Την ερμηνεία την έχουμε, η δράση απομένει

 

Τους θυμάμαι που υπεραμυνόμενοι του καπιταλισμού τους, σκύλιαζαν για τα δήθεν άδεια ράφια των καταστημάτων στη Σοβιετική Ένωση και τις χώρες του Σοσιαλισμού. Αυτοί που την ελευθερία τους την ταύτισαν και τεχνηέντως την ταυτίζουν με την …ελευθερία της επιλογής. Αυτά τα ορμέμφυτα ανθρωπάκια που έβλεπαν μεγάλες ουρές και κρέας με το δελτίο, στο σοσιαλισμό μάλλον στερούνται της φωνής τους τελευταία. Και που ‘σαι ακόμα. Και μπορεί η δικαιολογία να είναι ότι δεν βρίσκουν προσωπικό αλλά αυτή είναι η κατάσταση στη γηραιά Αλβιόνα.

Μα τι νόμιζαν οι Βρετανοί ότι όλο αυτό το εργατικό δυναμικό από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες θα συνέρεε στο Ενωμένο Βασίλειο για να κάνει τις δουλειές που δεν κάνουν οι Εγγλέζοι; Θα δούλευαν ως οδηγοί μεταφορών στην εφοδιαστική αλυσίδα για τα μάτια της Λίζυ ώστε να χουν βενζίνη για τα αυτοκίνητα τους ή ισπανικά μπροκολίνι στην αγορά; Τι πίστευαν ότι το «προλεταριατό» των super market stakers θα συνέχιζε εκτός ωρών εργασίας με τις χαμηλότερες των αμοιβών να στοιβάζει στα ράφια προϊόντα που δεν υπάρχουν;

Και φυσικά δεν είναι προς υπεράσπιση η λυκοσυμμαχία της ΕΕ ούτε βεβαίως και οι επιλογές του αχτένιστου.

Απλώς πέφτουν οι μάσκες.

Γίνεται πιο κατανοητό ότι οι κυβερνήσεις που κατά μία σατανική αλλά διόλου τυχαία συγκυρία, σ’ όλο τον κόσμο αντί να υπηρετούν τους λαούς τους βρίσκονται απέναντι τους.

Τα επιχειρήματα των αρίστων όπου γης γκρεμίζονται παταγωδώς παρασύροντας ως χάρτινοι πύργοι και το αφήγημα περί ευημερίας των πολιτών στον «πρώτο» κόσμο. Το όνειρο της ελεύθερης επιλογής , της πληθώρας των καταναλωτικών αγαθών, του ότι «άμα δουλέψεις θα φτάσεις ψηλά» αποδείχνεται εφιάλτης για τους πολλούς. Και μπορεί σ΄ένα βαθμό όλα αυτά να συνέβαιναν και κατά το παρελθόν αλλά τώρα η επίθεση είναι απροκάλυπτη. Δεν τους χρειάζονται πια αληθινά επιχειρήματα. Δεν νοιάζονται αν αυτά που επιβάλλουν δεν αντέχουν στη βάσανο όχι μόνο της κριτικής αλλά και της λογικής. Δεν τους χρειάζεται αυτό.

Επιτίθενται, με την περιστολή των εργατικών δικαιωμάτων και τις νέες ευέλικτες μορφές εργασίας, με βαρβαρότητα στους εργαζόμενους χωρίς να τους ενδιαφέρουν οι συνέπειες για τις ζωές μας. Με την πλήρη ιδιωτικοποίηση της υγείας και της παιδείας αποπειρώνται να χτίσουν μια νέα πραγματικότητα να μετατρέψουν τις κοινωνίες σε πειθήνιους οπαδούς, σε χειροκροτητές όπου η αντίθετη γνώμη απαγορεύεται, όπου η αντίρρηση και η ανυπακοή αμφισβητείται.

Τι περιμένουμε για να αντιδράσουμε;

Μέσα σε συνθήκες σοκ και δέους απέναντι στην βολική για τα σχέδια τους πανδημία και τις ειδικές συνθήκες σεισμών, εμπρησμών και πλημυρών οι άριστοι ντίλερς του νεοφιλελευθερισμού πλασάρουν αδίστακτα την κοινωνία του αύριο. Τώρα στο παιχνίδι παίζεται και το χαρτί του πολέμου. Κι εμείς θεατές των ανταγωνισμών τους; Κι αυτοί θα συνεχίζουν να χτίζουν την κοινωνία των λίγων.

Εμείς οι πολλοί πρέπει να αποφασίσουμε. Θα συνεχίσουμε ως κομπάρσοι κι όχι ως πρωταγωνιστές όπως μας πρέπει; Τι λέτε;

(Η φωτό από σούπερ μάρκετ στο Λονδίνο χθες. Μπορεί να δείχνει ότι δεν ήρθε η νταλίκα με τα νερά αλλά λέει περισσότερα απ’ αυτά που απεικονίζει.)

O πρωθυπουργός Μητσοτάκης...

O πρωθυπουργός Μητσοτάκης που:

• υπουργοποίησε το Θανάση Πλεύρη που είχε δηλώσει ότι η φύλαξη των συνόρων (από μετανάστες και πρόσφυγες) δεν μπορεί να υφίσταται αν δεν υπάρχουν νεκροί,
• που υπουργοποίησε τον πολύ Βορίδη του «ελληνικού μετώπου» που γύρναγε με τα τσεκούρια και αρνούνταν το Ολοκαύτωμα,
• που υπουργοποίησε και ανέχεται τον φανφαρόνο Γεωργιάδη που δικαιολόγησε τον Βορίδη ως χουντικό και όχι ναζί και που το δικό του αντισημιτικό, μαύρο, παρελθόν το απόδωσε στις κακές παρέες του με τον πατέρα Πλεύρη,

διάγραψε τον Μπογδάνο από την ΚΟ της ΝΔ γιατί στα ζητήματα αρχών είναι άκαμπτος και αμετακίνητος.

Αυτό δηλαδή που στην επικοινωνία λέγεται: Damage Control ή αλλιώς ως προσπάθεια με μία ενέργεια να εμφανιστείς ως κάποιος διαφορετικός από αυτό που πραγματικά είσαι με στόχο να ισορροπήσεις μεταξύ της δεξιάς και της ακροδεξιάς πλευράς του κόμματός σου και να τις έχεις και τις δύο, έστω και πρόσκαιρα ικανοποιημένες! Έχουμε πολλά να δούμε ακόμα!

Εμείς κι αυτοί

Εμείς με την αγάπη, αυτοί μισούν.
Εμείς μεγάλη αγκαλιά, αυτοί γροθιές και ρόπαλα.
Εμείς με το βιβλίο και τ’ όνειρο, αυτοί σούζα στον αρχηγό.
Εμείς κουβεντιάζουμε, αυτοί γρυλίζουν.
Εμείς μ’ αγώνες λαϊκούς, αυτοί απέναντι.
Εμείς γροθιά σφιχτή, αυτοί μαύρη ψυχή.
Εμείς αντάρτες στο βουνό, αυτοί δωσίλογοι, τσολιάδες συνεργάτες.
Εμείς τραγούδι, αυτοί κουκούλα και στιλέτο.
Εμείς με κυκλικό χορό κι αυτοί παρέλαση στρατιωτική.
Εμείς με τη λευτεριά, αυτοί με σίδερα και αλυσίδες
Κι αν είμαστε που λεν οι βρώμικοι που τους εξυπηρετεί καλά, τα δυό, κατά πως λένε, άκρα.
Ναι εμείς η ζωή, το φως και τ’ όραμα κι αυτοί το σκότος του θανάτου!

Από που προέρχεται είπες;

Καταδικάζω τη βία του Big Bang. Καταδικάζω τις βίαιες κινήσεις των νερών, τη βία των ηφαιστείων και των σεισμικών δονήσεων. Απεχθάνομαι τη βίαια βοή των κατολισθήσεων και τους κεραυνούς που ανάβουν φονικές φωτιές. Καταδικάζω τη βία ζώων κι ανθρώπων που για να τραφούν σκοτώνουν. Καταδικάζω με βδελυγμία τον αποδεκατισμό των μαμούθ. Τη βίαια εξαφάνιση των δεινοσαύρων. Καταδικάζω το βίαιο ερχομό στη ζωή και τους πόνους της γέννας. Τη βία του Δία και του εβραίου ομόλογού του. Του Αλλάχ και του Θορ.

Τη βία στο Μαραθώνα και τις Θερμοπύλες. Καταδικάζω τη βία που γνώρισα στη κόψη του σπαθιού, αυτή που μέτρησε με βία τη γη. Τη λευτεριά προσκυνώ που δεν βγήκε απ τα κόκκαλα οικειοθελώς με παρακλήσεις αλλά πονώντας και ματώνοντας. Τα μπουρλότα που λαμπάδιαζαν τα πλοία του εχθρού; Τα σπαθιά των εξεγερμένων; Τη βία των πολέμων και των συνόρων να την αγνοήσω; Τη βία που επιβάλλει την ύπαρξη στρατοπέδων ψυχών να μην την βλέπω. Τις σφιγμένες γροθιές των καταπιεσμένων και τον συνεχή αγώνα ενάντια στη ναζιστική πανούκλα να τον παρατήσω; Τον κόκκινο στρατό που λευτέρωσε τον κόσμο να τον ξεχάσω; Το ένδοξο ΕΑΜ που με το όπλο επέστρεφε αυτά που με βία αρπάχτηκαν από κατακτητές. Να μην καταργήσω με βία την ατιμώρητη βία των διαχρονικών δωσίλογων που πάντα είναι απέναντι στο λαό. Των συνεργατών και των βουβών, την τύχη που τους πρέπει, φιλάνθρωπα να καθορίσω; Το Πολυτεχνείο να το ξεχάσω. Τους βασανισμούς και τα νησιά να τα διαγράψω από τη μνήμη μου. Τη βία της φτώχειας και της ανεργίας να μην τη βλέπω; Να ανεχτώ τα ναζίδια της Σταυρούπολης να δηλητηριάζουν τις ζωές μας. Να αρνηθώ το δικαίωμα μου να ορίζω την ζωή μου; Να το δεχτώ ως μοίρα αναπόδραστη.

Να καταδικάσω ζητάτε, τη βία αυτών που μονίμως επιτίθενται κι αυτών που μονίμως αμύνονται. Στο βίαιο παιχνίδι που τους κανόνες του καθόρισαν άλλοι, θέλετε να μένω αμέτοχος; Να τα ρίξω όλα στο ίδιο τσουβάλι;. Να εξομοιώσω το μαύρο ματωμένο μέλλον που μου επιφυλάσσεται με ότι πιο ευγενικό και μεγάλο γέννησε η ανθρώπινη σκέψη. Να ξεχάσω τ' όραμα και τη θεία λήθη συνεπώς να προσκυνήσω.

Τη βία του δρεπανιού που βίαια κόβει τα σπαρτά και το σφυρί που κάνει το μέταλλο, εργαλείο δεν θα σας κάνω τη χάρη να την καταδικάσω.

Μου πήρε καιρό να σηκωθώ στα πόδια μου και να μάθω να σκέφτομαι!

Όσο κι αν σας βολεύει, παρ’ όλους τους εκβιασμούς και τις πιέσεις, σαν τα μούτρα σας δεν θα γίνω ποτέ!

Τη «μαμή» που θα καθορίσει το μέλλον μου δεν θα την αποκηρύξω!