Ο ηγέτης της, (αντιπαθέστατος και ελιτίστας,) γόνος τζακιού, επικαλείται, συχνά πυκνά, την ετυμηγορία του λαού (που ο ίδιος σνομπάρει και υποτιμά) που τον έχει, όπως λέει, δεσμεύσει να υλοποιήσει τις προεκλογικές του υποσχέσεις.
Είναι ο ίδιος άνθρωπος που δεν τρέφει αυταπάτες για μια κοινωνία χωρίς ανισότητες καθώς κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στην ανθρώπινη φύση.
Σε τι διαφέρει όμως μια κυβέρνηση «δημοκρατικού τύπου» ως αυτή που κυβερνά, από μία «απλή» χούντα.
Οι χούντες έρχονται απρόσκλητες. Έρχονται βίαια, συνήθως επί αρμάτων και πάντοτε επικαλούμενες απροσδιόριστο ιερό χρέος για τη σωτηρία λαών. Με τη βοήθεια πάντοτε μεγάλων δυνάμεων αλλά κι ενός «δεν ξέρω -δεν απαντώ» μεγαλοδύναμου, κατσικώνονται στο σβέρκο αυτών που θέλουν να λυτρώσουν.
Καμιά σχέση λοιπόν η κυβέρνηση μας με αυτά τα κακά και βάρβαρα καθεστώτα.
Υπάρχει όμως μία ποικιλία στο εκλογικό παιχνιδάκι που αξίζει ίσως λίγης προσοχής.
Κυβέρνηση χωρίς εκλογές, στεγνά. Με εκλογές μαϊμού; Με εκλογές που κανένας δεν πήγε να ψηφίσει; Μήπως με Master Chef εκλογές; Με εκλογές άλλων προεκλογικών «δεσμεύσεων» και μετεκλογικής κοροϊδίας ή με εκλογές συμμαχικές ετερόκλητων δυνάμεων; Μήπως με την πλάτη στον τοίχο, εκβιασμένες από πλαστές συνθήκες ή εκλογές όπου οι λαοί συγκρίνουν και επιλέγουν μεταξύ Σκύλλας και Χάρυβδης;
Στο δια ταύτα και δεν σε νοιάζει. Ψήφισες; Ασχέτως ( ; ) ποσοστών που τους έδωσες, μια δημοκρατία την έχουμε. Δεν έχουμε χούντα!
Έχεις πειστεί βέβαια χρόνια τώρα ό,τι: «Μετά την απομάκρυνση, εκ της κάλπης ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!»
Και περιμένεις τέσσερα χρονάκια σαν το μαλάκα.
Τον πρώτο χρόνο νοιώθεις οργισμένος γιατί σε κορόιδεψαν. Το δεύτερο, κάνεις ντα έως πολύ ντα, το χεράκι που έκλεισε το φάκελο στην κάλπη και τον τρίτο έχεις αποφασίσει ότι στις επόμενες εκλογές θα ψηφίσεις τους άλλους (που δεν είναι άλλοι.)
Το πρώτο εξάμηνο του τέταρτου χρόνου αμφιβάλεις (γιατί πάντα σκεπτόμενο σε λέγανε) αν η απόφασή σου να τους γυρίσεις την πλάτη είναι σωστή. Μήπως βρε αδελφέ έχεις κάνει εσύ, το λάθος;
Το δεύτερο εξάμηνο του τέταρτου χρόνου αν δεν σε προλάβουν με τίποτε έκτακτες, πας και ξαναψηφίζεις τους ίδιους καθώς σταθερότητα υπεράνω όλων. Αυτός είσαι!
Αλλά κάτσε από αλλού ξεκινήσαμε!
Ψήφισες, "έβγαλες" κυβέρνηση και τώρα περιμένεις στην πολυθρόνα καθηλωμένος. Περιμένεις να δεις τι σενάριο πλέξανε με τα ψηφαλάκια σου. Κάποιες διαφορές απ΄αυτά που σου υποσχεθήκανε θα υπάρχουν το καταλαβαίνεις και το ανέχεσαι. Εξάλλου πιστή μεταφορά στην οθόνη δεν γίνεται!
Κι αρχίζει το έργο! Σε γαλάζιο φόντο, μνημόνια! Γίνεσαι φτωχός, μένεις άνεργος κι η σύνταξη της μαμάς που σ’ έτρεφε μειώνεται. Οι άλλοι φταίγανε, οι παλιοί! Και περιμένεις. Αλλά ακόμα! Καμένη γη αφήσανε πίσω οι προηγούμενοι. Τώρα θανατικό, νοσοκομεία και λίγες ΜΕΘ (τι θα τις κάνουμε μετά εξάλλου). Και πήγαμε, λέει, καλά.
Κι απ τη Σαντορίνη ο γαλαντόμος, μοιράζει προσκλήσεις. Χαμός, αλλά εσύ φταίς! Και μέτρα, πολλά μέτρα, εχθροί της λογικής. Κι απόσταση και μάσκα και καραντίνα και περιορισμοί! Εσύ σταθερά πεθαίνεις. Αλλά φταις! Ανεύθυνε!
Και κατάργηση ασθενειών πετύχανε! Έχεις και παράπονο;
Και ξύλο και καταστολή. Και καραγκιοζιλίκια τηλεοπτικών σταρς κάθε μεγέθους ειδικότητας και διαμετρήματος.
Και σούπερ μάρκετ χαμοί χωρίς αερισμό και εμβόλια που για να το κάνεις κινδυνεύεις. Και συνωστισμοί στο τρένο και το τρόλευ.
Μούγκα όμως! Και ΜΜΕ που τα παίρνουν για να σε κοροιδεύουν!
Κι όχι βόλτα με τ’ αυτοκίνητο. Και κλειστό το σχολείο. Και σουβλάκι ντελίβερι! Ο συγχρωτισμός σκοτώνει. Και μπέτινγκ για το πότε ανοίγουμε και μπάφιασμα στο διαμέρισμα. Στο πάρκο, λιγάκι, στην πλατεία, να πάρω αέρα! Ούτε στον Άδωνη για καφέ. Και ξύλο απρόκλητο. Και μπαλάσκες μπουρδολόγοι, ανερυθρίαστοι! Και μπάτσοι παντού. Κι ο τρομοκράτης Κουφοντίνας και η περιστολή των δικαιωμάτων μας (Ναι των δικαιωμάτων μας.) Κι η λιγδιασμένη βρώμα παντού.
Και δεν είναι δεδομένη η ζωή. Και το άγχος, του μετά; Η κρίση που αναμένει; Η οικονομία (τους) τι θα γίνει; Κι οι τράπεζες μας; Κι η «συνήθης» λέξη «μακροχρόνια» που κολλάει μια χαρά μπροστά στο άνεργος, στο καταθλιπτικός, στο απελπισμένος, στο άρρωστος, στο απογοητευμένος, στο τι με περιμένει αύριο, στο χωρίς προοπτική, στο τι θα φάμε σήμερα, στο πως θα πληρώσουμε τη ΔΕΗ. Και τέλη κυκλοφορίας γιατί; Αφού δεν κυκλοφορούμε; Και ποιος φταίει που στα βόρεια χιονίζει και τα δέντρα ρίχνουν στύλους; Κι οι «ιδιωτικοί» αλλά εθνικοί δρόμοι που κλείνουν. Και ποιος φταίει που στα νότια πλημμυρίζει; Στον κάμπο σεισμοί και τέντες και ρημαγμένα σπίτια. Και λόγια συμπόνιας και συμπαράστασης. Και να κι οι στόχοι που αλλάζουν από βδομάδα σε βδομάδα. Να και το εκατομμύριο των εμβολιασμένων που δεν είναι εκατομμύριο αλλά διακόσιες χιλιάδες. Θα κάνουμε Πάσχα άραγε; Και το ρεύμα θα κοπεί και τα κοινόχρηστα απλήρωτα. Μέρα μπαίνει, μέρα βγαίνει! Μπορεί να μην είναι Αλικαρνασσός, Παρθένι Ωροπός, Κορυδαλλός αλλά είναι από τη μία άκρη του τριαριού στην άλλη, σιγά πρώτα και μετά πιο γρήγορα, τα βήματα τα ίδια. Κι η μανούλα να περιμένει να αγκαλιάσει τα εγγόνια.
Τι να προσμένω; Να λήξει η τετραετία; Να εκτίσω την ποινή; Τι χούντα έχουμε; Θα ζητήσουν την ετυμηγορία μου. Τι κι αν μου βρίζει τη μάνα ο μπάτσος; Τι κι αν με κοροϊδεύει στα μούτρα ο προϊστάμενος του. Κι ο προϊστάμενος του προϊστάμενου του που μου ζητάει να πεθάνω με το κεφάλι κάτω;
Τι κι αν με βαράει μόλις πω κουβέντα, ο ντροπιασμένος που κρατά το γκλόμπ. Μόλις βάλω το θείο ερωτηματικό μετά τους κανόνες που βάζουν για το καλό μου, ΕΔΕ θα ‘ναι η απάντηση της δημοκρατίας τους. Τι κι αν μου ζητάνε να μη μιλάω δυνατά και να μη γελάω στα παγκάκια.
Αλίμονο! Δημοκρατία έχουμε! Ή μήπως κάνω λάθος; Όχι όχι δεν κάνω λάθος!
Και πολλά κόμματα έχουμε κι ελπίδες μοιράζουν. Ανυπομονώ ν’ ανοίξει το παζάρι να πάω να ψωνίσω.
Μην το πολεμάς. Δέξου το! Δεν έχουμε χούντα. Δημοκρατία έχουμε!
