Ακατάσχετος ο γείτων

Να δούμε που θα καταλήξει αυτό ή και το τι θα ζήσουμε στο άμεσο μέλλον με δεδομένη την "αταραξία," τον εφησυχασμό και την πλήρη ικανοποίησή μας από τις αντιδράσεις της ΕΕ. Για το ΝΑΤΟ ούτε λόγος. Ας μην πούμε τι έχουμε "εισπράξει" από την άνευ ανταλλαγμάτων παροχή βάσεων και διευκολύνσεων. Ήδη πάντως η συμφωνία για τον αγωγό με κρατούμενο τους εναγκαλισμούς με Αναστασιάδη και Νετανιάχου παράγει προβλήματα τόσο με την Παλαιστίνη όσο και με το Λίβανο. Αναμένοντας τη στάση της Ιταλίας που μοιραία πρέπει να συμφωνήσει καθώς εκεί καταλήγει ο αγωγός αλλά και την αντίδραση της Αιγύπτου που παρά τα πολλά λόγια εξακολουθεί γι αυτήν το Καστελόριζο να παραμένει "αγκάθι", εμείς ας συνεχίσουμε την ενασχόλησή μας με τα πέντε εκατοστά χιονιού που διχοτόμησαν την Ελλάδα ή με το εάν ο Μωυσής κατέβηκε από τα βουνά με τάμπλετ που δεν γράφουν ακόμα όνομα προέδρου Δημοκρατίας.

Από το πρακτορείο Anadolu

Ερντογάν: Η Τουρκία απέτρεψε τα σχέδια στην Ανατολική Μεσόγειο
Η Άγκυρα στηρίζει τη νόμιμη κυβέρνηση της Τρίπολης, εξασφαλίζοντας την εφαρμογή όλων των συμφωνιών, λέει ο Τούρκος πρόεδρος

Οι τελευταίες πράξεις της Τουρκίας ακύρωσαν τις ενέργειες αποκλεισμού της χώρας από την Ανατολική Μεσόγειο, δήλωσε ο Τούρκος πρόεδρος την Τρίτη (σήμερα.)
"Το σχέδιο για την εξαφάνιση της Τουρκίας από τη Μεσόγειο έχει παρακαμφθεί με τα τελευταία βήματα που έχουμε κάνει", δήλωσε ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο μήνυμά του για το νέο έτος. "Με την υποστήριξη της νόμιμης κυβέρνησης της Τρίπολης, η Τουρκία διασφαλίζει την εφαρμογή όλων των κεφαλαίων της συμφωνίας με τη Λιβύη", πρόσθεσε ο κ. Ερντογάν.
Η προεδρία της Τουρκίας υπέβαλε τη Δευτέρα πρόταση προς το γραφείο του Προέδρου του Κοινοβουλίου για την αποστολή στρατευμάτων στη Λιβύη. Το κοινοβούλιο πρόκειται να συζητήσει την πρόταση την Πέμπτη.
Στις 27 Νοεμβρίου, η Άγκυρα και η αναγνωρισμένη από τον ΟΗΕ κυβέρνηση Εθνικής Συναίνεσης (GNA), υπέγραψαν δύο χωριστές συμφωνίες: μία για τη στρατιωτική συνεργασία και η άλλη για τα θαλάσσια σύνορα των χωρών της Ανατολικής Μεσογείου.
Η Λιβύη παρέμεινε έρμαιο των αναταραχών από το 2011, όταν η αιματηρή εξέγερση που υποστηρίχθηκε από το ΝΑΤΟ, οδήγησε στην πτώση και το θάνατο τον επί μακρόν πρόεδρο Μουαμάρ Καντάφι που παρέμενε στην εξουσία για περισσότερο από τέσσερις δεκαετίες.
Έκτοτε, οι πολιτικές διαμάχες στη Λιβύη οδήγησαν σε δύο αντίπαλα κέντρα εξουσίας - το ένα στο Tobruk και το άλλο στην Τρίπολη – αλλά και στη δημιουργία πλήθους πάνοπλων ομάδων πολιτοφυλακής.
"Πιστεύω ότι το 2020 θα είναι ένα έτος κατά το οποίο θα αρχίσουμε να δρέπουμε καρπούς από τους αγώνες, τις θυσίες και τις προσπάθειές μας", δήλωσε ο Ερντογάν.

Επαγγελματική "διαστροφή" ή ψιλοπράματα

Θα μου πεις παραξενιά. Θα μου πεις ότι δεν έχεις τι να κάνεις παραμονή Πρωτοχρονιάς και ασχολείσαι με λεπτομέρειες. Θα μου πεις ότι απαιτείς από τους άλλους πολλά και θα σου απαντήσω: Ίσως. Αλλά το να ακούς από το πρωί από τα δελτία της Ελληνικής Ραδιοφωνίας και συγκεκριμένα από το Πρώτο Πρόγραμμα κάτι που επαναλήφθηκε και στη Ραδιοεφημερίδα στις 14:00 ότι το όνομα του πλοίου στο οποίο εκδηλώθηκε ένοπλη επίθεση ανοιχτά του λιμανιού Λίμπο (Limboh) του Καμερούν είναι Happy Land και όχι Happy Lady σε εξοργίζει. (Ο ρεπόρτερ της ραδιοεφημερίδας, βεβαίως προς τιμήν του, ανέφερε σωστά την στοιχειώδη πληροφορία ότι το όνομα του πλοίου είναι Happy Lady «διαψεύδοντας» live τον εκφωνητή.)Όχι τόσο για την «δημοσιογραφική» ανακρίβεια που από πολλούς θα κριθεί αμελητέα ή άνευ σημασίας (δεν χάθηκε κι ο κόσμος αν η κατάληξη μιας λέξης που αρχίζει από La είναι dy και όχι nd) αλλά για την ανευθυνότητα αυτών που είναι «υπεύθυνοι» για την ενημέρωσή σου. Μετάδωσαν επίσης στα ραδιόφωνα ότι ο δεύτερος τραυματίστηκε (ευτυχώς ελαφρά) από εξοστρακισμένη σφαίρα και μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο. Πες ότι είσαι συγγενής κάποιου από το πλήρωμα και ακούς την είδηση ανακουφισμένος ότι ο δικός σου είναι μπαρκαρισμένος στο Happy Lady και όχι στο «άτυχο» Happy Land ενώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Πες ότι ο υποπλοίαρχος είναι πατέρας, σύζυγος, αδελφός ή φίλος σου και μαθαίνεις από το ραδιόφωνο ότι ο δικός σου είναι στο νοσοκομείο τραυματισμένος από σφαίρα πως αντιδράς. Ή ότι ο δικός σου είναι ανάμεσα στους οχτώ που κρατούνται ως όμηροι από τους απαγωγείς. Υπάρχει στη δημοσιογραφία κάτι που λέγεται δεοντολογία που δεν περιορίζεται σε θεωρητικές γνώσεις που ενδεχομένως διδάχτηκες ή δεν διδάχτηκες. Υπάρχει και κάτι άλλο που λέγεται αυτονόητη ευαισθησία που αυτή σίγουρα δεν διδάσκεται αλλά αποτελεί απαραίτητη «δημοσιογραφική» προϋπόθεση που πρέπει να σε συνοδεύει πάντοτε εμμονικά όταν μεταδίδεις ειδήσεις που αφορούν ανθρώπους. Υπάρχει επίσης και κάτι άλλο, περισσότερο «αυτόματο» και «μηχανικό» που λέγεται διασταύρωση. Δεν σου λέω να πάρεις το Υπουργείο τηλέφωνο ή τις αρχές στο Καμερούν. Άκου και διάβαζε τους γύρω σου. Περιπλανήσου και στο διαδίκτυο που βρίθει πληροφοριών. Κάνε αξιολόγηση έστω και με την καταδικαστέα και αντιεπαγγελματική μέθοδο της πλειοψηφικής επιλογής των πληροφοριών από πηγές που μεταδίδουν την ίδια είδηση και μην περιορίζεις αυτές τις διαδικασίες μόνο όποτε κάνεις copy paste. Δεν κρεμάω στα μανταλάκια δημοσιογράφους αλλά αν δεν διδαχτούμε από τα λάθη μας δεν γινόμαστε καλύτεροι.     

Η πιο επιτυχημένη θεατρική παράσταση παγκοσμίως

Επειδή η αυλαία της πιο επιτυχημένης θεατρικής παράστασης παγκοσμίως, άνοιξε για φέτος κι η «θεία» γέννηση (λες και δεν είναι όλες οι γεννήσεις θείες) έχει δώδεκα μήνες μπροστά της, μέχρι να ξανανέβει -επίκαιρη πάλι και πανηγυρική τάχατες, στις σκηνές των ζωών μας, σε καλό θα μας βγει να μην κάνουμε απλώς ένα απολογισμό. Να μην κάνουμε ως συνηθίζεται τις μέρες τούτες ένα wrap-up που λέμε, δημοσιογραφικά μιλώντας ,αλλά –να το πω έτσι- να ξανασκεφτούμε το όλο θέμα απ’ την αρχή. Διότι άλλο πράμα είναι να σου αρκεί η ρητορική ρήση «στραβός είναι ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε» κι άλλο να κάνεις κάτι γι αυτό. Τόσο καιρό με βασανίζει μια εικόνα. Μια σειρά εικόνων, σαν σε φιλμ, για νάμαι ακριβέστερος. Είναι λέει, ένας άνθρωπος που βαδίζει σ΄ ένα δρόμο δύσβατο, με μεγάλα εμπόδια -που όμως  δεν τον πτοούν, φαινομενικά τουλάχιστον - ανάμεσα σε φωτιές και πέτρες που πέφτουν από κάθε κατεύθυνση. Λάβες κυλούν πηχτές κάτω από τα πόδια του ενώ μια πύρινη βροχή κατακαίει την πλάτη του. Την ομίχλη που του θολώνει την όραση, την κόβεις με το μαχαίρι που λένε. Ο καυτός αέρας κάνει το δέρμα του προσώπου του σαν σε μπιφτέκι στον ατμό, ενώ τα πάνω άκρα του -που λογικά θα του χρησίμευαν για προστασία- είναι υψωμένα στον μπλαβί ουρανό που φωτίζεται αραιά και που, από κάτι κεραυνούς που πέφτουν παραπέρα. Τα χείλη του, σκασμένα κουνιούνται ως να μιλούν.  Μέσα του ψιθυρίζει μια αυτοσχέδια προσευχή που είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του καθώς επαναλαμβανόμενο θέμα της είναι αυτός κι ο εαυτός του. Το μόνο που αν μπορούσες να ακούσεις είναι ένα «θεέ μου.» Απευθύνεται σ’ ένα φανταστικό κυριούλη –τρυφερό παππούλη δεν θα τον έλεγες- αλλά έχει άσπρα μαλλιά και γένια και φοράει άσπρη καλοσιδερωμένη κελεμπία. Κάθεται πάνω σ΄ ένα σύννεφο και τα πόδια του κρέμονται στο αέρα. Τα κουνάει κάθε λίγο και λιγάκι και διασκεδάζει με τις δίνες που δημιουργούν, που καταλήγουν σε πύρινους στροβίλους στην επιφάνεια της καιόμενης γης. Δεν τον νοιάζουν οι συνέπειες, του αρκεί ότι μ’ αυτό τον τρόπο επιβεβαιώνει την παντοδυναμία του. Για την αγαθότητά του ούτε λόγος. Το ανθρωπάκι συνεχίζει απτόητο σαν νάναι γραφτό του να βαδίζει, με τη βεβαιότητα ότι ο ασπρομάλλης κύριος τον ακούει, μες στο γενικότερο χαμό που συντελείται γύρω του. Να καταλαβαίνει τουλάχιστον ο κυριούλης με τη σιδερωμένη κελεμπία και τα άσπρα γένια ότι παραδέχεται τις ενοχές που από αγέννητο ακόμα του έχει προσάψει.  Προχωράει με ζιγκ ζαγκ μαεστρία προσπαθώντας να μη σκοντάψει, όσο αυτό είναι δυνατό, στα εμπόδια. Αν τον ρώταγες θα σου ΄λεγε ότι αυτά τα εμπόδια, υπάρχει λόγος που κάποιος του να βάζει. Είναι σαφές ποιόν και τι εννοεί. Άστο αυτό όμως!  Ο κυριούλης που δεν θα τον έλεγες και παππούλη, δεν σου δίνει, τώρα που τον φέρνω στο νου μου, την αίσθηση ότι σε θέλει με το μέρος του. Σε τεστάρει με διαβολική καλοσύνη (να λέμε και καμιά μαλακία που και που, δεν είμαστε οι πρώτοι εξάλλου) με τον τρόπο του. Έχει μία αυστηρότητα, ένα τουπέ! Κρατάει μούτρα. Είναι, πώς να το πω, απόμακρος και αυστηρός. Σαν να σου λέει «Άκου ανθρωπάκι, πρέπει να ξέρεις τα όρια σου!» Το ΄χει σκεφτεί άλλωστε τόσα χρόνια, αν δώσει έστω και λίγο θάρρος μετά θα αρχίσει η κριτική, που ποιός το αποκλείει- μπορεί να θιγεί και το βεβαρημένο παρελθόν του. Γι αυτό κρατά τις αποστάσεις! Το ανθρωπάκι που τώρα σκόνταψε σε μία πυρωμένη κοτρώνα που έπεσε ακριβώς μπροστά στα πόδια με τα καμένα παπούτσια από όπου προβάλλουν πια τα τηγανητά του δάχτυλα, χωρίς να σκεφτεί καθόλου, αναφωνεί με φωνή που ακούγεται πια καθαρά: «Θεέ μου ευχαριστώ για το σημάδι!» Ο κυριούλης με τα άσπρα γένια και τα κινούμενα, πέρα δώθε, πόδια, σκάει -έτσι τουλάχιστον νομίζω, ένα κρυφό χαμόγελο. Δαγκώνοντας την άκρη της θείας γλώσσας του λέει: «Ούπς μου ξέφυγε. Μην τον σκοτώσω κιόλας. Νεκρός δεν θα μου προσφέρει τη χαρά να τον βλέπω έτσι. Μες τη μιζέρια και τον πόνο που του προκαλώ να προχωρά μέσ’ στο χαμό, προς το έτσι κι αλλιώς προδιαγεγραμμένο τέλος που του επιφυλάσσω!» Και το ανθρωπάκι γονατίζει μπροστά στην κοτρώνα, με γόνατα που τσιτσιρίζουν στο αναβράζον χώμα. «Το γνώριζα θεέ μου ότι υπάρχεις. Υπάρχεις, με αγαπάς και νοιάζεσαι για μένα. Σ’ ευχαριστώ από το βάθος της ψυχής μου.» Ναι το ανθρωπάκι μπορεί να μιλά εκ μέρους της ψυχής του! Τι κι αν τόσα χρόνια, αυτοί οι άθεοι οι επιστήμονες, δεν κατόρθωσαν να του εξηγήσουν τι είναι η ψυχή, αυτός σε πείσμα τους, «Πιστεύω» λέει. (ναι θα βάλω κεφαλαίο παρά το κόμμα που προηγείται). Η ψυχή που κανένας γνωστός του (ναι πριν απ’ αυτό έκανε ομολογουμένως παρέα με άθεους για να μην πω και κομμουνιστές) δεν γνωρίζει τι είναι. Η ψυχή λοιπόν δεν καταλαβαίνει χριστό. Δεν ζουπιέται, δεν ματώνει, δεν καίγεται. Μπορεί ενίοτε να μαυρίζει λιγάκι, με αυτά που γίνονται εδώ κάτω αλλά ξανά προς την δόξα σου τραβάει. Γονατιστός ανακινώντας λιγάκι τα γόνατα -μην τα κάψουμε κι αυτά, με τα δάκρυα να πήζουν με την έξοδο τους από τους δακρυγόνους ως μαστίχα Χίου, σκέφτεται (ποιητική αδεία πάντοτε): «θεέ μου χθες, χριστούγεννα ήτανε στην εκκλησία, μες σε καπνούς και σε φωτιές (ας με συγχωρήσει ο μπάρμπα Κώστας) ένας χοντρός με κεντητά ρούχα και ένα μεγάλο χρυσό καπέλο με πέτρες που γυαλίζανε, είπε ότι έστειλες το γιό σου, με απόσπαση, να μας σώσει. Είπε ο χοντρός με το χρυσό καπέλο, το βωδινό σβέρκο και τις λαδωμένες μπούκλες λοιπόν (ε! Είμαι αδιόρθωτος τελικά!) ότι θυσίασες το γιό σου για μας, για τη σωτηρία μας! Κι εμείς δεν το εκτιμήσαμε! Τον σταυρώσαμε.» Κοντοστάθηκε για μια στιγμή. Ένοιωσε μία κάποια δροσιά. «Μα τι συνέβη;» ρώτησε το σχεδόν ογκρατέν του είναι. Στο μυαλό του φύτρωσε κάτι. Αμφιβολία νομίζει ότι το λένε! Μα είναι δυνατό. Μες στον κακό χαμό με φωτιές τριγύρω αυτός να νοιώθει μια ευχάριστη ψύχρα όπως όταν ανοίγεις το ψυγείο Αύγουστο μήνα; Συνέβη κάτι πρωτόγνωρο. Και για να μην ξεφύγω από το τι συμβαίνει γύρω μ’ αυτή τη σκέψη, -πυροδοτήθηκε, αυτή η ανθρώπινη λειτουργία (σόρρυ εσύ μας είπανε την έδωσες κι αυτή) κινούμενες διαδοχικά εικόνες –σαν σε φιλμ κι αυτού, πέρασαν μπροστά στα καιόμενα μάτια του. Είδε πολέμους, θυσίες, σκοτωμένους και βομβαρδισμένες πόλεις. Είδε ζαρωμένα στήθη με γαντζωμένα βρέφη, πρόσφυγες, νοσοκομεία παίδων, δυστυχήματα, αρρώστιες, φυλακές και αδικία. Είδε βιασμένες γυναίκες και ορφανά να περιφέρονται ξυπόλητα. Είδε φτωχούς, πολλούς φτωχούς, άνεργους, πεινασμένους, μόνους κι εκ γενετής καταδικασμένους. Είδε δύσμορφα γεννήματα, τυφλούς και άλαλους, είδε καρκίνο, πολύ καρκίνο, αδηφάγους όγκους και καρδιοπάθειες. Πίσω, στο φόντο, είδε πλούσιους μες στη χλιδή, ελεήμονες που επιβεβαιώνουν το στάτους τους δίνοντας ψίχουλα σε αποστεωμένους ζητιάνους και ζωές μες στην ανέχεια. Είδε φουγάρα να ξερνούν θάνατο, θάλασσες να στερεύουν από ζωή κι αέρα μαύρο από καπνούς. Είδε ανίερους να βλογάνε όπλα και κυβερνήτες που ξεπατικώνουν θεϊκές μεθόδους, να κυβερνούν ανάλγητα υπηκόους, μιμούμενοι την παντοδυναμία του. Είδε δοτούς, δωσίλογους που εξ ονόματος δήθεν δημοκρατίας και πάντα στο όνομα του, καταδίκαζαν τους άλλους ως όπως τους συμφέρει! Κι εκεί που στ’ ανθρωπάκι όλα φάνταζαν πια καθαρά, μες στον κακό χαμό, μες τις φωτιές, τους κεραυνούς και το αναβράζον χώμα, να μια τεράστια πυρωμένη κοτρώνα εξ ουρανού! Αυτή τη φορά ο καλός ο κυριούλης με τα άσπρα γένια και την απαστράπτουσα κελεμπία δεν αστόχησε! Το ανθρωπάκι δεν μπορούσε ούτε καν να συνεχίσει τις σκέψεις του. Το μόνο που πρόλαβε να ακούσει ήταν η φωνή του κυριούλη με την σιδερωμένη κελεμπία, τα άσπρα γένια και τα πόδια που κουνιόνταν πέρα δώθε στον πυρωμένο αέρα, να φωνάζει με μανία: «Σε βαρέθηκα! Άρχισες να σκέφτεσαι. Τώρα μου είσαι αχρείαστος.»

Καλά Χριστούγεννα. Του χρόνου έχουμε πρεμιέρα πάλι. Να μην λείψει κανείς!

(Την εικόνα τη δανείστηκα από ένα εμπνευσμένο διαδικτυακό εξ αγχιστείας φίλο που ούτε το όνομά του ξέρω καθώς την είχε δανειστεί κάποιος άλλος πριν από μένα. Το μόνο που γνωρίζω για τον δημιουργό της εικόνας είναι ότι είναι Τούρκος. Ναι υπάρχουν κι αυτοί. Δεν είναι όλοι οχτροί)                  

Όταν οι αστοί αρχίζουν και καταλαβαίνουν κάτι (έστω και επιφανειακά)

Αν επρόκειτο να κρατήσουμε κάποιες φράσεις από αυτές που φώναξε ο κ. Ινδαρές, γονυπετής και δεμένος στην ταράτσα του σπιτιού του θα πρότεινα να ήταν οι εξής: «Η φυσική κατάσταση είναι να είμαστε ελεύθεροι και να μην υπακούμε σε κανένα μίσος, κανενός αναρχικού. Σαν αναρχικοί συμπεριφέρεστε. Που καίνε τα μαγαζιά έτσι από καπρίτσιο. Από ιδεοληψία. Αυτό που κάνετε είναι χειρότερο. Γιατί μας έχετε δεμένους; Δεν σας αντιστέκεται κανείς.» Φύση, ελευθερία, υπακοή, μίσος, αναρχία, ιδεοληψία και αντίσταση. Δεν ζούμε στη φύση αλλά σε τεχνητά «παρά φύσιν» περιβάλλοντα που συνθήκες, οικονομικοί και κοινωνικοί περιορισμοί καθορίζουν την υποτιθέμενη ένταξή μας εκεί, μηδενίζοντας έτσι, όποια έννοια επιλογής και συνεπώς ελευθερίας. Χρειάζονταν αλήθεια η εισβολή των καταστολέων της ελευθερίας για να το συνειδητοποιήσει αυτό ο αστός του Κουκακίου; Ναι χρειάστηκε να του συμβεί αυτό! Να μπουν στο σπίτι του, να κινδυνέψει η ακεραιότητά του, να τραυματιστεί, να απειληθεί η σύζυγος και τα παιδιά του και όλα αυτά που κτητικά περιγράφει χωρίς να αποδέχεται ότι είναι ακριβώς αυτά που περιχαρακώνουν τις ανελεύθερες ζωές μας. Αυτό το πλέγμα των αξιών που θεωρούν οι αστοί ότι θίγεται, από την «άγαρμπη φιλελευθερία» των κυβερνητών, είναι το ίδιο με αυτό που κατ εντολή των κυβερνώντων, προστατεύουν οι επίδοξοι αλλά αστεία αδέξιοι μπάτσοι. Και αντιδρά που θα συρθεί σε κρατητήρια κατηγορούμενος για απείθεια και άλλες προκατασκευασμένες κατηγορίες χωρίς καν να του περνά από το μυαλό ότι αυτή η αγανάκτηση όπως και τα άλλα ανθρώπινα συναισθήματα, είναι προϊόντα κοινωνικών διεργασιών. Πόση διαφορά μπορεί να έχει αυτή η αγανάκτηση από την αγανάκτηση του άνεργου, του άστεγου, του μόνου, του πένητα, του κοινωνικά απόβλητου ή του καταπιεσμένου εργαζόμενου; Και να μισούμε όπως και βέβαια να αγαπάμε, ας θυμηθεί κάποιος, είναι θεμιτό ως απαραίτητο. Χωρίς αγάπη και χωρίς μίσος δεν ξέρουμε με ποιόν θα πάμε και ποιόν θα αφήσουμε. Δεν μπορείς να αγαπάς αυτούς που σου δίδαξαν το μίσος! Έστω κι αν η χρήση της απεχθούς λέξης μίσος γίνεται στο κείμενο αυτό συμβατικά, δεν μπορείς να αγαπάς αυτούς που στο πρόσωπό σου και στην τάξη σου, βλέπουν τον εχθρό τους, αυτόν που τους ξεβολεύει και τους θυμίζει ότι το οικοδόμημα τους έχει από υπόγεια μέχρι ταράτσες. Η έννοια της υπακοής, αυτή που μας μάθανε από τα μικράτα μας, είναι πλέον σύμφυτη με τη λεγόμενη φύση μας. Είναι απαραίτητο αλήθεια να υπακούμε για να μπορέσουμε να ζούμε; Αναρωτήθηκε ποτέ ο αστός ότι η μεγαλύτερη φυλακή του, είναι η βολική υπακοή που του μάθανε να ζει; Ή δεν το επέτρεψε αυτό ο αστισμός του συμπαθούς σκηνοθέτη που εκφράζεται προφανώς από αυτό που ξεστόμισε: «Σαν αναρχικοί συμπεριφέρεστε;» Δηλαδή πως συμπεριφέρονται οι αναρχικοί; Ναι, έχει δικαίωμα ένας σχολιαστής που δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον αναρχισμό ή μάλλον έχει ένα σωρό ιδεολογικά επιχειρήματα εναντίον του, να αναρωτηθεί: Είναι όλοι οι αναρχικοί μπαχαλάκηδες; Ποτέ δεν αντιλήφθηκα τον όρο μπαχαλάκης και το πότε ο διαδηλωτής διατηρεί την ιδιότητα του διαδηλωτή ή του προσάπτουν και τον όρο του μπαχαλάκη για να τον χαρακτηρίσουν, με στόχο να του μηδενίσουν τα ενδεχομένως δίκαια αιτήματά του ή την δικαιολογημένη πιθανώς αγανάκτησή του. Δεν ξέρουν οι αστοί ότι το σύστημα στο οποίο υποκλίνονται πρέπει να έχει απέναντι του δράκο για να σταθεί στα πόδια του; Δεν πάει το μυαλό τους ότι η κρατική μονοπωλιακή βία είναι το εργαλείο για να το εμπεδώσουν αυτό; Για να μην πάμε σε αυτή την κακομοίρα την ιδεοληψία. Αν είχε τη δυνατότητα ως λέξη, να επαναστατήσει, σίγουρα θα τίναζε στον αέρα το υπόλοιπο αλφάβητο, της γραμματικής και του συντακτικού συμπεριλαμβανομένων. Τι αλήθεια σημαίνει ιδεοληψία; Ενώ πραγματικά σημαίνει την εμμονή σε δογματικά ιδεολογήματα, ως ιδεοληπτικό, έχουνε χρεώσει και τον εμφορούμενο από τις ιδέες του. Και ως βολική καραμέλα στα στόματα όλων, αναμασιέται και δυσφημεί τον ιδεολόγο που πεισμένος, συνήθως με επιστημονικό τρόπο, για την πιστότητα, την πληρότητα και την ορθότητα των ιδεών του, τις καταθέτει στη βάσανο της κριτικής των άλλων με σκοπό να πείσει. Η τελευταία όμως πρόταση των φράσεων που χρησιμοποίησε ο κ. Ινδαρές ήταν η εμφατική «Δεν σας αντιστέκεται κανείς.» Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά του αστού από τον προλετάριο! Ο αστός χρησιμοποιεί την υπακοή στο σύστημα για να ξεφύγει από τη δυσκολία ενώ ο προλετάριος αρνείται να υπακούσει, μη αποδεχόμενος τη θέση που το αστικό σύστημα, τον έχει κατατάξει. Το γκλομπ φαίνεται, η βαρβαρότητα και η απαξία της ανθρώπινης ζωής και της ανθρωπιάς φαίνεται ας αρχίσουμε λοιπόν να ερεθιζόμαστε και απ' αυτά που δεν φαίνονται και είναι σε πρώτη χρήση επικίνδυνα όσο ποτέ!

Η γαλάζια του πατρίδα

Τόχω καμό (καημό) να ακούσω ή να δω γραμμένη μια θετική είδηση για το μικρό νησί, την πατρίδα της καρδιάς, εκεί στην εσχατιά του Αιγαίου. Πότε απασχολεί την επικαιρότητα για την ανυδρία του, πότε για καταστροφικές πλημμύρες, πότε γιατί προσάραξε το «Πρέβελης», πότε γιατί ο καπετάνιος -λόγω του καιρού, δεν κατάφερε να το «βάλει μέσα» και τώρα γιατί ο εξ ανατολών, επιθυμεί με το τσαμπουκά του ισχυρού, να του στερήσει τη θάλασσά του, προς το παρόν τουλάχιστον, μόνο εξ ανατολών. Χρόνια τώρα παρατημένοι από θεούς και δαίμονες οι κάτοικοι παλεύουν για την επιβίωση είτε στη θάλασσα -οι πιο πολλοί, είτε στα ζώα, είτε στην ξενιτειά. Χρόνια τώρα ξεχασμένοι από το επίσημο ελληνικό κράτος, παραγκωνισμένοι από τις εξουσίες, πάλευαν για αναγνώριση από τη συλλογική ιστορία για τη συμμετοχή τους με ηρωικά ολοκαυτώματα στους αγώνες της πατρίδας μας. Τραυματισμένη από την Ιταλοκρατία των Δωδεκανήσων, ερημωμένη από την μετανάστευση κυρίως προς την Αίγυπτο την περίοδο της διάνοιξης της διώρυγας του Σουέζ, ανεμίζει περήφανα μέσ’ στο πέλαγο, διαβεβαιώνοντας ότι ακόμα και χωρίς λιμάνι στο παρελθόν (που το ‘παιρνε ο αέρας) ή χωρίς αεροδρόμιο που μας ενώνει πλέον με την Κάρπαθο, μπόρεσε αυτός ο βράχος να μένει εκεί με τους λιγοστούς γέρους πια κατοίκους του, με τα λιγοστά μέσα και τις πρωτόγονες υποδομές, επιβεβαιώνοντας ότι «η γης δεν έχει κρικέλια» να την πάρεις και να φύγεις που γράφει, με άλλο νόημα βέβαια, ο Σεφέρης για την αδελφική Κύπρο. Αιγύπτιοι κατάκαψαν τον τόπο που κάποτε άκμαζε με ταρσανάδες, μεγάλο στόλο και μεγάλη ζωική παραγωγή αλλά ο δεσμός των ανθρώπων με το βράχο τους στη μέση του πελάγου είναι άρρηκτος και αδιατάραχτος. Ξανασηκώθηκαν, ξαναδιάβασαν την Ιλιάδα, όπου τους αναφέρει ο παππούς ο Όμηρος, για τι άλλο, για τα βαπόρια τους, ξαναθυμήθηκαν τα χρόνια της πειρατείας όταν οι καπεταναίοι μοίραζαν το κούρσο σε όλους τους κατοίκους, με πρώτες τις χήρες και τα ορφανά, «εφαρμόζοντας» ένα πρωτόγονο σοσιαλισμό, θυμήθηκαν τα επαναστατικά χρόνια του ’21 και τη συμβολή τους στον ξεσηκωμό και αναπόλησαν τα πικρά χρόνια της μετανάστευσης και του ξεσπιτωμού που γέννησε τη μαντινάδα «Ανάθεμα σε, Ντε Λεσέψ που σπίτωσες την έρημο κι ερήμωσες την Κάσο». Κι ήρθαν στο σήμερα με την Αίγυπτο να έχει αντικατασταθεί πια με την Αμερική και την Αυστραλία με το άνοστο ψωμί τους. Με τη αρχαϊκή λύρα και τους αργούς μακρόσυρτους ρυθμούς, που θυμίζουν κύματα που σκάνε στο βράχο, οι κάτοικοι της Κάσου έχουν περάσει, τόσα μα τόσα πολλά για να σκιάζονται με την πιθανότητα να βλέπουν την τούρκικη αρμάδα στον ορίζοντα από τον Άγιο Μάμα. Ναι! Σκεφτείτε το λίγο! Μην υποτιμάτε τα αισθήματα των κατοίκων των παραμεθόριων περιοχών που αισθάνονται την ανάσα του συνεπαρμένου με τις μεγάλες ιδέες για μεγάλες γαλάζιες πατρίδες, γείτονα. Μπορεί ο εξ ανατολών να διεκδικεί τώρα, το μόνιμα ταραγμένο πέλαγο ανατολικά, διάβαση από αρχαιοτάτων ετών Μυκηναίων, Μινωϊτών και Φοινίκων καπεταναίων αλλά ο βράχος αυτός παρακολουθεί τα τεκταινόμενα μειδιώντας. Το νησί, όλα τα Δωδεκάνησα, η Κρήτη και το Καστελόριζο, στέκουν εκεί περήφανα με τους κατοίκους τους να γνωρίζουν ότι κι η θάλασσα δεν έχει κρικέλια, πόσω μάλλον διεκδικητές με ανίερες απαιτήσεις. Κι αν το ιμπεριαλιστικό παιχνίδι κι αυτή τη φορά, στο όνομα του κέρδους και της εκμετάλλευσης, τυφλώνει τον ορμέμφυτο, στρατοκράτη γείτονα και την αστική τάξη της χώρας του, οι κάτοικοι των νησιών, εκεί νότια κι ανατολικά, γνωρίζουν πολύ καλά πώς να μένουν χαμογελαστοί με το θράσος αλλά και τη θεόρατη λεβεντιά του μικρού, απέναντι στον εκβιαστή, πανίσχυρο ξυλοπόδαρο που κορδώνεται αυτάρεσκα από τον ποντιοπιλατισμό των δήθεν συμμάχων αλλά και την διαχρονική αδράνεια των κυβερνώντων.

Τα στερνά τιμούν τα πρώτα

Επειδή τα στερνά τιμούν τα πρώτα, χωρίς απαραιτήτως να απαξιώνουν την προσωπική αγωνιστική πορεία και τις συνέπειες που υπέστησαν κάποιοι στα μαύρα χρόνια, είναι ανάγκη, συζητώντας για το Σύριζα, τα στελέχη και τους οπαδούς του να ειπωθεί ότι η κριτική δεν γίνεται πίσω από «δογματικά» κι «ορθόδοξα» ταμπούρια όπως αυτάρεσκα αναμασιέται. Το Σύριζα βάδισε συνειδητά και υπεράσπισε σθεναρά και απροκάλυπτα, με λόγια και με πράξεις, τον αδιέξοδο δρόμο της διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος. Απ’ αυτή την αφετηρία κατάντησε στα, επιεικώς κρινόμενα, ρεζιλίκια της πρωθυπουργικής φράσης μπροστά στον Τραμπ: «Διαπίστωσα από την συνάντηση που είχα με τον Πρόεδρο ότι η προσέγγισή του στα πράγματα και ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει την πολιτική, ορισμένες φορές μπορεί να μοιάζει διαβολικός, αλλά γίνεται για καλό...» Δεν ήταν μία δήλωση αυτή που μοιραίως φέρνει στο νου δηλώσεις που ζητούσαν κάποιοι άλλοι κάποτε; Κι αν ήταν δήλωση μιάς δήθεν ή αληθινής αμοιβαίας συμπάθειας ή έστω αν ειπώθηκε υποκριτικά, τι πρόσφερε; Μια δήλωση υποταγής ήταν που ούτε την ανάγκη αναμόρφωσης ή δικαιολόγησης της, έστω κι εκ των υστέρων, δεν αισθάνθηκε ο κ. Τσίπρας. Οδηγήσατε στην επιστροφή της δεξιάς στην εξουσία δίνοντας της «ενισχυμένα» επιχειρήματα στον πόλεμο κατά του λαϊκού κινήματος. Και τώρα, μετά την πορεία του Πολυτεχνείου, στην οποία, διότι άλλο κυβέρνηση κι άλλο αντιπολίτευση, συμμετείχε μερικώς -λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων- ο ηγέτης, πρώην πρωθυπουργός, αναλώνεστε σε πόλεμο ανακοινώσεων περί τένις και πρωθυπουργικού σούσι στο Λονδίνο και αντιπολιτευόμενων τσαγιών στα ξενοδοχεία του Συντάγματος. Τι το «αριστερό» σε τέτοιες κοκορομαχίες; Η πορεία για το Πολυτεχνείο δεν είναι αφετική αμαρτιών αλλά και να ήταν, αυτή την κατάντια, όσο κι αν είναι για σας ζητούμενο, δεν μπορεί να την ξεπλύνει. Εξάλλου κι εσείς δεν είστε σε θέση να «επιβάλλετε» μια ακόμα μετεξέλιξή σας.

Το ΨΩΜΙ ζητούμενο, η ΠΑΙΔΕΙΑ απαξιωμένη, η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σε αμφισβήτηση όπως και τότε. Τόσα χρόνια μετά θα ξαναφωνάξουμε το σύνθημα μ' όλη μας τη δύναμη. Θα αντικαταστήσουμε το άρθρο στο ΕΞΩ ΑΙ ΗΠΑ, το μόνο που άλλαξε και με το ίδιο πείσμα, την ίδια αγωνιστικότητα, την ίδια προσμονή θα ξαναφωνάξουμε, έμπειροι πιά, ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ. Θα υψώσουμε σφιχτή τη γροθιά μας στη μνήμη εκείνων που προηγήθηκαν και στην αναμονή αυτών που θα ακολουθήσουν. Για το χθες μας, για το σήμερα, για το μέλλον. Η ελπίδα κι η σιγουριά μας δεν βουρκώνουν ούτε βήχουν από δακρυγόνα, δεν περιορίζονται απ' τα όργανα της τάξης τους, δεν προσκυνάνε ως κυρπαντελήδες, δεν φοβούνται τα πρέπει τους και δεν προσκυνάνε ως βολεμένοι μικροαστοί ή κουρασμένοι ασπρομάλληδες. Το Πολυτεχνείο και οι αγώνες του λαού μας, δεν βρίσκονται πίσω από πύλες, πεσμένα κεφάλια, προτομές ηρώων και δικανικούς προσκυνημένων. Το Πολυτεχνείο δεν είναι γιορτή. Είναι Κάλεσμα. Δεν βρίσκεται σε μνημόσυνα και στεφάνια με χρυσά ονόματα στις κορδέλλες. Ρέει ζωογόνο ως ολοκόκκινο αίμα που βράζει στις φλέβες και τους δρόμους μας. Αλίμονο αν σταματήσει!

Νομικές "ευαισθησίες"

Ως μη νομικός, οι γνώσεις μου περιορίζονται σε αυτό που λέμε γενικές, επιφανειακές γνώσεις απλώς αναρωτιέμαι ισχύουν αυτά τα άρθρα του ποινικού κώδικα ή όχι; Υπάρχουν εισαγγελείς σ' αυτή τη χώρα ή εξαντλούνται "μαζεύοντας" μπουκάλια, κράνη και κινητά;

Προσβολή θρησκευτικών αισθηµάτων µε λόγια ή πράξεις.

141. Όποιος ξεστοµίζει λέξη ή δηµιουργεί ήχο ώστε να ακούγεται σε οποιοδήποτε πρόσωπο ή προβαίνει σε χειρονοµία ενώπιόν του ή τοποθετεί οποιοδήποτε αντικείµενο ενώπιόν του, µε την εσκεµµένη πρόθεση να θίξει τα θρησκευτικά αισθήµατα τέτοιου προσώπου, είναι ένοχος πληµµελήµατος και υπόκειται σε φυλάκιση ενός χρόνου.

∆ηµοσιεύµατα που υβρίζουν θρησκεία.

142.—(1) Όποιος δηµοσιεύει βιβλίο, φυλλάδιο, άρθρο ή επιστολή σε εφηµερίδα ή περιοδικό, το οποίο εκλαµβάνεται από τάξη προσώπων ως δηµόσια ύβριση της θρησκείας τους, µε σκοπό να εξευτελίσει αυτή τη θρησκεία ή να σκανδαλίσει ή να εξυβρίσει αυτούς που πρεσβεύουν αυτή τη θρησκεία, είναι ένοχος πληµµελήµατος.

Η απόκρυψη της αλήθειας και η αποκαλυπτική δεινότης του "δημοσιογράφου"

Λέει ο κ. Μητσοτάκης στο ΣΚΑΙ τώρα (πρωί Κυριακής) ότι όσοι δικαιούνται άσυλο θα τους δίδεται ενώ όσοι δεν δικαιούνται θα επαναπροωθούνται.
Πολύ ωραία! Λέει επίσης ότι το λιμενικό προμηθεύεται θερμικές κάμερες και θα γνωρίζει πότε και από πού από την Τουρκία προέρχονται. Να υποθέσουμε με στόχο να αποτρέπονται οι ροές. Η λογική ερώτηση που θα ακολουθούσε αν απέναντι στον πρωθυπουργό καθόταν δημοσιογράφος που σέβεται τον εαυτό του και αποζητεί και το δικό μας σεβασμό θα έπρεπε να ήταν:
Πως και που θα γίνεται η «διαλογή» αυτών που δικαιούνται άσυλο; Στη βάρκα και απ’ το λιμενικό τη στιγμή της αποτροπής εισόδου στα ελληνικά ύδατα;
Δεν χρειάζονται ερωτηματικό οι φράσεις:
1.- Ο πρωθυπουργός παραπλανά σχετικά με την πολιτική που ακολουθεί στο προσφυγικό και
2.- Απέναντι του έχει μία μαριονέτα.
Καμία επίσης ερώτηση δεν γίνεται για τις "αντιδράσεις" στην ενδοχώρα και τα νησιά σχετικά με τη "φιλοξενία" προσφύγων.
Δεν είναι ερώτημα που έπρεπε να τεθεί;
Εν τω μεταξύ στην ερώτηση του κ. Αυτιά για το αν είναι η ώρα να έχουμε γυναίκα πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός απαντά: Αυτά είπαμε θα τα συζητήσουμε άλλη φορά.
Υπάρχει προκαθορισμένη, συμφωνημένη ατζέντα δηλαδή! Και περιμένεις εσύ να ενημερωθείς;
Θέλει ο «δημοσιογράφος» να χαρεί και ο πρωθυπουργός δεν τον αφήνει!

Τι έθνος θέλουμε λοιπόν;

Επειδή πολύς λόγος γίνεται για τον αριθμό των προσφύγων και των μεταναστών που μπορεί να «αντέξει» η Ελλάδα ώστε να μην τρωθεί η εθνική μας ομοιογένεια (!) και συνεπώς ταυτότητα, είναι απαραίτητο να αρχίσουμε να ξεκαθαρίζουμε τι είδους έθνος και τι πατρίδα θέλουμε.Και επειδή θα συμφωνήσουμε ότι οι έννοιες τόσο του έθνους όσο και της πατρίδας, δεν είναι αμετάβλητες ως οι εσώγλυφες εντολές του Μωυσή (αυτές κι αν αμφισβητούνται) αλλά διαμορφώνονται ή και καταργούνται, επαναπροσδιοριζόμενες, στο διάβα της ιστορίας, καλό θα είναι, για να ‘μαστε όλοι τίμιοι, σε σχέση με τις σπασμωδικές έως γελοίες ή τις ψύχραιμες έως απαθείς αντιδράσεις μας, απέναντι στο φαινόμενο της μαζικής ροής των προσφύγων να συζητήσουμε κάποια πράγματα που έτσι κι αλλιώς είναι επίκαιρα λόγω της -σε δύο χρόνια- διακοσιοστής επετείου ύπαρξης του ελληνικού κράτους.
Τι έθνος θέλουμε λοιπόν;
Θέλουμε ένα έθνος ξενοφοβικό, ένα έθνος που κύριο κορμό του έχει ιδεολογίες που αποκλείουν ή ένα έθνος που ενσωματώνει αλλά δεν αφομοιώνει, εμπλουτιζόμενο; Θέλουμε ένα έθνος που φοβάται και αισθάνεται την ανάγκη να προστατευτεί; Ένα έθνος κατατρυχόμενο από συμπλέγματα κατωτερότητας που συνομωσιολογώντας, βλέπει παντού εχθρούς; Ένα έθνος που ντύνεται αρχαίος ασπιδοφόρος με κουρτινόξυλα στο χέρια και ανάποδες βούρτσες επί κεφαλής, για να υπερασπίσει τάχα τις δήθεν απειλούμενες καταβολές και παραδόσεις του ή ένα έθνος ευέλικτο; Ένα έθνος του σήμερα; Ένα έθνος χριστιανών ορθοδόξων που ψήνει χοιρινά και πίνει μπύρες απέναντι από στρατόπεδα συγκέντρωσης πεινασμένων; Ένα έθνος που βαυκαλίζεται πικάροντας αλλόδοξους πρόσφυγες, αγνοώντας αυτάρεσκα και επιδεικτικά ότι το ίδιο είναι έθνος προσφύγων με βεβαρυμμένο παρελθόν στην αντιμετώπιση τους; Ένα έθνος ενός λαού με εκπροσώπους κι οργανώσεις που δεν γνωρίζουν τάχατες, τι σημαίνει προσβολή της πίστης του άλλου, σε όσο ευάλωτη θέση κι αν βρίσκεται και επιδιώκουν, τεχνηέντως, «βολικά» βίαια επεισόδια με απρόβλεπτες αλλά ενδεχομένως προσδοκώμενες συνέπειες. Θέλουμε ένα έθνος που βάζει τους αριθμούς πάνω από τους ανθρώπους, ένα έθνος που δεν αναγνωρίζει τα πραγματικά προβλήματα που το ταλαιπωρούν από συστάσεως του κράτους ή ένα έθνος που χαλαρώνει σιγά-σιγά την αλυσίδα της παραδοσιακής κακοδαιμονίας του. Ένα έθνος που αναρωτιέται «μα πόσους πρόσφυγες αντέχει επιτέλους η Ελλάδα;» και παράλληλα δεν κόπτεται αν η πατρίδα εδραιώνει τη θέση της ως υπηρέτρια ξένων ιμπεριαλιστών, με ταγούς που συναινούν υποτακτικά σε ασύμφορες συμφωνίες και δεν βρίσκουν ούτε προς στιγμήν το θάρρος να υπερασπιστούν τα λαϊκά συμφέροντα. Ένα έθνος που πάντα ψέγει τους άλλους και μονίμως ετεροπροσδιορίζεται ή ένα έθνος που ανακαλύπτει διεξόδους αυτοπροσδιορισμού μες στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλιστικό χυλό; Μήπως θέλουμε να είμαστε ένα έθνος που θα επικαλείται άκριτα την εθνική του ομοιογένεια και πολλές φορές θα αποδέχεται «ανιστόρητα» το ένδοξο ιστορικό του παρελθόν ώστε να μπορέσει να στριμωχθεί αβέβαια στο σύγχρονο γίγνεσθαι; Ένα έθνος που λειτουργεί με manual που συνέταξαν άλλοι άκριτοι, ανίεροι εξισωτές; Ένα έθνος που στην κρατική του έκφραση νομοθετεί αλλά οι κυβερνώντες ανακαλύπτουν πάντα τρόπους να εξαιρούνται εξ αυτών; Ένα τέτοιο έθνος μας ενδιαφέρει; Ένα έθνος που «έβγαλε» τους ναζί από τη βουλή αλλά εκτρέφει και συντηρεί «λάιτ» δήθεν, οπαδούς ναζιστικών συμπεριφορών σε κάθε πόλη και χωριό της χώρας και ολίγον από ναζιστές, φαιδρούς εραστές, αποτρεπτικών φρακτών και νήσων εξορίας «εισβολέων», εντός βουλής; Έτσι κι αλλιώς ένα τέτοιο έθνος θα έχει αφ’ εαυτού, αμφισβητούμενο μέλλον. Δεν χρειάζεται φανταστικούς εχθρούς να το αλώσουν ούτε θεϊκούς ή μη προστάτες να το θέσουν υπό την σκέπη τους! Κυρίως δεν έχει ανάγκη από εθνόπληκτους που πάντα βάζουν στη «εθνική» ζυγαριά της αστικής του ραχοκοκαλιάς, τον ανθρώπινο πόνο, τη φτώχεια, την ανέχεια και τη δυστυχία που οι ίδιοι προκαλούν ή ανέχονται από τη μία πλευρά και την δήθεν «εθνικώς καθαρή», διάβαζε αστική, ταυτότητα, με τα αντίστοιχα συμφέροντα απ’ την άλλη! Αν αυτό είναι το έθνος που θέλουμε, τότε σε καλό δρόμο καλπάζουμε. Αν όχι, τότε ας αρχίσουμε να προβληματιζόμαστε. Κατά τα φαινόμενα τα ψέματα τελείωσαν!Η αντιμετώπιση των προσφύγων και η διαχείριση των παράπλευρων ζητημάτων είναι μία καλή αφορμή!

-Να τους πάρεις σπίτι σου ρε!

Η ποντιοπιλατική στην ουσία της, στάση της ΕΕ απέναντι στο προσφυγικό ζήτημα αλλά κυρίως η καταφανής ανικανότητα της Ελλάδας να αντιμετωπίσει οργανωμένα και στρατηγικά, το πρόβλημα φιλοξενίας, ταυτοποίησης και εξέτασης των αιτημάτων των αναζητητών προσφυγικού ασύλου, είναι οι κύριες αιτίες, των ρατσιστικών φαινομένων στη χώρα μας. Η ανικανότητα της Ελλάδας δεν περιορίζεται σε αυτό καθ εαυτό το διαδικαστικό μέρος του προβλήματος αλλά και στην κραυγαλέα αδυναμία της χώρας να θέσει δυναμικά και αποτελεσματικά, σε διπλωματικό επίπεδο, πίεση στις ευρωπαϊκές αρχές, θέτοντας τες προ των ευθυνών τους. Καθώς υπάρχει προηγούμενο υπαναχώρησης των Βρυξελλών απέναντι σε χώρες που εξ αρχής αρνούνται τη φιλοξενία έστω και ενός πρόσφυγα, θα μπορούσε να ισχύσει και για τη δική μας περίπτωση κάποιου τύπου διπλωματικός «εκβιασμός.»  Μία δυναμική «διπλωματική διαχείριση» με τη μορφή ελάφρυνσης δανειακών υποχρεώσεων που δυνητικά θα χρησιμοποιούνταν συμπληρωματικά με τις σχετικές επιδοτήσεις που δίδονται στις ΜΚΟ, για το στήσιμο δομών έκτακτης φιλοξενίας στα νησιά αλλά και για την εκπόνηση ενός στρατηγικού σχεδιασμού διασποράς και αναλογικής προώθησης σε πόλεις και χωριά σε όλη τη χώρα και όχι μαζικώς σε επιλεγμένα σημεία, των αναζητητών προσφυγικού ασύλου που θα κριθούν νόμιμοι αλλά και προώθησης αυτών που δεν επιθυμούν να εγκατασταθούν εδώ, στις χώρες του προορισμού τους.

Η όλο και διογκούμενη ξενοφοβική  έως  ρατσιστική συμπεριφορά κατοίκων περιοχών της χώρας μας όπου αποφασίστηκε υπό την πίεση των περιστάσεων, μεταφορά  αναζητητών ασύλου από τα νησιά, είναι απότοκο είτε της επιλογής της Ελλάδας να αντιμετωπίσει με κραυγαλέα προχειρότητα που φτάνει στα όρια της εγκληματικής συμπεριφοράς που ενδεχομένως στους σχεδιασμούς κάποιων θα μπορούσε να λειτουργήσει αποτρεπτικά για τον ερχομό προσφύγων είτε γιατί είμαστε επί της ουσίας ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε ένα εν πολλοίς αναμενόμενο γεγονός αυτό της  συνεχούς ροής αναζητητών ασύλου.

Είναι βέβαιο ότι η διαχείριση του ζητήματος δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Οι συνεχείς ροές ακόμα και σε οργανωμένες και περισσότερο κοινωνικά ευαίσθητες κοινωνίες θα δημιουργούσαν, τηρουμένων των αναλογιών, προβλήματα. Αυτά υπό ιδανικές συνθήκες θα έπρεπε να περιορίζονται κυρίως στα πρακτικά θέματα στέγασης εστίασης, υγιεινής αλλά και γραφειοκρατικής διεκπεραίωσης  που σταδιακά με την ενεργοποίηση των αντίστοιχων μηχανισμών θα αντιμετωπίζονταν. Στην Ελλάδα όμως βρισκόμαστε σε χειρότερη κατάσταση στο ζήτημα των υποδομών από ότι ήμασταν με την εμφάνιση των ροών. Υπήρξαν χαρακτηριστικά παραδείγματα τόσο θερμής υποδοχής όσο και ξενοφοβικών συμπεριφορών στα αρχικά στάδια του φαινομένου. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει το καμπανάκι συναγερμού. Αλλά δεν συνέβη αυτό.  Σήμερα με την ανεξέλεγκτη ροή, εκτός του πραγματικού ζητήματος, είμαστε υποχρεωμένοι ως ευνομούμενη πολιτεία να εξετάσουμε διεξοδικά και καταγγελίες για κακομεταχείριση αναζητητών ασύλου που όλο και συχνότερα θα βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Βλέπετε κακοποίηση δεν είναι μόνο όσα αληθή ή συκοφαντικά καταγγέλλουν οι «εκβιαστές» γείτονες αλλά η έλλειψη νερού, συνθηκών υγιεινής, ελλιπούς σίτισης και το στοίβαγμα υπερπολλαπλάσιου αριθμού ταλαιπωρημένων έτσι κι αλλιώς ανθρώπων, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, με το χειμώνα να έρχεται απειλητικός. Η με εγκληματική επιπολαιότητα και πέρα από κάθε δημοσιογραφική δεοντολογία, με δεδομένο ότι δεν έχουν αντιμετωπιστεί οι αιτήσεις και δεν έχει εξεταστεί διεξοδικά η  περίπτωση ενός εκάστου, προβολή από την πλειονότητα των ΜΜΕ της μεταναστευτικής παρά της προσφυγικής ιδιότητας, με μοναδικό κριτήριο τον τόπο καταγωγής τους, αποτελεί κακοποίηση και λειτουργεί ως φυτίλι για την πυροδότηση ρατσιστικών συμπεριφορών με απρόβλεπτες συνέπειες όχι απαραιτήτως «ήπιων» διαμαρτυριών.

Το γεγονός ότι οι αναζητητές ασύλου, ικέτες με άλλο ορισμό, είναι ευάλωτοι άνθρωποι βεβαρυμμένοι με απευκταίες εμπειρίες, υποβαθμίζεται επιμελώς. Το τετριμμένο: Εάν και εμείς επιθυμούμε να λογιζόμαστε ως άνθρωποι πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε αντιστοίχως, έχει στην περίπτωση απόλυτη εφαρμογή.  

Βλέπετε η ανικανότητα ή η επιλογή να υποδύεσαι τον ανίκανο μπροστά στην εξέλιξη μίας πραγματικότητας με απροσδιόριστο χρονικά τέλος,  έχει και άλλου είδους παράπλευρες συνέπειες στις αντίστοιχες πτυχές της.

Ζήτω τα παρελθόντα μας! (Ευκαιρίας δοθείσης λόγω 28ης, διάλογος με την πατρίδα)

Θυμάστε που ο Ιωάννης Πολέμης,  μας προέτρεπε να αναρωτηθούμε:  Τι είναι η πατρίδα μας;  Μην είν' οι κάμποι; Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά;  Κι άλλα τέτοια.  Βέβαια, η πατρίδα σε αντίθεση με το ερώτημα του ποιητή που παραμένει σταθερό κι αναλλοίωτο, αλλάζει διαρκώς.  Αναλόγως κυρίως με τα παιδικά και συνεπώς τα σχολικά χρόνια του καθένα μας. Αυτά δεν λένε κι οι  υπουργοποιημένοι αυτόκλητοι πλάστες εθνικής συνείδησης; Λοιπόν στα χρόνια τα δικά μου επί παραδείγματι, πατρίδα ήταν ένα φλεγόμενο πουλί στο φόντο κι ένας φαντάρος. Οι άλλοι, οι πιο παλιοί, την πατρίδα είδαν στη σκηνή του τραίνου με τον «χακί» μπαμπά, χωσμένο στην αγκαλιά της κλαμένης μάνας. Οι νεώτεροι τους, την πατρίδα νοιώσανε κάτω από μπότα κατακτητή, μοιράζοντας τη μπομπότα και τις λαχανίδες και γράφοντας, οι θαρραλέοι, συνθήματα σε τοίχους. Άλλοι αφουγκράζονταν, σφιγμένοι,  πρωινές ριπές σε σώματα καθημερινών αγίων ή οσφραίνοντας το αίμα στα καμένα χωριά. Κάποιοι άλλοι, μιλημένα αετόπουλα, με το μήνυμα ραμμένο στο μπαλωμένο παντελονάκι που ξέφτιζε πάνω από τα γδαρμένα γόνατα ή πλεγμένο στην πλεξούδα των μαλλιών. Αυτοί  που ζήσαν τη στιγμιαία  χαρά της απελευθέρωσης, τους διαδέχτηκαν.  Κι οι νεώτεροι,  τυχεροί αυτοί, με κυβέρνηση βουνού και δάσκαλο το Σβώλο στη Βίνιανη, όπου κι οι δάσκαλοι, μαθητές γίνονταν, γνώριζαν την πιο περήφανη πατρίδα στην εθνική μας θύμηση. Και μετά οι πιτσιρίκοι που τυχεροί μεσ’ στη μιζέρια τους, γνώριζαν πατρίδα στο αραιό, επισκεπτήριο με το χωροφύλακα παρόντα. Κι άλλοι, περισσότερο άτυχοι, μετρώντας τα χαμένα χρόνια της παιδικότητας στις μεταχρονολογημένες  διηγήσεις αυτών που προλάβαιναν κι επέστρεφαν. Και στη μεταπολίτευση, στα πρώτα χρόνια, στις μεγάλες πορείες, στις μεγάλες συγκεντρώσεις της επετείου του Πολυτεχνείου, στις πορείες προς την  πρεσβεία των δολοφόνων, το ραντεβού με την πατρίδα φάνταζε αλλιώς.  Αυτή είναι η πατρίδα μου!

Πως  να τα  θυμάμαι  όλα αυτά, ξεχνώντας όλα τα άλλα;

Πώς να ξεχάσω πως άλλοι πιο παλιοί, την πατρίδα βίωναν σε παρελάσεις δήθεν στρατιωτικές, με κοντόχοντρους φύρερ, αυγουστιάτικες ονειρώξεις και φασιστικούς χαιρετισμούς; Τους πιο παλιούς από δαύτους πώς να τους σβήσω, που στην «ανεξαρτησία» σκότωναν τον αδελφό ή βύθιζαν βαπόρια για συμφέροντα ξένων;  Τους  χρυσοποίκιλτους  που αφόριζαν επαναστάτες πως, αντιστρέφοντας τους  ρόλους,  να συγχωρήσω;  Αυτούς που φυλάκισαν το «Γέρο» και «ξάπλωναν» τους κυβερνήτες; Δεν θα θυμηθώ, υπόσχομαι, διαχρονικούς «μηδίζοντας» αλλά τους άλλους,  που λιποτακτώντας ένδοξα  από πόλεμο γενναίων,  μαγάρισαν τον ένδοξο «Αέρα», πώς να ξεχάσω;  Κι αν τους ξεχάσω όλους με μιας, τα παραπίσω, του είκοσι-δυό και πίσω,  πως να διαγράψω;  Τότε που στέλναμε να πολεμήσουν τους Οχτωβριανούς.  Να μη θυμάμαι λοιπόν!  Τις θηριωδίες των μανιασμένων μεγαλοϊδεατών που ανάγκαζαν επιτελείς σε επί τόπου εκτελέσεις ελλήνων μακελλάρηδων που να τις κρύψω;  Σώσανε, λες το εθνικό ιδεολόγημα!  Και μερικά κεφάλια γηγενών «ανακτημένων» μας πατρίδων από την εθνική σπάθα του Γιουνάν Ασκέρ να προσθέσω. Και μερικές γυναίκες απ’ το βιασμό! Ανταγωνισμός στη βαρβαρότητα του Κεμάλ ή αλλιώς  η Ελλάς ως ιμπεριαλιστική δύναμη θα δικαιολογηθείς! Που να τους κρύψω όλους τούτους; Κι αργότερα τον Μανιαδάκη του φυρερίσκου; To γράμμα του Ζαχαριάδη γιατί να το ξεχάσω; Τις κουκούλες; Τους λαδάδες;  Τα ευζωνάκια μας;  Τους συνεργάτες του  κατακτητή! 

Τους διακόσιους  που να τους παραχώσω;  Το «βουνό» που να το κρύψω; Να τον σβήσω το  λόγο του Άρη στη Λαμία; Το ματωμένο Δεκέμβρη; Το κράτος των δέντρων να το διαγράφω μου ζητάς! Το χαμόγελο του Μπελογιάννη και το σθένος του Πλουμπίδη κι αντ’ αυτών τις Φρειδερίκες να τιμώ;  Το τρίκυκλο και το Λαμπράκη ποιος αλήθεια χρειάζεται να θυμηθεί; Και της  χούντας τους βασανιστές τι να τους κάνω, τι; Την Ακροναυπλία, την Αλικαρνασσό, το Παρθένι, τον Ωρωπό, τον Κορυδαλλό , τον Άη Στράτη, τα Γιούρα πώς να τα ξεγράψω; Το τανκ στην Πατησίων; Τα «σταγονίδια» πως να ξεχάσω; Τους νέους Παρθενώνες να δώσω για εκμετάλλευση;  Την Κύπρο και τις ντροπές μας πριν την εισβολή πώς να εξαργυρώσω;  

Τι τα σκαλίζω με επικρίνεις! Μέρες που ‘ναι να βλέπω μόνο τη μια πλευρά! Την καλή! Αυτή που θες εσύ! Και να γιορτάζω στις είκοσι οχτώ. Κι αν δεν δεχτώ, γνωστή, όπως πάντα,  η αντίδρασή σου!

Ανθέλληνας θα πεις, δεν σέβομαι, ότι είμαι εθνικός αρνητής, ότι δεν έχω ιερό και όσιο, ότι είμαι ψεύτης, ότι διογκώνω κάποιες μικρές κι ασήμαντες στιγμές της ιστορικής μας διαδρομής, ότι διχάζω, ότι  είμαι δογματικός, ότι είμαι κολλημένος, ότι προσβλέπω σ’ Άλλο Μέλλον και δεν είναι τα ίδια αυτά που θυμόμαστε όταν την Πατρίδα μας γιορτάζουμε. 

Χαμογελώντας σου, κατάματα κοιτώντας και τις δυο πλευρές σου, απαντώ:

Μόνο σ’ ένα έχεις δίκιο!

Είναι οι έλληνες του εξωτερικού δύο φορές έλληνες;

x

Αυτός ο επιπόλαιος αφορισμός «Οι έλληνες του εξωτερικού είναι δύο φορές έλληνες» πρέπει να μας προβληματίσει. Τι σημαίνει και πως χρησιμοποιείται; Ποιοι είναι οι έλληνες του εξωτερικού; Είναι παλαιοί κάτοικοι της χώρας μας και χώρας τους όπως ισχυρίζονται που σε κάποια φάση της ζωής τους αποφάσισαν ή εξαναγκάστηκαν να αποφασίσουν να εγκαταλείψουν την Ελλάδα και να μετεγκατασταθούν σε κάποια χώρα της αλλοδαπής. Κανένας από αυτούς δεν μεταφέρθηκε αυτομάτως σε μία ξένη χώρα αλλά συνειδητά αφού πληρούσαν τις απαραίτητες προϋποθέσεις των χωρών υποδοχής αλλά και παρανόμως σε ένα πολύ μικρότερο ποσοστό, μετανάστευσαν. Πρόκειται δηλαδή εν πολλοίς όπως εξάλλου δηλώνει και ο όρος μετανάστης, για μία συνειδητή απόφαση «να αναστηθούν» σε μία ξένη χώρα πέραν της πατρίδας. Για να υπάρξει ανάσταση πρέπει να υπάρξει θάνατος. Και ο θάνατος στην προκειμένη περίπτωση είναι ο θάνατος της παλιάς ζωής που με τις αντίστοιχες συνθήκες ήταν επιβεβλημένος ώστε να ανθίσει μία νέα ζωή με νέες ανεκτές συνθήκες. Οι σχέσεις που διατήρησαν αυτοί οι άνθρωποι με την Ελλάδα είναι ποικίλες και εξαρτήθηκαν από πολλούς μεταβαλλόμενους παράγοντες που η περιγραφή τους και μόνο είναι μία πολύπλοκη διαδικασία. Ας περιοριστούμε μόνο στη σχέση και μερικούς από τους δεσμούς που ενδέχεται να διατηρούν αυτοί οι άνθρωποι με την πρώην πατρίδα τους. Είναι σχέση ουσίας; Είναι σχέση οικονομική; Είναι πολιτιστική; Είναι φολκλόρ με μικρούς εύζωνες και Παρθενώνες σε δισκάκια στους τοίχους ή παναγίτσες και σταυρούς κρεμάμενους στα καθρεφτάκια των αυτοκινήτων; Είναι η «στήριξη» από χιλιάδες στον πλανητάρχη Τράμπ ή η σύγχυση του Μέγα Αλέξανδρου και της χρυσής αυγής ή ακόμα και των κρυπτοναζιστικών ιδεών περί ανωτερότητας της φυλής χαρακτηριστική της ελληνικής συνείδησης των ομογενών του σήμερα; Αν αφήνοντας τις γενικεύσεις και με ψυχραιμία χαρτογραφήσουμε τον ελληνισμό Ευρώπης, Αφρικής, Αμερικής και Αυστραλίας θα διαπιστώσουμε ότι πρόκειται για διαφορετικά υποσύνολα αυτού που γενικώς και ίσως αυθαιρέτως ονομάζεται ελληνική διασπορά. Το επίσημο ελληνικό κράτος όπως εξάλλου έκανε ανέκαθεν, έχει αποποιηθεί και εν τέλει μεταφέρει τις ευθύνες του για τους απόδημους (;) σε τρίτους ανάμεσα στους οποίους και στην τύχη. Στην περίπτωση τόσο της Αυστραλίας όσο και της Αφρικής και Αμερικής όπου έχουμε περάσει σε άλλη φάση με «έλληνες» τέταρτης και πέμπτης γενιάς, η Ελλάς τηρουμένων των αναλογιών, έχει «αναθέσει» την ομογένεια στην εκκλησία. Κυρίως την ευθύνη της παιδείας και της γλωσσομάθειας χαρακτηριστικών αλλά όχι απαραίτητων ή μοναδικών στοιχείων οικοδόμησης ελληνικής συνείδησης στο εξωτερικό. Πόσο ακριβής είναι η εξίσωση Greek means Greek-Orthodox? Τα, δεν γνωρίζω πόσο «ελληνικά», πατριαρχεία λοιπόν έχουν, απουσία του ελληνικού κράτους, την ευθύνη «διατήρησης» της ελληνικότητας. Τι είναι όμως ελληνικότητα και τι σχέση έχει με την ελληνική συνείδηση; Έχουν οι «έλληνες του εξωτερικού» ελληνική συνείδηση; Πως αυτή εκφράζεται σε καθημερινή βάση; Πως παλεύοντας για τον βιοπορισμό ή εξασφαλίζοντας μία άνετη ζωή στο εξωτερικό δύνανται ή δικαιούνται και υπό ποιες προϋποθέσεις να εκφέρουν γνώμη για τη πατρίδα που άφησαν πίσω τους πριν από δεκάδες χρόνια; Ποια είναι η εικόνα που έχουν για την «πατρίδα» του σήμερα; Ποιοι από τους κρατούντες ήτο πολιτικό προσωπικό είναι τόσο «γενναίοι» που θα πάρουν την ευθύνη της εξίσωσης της ψήφου των διάσπαρτων ανά την υψήλιο «ελλήνων» με αυτή των διαμενόντων και υποκειμένων σε μνημόνια και λιτότητα γηγενών; Πως λοιπόν θα εξασφαλιστεί η ενημέρωση των «ομογενών» για το τι διακυβεύεται στις ελληνικές εκλογές; Για την ταξική διαστρωμάτωση της ελληνικής κοινωνίας θα πούμε τίποτε; Και έρχεται τώρα το ελληνικό κράτος να «τυμβωρυχίσει» πάνω στο ημιθανές ή νομοτελειακά νεκρό σώμα της λεγόμενης ομογένειας εργαλειοποιώντας την για τα δικά του συμφέροντα και τις σκοπιμότητες έχοντας στην πλάτη του την ευθύνη της επί σειρά ετών εγκατάλειψής του. Αυτά τα ολίγα ως συμβολή σε ενδεχόμενο προβληματισμό.

Αν μιλούσαμε για βία χαφιεδάκο!

Δεν είναι νέα εποχή αυτή που διανύουμε. Δεν φέρνει νέα ήθη. Πρωτοτυπεί ενδεχομένως καθώς ως ανακατασκευή του παρελθόντος χρησιμοποιεί τις πλέον απροκάλυπτες μεθόδους αλλά δεν φέρνει τίποτε καινούργιο. Πάντοτε ήμασταν, ευτυχώς, μοιρασμένοι σε αυτούς που δείχνουν και αυτούς που δείχνονται. Στην ιστορία υπάρχουν παραδείγματα χωρών που η πλειοψηφία των πολιτών τους ήταν με αυτούς που δείχνουν. Εμείς ευτυχώς δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ μία από αυτές. Μία χώρα σαν του ινδάλματος σου, του Τσολάκογλου. Πάντοτε στην αναμπουμπούλα αναδεικνύονταν κάποιοι υπερασπιστές, ως εσύ, της ανομίας και της αταξίας που υπερέβαλλαν στις προσπάθειες τους -σε τρόπο ώστε να εντυπωσιάσουν τους εντολείς τους- που έπαιζαν το χαρτί του νόμου και της τάξης και πρότειναν ανάμεσα σε άλλα θαυμαστά και εισβολή τανκ στην ΕΡΤ. Και πάντοτε ευτυχώς, υπήρχαν και κάποιοι που μας θύμιζαν ότι για να πάνε μπροστά οι κοινωνίες, αυτές οι αντιθέσεις των επιλογών ακόμα και στην υπερβολική τους διάσταση πρέπει να αναδεικνύονται με κάθε τρόπο. Τι έχουμε λοιπόν εδώ. Ένα εκλεγμένο εκπρόσωπο μίας μερίδας λαού, μέλος του ελληνικού κοινοβουλίου (ποιος είπε ότι ο λαός δεν απατάται;) που κατονομάζει ένα διαδηλωτή αποκαλύπτοντας δημόσια την ιδιότητά του που εμφανίζεται σε μία φωτογραφία σε μία εντυπωσιακή ομολογουμένως στάση να κτυπά ένα Ματατζή. Πολύ ωραία! Ονομάζει την πράξη του βίαια και ουσιαστικά ζητά τη σύλληψή του προκαλώντας την αντίδραση των κομμουνιστών στο κόμμα των οποίων, σύμφωνα με τον καταδότη, ανήκει ο διαδηλωτής. Προτείνει λοιπόν και προάγει- έτσι για να το συνηθίζουμε- με την ενέργεια του, μία «κουλτούρα ρουφιανιάς.» Ήταν λοιπόν ο διαδηλωτής ο στόχος του καταδότη; Προφανώς όχι! Στο πρόσωπο του διαδηλωτή, ο καταδότης φωτογραφίζει πολίτες που τη μέρα του δήθεν βίαιου επεισοδίου, αισθάνθηκαν την ανάγκη να «κατέβουν» στο δρόμο και να διαδηλώσουν ενάντια στις επιλογές των κυβερνώντων να ξεπουλήσουν τη χώρα τους και χώρα μας, σε άνομα συμφέροντα που μας εμπλέκουν σε νέες περιπέτειες. Αφορμή το κοκκίνισμα -όχι από κνησμό- αλλά από μπογιά που πέταξαν οι διαδηλωτές στο υπογάστριο ενός αμερικάνου προέδρου που η συλλογική μνήμη τον έχει κατατάξει ως το μεγαλύτερο δολοφόνο αμάχων στη ιστορία της ανθρωπότητας. Έναν μάλλον «απροίκιστο» της κατηγορίας του σημερινού ομολόγου του που τα συμφέροντα της εποχής -που δεν διαφέρουν σε τίποτε με τα συμφέροντα του σήμερα- τον τοποθέτησαν εκεί που τον τοποθέτησαν. Και καλά οι αμερικάνοι τον κάνανε πρόεδρο, εμείς γιατί τον βάλαμε εκεί; Άλλοι λοιπόν, ερήμην μας αποφάσισαν ποιόν θα βλέπω σε άγαλμα όταν πηγαίνω στη δουλειά μου ή σε κανένα νοσοκομείο εκεί γύρω. Δεν αποφασίσαμε εμείς που μας έχουν προ πολλού γράψει στα κόκκινα πλέον μπιχλιμπίδια του αγαλματένιου ξένου. Το ‘καναν για να ικανοποιήσουν μόνο και μόνο τους ενοίκους του κτιρίου της πρεσβείας της γαληνότατης προστάτιδας που κείται παραπέρα. Έχουμε λοιπόν ένα δήθεν αφελή καταδότη (δεν είναι η πρώτη φορά που αποδεικνύει το δίκαιον του χαρακτηρισμού αφελής) που καλυπτόμενος πίσω από τη δήθεν αφέλειά του ξεδιπλώνει ένα καλά μελετημένο και προδιαγεγραμμένο σε επιτελικά τραπέζια εξουσιαστών, σχέδιο που στόχο έχει να χαρακτηρίσει, να δικάσει και τέλος να καταδικάσει άπαξ και δια παντός το δικαίωμα ενός λαού να αντιδρά και να εκφράζεται αμυνόμενος. Πως αλλιώς δηλαδή περιμένουν οι εγχώριοι εκπρόσωποι, οι για λογαριασμό άλλων λειτουργούντες , οι άλλων συμφερόντων υπηρέτες-κυβερνήτες να αντιδρούν όταν οι λαοί με την απειλή της κρατικής μονοπωλιακής βίας αποτρέπονται από το να εκφράσουν την αντίθεσή τους . Όταν τα περιθώρια της δημοκρατίας τους πέραν του δικαιώματος ψήφου δεν επιτρέπουν ούτε καν την έκφραση της άλλης γνώμης, τι περιμένουν, οι λαοί να κάθονται σε καναπέδες και να παρακολουθούν ριάλιτυ; Κι αν είναι βία η πράξη αυτή του παλληκαριού απέναντι στον υπερασπιστή των ταξικών συμφερόντων άλλων, απέναντι στον αφελή (αυτός κι αν είναι ταξικά θολωμένος) ματατζή, τότε η ανεργία τι είναι; Η έλλειψη ελπίδας των νέων τι είναι; Η πείνα τι είναι; Το κόψιμο του ηλεκτρικού τι είναι; Οι πλειστηριασμοί τι είναι; Η δολοφονία του Ζακ τι είναι; Το σύρσιμο μας σε πολέμους άλλων τι είναι; Η μετονομασία του προσφυγικού σε μεταναστευτικό που διευκολύνει τα εγκλήματα των αφεντικών σας τι είναι;

Άστο λοιπόν καλύτερα χαφιεδάκο μου. Καλύψου πίσω από την ιδιότητα που σου ‘δωσαν οι απατημένοι συμπολίτες και το κόμμα που σε υιοθέτησε, πάρε σβάρνα τα ΜΜΕ, κάνε για τη δημοσιότητα τον Χάμπτυ Νάμπτυ που με τις κινήσεις και τη συμπεριφορά του φέρνεις και λίγο, διασκέδασε μας όσο σου επιτρέπεται και άσε αυτούς που δεν ντρέπονται και δεν θα ντραπούν ποτέ για τις επιλογές τους να λειτουργήσουν σύμφωνα με το ταξικό τους καθήκον. Και που σαι. Νάσαι σίγουρος ότι αν το παιχνίδι παιχτεί στο δρόμο ή στο βουνό, εσύ θα 'σαι στο σπίτι απέναντι! Ξέρεις, εκεί με τους προγόνους! Όσους τουλάχιστον δεν φόραγαν κουκούλες!

Εκείνο το ορθογώνιο γαλάζιο χαρτάκι που δεν χωράει σε κανένα πορτοφόλι να διαφυλάξω, να μην το χάσω

Εκείνο το ορθογώνιο γαλάζιο χαρτάκι που δεν χωράει σε κανένα πορτοφόλι να διαφυλάξω, να μην το χάσω

Παιδί ακόμα, με το μικρό στ’ αυτί, το μαύρο Πανασόνικ, το τρανζιστοράκι που το ‘χω φυλαχτό έως σήμερα, άκουγα στα μεσαία, δεν είχαμε τότε FM, τις αναζητήσεις του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Αγγελίες κυρίως, αναζήτησης αγνοουμένων προσώπων. Χωρίστηκαν είτε γιατί ξέμειναν πίσω στις παλιές πατρίδες ή χάθηκαν στην μετ’ εμποδίων, μετάβαση και εγκατάστασή τους, στην μάνα Ελλάδα Στη δική μου, τουλάχιστον, την παιδική τη φαντασία, οι εκφωνητές ξεροκατάπιναν, πνίγοντας τη θλίψη είτε γιατί είχαν- και ποιος δεν είχε- άμεση σχέση με την αίσθηση -αναζητώ κάποιον που θάθελα νάναι πλάι μου- είτε γιατί, αγγελία στην αγγελία, συναισθάνονταν, αντάμα με τους ακροατές τους ότι είμαστε έθνος προσφύγων που χρόνια τώρα αναζητάμε. Πότε ταυτότητα, πότε νεκρούς, πότε ιδανικά, πότε όραμα και πότε αγνοούμενους. Στην όλο και εντεινόμενη, με τα χρόνια, ταυτοτική μας έρευνα γιατί εκεί σε τελική ανάλυση, εκεί καταλήγουν όλες μας οι αναζητήσεις, δεν μας χορταίνει η συχνή αναγωγή του σήμερα σε αρχαίες δόξες. Μια πρακτική αποδοτική και χρήσιμη στα χέρια κάποιων και στα στόματα όλων. Πότε όμως, κάποιος δεν σκόνταψε όταν προχωρώντας μπρός, είχε τα μάτια του στα πίσω; Και ξανάκανε και ξανακάνει κι άλλες, πολλές φορές, το ίδιο το λάθος. Και σαν μην ήτανε αυτό αρκετό, φτιάξαμε κι εχθρούς καθώς ευκολότερο είναι, βλέπεις να ετεροπροσδιορίζεσαι παρά να αυτοπροσδιορίζεσαι. Είναι πιο δύσκολο κι οδυνηρότερο το δεύτερο. Κι όλος ο κόσμος φταίει! Όλοι οι άλλοι. Κι όταν αυτοί, δεν είναι οι μέχρι τώρα κυβερνώντες -που δικαίως φταίνε, είναι οι ξένοι. Κυρίως οι ξένοι. Αυτοί οι ξένοι που έρχονται τι θέλουν από μας; Μας αποδιοργανώνουν κι εκεί που ήσυχοι τρώγαμε τις σάρκες μας και κλαίγαμε τη μοίρα μας, καραβιές άλλων, σκούρων, αλλόφυλων αλλόθρησκων, πλημμύρισαν τις πόλεις και τα νησιά μας. Και κινδυνεύουμε και πάλι. Κάποτε ήταν ο βοράς, κάποτε η δύση, και τώρα η ανατολή. Όχι αυτή του τούρκου βάρβαρου αλλά η ανατολή των κατατρεγμένων. Των οικογενειών, των παιδιών, των γυναικών με τις μαντήλες, των ασυνόδευτων που ελπίζουν και των αντρών που άπραγοι γυρνούν σαν άδικες κατάρες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όχι δεν είναι πρέπον να τα λέω στρατόπεδα συγκέντρωσης. Θα τα λέω Camps. Και τους εκβιασθέντες που θέλουν να πάνε αλλού και εγώ τους εξαναγκάζω να μείνουν εδώ, δεν θα τους λέω φυλακισμένους. Ναι δεν είναι πρέπον να τους λέω έτσι. Έχω παράδοση δημοκρατίας εγώ, εδώ γεννήθηκε η έννοια της δημοκρατίας, εμείς δώσαμε το φως του πολιτισμού στη δύση. Εμείς είμαστε ελεύθεροι ευρωπαίοι εδώ. Θα τους λέω λοιπόν, λαθροεισβολείς. Ναι λαθροεισβολείς θα τους λέω και θα πανηγυρίζω που δεν εκλέχτηκε η χρυσή αυγή στη βουλή μας. Το Ναό της Δημοκρατίας μας. Και στα στρατόπεδα δεν πα’ να καίγονται, Τι με νοιάζει εμένα. Κι αν τους διαμοιράσω σε όλη τη χώρα, σε κάθε πόλη και χωριό πως θα διαφυλάξω τον πολιτισμό μου αυτόν που πάσχισα τόσα χρόνια να διατηρήσω; Τη θρησκεία μου; Την ελληνοποιημένη ιουδαϊκή οικογένεια λέω. Μα κι αυτοί πρόσφυγες δεν ήταν; Τέλος πάντων. Τι κι αν πνίγονται, τι κι αν αυτό που δεν κατάφερε ο πόλεμος το καταφέρνει το Αιγαίο μας. Να τους ξεκληρίζει. Κι αυτοί που μένουν; Που; Στις Μόριες με το τσουβάλι! Εξαθλιωμένοι, άπλυτοι, εξαγριωμένοι από την εγκατάλειψη, τις διαψευσμένες ελπίδες τους και τις δικές τους διαφορές που αν μας νοιάζανε θα τους βάζαμε ξεχωριστά. Όχι στοιβαγμένους κατά χιλιάδες τον ένα πάνω στον άλλο. Δεν πα’ να μην έχουν νερό για μπάνιο. Δεν φταίμε εμείς. Όχι, όχι η Δύση μας το επιβάλλει. Και εμείς πως θα την πείσουμε τη δύση ότι δεν τους θέλουμε αν όλα κυλάνε καλά; Κι αν δεν έχουμε και κανένα επεισόδιο, κανένα θάνατο, κανένα πνιγμό δεν θα μας τους φορτώσουν για πάντα; Οπότε καλά είμαστε έτσι! Μας συμφέρουν τα επεισόδια! Κι απ’ την άλλη αν τους φροντίσω δεν θα είναι ως μία πρόσκληση για άλλους, πιο πολλούς που περιμένουν; Όχι, όχι, όχι, καλά είμαστε έτσι! Ναι και θα τις τσιμεντάρουμε τις πόρτες και τα παράθυρα των καταλυμάτων και θα τους πάμε σε σκηνές. Σε Hot Spots που θα δημιουργήσω παντού χωρίς αυτό το Hot να το μεταλλάξω λιγάκι. Να το κάνω πιο ανθρώπινο. Πιο ανεκτό. Όχι, όχι ποτέ ανάμεσα μας! Χριστός κι Απόστολοι. Τι δουλειά έχουν αυτοί οι σκούροι ανάμεσα μας; Εμείς είμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι. Ξέρετε κάτι; Μικρός είχα μεγάλη φαντασία. Κανένας εκφωνητής των αναζητήσεων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού δεν κόμπιαζε. Κανένας από τους ακροατές δεν συναισθάνονταν το προσφυγικό δράμα. Τι διαφορά άραγε έχει ο έλληνας πρόσφυγας από τον αλλοεθνή κι αλλόθρησκο. Τι κι αν δεν έχει καμιά; Αλλά τι με νοιάζει εμένα; Εκείνο το ορθογώνιο γαλάζιο χαρτάκι που δεν χωράει σε κανένα πορτοφόλι να διαφυλάξω, να μην το χάσω. Το προϊόν του εθνικού ιδεολογήματος ντε! Εκείνο που λέει Ελληνική Ταυτότητα και Χριστιανός Ορθόδοξος. Εκείνο που παραπέμπει σε αρχαίες δόξες και χριστιανικές αγάπες. Εκείνο που μουντζώνει το σήμερα και μαζί και τον κάτοχό του.

Τι έχουν μέσα αυτές οι τσάντες;

Δυο αλλαξιές για το μωρό, μία γκοφρέτα που έδωσε ένας περαστικός στο γιό της, ένα πορτοφόλι με κέρματα, δύο μαντήλες δικές της, κάτι εσώρουχα, ένα μπιμπερό και ένα κουτί γάλα. Κάτω-κάτω ένα γράμμα, δοσμένο από τον άντρα της, πίσω στη Συρία. Εύχεται να βρεθούν και πάλι όπου και να’ναι, αρκεί να’ ναι μακριά από τις μπόμπες και τη φωτιά. Ινσαλλα καταλήγει! Στο πορτοφολάκι, στη μέσα θήκη, κρατάει τα δυο χρυσά της σκουλαρίκια, με τα μισοφέγγαρα που της τα ‘κανε δώρο η πεθερά της που τρία χρόνια πριν, σκοτώθηκε στο μεγάλο βομβαρδισμό. Απ’ τα κοσμήματα αυτά της μείνανε. Τα υπόλοιπα μαζί με κάτι λεφτά που κράταγε, τα ‘δωσε σε αυτόν που τους πέρασε απ την Αδριανούπολη, στις Καστανιές, στον Έβρο. Ο άντρας της ακούγοντας τόσα και τόσα για τους θανάτους στο Αιγαίο, είχε κανονίσει να πάνε περπατώντας από την Πόλη στα σύνορα. Διακόσια πενήντα χιλιόμετρα με τα πόδια για να τους περάσει απέναντι και να τους φτάσει στην Αθήνα. Να φτάσει …ούτε κι αυτή ήξερε που θα φτάσει.

Τόσα χιλιόμετρα με το μωρό στην αγκαλιά στο ένα χέρι και τον εφτάχρονο γιό της, το Χασάν, στο άλλο. Πόσες σκέψεις, πόσα όνειρα απ’ αυτά που κάνουμε όλοι κοιμισμένοι δεν τα ’κανε περπατώντας. Ανάπνευσε με σιγουριά χωρίς το φόβο του θανάτου όταν μετά από πολλές μέρες ταλαιπωρία αναμονής και άλλες τόσες που έχασε πια το λογαριασμό πόσες, περπάτησε νύχτα για να φτάσει στο βορά. Δε δείλιασε ούτε στιγμή. Μπορεί κάποιες στιγμές από την κούραση, να λύγισαν τα γόνατα της αλλά δεν της πέρασε ποτέ από το μυαλό να τα παρατήσει. Το χρώσταγε στον άντρα και τα παιδιά, τον εαυτό της τον έβαζε πάντα τελευταίο. Για αυτούς που έκανε τόσα όνειρα. Θα το θυμάται πάντα το βράδυ εκείνο, απ’ τα λίγα που δεν περπατούσαν, που ο Χασάν τη ρώτησε: Που πάμε μαμά; Δε δίστασε και πάλι. Σ’ ένα μέρος γιέ μου όπου θα μας καταλάβουν και θα μας  αγαπάνε, όπου θα  μας δώσουν λίγο φαί και ένα κρεβάτι να κοιμηθούμε. Να σας κάνω μπάνιο και να σας σκουπίσω με καθαρές πετσέτες. Κι όταν πια ο Χασάν αποκοιμήθηκε σκέφτηκε την οικογένεια, τους γονείς στο χωριό, τον πεθερό της που ήταν πια μόνος. Σκέφτηκε και τον άντρα της. Ήθελε να φωνάξει, να κλάψει δυνατά, να αναρωτηθεί γιατί αλλά δεν το επέτρεψε στον εαυτό της. Δαγκώθηκε και έκλεισε τα μάτια. Αυτές τις ευκαιρίες για λίγο ύπνο δεν πρέπει να τις χάνεις. Πολλά βράδια πέρασαν από τότε μέχρι να βρεθεί στο φουσκωτό και να περάσει τον ορμητικό Έβρο για τη Γιουνανία. Το ταξίδι από τις Καστανιές στη Θεσσαλονίκη ούτε ο χειρότερος εχθρός της να περάσει. Κι απ’ τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα πόσες φορές δεν έκλεισε τα μάτια μονολογώντας ευχές ισλαμικές για τη σωτηρία των παιδιών. Κι έφτασε στην Αθήνα. Κάποιες που δεν καταλάβαινε τι λέγανε τους πήγανε στο παλιό σχολείο της οδού Μάγερ. Εδώ θα μείνετε της είπαν με τα χέρια. Έξι μήνες έμεινε εκεί. Δεν ήταν καλά. Είχανε βέβαια ένα δωμάτιο που μοιράζονταν με άλλες γυναίκες και παιδιά αλλά τα βράδια όλο φασαρίες κάνανε οι άντρες. Είδε δυο μαχαιρώματα. Σχεδόν κάθε βράδυ όλο και κάτι συνέβαινε. Δεν σκέφτηκε να φύγει όμως. Ούτε και είπε τίποτε σε κανένα. Φέρνανε ταπεράκια κάθε μεσημέρι με φαγητό και μπουκάλια νερό και γάλα για τα παιδιά. Κλείνανε οι γυναίκες το βράδυ τις πόρτες και έτσι οι φωνές δεν ακούγονταν πολύ. Τουλάχιστον εδώ δεν είχε μπόμπες και φωτιές. Μέχρι σήμερα τουλάχιστον. Γιατί σ

ήμερα ήρθαν οπλισμένοι τα χαράματα και τους φόρτωσαν όλους και τα παιδιά στις κλούβες. Που θα ‘μαστε άραγε αύριο; σκέφτηκε κρατώντας τη μικρή στην αγκαλιά και το Χασάν στο χέρι.

Μπάτσε μην τη σπρώχνεις! Ξέχνα τις επιταγές του Αλλάχ ή του Θεού σου. Ξέχνα τι έμαθες στο Σώμα. Ξέχνα τους χρυσαυγίτες συναδέλφους σου ή το τι λεν στο καφενείο. Σκύψε και φίλα της το χέρι. Βοήθα τη να ανεβάσει το μωρό και το Χασάν στην κλούβα και το βράδυ που θα πας στο σπίτι, σκέψου -αν μπορείς, τη γριά τη μάνα σου στο χωριό. Σκέψου πόσα κοινά όνειρα έκαναν οι πρόγονοι σου όταν περπατώντας προς το άγνωστο απ’ την Τραπεζούντα που ξεκίνησαν, στοιβάζονταν στη Μακεδονία όπου γέννησαν τη μάνα σου. Σκέψου την απορία τους όταν τους λέγανε τουρκόσπορους κι οι εφημερίδες γράφανε για κίνδυνο «μολυσματικών νόσων από τους ρυπαρούς πρόσφυγας». Σκέψου που λέγανε τη θειά σου απ΄ τη Σμύρνη «παστρικιά»  Μόνο που θα  τις κάνεις αυτές τις σκέψεις, σε διαβεβαιώνω ότι η μάνα με τα δυο παιδιά απ΄ τη Συρία, εκεί που βρήκαν άλλοι, δικοί μας, καταφύγιο το ’22, θα ζει σε ένα καλύτερο κόσμο.