Πως αλλιώς να περιγραφούν τα κυβερνητικά μέτρα για τον περιορισμό της εξάπλωσης της αρρώστιας. Ασέβεια επίσης στο «πρόσωπο» ενός λαού που γονατισμένος αντιμετωπίζει τις συνέπειες των κυβερνητικών χειρισμών σε όλα τα επίπεδα. Πολυποίκιλες διατάξεις, νομικίστικες ερμηνείες, αντιφατικοί κανόνες και στην ουσία τίποτε. Ένας λαός που ζει και αναμένει ενώ ο ιός καλπάζει! Οι ελπίδες των άναυδων, άφωνων και σαστισμένων πολιτών, ότι αυτοί οι κυβερνητικοί χειρισμοί θα τον οδηγήσουν τουλάχιστον στον περιορισμό της πανδημίας, διαψεύδονται αν υπήρξαν ποτέ.
Η μέχρι τώρα εμπειρία δεν δίνει πολλά περιθώρια.
Άτολμοι χειρισμοί, ακροβασίες μεταξύ της σωτηρίας της «ελεύθερης» οικονομίας τους και της προστασίας της ανθρώπινης ζωής. Αντιφάσεις και χαρδαλιστικές παλινωδίες. Αυτά τα περί δυναμικού φαινομένου είναι επιεικώς αστεία. Ναι δυναμικό φαινόμενο που απαιτεί ευκαιριακή «δυναμική» αντιμετώπιση ανάλογη της επικινδυνότητας του αλλά επεκτείνεται επίσης και στον τομέα της μακροχρόνιας ενίσχυσης των υποδομών. Ανερυθρίαστες βαρύγδουπες διαβεβαιώσεις που αλλάζουν σε διάστημα ημερών. Αλλά δηλώνονται την Τετάρτη κι άλλα εξαγγέλλονται την Παρασκευή. Καραγκιοζιλίκια «ειδικών» που ερίζουν για πέντε λεπτά δημοσιότητας μιλώντας για «μυστικές συναντήσεις» πολιτών που ευθύνονται για την υπέρ-μετάδοση του ιού ενώ λεωφορεία μεταφέρουν σαρδελλοποιημένους φορείς, και εργοστάσια παραμένουν ανέλεγκτα. Σχολεία που ανοιγοκλείνουν και μαθητές πειραματόζωα που όπως μερικοί περιγράφουν, μολύνονται μαζικά και δεν είναι αλώβητοι όπως μέχρι τώρα μας διαβεβαίωναν. Δεν μπορεί στο όνομα της «δυναμικότητας του φαινομένου» να κλείνεις και να ανοίγεις τα σχολεία. Πότε ενεργούσες σωστά; Όταν τα άνοιγες ή όταν τα έκλεινες; Ποιο ήταν το μέτρο; Επιστημοσύνη αλά καρτ, ανάλογη των φιλοσοφικών πεποιθήσεων, της κομματικής ένταξης ή της οσφυοκαμψίας στην κυβέρνηση των αρίστων ;
Πόση αισιοδοξία μας επιτρέπεται;
Αν η επιδίωξη τους είναι η «αγελαία ανοσία » που είναι κατά πως φαίνεται, γιατί δεν είναι τουλάχιστον, ειλικρινείς. Εμβολιασμοί σε ρυθμούς χελώνας αναλόγως του «ζουρνά» που παίζουν οι εταιρείες και οι ευρωπαίοι ταγοί, υπάλληλοι τους. Παντελής απουσία λήψης μέτρων για την αντιμετώπιση των συνεπειών της αρρώστιας. Απολύσεις νοσηλευτών και ιατρικού προσωπικού αντί για μαζικές προσλήψεις και ενίσχυση των υποδομών. Εγκληματική κατά πολιτική επιλογή, ολιγωρία. Υγειονομικοί που δεν έχουν πειστεί, όπως προβάλλεται από τα επιδοτούμενα ΜΜΕ, για τον εμβολιασμό και πολίτες που παρακολουθούν τον πόλεμο των ανταγωνισμών των εταιρειών παραγωγής των εμβολίων. Δημοσιοποίηση της ακαταλληλότητας εμβολίων για τους 65χρονους χωρίς καν να αναλογιστούν ότι κανένας άνω των 60 για να μην πούμε των 50 δεν θα είναι τόσο αφελής ώστε να προσέλθει για εμβολιασμό. Η ελληνική κυβέρνηση πάντως αναγγέλλει ότι ο εμβολιασμός των πολιτών με το επίμαχο εμβόλιο Astra Zeneca στους πολίτες 60-64 ετών θα αρχίσει την ερχόμενη Παρασκευή! Την ομάδα 65-85 γιατί την "πηδήξαμε;" Με δεδομένο ότι δεν υπάρχει από τον πολίτη δυνατότητα επιλογής εμβολίων (κι εμείς έχουμε αποκλειστικώς το Astra) το μόνο που του απομένει ως αντίδραση στην αβεβαιότητα, είναι η άρνηση στον εμβολιασμό ως μέσο αυτοπροστασίας του. Ή όχι;
Τα επιστημονικά επιχειρήματα για την αναγκαιότητα του εμβολιασμού καταστρέφονται από τους επικοινωνιακούς, ουσιαστικούς ή μη ποιός ξέρει, χειρισμούς των απανταχού κυβερνήσεων. Εμμονές περί «ελεύθερης» αλλά επί της ουσίας υποταγμένης στα μεγάλα συμφέροντα, οικονομίας στην οποία «υπάγεται» και η προμήθεια των εμβολίων.
Ο Bloomberg προέβλεπε στις 4 Φεβρουαρίου ότι ο εμβολιασμός θα ολοκληρωθεί σε 7 (επτά) χρόνια!!! Έτσι πολεμιέται η πανδημία; Εκτός κι αν πιστεύουμε ότι σ’ ένα κόσμο όπου οι αποστάσεις έχουν εκμηδενιστεί, με την Αφρική και τη Νότια Αμερική επί παραδείγματι να «βράζει» θα απαλλαγούμε από την πανδημία;
Να πάλι μπροστά μας ο κόσμος των «πολλών ταχυτήτων.» Και να κι η «αναγκαιότητα» του διαβατηρίου εμβολιασμών που «πουλάει» ο πρωθυπουργός που αν γίνει αποδεκτό θα χωρίσει με ψήλωμα του τοίχου, όχι μόνο εμβολιασμένους και μη στην ίδια χώρα, καθώς ποιος εγγυάται ότι δεν θα χρησιμοποιηθεί και εντός, αλλά χώρες με χώρες και ηπείρους με ηπείρους σε ένα πλανήτη διακρίσεων. Ορίστε πάλι εμπρός μας η ανάγκη τους για τη συντήρηση του κόσμου των διακρίσεων! Καμία κουβέντα για τη θεραπεία με πολλά τα ερωτήματα να πλανώνται. Κι εμείς να παρακολουθούμε τον «πόλεμο» Astra Zeneca με Johnson and Johnson με φίλαθλα αισθήματα λες και δεν μας αφορά άμεσα. Μέχρι τώρα βλέπανε τον «κομουνισμό» με το Σπούτνικ 5 να απειλεί, σε ενέσιμη μορφή, την Ευρώπη τους, τώρα όμως το «υιοθετούν» λες και δεν γνωρίζουν ότι η σημερινή Ρωσία δεν είναι μία από τα ίδια με αυτούς. Αλλά ήταν το αντίπαλο δέος χρειαζούμενο πάντα στο καπιταλισμό. Είναι ίσως ένα νέο παιχνίδι, παρόμοιο εν πολλοίς με την κούρσα των ανταγωνισμών που λέγανε παλιά καθώς τους εξυπηρετούσε γι' άλλους λόγους είναι αλήθεια. Τώρα τους πάει γάντι, στο νέο επίπεδο του game που παίζουν στις πλάτες μας.
Σε περίοδο κρίσης, λέει η λογική, δεν εστιάζεις μόνο στην με πολλά ερωτηματικά πρόληψη, μέσω των εμβολιασμών (οι ίδιοι τα θέτουν) αλλά και στην αντιμετώπιση και τη θεραπεία. Ούτε κουβέντα για παράλληλη πρόληψη με αντίστοιχη εντατική προσπάθεια για φαρμακευτική αντιμετώπιση και ενίσχυση των υποδομών. Με την ίδια λογική ας εγκαταστήσουμε μονάδες πρώτων βοηθειών στις επικίνδυνες στροφές των δρόμων αντί να φτιάξουμε τους δρόμους. Η θεραπεία όμως κατά πως φαίνεται δεν αποφέρει τα οικονομικά οφέλη που θα αποφέρει ο εμβολιασμός στις εταιρείες. Ή μήπως αυτή η ανθρωπιστική κρίση βολεύει κιόλας αυτό το σύστημα που διαφεντεύει τις ζωές μας;
Δεν είναι τα παραπάνω, απόδειξη της αναγκαιότητας αλλαγής θέσης και συνεπώς οπτικής γωνίας με την οποία βλέπουμε τη ζωή μας; Αν δεν πειστούμε τώρα για τις επιδιώξεις ή τις συνέπειες των επιλογών τους, πότε θα το κάνουμε; Γιατί δεν αμφισβητούμε το ρόλο του αποδέκτη που μας ανάθεσαν και δεν αρπάζουμε το ρόλο του ρυθμιστή που μας πρέπει; Οι κυβερνώντες σ’ όλα τα επίπεδα «ζουν στον κόσμο τους» που είναι αντίθετος και σε πόλεμο με το δικό μας.
Δεν ζουν αυτοί ανάμεσα μας αλλά εμείς, οι πολλοί, δυστυχώς καταπιεσμένοι και βουβοί ανάμεσα τους. Αυτοί δεν έχουν καμία επαφή με τους λαούς, τα συμφέροντά και την προστασία τους, στην οποία περιλαμβάνεται η ακόμα κι απ’ τους ίδιους, «κατοχυρωμένη» στα αστικά συντάγματα τους, προστασία της ανθρώπινης ζωής.
Της ζωής μας και της ζωής των επόμενων γενιών.
