Εμβολιαστείτε παρά τις …απώλειες

Καπιταλισμό δεν έχουμε;  Έχουμε!

Ελεύθερη οικονομία δεν έχουμε;  Έχουμε!

Τη δυνατότητα να επιλέγουμε τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που ικανοποιούν, τις με το δικό μας μέτρο ανάγκες, δεν λέτε ότι έχουμε; Την έχουμε!

Υπό άλλες συνθήκες δεν λέτε ότι θα καταπιεζόμασταν, ότι θα ‘μασταν σκλάβοι του ολοκληρωτισμού, ότι δεν θα ‘χαμε ούτε καν αυτό το ιερό δικαίωμα της ελευθερίας επιλογής;

Αφού λοιπόν μας έχετε κατσικωθεί με τον καπιταλισμό και τη νεοφιλευθερία σας, ρίξτε το στο καλάθι το εμβόλιο και επιλέξτε άλλο. Ένα άλλο που δεν θα έχει, υποψία καν θανάτου.

Εκτός βεβαίως κι αν στον καπιταλισμό σας και στη ζυγαριά του κέρδους και της ζημίας, δεν βαραίνουν οι  έστω και λίγες (προς το παρόν τουλάχιστον) απώλειες.

Τι σημαίνει εξάλλου λίγες; Ακόμα και μία ζωή να χαθεί εάν αυτό μπορεί να αποφευχθεί είναι έγκλημα και κανείς δεν θα καταλογίσει ελαφρυντικά λόγω αμφιβολιών.

Παρεκτός κι αν οι ζωές μας δεν μετράνε μπροστά στις συμφωνίες που κάνετε με τους πολυεθνικούς κολοσσούς.

Πετάξτε το λοιπόν και προμηθευτείτε εμβόλια που υπάρχουν και δεν έχουν ερωτηματικά και μάλιστα μεγάλα για το τι συμβαίνει με τη χρήση τους.

Ενισχύστε το σύστημα υγείας! Επιτάξτε μονάδες εντατικής θεραπείας!

Ντραπείτε, έστω και εκ των υστέρων για τους αρρώστους που περιμένουν στον προθάλαμο του θανάτου με φορητό αναπνευστήρα και βάλτε τον καπιταλισμό σας εκεί που του πρέπει!

Μετανιώστε για τις απολύσεις των γιατρών!

Αδειάστε τα βαγόνια και τα λεωφορεία και κάντε τεστ. Όχι αυτά που θα μας μοιράσετε τα  άλλα τα καλά! Κι όχι μόνοι μας αλλά σωστά κι οργανωμένα, με κρατική ευθύνη ειδικών.

Και κάντε μας τη χάρη:  Σταματήστε την επανάληψη αυτού το αμφιλεγόμενου «Το όφελος των εμβολίων είναι μεγαλύτερο από τις πιθανές παρενέργειες.» Ο θάνατος δεν έχει ποσόστωση, δεν χωράει σε στατιστικές.  Άλλο η φαγούρα, άλλο τα σπυράκια και τα δέκατα κι άλλο το επέκεινα;

Ο θάνατος, το δεν πάει άλλο, δεν είναι παρενέργεια. Δεν είναι επί τοις εκατό. Ούτε κουτάκι να το τσεκάρεις!

Εκτός κι αν αλλάξετε τη ρητορική σας κατά το ακριβέστερο:

-Εμβολιαστείτε παρά τις …απώλειες.

Και συνεχίστε να αγνοείτε τη συζήτηση για την ασφάλεια του συγκεκριμένου εμβολίου. Συνεχίστε να σπέρνετε το άγχος του θανάτου μέχρι κάποιοι από του λόγου μας γινούν Αstro-σκονη. Μέχρι να μαζευτεί το μετρήσιμο νούμερο για τις στρατηγικές στατιστικές σας.  Αυτές ντε που οδηγούν άλλες καπιταλιστικές χώρες να αναστέλλουν νωρίς τη χρήση του εμβολίου που διχάζει επιστήμονες. (Επιστήμονες εννοώ γιατί σιωπηρούς οσφυοκάμπτες της κάθε άπονης εξουσίας, έχουμε θαρρώ πολλούς.)

 

Να τον σέβεστε και να τον τρέμετε τον ξεσηκωμό!

Μπορεί να κάνουν φιέστες, να καλούν εστεμμένους και εκπροσώπους «σχεδόν» τσάρων, να κλείνουν τους σταθμούς του Μετρό αλλά την ίδια στιγμή λόγω της πολιτικής τους πεθαίνουν στην αναμονή για ΜΕΘ άτυχοι πολίτες που διασταυρώθηκαν με τον ανεξέλεγκτο ιό.

Την ίδια στιγμή που στα λαμπερά τους χρυσοποίκιλτα ρούχα (ναι είδα τι φόραγε η εθνική φρεγάδα και ο λοιπός μεγαλοαστικός συρφετός που συνωστίστηκε στην Εθνική Πινακοθήκη) μία χώρα είναι κλεισμένη στο διαμέρισμα της.

Μετρά ήδη 8000 νεκρούς, 700 διασωληνωμένους, διακόσιες πενήντα περίπου χιλιάδες κρούσματα και ενάμιση εκατομμύριο μακροχρόνια άνεργους.

Την ίδια στιγμή που ο πρωθυπουργός χαριεντίζεται και βγάζει σέλφις μπροστά σε πίνακες, την ίδια στιγμή που η υπουργός πολιτισμού τους, που τσιμένταρε τον Παρθενώνα λες και θα ανεβοκατεβαίνουν νταλίκες στην Ακρόπολη, βολτάρει μπροστά σε εικόνες ηρώων, την ίδια στιγμή που κατεβάζουν 4000 μπάτσους για να αστυνομεύσουν την ανεξαρτησία της Ελλάδας, η ψυχή της, ο λαός της, που είτε αντάρτης είτε κλέφτης είναι πάντα ο ίδιος ο λαός, στενάζει.

Γιορτάζουν ερήμην μας. Γιορτάζουν μια φολκλόρ επανάσταση. Μία επανάσταση σαν τα μούτρα τους. Μια επανάσταση που μυρίζει αρώματα και φτιασιδώνεται για να φανεί.

Εμάς η δική μας επανάσταση είναι βαμμένη στο αίμα, πεινάει, πέρασε τις λάσπες και είναι βρώμικη, είναι βωμολόχα και δεν χωρά στις νόρμες σας. Δεν συγχρωτίζεται με Καρόλους αλλά με Βύρωνες. Βρωμάει ιδρώτα και τρώει ξεροκόμματα. Δεν δοκίμασε ποτές πεσκανδρίτσα και κοιμάται πάνω σε κοτρώνες. Δεν έγειρε ποτέ σε μεγάλες Βρετάνιες αλλά τις είχε απέναντι.

Φυλακίστηκε, λαβώθηκε και έγειρε πεινασμένη αλλά περήφανη . Εχτελέστηκε, δολοφονήθηκε αλλά δεν πέθανε! Δεν ζήτησε ανταλλάγματα και γνώριζε πάντα ότι τίποτε δε χαρίζεται. Όλα καταχτιούνται! Δεν επισκέφτηκε ναυαρχίδες που ασκούνταν πριν με τον εχθρό αλλά τις πυρπολούσε. Τιναζόταν στα ολοκαυτώματα δεν πουλιόταν στις αγορές αρμάτων. Κοίταζε κατάματα στην ιστορία της όχι πάνω σε ταπισερί του Βατικανού αλλά με τους παππούδες σύμβουλους πάντα στο προσκεφάλι της.

Και διδάχτηκε και γέννησε τον Άρη. Κι έτσι θα πορεύεται.

Άστους να γιορτάζουν! Έτσι όπως οι Φαναριώτες κι ο κλήρος που μας αφόριζε έτσι κι αυτοί θέλουν δικό τους τον ξεσηκωμό.

Ποτέ σας δεν θα γίνει δικός σας ο ξεσηκωμός!

Οι ξεσηκωμοί κι οι επαναστάσεις είναι δικό μας «όπλο» και είναι πάντα παρά πόδα. Να το τρέμετε!

Η ζωή νίκησε και αυτό φτάνει

Δεν ζήτησε τη συναίνεση μας όταν άρχισε την απεργία πείνας ούτε μας ρώτησε όταν την διάκοψε. Ο καθένας έχει κάθε δικαίωμα να βγάλει τα συμπεράσματα του αλλά κανένας δεν μπορεί να κρίνει κάποιον γιατί δεν …πέθανε. Οι συγκρίσεις που γίνονται είναι ανούσιες και εκτός πραγματικότητας. Δεν δικαιώνονται ούτε από το θάνατο ενός φυλακισμένου πρώην τρομοκράτη ούτε με την παραμονή του στη ζωή.

Πολιτικά μπορεί να ειπωθούν πολλά, τόσο για την τρομοκρατία όσο και για την απόπειρα με ανακοινωθέντα να καταληφθούν «στασίδια» ή να εκφραστούν απόψεις με στόχο τη διαμόρφωση πολιτικών συνειδήσεων.

Το κύριο είναι ό, τι «Ο αριστερισμός είναι η παιδική ασθένεια του κομμουνισμού.» Αυτό ισχύει διαχρονικά.

Όπως εξάλλου έχει εκφραστεί από τον ίδιο το Λένιν ο αριστερισμός χαρακτηρίζεται από αφέλεια και παρορμητισμό και δια της παρακάμψεως, επίτευξη του τελικού στόχου που είναι η κομμουνιστική κοινωνία.

Αυτά έχουν κριθεί τόσο από το χρόνο όσο και επιστημονικά και κανένας δεν μπορεί να πείσει ότι παρακάμπτοντας ενδιάμεσα στάδια θα φτάσουμε, σώνει και καλά σε ιδεώδεις καταστάσεις, έτσι τουλάχιστον όπως τις αντιλαμβάνονται κάποιοι ή έτσι όπως περιγράφονται από τους δήθεν "θεωρητικούς," υπερ-επαναστάτες που στην ουσία ως αριστεροί οπορτουνιστές δρουν δήθεν υπέρ του λαού μη έχοντας ούτε τη συναίνεση ούτε την έγκριση αλλά ούτε και την κατά διάνοια σύμπραξή του.

Τον στενοχώρησαν είπε, οι θλιβερές εικόνες.

Σ’ αντίθεση μ’αυτόν και την υποκριτική αλλά διόλου τυχαία, δημόσια δήλωση του, κάποιοι δεν στεναχωρήθηκαν καθόλου από τις θλιβερές εικόνες. Προφανώς καθώς και σχέδιο είχαν και όφελος αλλά και τρόπο είχαν για να δημιουργήσουν αυτές τις εικόνες. Και το έκαναν!

Κάποιοι, νέοι ή λιγότερο νέοι, συνειδητοποιημένοι ή στη διαδικασία της συνειδητοποίησης, βλέπουν στην επικαιρότητα, αυτή που δήθεν φοβίζει, το απότοκο της ιδεολογίας του και της στρατηγικής εφαρμογής της. Μιας ιδεολογίας που στην πλάτη ενός λαού, υιοθετεί, στεγάζει και ενστερνίζεται ότι πιο μαύρο και αντιδραστικό θα μπορούσε να υιοθετηθεί, για να καλύψει όχι τις αδυναμίες της, αυτό είναι το λιγότερο, αλλά τον ίδιο της τον εαυτό.

Την ίδια της τη φύση και την ουσία.

Μας αφύπνισε είπε η ζωή του αστυνομικού που κινδύνεψε.

Δεν κοιμόμαστε για να αφυπνιστούμε! Το αντίθετο! Αφυπνισμένοι και έτοιμοι γι αυτά που θα ακολουθήσουν είμαστε! Ή δεν μας έχετε ικανούς για τέτοιους; Γιατί αυτή η απέλπιδα απόπειρα υποτίμησης του ελληνικού λαού;

Ανάγκη είπε, υπάρχει για αυτοσυγκράτηση και ψυχραιμία. Σε ποια ψυχραιμία και ποια αυτοσυγκράτηση αναφέρεται ο πρωθυπουργός;

Πόση ψυχραιμία μπορεί να έχει, πόση υπομονή και πόση ανοχή μπορεί να δείξει ένας πολύπαθος, χιλιο-ταλαιπωρημένος, εμπαιζόμενος λαός που γονατισμένος γίνεται αντικείμενο, όχι πειραμάτων, δεν πρόκειται για πειράματα, αλλά της στυγνής, άκαμπτης εφαρμογής in vivo, των νεοφιλελεύθερων συνταγών για την τυφλή συμμόρφωση του και την εν τέλει απαιτούμενη με το έτσι θέλω καθυπόταξη του, στην ιδεολογία της ανισότητας και της αδικίας. Της υποταγής στη λογική ενός μοιραίου μέλλοντος γιατί τάχατες, δεν γίνεται αλλιώς!

Όχι πρωθυπουργέ η βία που για σένα είναι μόνο ο καταδικαστέος τραυματισμός αυτών που έστρεψες κατά του λαού, δεν αφυπνίζει. Κοιμίζει! Ή τουλάχιστον αυτό, αφελώς φυσικά, επιδιώκει.

Βία δεν είναι η άμυνα! Βία είναι η βία που ασκούν οι κουρδισμένοι ρόμποκοπ, τα εργαλεία που με συγκεκριμένα κριτήρια, στρατηγικά επιλέχτηκαν γιατί δεν μπορούν να κάνουν μία σκέψη με λογική συνέχεια, δεν μπορούν να ξεχωρίσουν πότε, γιατί και ενάντια ποιού θα σηκώσουν το χέρι, που ως αγέλες λυμαίνονται και τρομοκρατούν τις γειτονιές μας και τους ανθρώπους μας, υπακούοντας εντολές αλλά και ταπεινά ένστικτα.

Η βία της ανεργίας, σου πέρασε απαρατήρητη, η βία της απουσίας μέτρων προφύλαξης από την πανδημία σου διέφυγε. Η βία και η αβεβαιότητα που γεννά η απροκάλυπτη αντιφατικότητα των περιορισμών που λόγω ιδεολογίας φυσικά ενστερνίζεσαι, διέλαθε την προσοχή σου. Η βία των ελέγχων, της τρομοκρατίας του εγκλεισμού και των προστίμων τεχνηέντως σου διαφεύγει; Η βία του φακελώματος; Το έτσι θέλω και τα παράπονα σου στο Χαρδαλιά των μπάτσων στις οικογένειες γιατί επιλεκτικά δεν το ακούς;

Βία δεν είναι η επί ενάμιση χρόνο υποταγή της χώρας σε συμφέροντα που επιβάλλουν οι ευρωπαίοι δυνάστες και οι εδώ επιτηρητές τους; Βία δεν είναι ότι αρνείσαι να στραφείς σε άλλες «αγορές» (σίγουρα ηδονίζεσαι όταν ακούς αυτή τη λέξη) για να προμηθευτείς εμβόλια και φάρμακα; Ή μήπως βία δεν είναι που στοιβάζεις στα τρένα και τα τρόλευ εργαζόμενους που δεν έχουν άλλη επιλογή για να πάνε στις κακοπληρωμένες δουλειές τους; Βία είναι επίσης ο με το σταγονόμετρο έλεγχος των κρουσμάτων και το στρίψιμο της πλάτης στις άλλες αρρώστιες που κι αυτές σκοτώνουν αν σου διαφεύγει. Βία είναι οι επιλογές που κάνουν ήδη οι γιατροί στα «στα όρια τους» νοσοκομεία. Βία οι απολύσεις των υγιειονομικών. Βία είναι και τα ραφάλ και οι άνωθεν αλλά και έξωθεν επιλογές που μας χρεώνουν και μας κρατάνε γερά δεμένους κάτω, γονατιστούς.

Βολεύει όμως αυτό, όπως βολεύει ότι η όλη συζήτηση θα στραφεί από δω και μπρος, στις απέξω απειλές και στη βαρβαρότητα των διαδηλωτών. Την βαρβαρότητα που κατά τα, καλά εξαγορασμένα ΜΜΕ, θα υπερισχύει του πνεύματος και του ειρηνικού χαρακτήρα της μεγαλειώδους αντίστασης του αθηναϊκού λαού απέναντι στον κρατικό αυταρχισμό.

Πόση αυτοσυγκράτηση να δείξει τούτος ο λαός, ό άνεργος, ο αρρωστημένος, ο απογοητευμένος και παραπλανημένος, ο δαρμένος και ο, σε κάθε επίπεδο, υποτιμημένος από το κράτος που εκπροσωπείς και τα όργανα του;

Ζητάς από τους νέους να μην καταστρέφουν! Όνειδος! Τι κατάστρεψαν οι νέοι; Τις καταστρεμμένες αστυνομευμένες προοπτικές τους που συνεχίσεις να κουρελιάζεις ; Για ποια οργή μιλάς; Την αποδειγμένα ζωογόνο και ανατρεπτική δίκαιη οργή που προκαλείς με την μονόπλευρη και επιλεκτική αναφορά σου στα θύματα της Τρίτης αλλά όχι της Κυριακής; Της πλατείας στη Ν. Σμύρνη ή στο Χαλάνδρι ή στην Κυψέλη ή κάθε πλατείας και σοκακιού όπου «περήφανα» τα όργανα δηλώνουν έτοιμα να παρέμβουν για να καταστείλουν και όχι, ακόμα και να προστατεύσουν το δημοκρατικό, αναφαίρετο δικαίωμα του λαού να διαδηλώνει. Μας ζητείται να μην χαρακτηρίσουμε ως εκδικητική την αντιμετώπιση του πρώην τρομοκράτη αλλά νυν φυλακισμένου πολίτη Κουφοντίνα. Αναγκαζόμαστε, στο πρόσωπό του να βλέπουμε τα δικαιώματα μας που καταστρατηγούνται, Και μετά καταστολή και οι πουτάνες οι μάνες μας. Θα πειστούμε έτσι νομίζεις;

Θα δούμε όμως πολλά ακόμα!

Θλιβερό το λιγότερο, πρώτε υπουργέ του υπουργικού σου συμβουλίου.

Άμα ξαναδιαβάσεις τις τηλεοπτικές σου δηλώσεις, θα αντιληφθείς γιατί δεν είσαι, σύμφωνα πάντοτε με τα λεγόμενα σου, πρωθυπουργός όλων των ελλήνων!

Δηλώνεις ανερυθρίαστα ότι ήρθες για να εγγυηθείς την ενότητα, την ασφάλεια και την ευημερία όλων των Ελλήνων. Αυτό που μας είπες, το επαναλαμβάνεις και τώρα και προσθέτεις ότι δεν θα αφήσεις κανέναν να μας γυρίσει πίσω.

Εμπαιγμός, καθώς είναι κομμάτι δύσκολο να χαρακτηριστεί ανοησία. Ακριβώς το αντίθετο επιδιώκεται και δυστυχώς η πρόθεση με τον αντίστοιχο σχεδιασμό και την απαραίτητη ιδεολογική κάλυψη δεν μπορεί πλέον να παραμένει καλυμμένη ή παραλλαγμένη.

Γιατί το πολεμάς; Χούντα έχουμε; Εκλεγμένη κυβέρνηση έχουμε!

Ο ηγέτης της, (αντιπαθέστατος και ελιτίστας,) γόνος τζακιού, επικαλείται, συχνά πυκνά, την ετυμηγορία του λαού (που ο ίδιος σνομπάρει και υποτιμά) που τον έχει, όπως λέει, δεσμεύσει να υλοποιήσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις.

Είναι ο ίδιος άνθρωπος που δεν τρέφει αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες καθώς κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση.

Σε τι διαφέρει όμως μια κυβέρνηση «δημοκρατικού τύπου» ως αυτή που κυβερνά, από μία «απλή» χούντα.

Οι χούντες έρχονται απρόσκλητες. Έρχονται βίαια, συνήθως επί αρμάτων και πάντοτε επικαλούμενες απροσδιόριστο ιερό χρέος για τη σωτηρία λαών. Με τη βοήθεια πάντοτε μεγάλων δυνάμεων αλλά κι ενός «δεν ξέρω -δεν απαντώ» μεγαλοδύναμου, κατσικώνονται στο σβέρκο αυτών που θέλουν να λυτρώσουν.

Καμιά σχέση λοιπόν η κυβέρνηση μας με αυτά τα κακά και βάρβαρα καθεστώτα.

Υπάρχει όμως μία ποικιλία στο εκλογικό παιχνιδάκι που αξίζει ίσως λίγης προσοχής.

Κυβέρνηση χωρίς εκλογές, στεγνά. Με εκλογές μαϊμού; Με εκλογές που κανένας δεν πήγε να ψηφίσει; Μήπως με Master Chef εκλογές; Με εκλογές άλλων προεκλογικών «δεσμεύσεων» και μετεκλογικής κοροϊδίας ή με εκλογές συμμαχικές ετερόκλητων δυνάμεων; Μήπως με την πλάτη στον τοίχο, εκβιασμένες από πλαστές συνθήκες ή εκλογές όπου οι λαοί συγκρίνουν και επιλέγουν μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης;

Στο δια ταύτα και δεν σε νοιάζει. Ψήφισες; Ασχέτως ( ; ) ποσοστών που τους έδωσες, μια δημοκρατία την έχουμε. Δεν έχουμε χούντα!

Έχεις πειστεί βέβαια χρόνια τώρα ό,τι: «Μετά την απομάκρυνση, εκ της κάλπης ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!»

Και περιμένεις τέσσερα χρονάκια σαν το μαλάκα.

Τον πρώτο χρόνο νοιώθεις οργισμένος γιατί σε κορόιδεψαν. Το δεύτερο, κάνεις ντα έως πολύ ντα, το χεράκι που έκλεισε το φάκελο στην κάλπη και τον τρίτο έχεις αποφασίσει ότι στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσεις τους άλλους (που δεν είναι άλλοι.)

Το πρώτο εξάμηνο του τέταρτου χρόνου αμφιβάλεις (γιατί πάντα σκεπτόμενο σε λέγανε) αν η απόφασή σου να τους γυρίσεις την πλάτη είναι σωστή. Μήπως βρε αδελφέ έχεις κάνει εσύ, το λάθος;

Το δεύτερο εξάμηνο του τέταρτου χρόνου αν δεν σε προλάβουν με τίποτε έκτακτες, πας και ξαναψηφίζεις τους ίδιους καθώς σταθερότητα υπεράνω όλων. Αυτός είσαι!

Αλλά κάτσε από αλλού ξεκινήσαμε!

Ψήφισες, "έβγαλες" κυβέρνηση και τώρα περιμένεις στην πολυθρόνα καθηλωμένος. Περιμένεις να δεις τι σενάριο πλέξανε με τα ψηφαλάκια σου. Κάποιες διαφορές απ΄αυτά που σου υποσχεθήκανε θα υπάρχουν το καταλαβαίνεις και το ανέχεσαι. Εξάλλου πιστή μεταφορά στην οθόνη δεν γίνεται!

Κι αρχίζει το έργο! Σε γαλάζιο φόντο, μνημόνια! Γίνεσαι φτωχός, μένεις άνεργος κι η σύνταξη της μαμάς που σ’ έτρεφε μειώνεται. Οι άλλοι φταίγανε, οι παλιοί! Και περιμένεις. Αλλά ακόμα! Καμένη γη αφήσανε πίσω οι προηγούμενοι. Τώρα θανατικό, νοσοκομεία και λίγες ΜΕΘ (τι θα τις κάνουμε μετά εξάλλου). Και πήγαμε, λέει, καλά.

Κι απ τη Σαντορίνη ο γαλαντόμος, μοιράζει προσκλήσεις. Χαμός, αλλά εσύ φταίς! Και μέτρα, πολλά μέτρα, εχθροί της λογικής. Κι απόσταση και μάσκα και καραντίνα και περιορισμοί! Εσύ σταθερά πεθαίνεις. Αλλά φταις! Ανεύθυνε!

Και κατάργηση ασθενειών πετύχανε! Έχεις και παράπονο;

Και ξύλο και καταστολή. Και καραγκιοζιλίκια τηλεοπτικών σταρς κάθε μεγέθους ειδικότητας και διαμετρήματος.

Και σούπερ μάρκετ χαμοί χωρίς αερισμό και εμβόλια που για να το κάνεις κινδυνεύεις. Και συνωστισμοί στο τρένο και το τρόλευ.

Μούγκα όμως! Και ΜΜΕ που τα παίρνουν για να σε κοροιδεύουν!

Κι όχι βόλτα με τ’ αυτοκίνητο. Και κλειστό το σχολείο. Και σουβλάκι ντελίβερι! Ο συγχρωτισμός σκοτώνει. Και μπέτινγκ για το πότε ανοίγουμε και μπάφιασμα στο διαμέρισμα. Στο πάρκο, λιγάκι, στην πλατεία, να πάρω αέρα! Ούτε στον Άδωνη για καφέ. Και ξύλο απρόκλητο. Και μπαλάσκες μπουρδολόγοι, ανερυθρίαστοι! Και μπάτσοι παντού. Κι ο τρομοκράτης Κουφοντίνας και η περιστολή των δικαιωμάτων μας (Ναι των δικαιωμάτων μας.) Κι η λιγδιασμένη βρώμα παντού.

Και δεν είναι δεδομένη η ζωή. Και το άγχος, του μετά; Η κρίση που αναμένει; Η οικονομία (τους) τι θα γίνει; Κι οι τράπεζες μας; Κι η «συνήθης» λέξη «μακροχρόνια» που κολλάει μια χαρά μπροστά στο άνεργος, στο καταθλιπτικός, στο απελπισμένος, στο άρρωστος, στο απογοητευμένος, στο τι με περιμένει αύριο, στο χωρίς προοπτική, στο τι θα φάμε σήμερα, στο πως θα πληρώσουμε τη ΔΕΗ. Και τέλη κυκλοφορίας γιατί; Αφού δεν κυκλοφορούμε; Και ποιος φταίει που στα βόρεια χιονίζει και τα δέντρα ρίχνουν στύλους; Κι οι «ιδιωτικοί» αλλά εθνικοί δρόμοι που κλείνουν. Και ποιος φταίει που στα νότια πλημμυρίζει; Στον κάμπο σεισμοί και τέντες και ρημαγμένα σπίτια. Και λόγια συμπόνιας και συμπαράστασης. Και να κι οι στόχοι που αλλάζουν από βδομάδα σε βδομάδα. Να και το εκατομμύριο των εμβολιασμένων που δεν είναι εκατομμύριο αλλά διακόσιες χιλιάδες. Θα κάνουμε Πάσχα άραγε; Και το ρεύμα θα κοπεί και τα κοινόχρηστα απλήρωτα. Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει! Μπορεί να μην είναι Αλικαρνασσός, Παρθένι Ωροπός, Κορυδαλλός αλλά είναι από τη μία άκρη του τριαριού στην άλλη, σιγά πρώτα και μετά πιο γρήγορα, τα βήματα τα ίδια. Κι η μανούλα να περιμένει να αγκαλιάσει τα εγγόνια.

Τι να προσμένω; Να λήξει η τετραετία; Να εκτίσω την ποινή; Τι χούντα έχουμε; Θα ζητήσουν την ετυμηγορία μου. Τι κι αν μου βρίζει τη μάνα ο μπάτσος; Τι κι αν με κοροϊδεύει στα μούτρα ο προϊστάμενος του. Κι ο προϊστάμενος του προϊστάμενου του που μου ζητάει να πεθάνω με το κεφάλι κάτω;

Τι κι αν με βαράει μόλις πω κουβέντα, ο ντροπιασμένος που κρατά το γκλόμπ. Μόλις βάλω το θείο ερωτηματικό μετά τους κανόνες που βάζουν για το καλό μου, ΕΔΕ θα ‘ναι η απάντηση της δημοκρατίας τους. Τι κι αν μου ζητάνε να μη μιλάω δυνατά και να μη γελάω στα παγκάκια.

Αλίμονο! Δημοκρατία έχουμε! Ή μήπως κάνω λάθος; Όχι όχι δεν κάνω λάθος!

Και πολλά κόμματα έχουμε κι ελπίδες μοιράζουν. Ανυπομονώ ν’ ανοίξει το παζάρι να πάω να ψωνίσω.

Μην το πολεμάς. Δέξου το! Δεν έχουμε χούντα. Δημοκρατία έχουμε!

Ο Κουφοντίνας ήταν τρομοκράτης! Τώρα είναι φυλακισμένος και ετοιμοθάνατος!

Αυτός και οι φίλοι του, παρασυρμένοι από ευγενή ιδανικά (ναι να το δεχτείτε αυτό) επέλεξαν λάθος δρόμο. Πολύ λάθος δρόμο! Οι δολοφονικές τους πράξεις επικαλύπτουν ότι ευγενικό κρύβει η έστω κατ’ αυτούς, ερμηνεία της ιδεολογίας που τους συνεπήρε.

Αυθαίρετα, χωρίς λαϊκή «εξουσιοδότηση» και έρεισμα, ζώστηκαν όπλα, χρήστηκαν αντάρτες, έκαναν χρήση λαϊκών συμβόλων όπως της εμβληματικής ημερομηνίας «17 Νοέμβρη» και παρασυρμένοι στη δίνη της «εξουσίας» που προσφέρουν τα όπλα και η εκπλήρωση τάχα ενός σκοπού, επιδόθηκαν σ΄ένα κυνήγι γάτας –ποντικού, υποταγμένοι στη λογική της "ατομικής" τρομοκρατίας, εκστασιαζόμενοι ότι τάχα πολεμούν και νικούν το αστικό κράτος, «ξαπλώνοντας» επιλεκτικά εκπροσώπους του.

Τεράστια πλάνη και επίπλαστος ο χαρακτηρισμός επαναστατικές των δολοφονικών πράξεων που πάντα λειτουργεί ως τροχοπέδη του λαϊκού κινήματος όπου γης.

Το κράτος δια των εντεταλμένων οργάνων του και της ατυχίας ενός εκ των τρομοκρατών, ας μην το ξεχνάμε αυτό, συνέλαβε τους επί 30 περίπου χρόνια ενεργούς τρομοκράτες. Συνέλαβε τον Κουφοντίνα και τους φίλους του, τους δίκασε, και τους φυλάκισε.

Δεν είναι πια τρομοκράτης ο Κουφοντίνας και οι φίλοι του.

Ήταν μέχρι την παράδοση ή τη σύλληψη τους. Μέχρι την καταδίκη του. Τώρα ο Κουφοντίνας είναι ένας φυλακισμένος που εκτίει την ποινή που του επέβαλλε η αστική δικαιοσύνη για τα εγκλήματα που διέπραξε. Τελεία, παύλα, παράγραφος.

Αυτό που ζητάει ο με ευθύνη του κράτους, ετοιμοθάνατος, κρατούμενος Κουφοντίνας, δεν είναι η επιλεκτική του μεταχείριση, όπως του προσάπτει το αστικό κράτος μέσω της δικαστικής εξουσίας, δεν είναι η αποφυλάκισή του, δεν είναι η διεκδίκηση προνομίων.

Γιατί έχει ευθύνη το κράτος;

Για τον απλό λόγο ότι με ευθύνη του κράτους κρατείται στις φυλακές. Με ευθύνη του κράτους κρατούνται όλοι οι κρατούμενοι στις φυλακές. Το κράτος είναι υπόλογο για τις ζωές όλων των κρατουμένων. Του έχει στερηθεί η ελευθερία! Όχι το δικαίωμα στη ζωή. Αυτό είναι αναφαίρετο και άσχετο με το εαν αυτοί οι ίδιοι το περιφρόνησαν για τα θύματα τους.

Το μόνο «όπλο» που έχει στα χέρια τώρα ο καταδικασμένος Κουφοντίνας είναι το «όπλο της απεργίας πείνας.» Δεν έχει τίποτε άλλο! Δεν του έχει απομείνει τίποτε άλλο!

Ο πρώην τρομοκράτης Κουφοντίνας αυτό που αιτείται είναι η ισότιμη αντιμετώπιση του με τον οποιοδήποτε άλλο καταδικασμένο δολοφόνο, βιαστή, εκβιαστή, ληστή ή οποιονδήποτε άλλο βρίσκεται στις φυλακές και τώρα εκτίει την ποινή του και …σωφρονίζεται! (εδώ γελάμε!) Όλοι αυτοί -οι κυρίως κυρ Παντελήδες, που ως ενισχυτικό επιχείρημα για τη στάση τους απέναντι στον Κουφοντίνα και στην ουσία την ίδια τη δικαιοσύνη, ζητούν την έκφραση της δημόσιας συγγνώμης του πρώην τρομοκράτη ή την ειλικρινή μεταμέλεια του, πλανώνται.

Δεν προβλέπεται από το νόμο και ο σεβασμός των δικαιωμάτων των κρατουμένων δεν προϋποθέτει μεταμέλεια.

Είναι υποχρέωση του κράτους.

Γιατί πολύ απλά οι κρατούμενοι έχουν δικαιώματα! Από πότε η συγγνώμη είναι προϋπόθεση; Από πόσους κρατούμενους απαιτήθηκε η μεταμέλεια για να εμποδιστεί η αυτοκτονία τους;

Που βρίσκεται η δυσκολία να το αντιληφθούμε αυτό;

Ο Κουφοντίνας πεθαίνει αν δεν έχει ήδη πεθάνει. Πεθαίνει στα χέρια του κράτους. Ενός κράτους που εκδικείται. Ενός κράτους ανάλγητου, αυτοαναιρούμενου, γραφειοκρατικού, μπλεγμένου ανάμεσα στις θεμελιώδεις για την ύπαρξή του, έννοιες, υποχρέωση και δικαίωμα.

Ενός ανέμελου ηγέτη, μιας θολωμένης δήθεν αριστερής αξιωματικής αντιπολίτευσης που μπερδεύεται στην απέλπιδα προσπάθεια της να καρπωθεί ευκαιριακά οφέλη και μιας βουβής ΠτΔ.

Από ένα λαό που στενάζει από την ανελευθερία της οικονομικής ανέχειας, γονατίζει από την αντιμετώπιση της πανδημίας και εμπαίζεται τεχνηέντως, δεν μπορείτε να ζητάτε να βάψει τα χέρια του στο αίμα.

Αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Τελεία και παύλα!

Υ.Γ. Ποιού την ατυχία να αναμένουμε για να συλληφθεί ο ναζί Παπάς που διαφεύγει; 

Πεθαίνουμε σπίτι;

Αφού κάνανε τα δημόσια νοσοκομεία αναφοράς αποκλειστικά Covid 19 και φημολογείται ότι μεταφέρουν τους νοσηλευόμενους σε ιδιωτικές κλίνες, το μόνο που τους μένει είναι να ανακοινώσουν επισήμως το απόγευμα, που θα πηγαίνουμε για να πεθάνουμε από αμυγδαλίτιδα, κολικό του νεφρού ή έμφραγμα.

Τι όμορφος κόσμος. Πόσο αγγελικά πλασμένος! (Από τον τοίχο της κ, Ακρίτα)