Τη βία στο Μαραθώνα και τις Θερμοπύλες. Καταδικάζω τη βία που γνώρισα στη κόψη του σπαθιού, αυτή που μέτρησε με βία τη γη. Τη λευτεριά προσκυνώ που δεν βγήκε απ τα κόκκαλα οικειοθελώς με παρακλήσεις αλλά πονώντας και ματώνοντας. Τα μπουρλότα που λαμπάδιαζαν τα πλοία του εχθρού; Τα σπαθιά των εξεγερμένων; Τη βία των πολέμων και των συνόρων να την αγνοήσω; Τη βία που επιβάλλει την ύπαρξη στρατοπέδων ψυχών να μην την βλέπω. Τις σφιγμένες γροθιές των καταπιεσμένων και τον συνεχή αγώνα ενάντια στη ναζιστική πανούκλα να τον παρατήσω; Τον κόκκινο στρατό που λευτέρωσε τον κόσμο να τον ξεχάσω; Το ένδοξο ΕΑΜ που με το όπλο επέστρεφε αυτά που με βία αρπάχτηκαν από κατακτητές. Να μην καταργήσω με βία την ατιμώρητη βία των διαχρονικών δωσίλογων που πάντα είναι απέναντι στο λαό. Των συνεργατών και των βουβών, την τύχη που τους πρέπει, φιλάνθρωπα να καθορίσω; Το Πολυτεχνείο να το ξεχάσω. Τους βασανισμούς και τα νησιά να τα διαγράψω από τη μνήμη μου. Τη βία της φτώχειας και της ανεργίας να μην τη βλέπω; Να ανεχτώ τα ναζίδια της Σταυρούπολης να δηλητηριάζουν τις ζωές μας. Να αρνηθώ το δικαίωμα μου να ορίζω την ζωή μου; Να το δεχτώ ως μοίρα αναπόδραστη.
Να καταδικάσω ζητάτε, τη βία αυτών που μονίμως επιτίθενται κι αυτών που μονίμως αμύνονται. Στο βίαιο παιχνίδι που τους κανόνες του καθόρισαν άλλοι, θέλετε να μένω αμέτοχος; Να τα ρίξω όλα στο ίδιο τσουβάλι;. Να εξομοιώσω το μαύρο ματωμένο μέλλον που μου επιφυλάσσεται με ότι πιο ευγενικό και μεγάλο γέννησε η ανθρώπινη σκέψη. Να ξεχάσω τ' όραμα και τη θεία λήθη συνεπώς να προσκυνήσω.
Τη βία του δρεπανιού που βίαια κόβει τα σπαρτά και το σφυρί που κάνει το μέταλλο, εργαλείο δεν θα σας κάνω τη χάρη να την καταδικάσω.
Μου πήρε καιρό να σηκωθώ στα πόδια μου και να μάθω να σκέφτομαι!
Όσο κι αν σας βολεύει, παρ’ όλους τους εκβιασμούς και τις πιέσεις, σαν τα μούτρα σας δεν θα γίνω ποτέ!
Τη «μαμή» που θα καθορίσει το μέλλον μου δεν θα την αποκηρύξω!
