αριστερότερος. Δεν προσδιορίζεται σε σχέση με τον τάχατες «δογματικό» και δεν καταλαμβάνει θέση στο "προοδευτικό" πάνθεο μιας ήδη πεθαμένης, πάλαι ποτέ "ανανεωτικής προοπτικής" που στοιχειωμένη, ακόμα τριγυρνά από εδώ κι από εκεί, σέρνοντας τα κουρέλια της.

Όχι το μοναστήρι ναν καλά αλλά όχι και στην άρνηση.

Ναι γιατί αναθάρρησαν κάποιοι που με κλειστά τα μάτια και τ' αυτιά έχουν στόχο τους να πλήξουν το σωστό. Και υιοθετήθηκαν όλα, απ' τη φαρέτρα μιας αρρωστημένης δήθεν επιχειρηματολογίας.

Κι είναι ν’ απορείς. Πόσο εύκολα πατάς αυτό το ρημάδι το enter αν από πριν, δεν έχεις υιοθετήσει, έστω σ’ ένα βαθμό, αυτά τα ψέματα; Πως από δυνητικά πολέμιος, με την πένα και το βάρος της υπογραφής, γίνηκες θύμα αυτής της στείρας διαλεκτικής που καταργεί την αλήθεια.

Στο μάρμαρο, στη γλώσσα, την παλιά, του σιναφιού, κρίνονταν όλα. Κι εσύ στο μάρμαρο έφερες κείμενο απαράδεχτο.

Δεκτή η συγγνώμη και σε τιμά αλλά όχι γιατί "μέχρι κι η μάνα μου μού τα χώσε ακόμα" ή γιατί ήταν μιά "κακή μέρα" για σένα και τις "αρχές" σου αλλά γιατί αναγνωρίζεις -αν συμβαίνει αυτό ότι έχεις χρόνο να φέρεις στο μάρμαρο άλλο κείμενο, σωστό και διορθωμένο, που μέχρι να κλείσει η σελίδα θα επανορθώνει.

Ζουν ανάμεσα μας και αυτοαποκαλούνται αριστεροί.

Είναι η ντροπή του κινήματος, έτσι τουλάχιστον όπως το αντιλαμβάνονται αυτοί. Είναι πολιτικά ανήθικοι καθώς εξαπάτησαν και συνεχίζουν να εξαπατούν τίμιους ανθρώπους που βρέθηκαν στις τάξεις τους. Αγνοί αριστεροί με αδιαμφισβήτητο αγωνιστικό παρελθόν και διώξεις, συμπαρατάχθηκαν με τους οπορτουνιστές και οδηγήθηκαν σ’ αυτή την κατρακύλα κυρίως από την ισοπεδωτική κριτική που ασκούσαν στο σοσιαλισμό και την ΕΣΣΔ βαδίζοντας τον λεγόμενο τρίτο δρόμο που τον προορισμό του διαπιστώνουμε καθημερινά. (Λες κι εμείς δεν αναλύουμε τη νίκη της αντεπανάστασης και τις συνέπειες της ή την πορεία του σοσιαλισμού στις χώρες αυτές.)

Η πολιτική τους είναι αδιέξοδη όχι γιατί απαρνήθηκαν την Μαρξιστική ιδεολογία και το Λενινισμό ή τον αγώνα των λαών για την απεξάρτηση τους από το άρμα του Ιμπεριαλισμού αλλά κυρίως διότι η πολιτική της συνεχούς συνειδητής αναθεώρησης οδήγησε σε αντιδραστικές αντιλαϊκές πολιτικές αλλά και την αντίληψη ότι οι δήθεν σταδιακές μικρές αλλαγές στον καπιταλισμό είναι, από μόνες τους αρκετές, για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των λαών και ειδικά του λαού μας.

Η αποξένωση τους από τη σταθερή θέση του αριστερού κινήματος στη χώρα μας για έξοδο από το ΝΑΤΟ αλλά και η αποδοχή της λογικής της ΕΕ κάτω από την αφελή, σε πρώτο επίπεδο αλλά βαθύτατα αντιδραστική θεώρηση ότι η Ευρώπη ανήκει στους λαούς της, τους οδηγεί, προσαρμόζοντας τη στρατηγική τους να καταλήγουν σε αντιλήψεις επιζήμιες για την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας. Η απαράδεκτη αντίληψη για συμμετοχή της χώρας μας στο ΝΑΤΟ και την παραμονή μας στην ΕΕ, η σχετική βουβαμάρα για το Τσεσμέ και τις επιδιώξεις της τούρκικής αστικής τάξης που με τις ευλογίες των μεγάλων οδηγεί σε «συνεκμετάλλευση» του Αιγαίου, αποδεικτική της θολούρας ενός πολιτικού σχηματισμού που δεν βασίζεται σε ιδεολογία που βάζει στόχους για το μετασχηματισμό της κοινωνίας μας και την υπεράσπιση του δικαιώματος του λαού μας να ζει σε συνθήκες ειρήνης, προόδου μέσα σε περιβάλλον διεθνούς και περιφερειακής σταθερότητας.

Οι αναλύσεις τους όπως αυτή που έκφραζε ο κ. Τσίπρας δηλώνοντας ότι «Η εμπειρία και υποστήριξη Μπάιντεν μπορούν να συμβάλλουν στη σταθερότητα στην περιοχή» ή το αμίμητο περί διαβολικού καλού, διαψεύδονται κατηγορηματικά.

Για ποιού είδους σταθερότητα μιλούσε τότε η «αριστερή» ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή μας; Τι έχουν να μας πουν τώρα και σε ποιους θα λογοδοτήσουν που αυτός που κατά την ανάλυση τους θα συνέβαλλε στην σταθερότητα στην περιοχή βομβάρδισε χθες, στην κόντρα του με το Ιράν την πολύπαθη Συρία και ανάμεσα στις παράπλευρες απώλειες υπήρχαν και άμαχοι;

Μόνη στρατηγική τους η νομή της εξουσίας σε καπιταλιστικό περιβάλλον. Σκύβουν το κεφάλι στον ιμπεριαλισμό και με τη στάση τους αποδεικνύουν ότι σ’ αυτό το πλαίσιο επιλέγουν να δρουν ως πολιτική δύναμη.

Αποδεικνύουν ότι είναι, η με κάθε κόστος για τον κόσμο της εργασίας και τα μέχρι τώρα, τόσο ιδεολογικά όσο και επί του πεδίου, κατακτημένα, συντήρηση ενός κόμματος που αυτοονομάζεται προοδευτικό ενώ επί της ουσίας δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα υποστηρικτικό μηχανισμό ενός, με τα δικά τους μέτρα και αξίες, «χαρισματικού» ηγέτη που θα υποδύεται το ρόλο του αντίπαλου της δεξιάς, εναλλάσσοντας πρωθυπουργικούς θώκους με τον εκπρόσωπο της συντηρητικής παράταξης στη χώρα μας, ανταγωνιζόμενος τη διαχείριση του καπιταλισμού.

Χρέος μας λοιπόν όσο κι αν μας προσάπτουν ότι τους εξομοιώνουμε με τη δεξιά, κάτι που εν πολλοίς σε ηγετικό επίπεδο τουλάχιστον ισχύει, να αποκαλύπτουμε τα σχέδια τους, να αποδομούμε την πολιτική τους και να τους ξεμπροστιάζουμε στο μαζικό κίνημα και το λαό.

Να πολεμάμε σε κάθε επίπεδο, τον οπορτουνισμό και την πλάνη του, που καθώς τα ιστορικά δεδομένα αποδεικνύουν είναι η τροχοπέδη για τη περαιτέρω ανάπτυξη του κινήματος.

Να υπερασπιζόμαστε τον αγώνα και να τιμούμε το αίμα χιλιάδων αγωνιστών που προηγήθηκαν.

Να προφυλάσσουμε τα κεκτημένα δικαιώματά μας αλλά κυρίως του υπέρτατου δικαιώματος μας να ζούμε ειρηνικά και να προοδεύουμε σε μία περιοχή σταθερότητας και δημιουργίας καταργώντας την ηγεμονία των ιμπεριαλιστών και των εδώ εκπροσώπων τους.

Η "άκριτη" κα Ακρίτα

Γράφει καλά, δεν λέω. Οξυδερκής, άμεση, γλαφυρή, ρηξικέλευθη! Θα ‘πρεπε να τη χαρακτηρίζει αυτό. Βέβαια το να γράφεις καλά και να γράφεις ανιστόρητες χιλιοειπωμένες μπούρδες δεν έχει νόημα.

Εάν μ’ αυτά που σκαρφίζεσαι και τις νοηματικές ταρζανιές σου, φτάνεις και ξεπερνάς το όριο του γραφικού εκτός από το να αυτοχαρακτηρίζεσαι φανερώνεις κιόλας την αφετηρία και το σκοπό σου. Αυτό θυμίζει κάποιες παλιές εποχές όταν αυτή και οι όμοιοι της κάθονταν σ’ ένα σαλόνι και με ύφος επαΐοντα έκριναν, αφ’ υψηλού, το λαϊκό κίνημα και τα «λάθη» του. Με τα «επιχειρήματά» τους, προκαλούσαν ζημιά από την οποία δεν έχουμε ακόμα ανακάμψει.

Μ’ αυτή τη λογική γράφει η εθνική μας Έλενα και φτάνει μέχρι εκεί.

Μία καλή μπουρδολόγος αλλά και σουπιά που όταν τα πράγματα είναι ολοφάνερα και η λαϊκή κρίση και η εξαγωγή συμπερασμάτων «διευκολύνεται,» ρίχνει μελάνι ώστε να μην αποτυπώνεται η συγκυρία και η πραγματικότητα, να κρύβεται τεχνηέντως το «ίδιον όφελος» και να υπερ-προβάλλεται ο με την καλή της πένα ανούσιος μεγαλοστομικός εντυπωσιασμός. Επί της ουσίας τίποτα!

Κόστος-όφελος

Αυτό στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου οι βρισκόμενοι στο στόχαστρο συντηρητικών πολιτικών και συμφερόντων πρωτοβάθμιοι φορείς φροντίδας της υγείας του πληθυσμού και η ουσιαστική μηχανογράφηση του NHS ( του βρετανικού ΕΣΥ) που ακόμα και σε φάση παρακμής, συμβάλλουν ουσιαστικά στην καταπολέμηση της Covid 19.

Εντοπίζουν τις ομάδες κινδύνου (τους ευάλωτους) και τους καλουν με προσωπική επιστολή για εμβολιασμό εκτός σειράς. Ακριβώς όπως εδώ στην πατρίδα μας όπου ο πρωθυπουργός επαίρεται για την επιτυχημένη διαχείριση αντιμετώπισης της πανδημίας και των συνεπειών της. Όπου οι υψηλοί κινδύνου πολίτες αφήνονται στη μοίρα τους!

Για να μην ωραιοποιούμε όμως τα πράγματα και να μην πιστώνουμε την πολιτική του Μπόρις που τα ‘κανε θάλασσα αρχικά να πούμε ότι με την καπιταλιστική λογική κόστους-οφέλους αντιλαμβάνεται ότι το κόστος λειτουργίας των ΜΕΘ είναι μεγαλύτερο από το κόστος της πρόληψης.

Αν ήταν βέβαια στο χέρι του κι αν δεν φοβόταν τη λαϊκή κατακραυγή και τις απρόβλεπτες συνέπειες για το αριστοκρατικό σύστημα θα τα παρέδιδε όλα στο ιδιωτικό κεφάλαιο και τα τραστ των μεγαλογιατρών.

Ή καλύτερα όλα θα συνεχίσουν να συμβαίνουν! (Με ή χωρίς άνωθεν τηλεφώνημα)

Εξ αφορμής της σύλληψης αυτού του «θεατράνθρωπου» που ο χαρακτηρισμός του ως τέτοιου, προσβάλει τόσο το θέατρο όσο και την αισθητική μας, καλό θα ήταν να «τραβήξουμε» κάποιες γραμμές που σηματοδοτούν το όριο μέσα στο οποίο κινούμαστε όταν συζητάμε γι’ αυτόν και τα εγκλήματα που φέρεται ότι διέπραξε.

Ο Λιγνάδης, συνελήφθη μετά από σούσουρο φημών διάρκειας 25 (ολογράφως εικοσιπέντε) χρόνων για εγκλήματα που σύμφωνα με τις καταγγελίες αλλά και τις κατηγορίες που του απαγγέλθηκαν, φέρεται ότι διέπραξε. Κρίθηκε λοιπόν από τη δικαιοσύνη (με ή χωρίς άνωθεν τηλεφώνημα) ότι πρέπει να ελεγχθεί.

Για τον άνθρωπο αυτό, κυκλοφορούσαν φήμες ότι ήταν παιδεραστής. Ότι ικανοποιούσε τα πάθη του «ψαρεύοντας» ανήλικους, παιδιά, για να καλμάρει τα ταπεινά του ένστικτα. Οι άριστοι που τον διόριζαν και τον κανάκευαν τόσα χρόνια, δεν είχαν ακούσει τίποτα;

Ψιθυρίζεται αλλά και δηλώνεται κιόλας  σε μία προσπάθεια στρογγυλοποίησης των ευθυνών των κρατούντων ότι πολλοί γνώριζαν αλλά κανείς δεν μιλούσε.

Αν ήξεραν, ισχυρίζονται κάποιοι, έστω και χωρίς στοιχεία, θα έπρεπε να καταφύγουν στις αρχές και να καταθέσουν τις υποψίες τους. Τότε οι αρχές που ως οι τρείς χιμπατζήδες δεν ακούνε, δεν βλέπουν και δεν μιλάνε απλώς νωχελικώς αντιδρούν με ή χωρίς άνωθεν τηλεφώνημα, σε καταγγελίες, αποφασίζουν να ελέγξουν το κατηγορούμενο σήμερα θεατρικό τέρας. Το έκαναν λέει μάλιστα, για ένα διάστημα αλλά το σταμάτησαν (με ή χωρίς άνωθεν τηλεφώνημα) διότι το εν λόγω τέρας πήγε …διακοπές και τα προσφυγόπουλα δεν επισκέπτονταν πια τη φωλιά του. (Αλήθεια αυτοί δεν θα ελεγχθούν;)

Γνώριζαν όλοι λοιπόν  (με ή χωρίς λεπτομέρειες είναι αδιάφορο,) καθώς δεν είναι δυνατό, ο φερόμενος βιαστής ανηλίκων να «δρα» επί δεκαετίες στον κλειστό κύκλο των τεχνών που ο καθένας ξέρει τον άλλο και τα χούγια του και κανείς να μην είχε πάρει χαμπάρι τίποτε! Γνώριζαν αλλά δεν ήθελαν να μπλέξουν.

Και ο λόγος σε όποιον τουλάχιστον μένει σ΄ αυτή τη χώρα και έχει αντίληψη της πραγματικότητας γύρω του, είναι προφανής.

Από πότε όμως είναι «χρέος» των θυμάτων να αυτό-προστατευτούν και όχι χρέος της πολιτείας να τους προστατεύσει;  Άλλη μία εφαρμογή του δόγματος της ατομικής ευθύνης που τρέφεται καθώς φαίνεται σε «φιλελεύθερα» οικοσυστήματα.

Σε μια χώρα όπου ο ορισμός της αριστείας ανακαλύφθηκε προ αρχαιοτάτων χρόνων, και επιδέχθηκε διάφορες, κατά το δοκούν ερμηνείες,  γνωρίζουμε σε τι είδους απομόνωση και αποκλεισμό θα είχαν αυτομάτως τεθεί αυτοί οι λίγοι θαρραλέοι αλλά και ο περίγυρος τους, όταν θα πρόβαιναν σε τέτοιου είδους «αποκαλύψεις» για «εξέχοντα» μέλη της κοινότητας τους αλλά και της αριστοκρατίας. Με τι θάρρος θα μπορούσαν να σταθούν απέναντι σε κάποιον με τόσο σημαντικές γνωριμίες και ενδεχομένως όχι μόνο «ιδεολογικές» φιλίες και ταυτίσεις με τους κρατούντες;  Με τι κουράγιο θα «σήκωναν κεφάλι» μπροστά σε κάποιον που διορίστηκε με φεφτά από την οψίμως εξαπατηθείσα υπουργό του «πολιτισμού;» Θα ξανάβρισκαν δουλειά σε ένα χώρο όπου η ανεργία είναι ενδημική; Προφανώς όχι!

 Άρα λοιπόν όσο «δραστικές» κι αν είναι οι ενέργειες, ειλικρινείς  ή υποκριτικές, της όποιας κυβέρνησης για τη (με ή χωρίς άνωθεν τηλεφώνημα) «θεραπεία» των συμπτωμάτων η ασθένεια θα συνεχίσει να ταλαιπωρεί αυτό το λαό.

Και η γενίκευση «αυτό το λαό» δεν είναι αυθαίρετη.

Σε όλους τους τομείς και τα υποσύνολα αυτής της σαθρής και άνισης κοινωνίας τέτοια φαινόμενα αριστοκρατικής «διαχείρισης» που έχουν ως αποτέλεσμα να περνάνε «απαρατήρητες» αξιόποινες αντικοινωνικές συμπεριφορές και πράξεις, τέτοια ειδεχθή  εγκλήματα θα συνεχίσουν να τελούνται.

Η έννοια της αριστείας είναι σύμφυτη με την αδικία, το έγκλημα και το κουκούλωμα ή τη συγκάλυψη κατά το ευγενέστερο. Σύμφυτη με την προστασία του «δικού» μας που μπορεί να «υπέπεσε σε σφάλμα» αλλά θα φροντίσουμε τεχνηέντως να πέσει  στα μαλακά ή τουλάχιστον να μην βλάψει την επικυρίαρχη κάστα, που μέχρι χθες «τιμούσε» με την συμπερίληψή του σ’ αυτήν. Θυμηθείτε ένα άλλο άριστο παιδεραστή σύμβουλο του «ανέμελου» πρωθυπουργού. Τον καταδικασμένο Γεωργιάδη!

Και μια και αναφερθήκαμε σε συγκάλυψη σε άλλους τομείς και υποσύνολα αυτής της σαθρής και άνισης κοινωνίας,  τι αλήθεια έγινε με την καταγγελία έλληνα δημοσιογράφου της αλλοδαπής που αποκάλυψε στοιχεία συναδέλφου, της ημεδαπής και ενδεχόμενη εμπλοκή του σε εγκληματική πράξη;

Σε μια χώρα όπου ο πρωθυπουργός δηλώνει δημοσίως ότι δεν πιστεύει στην ισότητα των πολιτών, όπου μία υπουργός (με ή χωρίς άνωθεν, τηλεφώνημα) διορίζει έναν φερόμενο βιαστή ανηλίκων χωρίς καν να μπει στον κόπο να ακούσει τις  επί 25 χρόνια «φήμες» που επιβεβαιώνουν ότι δεν υπάρχει καπνός χωρίς φωτιά, όλα συμβαίνουν!  

Ή καλύτερα όλα θα συνεχίσουν να συμβαίνουν! (Με ή χωρίς άνωθεν, τηλεφώνημα)

Ή όχι;

«Δεν τρέφω αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες, κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση. ‘Οσοι το επιχείρησαν καταστρατήγησαν τελικά την ίδια τη δημοκρατία και τα ατομικά δικαιώματα» είχε δηλώσει επί λέξει «ανέμελα» ο πρωθυπουργός στη ΔΕΘ το 2017.

Το ερμηνεύσαμε ως: Οι κοινωνίες ΠΡΕΠΕΙ να είναι ταξικές και οι αντιθέσεις ΠΡΕΠΕΙ να καθορίζουν τον χαρακτήρα τους. Σε αντίθετη περίπτωση, δημοκρατία ΔΕΝ είναι δυνατόν να υπάρξει. Όσο δε η πάλη των τάξεων θα οξύνεται κι ο αγώνας για ισότητα θα γιγαντώνεται άλλο τόσο τα ανθρώπινα δικαιώματα θα καταστρατηγούνται. Όσοι επίσης, επεκτείνοντας το συλλογισμό μας, έχουν αντίθετη άποψη, είναι αντιδημοκράτες και καταπατητές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ή όχι;

Υπάρχουν λένε, οι αποχρώσεις όταν αναζητάς λύση σ’ ένα πρόβλημα. Δεν είναι άσπρο-μαύρο όλα. Υπάρχουν και τα ενδιάμεσα γκρίζα. Εδώ δυστυχώς πρόκειται απολύτως για άσπρο-μαύρο όπου το μαύρο μάλιστα είναι κατάμαυρο. Έχουμε δηλαδή ένα πρωθυπουργό που ξεδιπλώνει την ιδεολογία του. Φυσικά γνωρίζει ότι αυτά που λέει είναι αποτέλεσμα όχι μόνο της δικής του εγκεφαλικής διεργασίας (ανέμελης ή όχι, μικρή σημασία έχει) αλλά απότοκο ότι πιο αντιδραστικού έχει παράγει ο ανθρώπινος νους. Βλέπει τις ανισότητες ως την «ατμομηχανή της προόδου.»

Ή όχι;

Ας μεταφερθούμε τώρα από το 2017 στο 2021 και ας μην περιοριστούμε στην Ελλάδα. Ο Economist και όχι ο Ριζοσπάστης, γράφει ότι οι δημοκρατικές ελευθερίες κατά το 2020 και λόγω της πανδημίας και των «μέτρων» που ελήφθησαν για τον περιορισμό της, είχαν ως αποτέλεσμα τον περιορισμό των δημοκρατικών ελευθεριών. Αν στα ανθρώπινα δικαιώματα, μας «επιτρέψει» η λογική του κ. Μητσοτάκη, να συμπεριλάβουμε το δικαίωμα της αντίθεσης μας στις πολιτικές του νεοφιλελευθερισμού και την αναγκαιότητα της πάλης για την κατάργηση των ανισοτήτων, τότε καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η πανδημία είναι ο καταλύτης για την δημοκρατικοποίηση των κατά Μητσοτάκη ιδανικών κοινωνιών.

‘Η όχι;

Η κυρία Joan Howe που ήταν η επικεφαλής της έρευνας για τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στον καιρό της πανδημίας, του Economist που κατατάσσει την Ελλάδα ως Flawed Democracy* εκτιμώντας τα αποτελέσματα της έρευνας, αναφερόμενη στους πολίτες -αυτούς δηλαδή που η νεοφιλελεύθερη διαχείριση της πανδημίας κόπτεται (με το δικό της τρόπο) να σώσει, δήλωσε: «Απλώς (οι πολίτες) εκτίμησαν, …ότι η αποφυγή θανάτων δικαιολογούσε την προσωρινή απώλεια της ελευθερίας.» Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Έχουμε την πανδημία ως εργαλείο! Εργαλείο που υπό το φόβο του θανάτου, παρακάμπτει τα ατομικά δικαιώματα όπως είναι το κυρίαρχο δικαίωμα του λαού στην υγεία και την προστασία της.

Ή όχι;

Έχουμε με άλλα λόγια μία κυβέρνηση που έχει υποταχθεί στις επιταγές της ΕΕ, και του κεφαλαίου που πιστή στη λογική του κ. Μητσοτάκη και των νέο-φιλελεύθερων αρίστων, εφαρμόζει στην πράξη και κατά γράμμα, το δόγμα της ανισότητας. Αυτό το δόγμα είναι αντίθετο με το δικαίωμα στη ζωή και την ίση μεταχείριση. Αν αυτό το δικαίωμα ήταν σεβαστό θα έπρεπε να μεταφράζεται σε δημιουργία υποδομών, ενίσχυση του ιατρο-νοσηλευτικού προσωπικού, νέες προσλήψεις, επιτάξεις μονάδων του ιδιωτικού τομέα, αύξηση του αριθμού των ΜΕΘ, ενίσχυση των δημόσιων φορέων υγείας, συνταγογράφηση εξετάσεων για την covid 19, χορήγηση μασκών, αποσυμφόρηση των ΜΜΜ με περισσότερα λεωφορεία και τρένα και πρόσληψη οδηγών και προσωπικού συντήρησης, αύξηση του αριθμού των αιθουσών στα σχολεία με προσλήψεις δασκάλων και καθηγητών, καθολική εξέταση όλου του πληθυσμού για τη μόλυνση και κρατική φροντίδα για τους μόνους και ανήμπορους.

‘Η όχι;

Πώς να ερμηνευτεί ο εγκλεισμός, η τρομοκρατία και η τρομοκράτηση των προστίμων ή η απόπειρα κατάργησης του δικαιώματος του συνέρχεσθαι και της ανυπακοής! Τι σημαίνει η ποινικοποίηση των διαδηλώσεων; Το δικαίωμα στην υγεία δεν υπηρετείται από τα παρατεταμένα λοκντάουν. Δεν μπορεί η διαχείριση της πανδημίας να σημαίνει καταστροφή των μικρών επιχειρήσεων για την μακροπρόθεσμη μονοπωλιακή παράδοση του εμπορίου στους μεγάλους και τις πολυεθνικές. Δεν μπορεί να οδηγούνται σε μεγαλύτερη φτωχοποίηση μεγάλα στρώματα του πληθυσμού από τις συνειδητές επιλογές των αρίστων. Δεν μπορεί οι πολίτες να οδηγούνται στην αυτοκτονία ή τα ψυχοφάρμακα. Δεν μπορεί να παρακολουθούμε άπραγοι τον πόλεμο των εμπόρων φαρμακευτικών για το εμπόρευμα εμβόλιο, ενώ γνωρίζουμε ότι το δικαίωμα στην υγεία είναι κοινό και αδιαπραγμάτευτο. Δεν μπορεί όλα τα δισεκατομμύρια να διατίθενται για τα εμβόλια και όχι να στοχεύουν στην εξεύρεση φαρμάκων. Και όλα αυτά ενώ καιγόμαστε, πνιγόμαστε, βυθιζόμαστε στα χιόνια και μένουμε στο σκοτάδι. Κι όλα αυτά με το ζήτημα των σεξουαλικών «ιδιοτροπιών» αρίστων να ανοίγει πάλι κι ενώ μπερδεύουμε την υποκρισία με την υποκριτική όπως η υπουργός πολιτισμού και ο προϊστάμενος της, αναγγέλλονται ημερομηνίες είσπραξης φόρων και μελετώνται νέες παρατάσεις εγκλεισμών.

Αυτό όμως δεν επιτάσσει η Ευρώπη τους; Η Ευρώπη των λίγων και η στενή απάνθρωπη ιδεοληπτική αντιμετώπιση της πανδημίας ή η πρόσληψη της ως ευκαιρίας για την περιστολή κάθε δημοκρατικού και ανθρώπινου συνεπώς, δικαιώματός μας. Έτσι δεν λέει η ιδεολογία τους για την κρίση που γεννά ευκαιρίες; Στο χέρι μας δεν είναι λοιπόν να τους καταργήσουμε!

Ή όχι;

* Flawed democracies: είναι τα κράτη όπου οι εκλογές γενικώς είναι δίκαιες, υπάρχουν βασικές ελευθερίες αλλά μπορεί να υπάρχουν θέματα όπως επί παραδείγματι στο ζήτημα της καταπάτησης της ελευθερίας του τύπου και σε άλλα ζωτικά ζητήματα. (Σας λέει κάτι αυτό;)

Γονυπετής "δημοσιογραφία"

Φράσεις από σημερινό ρεπορτάζ του MEGA στην …εξαίρετη και όπως αποδείχνεται διδακτική για τη γλώσσα και τη δημοσιογραφία, εκπομπή του Ευαγγελάτου:

- Δέντρα σαν γρανιτένιοι τοίχοι

- Το δέντρο έπεσε σαν τραπουλόχαρτο

- Το μετέωρο δέντρο

- Τα δέντρα καταπλάκωσαν την είσοδο

- Το ανείπωτο βάρος του χιονιού

Θα μας τρελάνουν ολοκληρωτικά! Είναι κατανοητή η χρήση παρομοιώσεων, τα επίθετα που «πρέπει» να συνοδεύουν τις τηλεοπτικές εικόνες και η συναισθηματική φόρτιση που χρησιμοποιεί αυτή η «δημοσιογραφία των μαγκαζίνων» για να σε «σαγηνεύσει» αλλά αυτό που έχει γίνει πλέον ο κανόνας στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, ξεπερνάει το όριο.

Ούτε ελληνικά είναι, ούτε ρεπορτάζ.

Δεν πρόκειται για έκτακτη κάλυψη ενός συμβάντος που περιγράφεται απευθείας κι εσύ ως αποδέκτης είσαι, κατά κάποιο τρόπο, επιεικής αλλά για ρεπορτάζ σε σπίτια για καταγραφή ζημιών και συνεπειών στους κατοίκους. Έχεις συνεπώς χρόνο να προετοιμάσεις τις λέξεις σου αντί να εκτίθεσαι και να προκαλείς.

Αν σκεφτείς ότι η πλειονότητα των Ελλήνων έχει ως πρώτη και μοναδική επαφή με τη δημοσιογραφία μόνο μέσω των πρωινών, των μαγκαζίνων ή των δελτίων «ειδήσεων» που κάθε άλλο από ειδήσεις μεταφέρουν, θα αντιληφθείς το μέγεθος του προβλήματος.

Αυτός ο «δημοσιογραφικός λόγος» δεν έχει μόνο προβλήματα έκφρασης αλλά είναι κατ’ ουσία άρρωστος. Άρρωστος γιατί επιδιώκει να σε εντυπωσιάσει και επικίνδυνος καθώς «γαλουχεί» και εκπαιδεύει γενιές αποδεκτών που δεν έχουν μέτρο σύγκρισης.

Δεν σε προβληματίζει! Σε ωθεί και σε παρασύρει μετατρέποντας σε, σέ παθητικό αποδέκτη με κριτήριο κυρίως το συναίσθημα -που σου «μιλάει» αμεσότερα, αντί να καλλιεργεί την κριτική σκέψη.

Θα μου πεις ψιλά γράμματα και υπερβολές αλλά ας συμφωνήσουμε ότι αυτή η «δημοσιογραφία,» ως ο ρεπόρτερ που έχει αντιληφθεί το ρόλο του στα μέσα της παρακμής, θα συνεχίσει να βαδίζει, …γονυπετής μεσ’ στα χιόνια της παραπληροφόρησης.

Σε λίγο θα σούρνεται κιόλας!

Κράτος και σέλινο

Μου πήρε 20 λεπτά να «πεταχτώ» στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς, με sms σωματικής ασκήσεως, για να προλάβω τους κακόπιστους, ώστε να αγοράσω ένα σέλινο. Όσο προσεκτικός κι αν είμαι με τη λίστα αυτών που παραγγέλνω για παράδοση, μου διέφυγε ότι για να κάνεις κοτόσουπα την οποία «ονειρεύτηκα» χθες, χρειάζεται σέλινο!

Κατά την μετάβαση και την επιστροφή, ήμουν πολύ προσεκτικός καθώς δεν ήθελα να επιβεβαιώσω το ρηθέν περί κάτι άλλου και πεσίματος. Στη διάρκεια της άκαρπης επιχείρησης, «αγορά σέλινου» (το σούπερ μάρκετ δεν είχε) σκεφτόμουν πόσα προβλήματα και πεσίματα θα υπάρξουν σήμερα. Θα μου πεις εδώ ο κόσμος χάνεται και εσύ λόγω ενός ταπεινού σέλινου, προβληματίζεσαι; Ναι, απαντώ καθώς άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και όσοι οι κόκκοι της άμμου άλλες τόσες οι αιτίες προβληματισμού (!!!)

Σκεφτόμουν λοιπόν ότι προ δεκαημέρου περίπου, διάβασα σε ανάρτηση, διάλογο σε φόρουμ μετεωρολογίας, μεταξύ επιστημόνων και ερασιτεχνών, λατρών της μετεωρολογίας, για προβλέψεις που κάποιοι είχαν κάνει σχετικά με την επερχόμενη κακοκαιρία, τις χιονοπτώσεις και τις συνέπειες τους.

Έλεγε λοιπόν ο ένας στον άλλο ότι το μοντέλο που χρησιμοποιήθηκε (έτσι νομίζω το είπαν) προέβλεπε ότι στο εγγύς μέλλον και μάλιστα με ακρίβεια ημέρας θα ερχόμασταν πρόσωπο με πρόσωπο μ’ ένα σημαντικό φυσικό φαινόμενο.

Στον μη τυπικό διάλογο μάλιστα ο ένας έλεγε στον άλλο: Ρε συ αν βγει σωστή η προσομοίωση θα έχουμε μεγάλα προβλήματα!

Έρχομαι λοιπόν εγώ κι άπραγος από την μάταια αναζήτηση σέλινου και αναρωτιέμαι:

Γιατί οι ερασιτέχνες προγνώστες «ήξεραν» για την επερχόμενη κακοκαιρία κι αυτό το ρημάδι το κράτος δεν ήξερε; Και καλά δεν ήξερε που δεν ήξερε γιατί δεν ήταν προετοιμασμένο για την πιθανότητα μιας τέτοιας κακοκαιρίας ώστε να επανορθώσει για την άγνοια του;

Φευ όμως απάντηση δεν μπόρεσα να δώσω. Ή μάλλον έδωσα αλλά άμα μπλέξω μεσημεριάτικα καπιταλισμούς και προτεραιότητες αρίστων με το μαγείρεμα, μάλλον θα το κάψω το κοτόπουλο.

Παρεμπιπτόντως και επειδή γνωρίζω ότι ανησυχείτε και το ’χω βάρος στη συνείδησή μου, σας ενημερώνω ότι τώρα βράζει μέσα στο ζουμί του με πατάτες και καρότα, αλάτι, πιπέρι, δαφνόφυλλα, κύβους λαχανικών αλλά χωρίς σέλινο που η αναζήτησή του ήταν η αφορμή των ανησυχιών μου.

Απλώς επιβεβαιώνω ότι αυτό το κράτος έχει τη γεύση που θα έχει το κοτόπουλο που χωρίς σέλινο μαγειρεύεται στη χύτρα ταχύτητας που τώρα μου σφυρίζει έντονα! Συμπληρωματικά αναφέρω ότι κατά την αφαίρεση της βαλβίδας κάηκα κιόλας, γ%@ώ τα υπουργεία τους, γ%@ώ!

ΥΓ. Οι συνειρμοί του τίτλου με το Λενινιστικό «Κράτος και Επανάσταση» έστω και ασεβώς, οφείλουν να μην είναι συμπτωματικοί.

Πρωινό Ραδιόφωνο

Άκουγα προτού επιλέξω για τη ζώνη 10-12 τον κ. Σαχίνη στο 984 της Κρήτης, το πρωινό πρόγραμμα του Real FM. 

Με μία αντι-ραδιοφονική (και η ορθογραφία του ραδιοφωνική είναι εσκεμμένη) ο διευθυντής και ιδιοκτήτης του ομίλου, Νίκος Χατζηνικολάου «πρόσθεσε στο ραδιοφωνικό δίδυμο της ζώνης 8-10 με το Χουρδαλάκη, Καμαράκη και τον γνωστό Γιάννη Μιχελάκη.

Ο κ. Μιχελάκης υπήρξε βουλευτής Επικρατείας της Νέας Δημοκρατίας (2012-2015), υπουργός Εσωτερικών (2013-2015) και εκπρόσωπος Τύπου της Νέας Δημοκρατίας (2011-2013).

Δεν γνωρίζω αν ο κ. Χατζηνικολάου με αυτή τη «μεταγραφή» ξεχρεώνει γραμμάτια αλλά έτσι απόδειξε ότι δεν αντιλαμβάνεται ότι ο «συντονισμός» τριών παρουσιαστών ενημερωτικής πρωινής εκπομπής είναι σχεδόν αδύνατος. Πόσω μάλλον τριών ασύμβατων μεταξύ τους.

Από την άλλη με την τοποθέτηση του εν λόγω δηλωμένου δεξιού στην πρωινή ζώνη στοχεύει σε «περισσότερο» συντηρητικό ακροατήριο.

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι οι Χουρδαλάκης – Καλαμαράκης, διακρίνονταν από άκρατο προοδευτισμό αλλά τουλάχιστον είχαν κάποιο ρυθμό, ένα σχετικό και χρειαζούμενο για τη ζώνη χιούμορ (σαχλό και σεξιστικό ενίοτε) αλλά και ποικιλότητα θεμάτων και καλεσμένων.

Εμένα πάντως με έχασαν!

Κινδυνεύω από «πρωινή» υπνηλία και αφού έχω ήδη ξυπνήσει από το βραδινό μου ύπνο. Άλλη εναλλακτική εκτός του Πρώτου μάλλον είναι δύσκολο να βρεθεί.

Αυτή η ραδιοφωνική πενία είναι τουλάχιστον λυπηρή αλλά και χαρακτηριστική της λογικής των διαχειριστών και όχι ιδιοκτητών των συχνοτήτων που ανήκουν καθ ολοκληρία στον ελληνικό λαό.

Για άλλη μια φορά ο ανταγωνισμός που φέρνει την κατά τους άριστους ποιότητα, ακόμα και στο ραδιόφωνο, αποδεικνύεται μπούρδα αλλά και εμπαιγμός των σκεπτόμενων ακροατών στους οποίους αλαζονικά συμπεριλαμβάνω και τον εαυτό μου

Με αφορμή όλη αυτήν την κουραστική ανούσια συζήτηση που αναζωπυρώνεται κάθε χρόνο με αφορμή τη Βάρκιζα.

Όλοι όσοι συνδέουν τη δύναμη του ΚΚΕ με τα εκλογικά του ποσοστά χωρίς να παίρνουν υπόψη τους όχι μόνο τη συγκυρία και τις συνθήκες αλλά και την ιδεολογία του κάνουν τεράστιο λάθος. Λειτουργούν ως θολωμένοι που δεν έχουν ταξική συνείδηση και δεν αντιλαμβάνονται το ρόλο του κόμματος ως πρωτοπορία του κινήματος που στην παρούσα φάση δέχεται λυσσαλέα επίθεση.

Το να στηρίξει εκλογικά ή να συμπαραταχθεί ένας πολίτης με το ΚΚΕ στο κοινοβουλευτικό σύστημα και όχι μόνο σ’ αυτό δεν είναι μία πράξη επιπόλαια, δεν είναι ένα «ας τους δοκιμάσουμε κι αυτούς» αλλά απαιτεί μια μικρή ατομική επανάσταση, απαιτεί την αποδοχή ή τουλάχιστον την καλόπιστη προσέγγιση της κοσμοθεώρησής του και του επαναστατικού τρόπου ανατροπής του κοινωνικού συστήματος που προτείνει.

Αυτό δεν πρέπει να μας διαφεύγει εκτός βεβαίως κι αν ο σκοπός μας είναι άλλος και σκοτεινός. Όλα αυτά περί διαχωρισμού του Άρη που ποτέ δεν αποποιήθηκε την ταυτότητα του κομμουνιστή και το ΚΚΕ που τότε τον έκρινε λανθασμένα όπως αποδείχτηκε είναι επίσης εκ του πονηρού αλλά αυτοί που το λένε δεν πρωτοτυπούν. Κάθε χρόνο η ίδια «επιχειρηματολογία» που δεν οδηγεί πουθενά.

Τα πράγματα είναι λυμένα. Άλλο τα λάθη ακόμα και τα μεγάλα κι άλλο η προδοσία. Άλλο η διορατικότητα της ηγεσίας του κόμματος της εποχής και του τότε Π.Γ. κι άλλο να τσουβαλιάζουμε το κόμμα και τη στρατηγική του με «υπερεπαναστατικές» τάχατες μεγαλοστομίες περί Βάρκιζας και αποχής από τις εκλογές, που δεν στηρίζονται στη μελέτη της διαδρομής του κόμματος αλλά και τη σχολαστική αναζήτηση των συνθηκών στις συγκεκριμένες ιστορικές περιόδους.

Ας μας πουν όλοι αυτοί οι γραφικοί την εναλλακτική πρόταση που υιοθετούν και που οδηγεί αυτή. Αν δεν μπορούν ας πάρουν τις σφεντόνες τους κι ας ανέβουν στον Υμηττό ή την Πάρνηθα αν προτιμούν.

Το ΚΚΕ δεν πέθανε γιατί πολύ απλά δεν έπαψε η ανάγκη για την ύπαρξή του. Αυτοί που ισχυρίζονται το αντίθετο είναι τουλάχιστον επιπόλαιοι.

Αυτός ο «αριστερός» υπερπατριωτισμός είναι τόσο βλαπτικός όσο βλαπτική είναι και η εμμονική επανάληψη αυτών των απόψεων. Το μόνο που πετυχαίνουν είναι να αποδεικνύουν ότι στόχος τους είναι να βλάψουν την πρωτοπορία της εργατικής τάξης και το ίδιο το κίνημα συμπαρασυρόμενοι από τις δυνάμεις της αντίδρασης.

Το ίδιο το κόμμα κάνει την αυτοκριτική του. Ας τη μελετήσουν. Και για όσους δηλώνουν κομουνιστές χωρίς να είναι μέλη του κόμματος και να παλεύουν συντεταγμένα για την ανατροπή του συστήματος, προτείνω να ανατρέξουν στις πηγές και να αναζητήσουν την απάντηση.

Γκρίνια. Έτσι είναι ή έτσι φαίνεται;

Σσσσοκολατάκια σε χρυσό περιτύλιγμα, αισθησιακές, φθηνές πλην περίτεχνες κινέζικες δαντέλλες και αιμάσσουσες καρδούλες με τετραγράμματες ξένες λέξεις, τρύπιες κατά τα άλλα από βέλη ιπτάμενων, ξεβράκωτων, ηδυπαθών θεών που υπό άλλες συνθήκες θα τα ‘καναν επάνω τους.

Τριαντάφυλλα ψυγείου, πολλά και ξεραμένα που εξαιτίας ιού δεν συμβάλλουν σε τζίρο αναιμικό σε περιόδους εγκλεισμού.

Αρκουδάκια που μέχρι πρότινος περιφέρονταν, με χαλκά στη μύτη και συνοδεία ντεφιού έτερπαν αναίσθητους θεατές, μεταλλάσσονται τώρα. Υποδύονται άλλο ρόλο του ρεπερτορίου τους και υπηρετούν άλλες αναδράσεις.

Αναλόγως διακοσμημένος, εμπορευματοποιημένος οίστρος, εμπορεύσιμα ερωτικός και σικέ ελπίδες ορμέμφυτων εφήβων με ακμή, για σώνει και ντε, ηδονική κατάληξη της βραδιάς καθώς δεν ξέρουν αλλιώς.

Περίτεχνα, δήθεν μπιμπελό με κιτς απεικονίσεις και φόβος απόρριψης, πολύς φόβος, στις μάχες για εγωιστική επιβεβαίωση πλαστών αισθημάτων στο μύλο που τα αλέθει όλα. Ακόμα και τα ευγενή!

Ερυθρά ηδύποτα και γινωμένες φράουλες, βουτηγμένες κατά το ήμισυ σε σκούρα τερψιλαρύγγια, πυκνόρρευστα υγρά, σπονδή με γεύση προκάτ, σε σχεδόν υπαγορευμένα φιλιά.

Σαστισμένες, αβέβαιες διαβεβαιώσεις, αγάπες που υπόσχονται και προσδοκούν αιωνιότητα και μύθοι, πολλοί μύθοι, ενισχυμένοι από διαδικτυακές ονειρώξεις ακόμα και εμπείρων, πλην όμως σαχλών ενηλίκων στο μονοπάτι ενός δήθεν επιζήσαντος έρωτος.

Ελπίδες ανανέωσης σκονισμένων όρκων, μόνων σε ζεύγη κι άνθρωποι μονάχοι που αναρωτιούνται τι δουλειά έχουν, ανάμεσα στους ζευγαρωμένους. Και εδώ το εγώ, κι εδώ και το, οι άλλοι. Κι εδώ η διάκριση που από ταξική μεταλλάσσεται αυτοστιγμεί, σε συμμαχία στην αγωνιώδη μάχη κατά της τρισκατάρατης, συναισθηματικής μοναξιάς. Διαφεύγει πιθανώς ότι η γέννηση κι ο θάνατος βιώνονται ως αυστηρώς ατομικές εμπειρίες ενώ το ενδιάμεσο είναι μπόνους.

Και μέσα σ’όλα, εθνο-πατριωτική, διαρκής διαμαρτυρία του χριστεπώνυμου ποιμνίου: Έχουμε κι εμείς Βαλεντίνο, απορρίψτε τον ξενόφερτο! Τον δικό μας τον λένε Ακύλα κι έχει και ταίρι. Τη λέγανε Πρίσκιλλα!

Τίποτα πιο ξενέρωτο απ’ όλα αυτά, ειδικώς σε θεσμοθετημένους γιορτασμούς ερώτων ως αυτών που σηματοδοτεί η σημερινή, στο ημερολόγιο του καταψυγμένου Φλεβάρη, μέρα.

Διότι αν αγαπάς αστέρι μου, δεν θα επακουμβάς σε επετείους ή θα περιμένεις την εμποροπανήγυρη για να το δείξεις. Πόσω μάλλον να το αποδείξεις!

Γκρίνια, για να ‘χουμε να λέμε που όμως, κάθε άλλο παρά ανέραστη πρέπει να λογιστεί!

[ΥΓ1. Παραλλαγμένη, επαυξημένη και βελτιωμένη ( ! ) περσινή, προσωπική ανάρτηση που κρίθηκε αυθαιρέτως αλλ’ όχι αναιτίως, ανακυκλώσιμη. Πλήττω άπαξ του έτους να γράφω για ανούσιες επετείους των οποίων το νόημα αν υπάρχει, αμφισβητώ ως παραπλανητικό.]

[ΥΓ2. Θα μου πεις ποιος σου ζήτησε να γράψεις; Είναι αυτοάνοση ασθένεια, δικαιολογούμαι.]

Ας χτίσουμε μια νέα!

Παρατηρώντας τη φωτογραφία της γιαγιούλας στη Λαμία και την ανάλγητη για να’μαι επιεικής, συμπεριφορά της εξουσίας και όχι μόνο της κρατικής, μηχανικά, αυτόματα, μου’ ρθαν στο νου οι στίχοι του Μεγάλου Αλεξανδρινού. Αυθαίρετα αλλά άβυσσος η «ψυχή» του ανθρώπου και το πως ενίοτε ερμηνεύει τα γραφτά του μεγάλου ποιητή.

Δεν είναι ένα ή δύο οι μάχες που θα δώσουμε. Επιθέσεις και μέτωπα παντού! Με βεβαιότητα, το πιο σημαντικό που έχουμε τη δύναμη να διαφυλάξουμε, πρώτα και πάνω απ’ όλα είναι η αξιοπρέπεια μας. Κι ο καθένας μόνος κι ως λαός! Όχι μόνο τη δική μας αλλά και των άλλων.

Έχουμε χρέος να το κάνουμε!

Όχι γιατί βρισκόμαστε εμπρός στην απειλή του τέλους όπως ο Αντώνιος αλλά γιατί χωρίς αυτήν θα οδηγηθούμε ηττημένοι σ' ένα μονότονο αύριο που θα μοιάζει σαν σήμερα. Κι αυτό το αύριο μας για να χτιστεί πέρα από τους «ατομικούς» συνειρμούς που «γεννά» αυθαίρετα μια φωτογραφία θέλει πρώτα απ΄όλα συνειδητοποίηση της δύναμης μας και μεθόδευση για τη νίκη μας. Κι αν στη θέση του Αντώνιου σταθούμε εμείς, κι αν δεν επιλέξουμε την αυτοκτονία όπως εκείνος, κι αν αυτά που χάνουμε δεν είναι οι χλιδές κι οι πολυτέλειες του ρωμαίου αλλά τα δικαιώματα που σε συνθήκες εγκλεισμού «εν μία νυχτί», σκυλεύονται, τις εξαίσιες μουσικές και τις φωνές ας τις ακούσουμε όχι ως απόλαυση κι αποχαιρετισμό αυτή τη φορά αλλά ως το κάλεσμα που εγείρει τις συνειδήσεις.
Δεν είναι όνειρο, δεν απατήθηκε η ακοή μας, δεν είναι μάταιες οι ελπίδες μας!
Στο παράθυρο που οδηγηθήκαμε ας χαιρετήσουμε την Αλεξάνδρεια που «χάνουμε» κι ας χτίσουμε μια νέα!

ΑΠΟΛΕΙΠΕΙΝ Ο ΘΕΟΣ ΑΝΤΩΝΙΟΝ

Σὰν ἔξαφνα, ὥρα μεσάνυχτ’, ἀκουσθεῖ
ἀόρατος θίασος νὰ περνᾶ
μὲ μουσικὲς ἐξαίσιες, μὲ φωνές—
τὴν τύχη σου ποῦ ἐνδίδει πιά, τὰ ἔργα σου
ποῦ ἀπέτυχαν, τὰ σχέδια τῆς ζωῆς σου
ποῦ βγῆκαν ὅλα πλάνες, μὴ ἀνοφέλετα θρηνήσεις.
Σὰν ἕτοιμος ἀπὸ καιρό, σὰ θαρραλέος,
ἀποχαιρέτα την, τὴν Ἀλεξάνδρεια ποῦ φεύγει.
Πρὸ πάντων νὰ μὴ γελασθεῖς, μὴν πεῖς πῶς ἦταν
ἕνα ὄνειρο, πῶς ἀπατήθηκεν ἡ ἀκοή σου·
μάταιες ἐλπίδες τέτοιες μὴν καταδεχθεῖς.
Σὰν ἕτοιμος ἀπὸ καιρό, σὰ θαρραλέος,
σὰν ποῦ ταιριάζει σε ποῦ ἀξιώθηκες μιὰ τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερὰ πρὸς τὸ παράθυρο,
κι ἄκουσε μὲ συγκίνησιν, ἀλλ’ ὄχι
μὲ τῶν δειλῶν τὰ παρακάλια καὶ παράπονα,
ὡς τελευταία ἀπόλαυσι τοὺς ἤχους,
τὰ ἐξαίσια ὄργανα τοῦ μυστικοῦ θιάσου,
κι ἀποχαιρέτα την, τὴν Ἀλεξάνδρεια ποῦ χάνεις.

Η εύκολη και βολική καταφυγή στο μέτρο που δεν αποδίδει αλλά σίγουρα εξυπηρετεί

Πολλά τα συμπεράσματα που εξάγονται από την παρακολούθηση της τηλεοπτικής εκπομπής ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ του αξιολογότατου Γιώργου Σαχίνη στο ΚΡΗΤΗTV. Το θέμα της προηγούμενης εκπομπής (Παρασκευή 050221) ήταν «SARS-CoV2 και νόσος Covid-19. Πανδημία και Διαφάνεια , μύθοι και αλήθειες.» Κύριος καλεσμένος ο καθηγητής του Στάνφορντ Γιάννης Ιωαννίδης. Ξεχωρίζουμε 3 πολύ σημαντικές διαπιστώσεις (ανάμεσα στις πολλές χρήσιμες της εκπομπής) που προσφέρονται για προβληματισμό.

Η πρώτη συνοψίζεται σ’ ένα ερώτημα. Γιατί δεν προηγήθηκαν οι ευπαθείς ομάδες στο με ρυθμούς χελώνας εμβολιασμό; Οι ευπαθείς έχουν 7000 πιο πολλές πιθανότητες μόλυνσης και κακής κατάληξης στην περίπτωση νόσησης. Όταν προ καιρού εκφράζαμε αυτή την απορία με την αφέλεια και την ελευθερία του άσχετου σχολιαστή, το μόνο συμπέρασμα στο οποίο καταλήγαμε ήταν ότι δεν γνωρίζει το πρωτοβάθμιο σύστημα υγείας (εδώ γελάμε) για τους ευπαθείς. Και η αφέλεια συνεχίζεται! Δεν πάνε οι ευπαθείς στο γιατρό; Δεν μπορεί το λογισμικό που χρησιμοποιούν οι γιατροί να κατηγοριοποιήσει ασθενείς και φάρμακα που συνταγογραφούν ώστε να μπορεί να τους καλέσει πρώτους για εμβολιασμό. Προφανώς όμως ούτε καν αποτελεί προτεραιότητα των αρίστων να προστατεύσουν τις ζωές μας. Να τους δικαιολογήσουμε;

Το δεύτερο ερώτημα είναι σχετικό με τις μεταλλάξεις. Λέει ο καθηγητής: Θα τρελαθούμε αν αρχίσουμε να εξετάζουμε τις πολλές χιλιάδες των μεταλλάξεων του ιού. Έχουμε ήδη τρελαθεί, είναι ο αντίλογος, με την βρετανική και τη νοτιοαφρικάνικη μετάλλαξη. Βέβαια θα πρέπει να παραδεχτούμε ότι ευθύνη γι αυτό μπορεί να καταλογιστεί στους συνάδελφους του καθηγητή αλλά και στα μέσα που υπέρ-προβάλουν, υπερβάλλοντας τις περισσότερες φορές για μικρής σημασίας λεπτομέρειες μπροστά στο μέγεθος της απειλής. Είναι κυρίως όμως η κυβέρνηση των αρίστων την οποία επιβάλλεται να κρίνουμε για τον τρόπο που διαχειρίζεται τις ζωές μας. Όσο αφορά στα μέσα έχουμε κι εμείς την ευθύνη μας καθώς «αγοράζουμε» άκριτα ότι μας «πουλάνε»

Το τρίτο και πιο σημαντικό είναι η αποτελεσματικότητα των μέτρων που μας επέβαλλαν. Ειδικώς το Lockdown. Το πεντάλεπτο βιντεάκι (συρραφή αποσπασμάτων από την εκπομπή) ενδεχομένως να μας βοηθήσει. Ο καθηγητής «αξιολογεί» την αποτελεσματικότητα του «εγκλεισμού.» Σημειώστε ότι δεν πρόκειται για κάποιον αντιρρησία ή ανυπάκουο κομμουνιστή αλλά για ένα καθηγητή εγνωσμένου παγκοσμίου κύρους (Όχι βέβαια ότι το ένα αναιρεί το άλλο!) Και στο τέλος του βίντεο το "Τι να κάνουμε" όχι το γνωστό που έρχεται στο νου μας αλλά το τι να κάνουμε με την Covid 19.

Εξάλλου είναι αναγκαίο να ασχοληθούμε πιο σοβαρά με τα ζητήματα που αφορούν στη ζωή μας αντί να μας αποσπά την προσοχή, η «έκφραση των πόθων» του κ. Χαϊκάλη και η «ανάταση του διασκελικού του σωλήνα.»

Για το Βίντεο πατήστε ΕΔΩ

Εμπαιγμός!

Πως αλλιώς να περιγραφούν τα κυβερνητικά μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσης της αρρώστιας. Ασέβεια επίσης στο «πρόσωπο» ενός λαού που γονατισμένος αντιμετωπίζει τις συνέπειες των κυβερνητικών χειρισμών σε όλα τα επίπεδα. Πολυποίκιλες διατάξεις, νομικίστικες ερμηνείες, αντιφατικοί κανόνες και στην ουσία τίποτε. Ένας λαός που ζει και αναμένει ενώ ο ιός καλπάζει! Οι ελπίδες των άναυδων, άφωνων και σαστισμένων πολιτών, ότι αυτοί οι κυβερνητικοί χειρισμοί θα τον οδηγήσουν τουλάχιστον στον περιορισμό της πανδημίας, διαψεύδονται αν υπήρξαν ποτέ.

Η μέχρι τώρα εμπειρία δεν δίνει πολλά περιθώρια.

Άτολμοι χειρισμοί, ακροβασίες μεταξύ της σωτηρίας της «ελεύθερης» οικονομίας τους και της προστασίας της ανθρώπινης ζωής. Αντιφάσεις και χαρδαλιστικές παλινωδίες. Αυτά τα περί δυναμικού φαινομένου είναι επιεικώς αστεία. Ναι δυναμικό φαινόμενο που απαιτεί ευκαιριακή «δυναμική» αντιμετώπιση ανάλογη της επικινδυνότητας του αλλά επεκτείνεται επίσης και στον τομέα της μακροχρόνιας ενίσχυσης των υποδομών. Ανερυθρίαστες βαρύγδουπες διαβεβαιώσεις που αλλάζουν σε διάστημα ημερών. Αλλά δηλώνονται την Τετάρτη κι άλλα εξαγγέλλονται την Παρασκευή. Καραγκιοζιλίκια «ειδικών» που ερίζουν για πέντε λεπτά δημοσιότητας μιλώντας για «μυστικές συναντήσεις» πολιτών που ευθύνονται για την υπέρ-μετάδοση του ιού ενώ λεωφορεία μεταφέρουν σαρδελλοποιημένους φορείς, και εργοστάσια παραμένουν ανέλεγκτα. Σχολεία που ανοιγοκλείνουν και μαθητές πειραματόζωα που όπως μερικοί περιγράφουν, μολύνονται μαζικά και δεν είναι αλώβητοι όπως μέχρι τώρα μας διαβεβαίωναν. Δεν μπορεί στο όνομα της «δυναμικότητας του φαινομένου» να κλείνεις και να ανοίγεις τα σχολεία. Πότε ενεργούσες σωστά; Όταν τα άνοιγες ή όταν τα έκλεινες; Ποιο ήταν το μέτρο; Επιστημοσύνη αλά καρτ, ανάλογη των φιλοσοφικών πεποιθήσεων, της κομματικής ένταξης ή της οσφυοκαμψίας στην κυβέρνηση των αρίστων ;

Πόση αισιοδοξία μας επιτρέπεται;

Αν η επιδίωξη τους είναι η «αγελαία ανοσία » που είναι κατά πως φαίνεται, γιατί δεν είναι τουλάχιστον, ειλικρινείς. Εμβολιασμοί σε ρυθμούς χελώνας αναλόγως του «ζουρνά» που παίζουν οι εταιρείες και οι ευρωπαίοι ταγοί, υπάλληλοι τους. Παντελής απουσία λήψης μέτρων για την αντιμετώπιση των συνεπειών της αρρώστιας. Απολύσεις νοσηλευτών και ιατρικού προσωπικού αντί για μαζικές προσλήψεις και ενίσχυση των υποδομών. Εγκληματική κατά πολιτική επιλογή, ολιγωρία. Υγειονομικοί που δεν έχουν πειστεί, όπως προβάλλεται από τα επιδοτούμενα ΜΜΕ, για τον εμβολιασμό και πολίτες που παρακολουθούν τον πόλεμο των ανταγωνισμών των εταιρειών παραγωγής των εμβολίων. Δημοσιοποίηση της ακαταλληλότητας εμβολίων για τους 65χρονους χωρίς καν να αναλογιστούν ότι κανένας άνω των 60 για να μην πούμε των 50 δεν θα είναι τόσο αφελής ώστε να προσέλθει για εμβολιασμό. Η ελληνική κυβέρνηση πάντως αναγγέλλει ότι ο εμβολιασμός των πολιτών με το επίμαχο εμβόλιο Astra Zeneca στους πολίτες 60-64 ετών θα αρχίσει την ερχόμενη Παρασκευή! Την ομάδα 65-85 γιατί την "πηδήξαμε;" Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει από τον πολίτη δυνατότητα επιλογής εμβολίων (κι εμείς έχουμε αποκλειστικώς το Astra) το μόνο που του απομένει ως αντίδραση στην αβεβαιότητα, είναι η άρνηση στον εμβολιασμό ως μέσο αυτοπροστασίας του. Ή όχι;

Τα επιστημονικά επιχειρήματα για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού καταστρέφονται από τους επικοινωνιακούς, ουσιαστικούς ή μη ποιός ξέρει, χειρισμούς των απανταχού κυβερνήσεων. Εμμονές περί «ελεύθερης» αλλά επί της ουσίας υποταγμένης στα μεγάλα συμφέροντα, οικονομίας στην οποία «υπάγεται» και η προμήθεια των εμβολίων.

Ο Bloomberg προέβλεπε στις 4 Φεβρουαρίου ότι ο εμβολιασμός θα ολοκληρωθεί σε 7 (επτά) χρόνια!!! Έτσι πολεμιέται η πανδημία; Εκτός κι αν πιστεύουμε ότι σ’ ένα κόσμο όπου οι αποστάσεις έχουν εκμηδενιστεί, με την Αφρική και τη Νότια Αμερική επί παραδείγματι να «βράζει» θα απαλλαγούμε από την πανδημία;

Να πάλι μπροστά μας ο κόσμος των «πολλών ταχυτήτων.» Και να κι η «αναγκαιότητα» του διαβατηρίου εμβολιασμών που «πουλάει» ο πρωθυπουργός που αν γίνει αποδεκτό θα χωρίσει με ψήλωμα του τοίχου, όχι μόνο εμβολιασμένους και μη στην ίδια χώρα, καθώς ποιος εγγυάται ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί και εντός, αλλά χώρες με χώρες και ηπείρους με ηπείρους σε ένα πλανήτη διακρίσεων. Ορίστε πάλι εμπρός μας η ανάγκη τους για τη συντήρηση του κόσμου των διακρίσεων! Καμία κουβέντα για τη θεραπεία με πολλά τα ερωτήματα να πλανώνται. Κι εμείς να παρακολουθούμε τον «πόλεμο» Astra Zeneca με Johnson and Johnson με φίλαθλα αισθήματα λες και δεν μας αφορά άμεσα. Μέχρι τώρα βλέπανε τον «κομουνισμό» με το Σπούτνικ 5 να απειλεί, σε ενέσιμη μορφή, την Ευρώπη τους, τώρα όμως το «υιοθετούν» λες και δεν γνωρίζουν ότι η σημερινή Ρωσία δεν είναι μία από τα ίδια με αυτούς. Αλλά ήταν το αντίπαλο δέος χρειαζούμενο πάντα στο καπιταλισμό. Είναι ίσως ένα νέο παιχνίδι, παρόμοιο εν πολλοίς με την κούρσα των ανταγωνισμών που λέγανε παλιά καθώς τους εξυπηρετούσε γι' άλλους λόγους είναι αλήθεια. Τώρα τους πάει γάντι, στο νέο επίπεδο του game που παίζουν στις πλάτες μας.

Σε περίοδο κρίσης, λέει η λογική, δεν εστιάζεις μόνο στην με πολλά ερωτηματικά πρόληψη, μέσω των εμβολιασμών (οι ίδιοι τα θέτουν) αλλά και στην αντιμετώπιση και τη θεραπεία. Ούτε κουβέντα για παράλληλη πρόληψη με αντίστοιχη εντατική προσπάθεια για φαρμακευτική αντιμετώπιση και ενίσχυση των υποδομών. Με την ίδια λογική ας εγκαταστήσουμε μονάδες πρώτων βοηθειών στις επικίνδυνες στροφές των δρόμων αντί να φτιάξουμε τους δρόμους. Η θεραπεία όμως κατά πως φαίνεται δεν αποφέρει τα οικονομικά οφέλη που θα αποφέρει ο εμβολιασμός στις εταιρείες. Ή μήπως αυτή η ανθρωπιστική κρίση βολεύει κιόλας αυτό το σύστημα που διαφεντεύει τις ζωές μας;

Δεν είναι τα παραπάνω, απόδειξη της αναγκαιότητας αλλαγής θέσης και συνεπώς οπτικής γωνίας με την οποία βλέπουμε τη ζωή μας; Αν δεν πειστούμε τώρα για τις επιδιώξεις ή τις συνέπειες των επιλογών τους, πότε θα το κάνουμε; Γιατί δεν αμφισβητούμε το ρόλο του αποδέκτη που μας ανάθεσαν και δεν αρπάζουμε το ρόλο του ρυθμιστή που μας πρέπει; Οι κυβερνώντες σ’ όλα τα επίπεδα «ζουν στον κόσμο τους» που είναι αντίθετος και σε πόλεμο με το δικό μας.

Δεν ζουν αυτοί ανάμεσα μας αλλά εμείς, οι πολλοί, δυστυχώς καταπιεσμένοι και βουβοί ανάμεσα τους. Αυτοί δεν έχουν καμία επαφή με τους λαούς, τα συμφέροντά και την προστασία τους, στην οποία περιλαμβάνεται η ακόμα κι απ’ τους ίδιους, «κατοχυρωμένη» στα αστικά συντάγματα τους, προστασία της ανθρώπινης ζωής.

Της ζωής μας και της ζωής των επόμενων γενιών.