Εκείνο το ορθογώνιο γαλάζιο χαρτάκι που δεν χωράει σε κανένα πορτοφόλι να διαφυλάξω, να μην το χάσω
Παιδί ακόμα, με το μικρό στ’ αυτί, το μαύρο Πανασόνικ, το τρανζιστοράκι που το ‘χω φυλαχτό έως σήμερα, άκουγα στα μεσαία, δεν είχαμε τότε FM, τις αναζητήσεις του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού. Αγγελίες κυρίως, αναζήτησης αγνοουμένων προσώπων. Χωρίστηκαν είτε γιατί ξέμειναν πίσω στις παλιές πατρίδες ή χάθηκαν στην μετ’ εμποδίων, μετάβαση και εγκατάστασή τους, στην μάνα Ελλάδα Στη δική μου, τουλάχιστον, την παιδική τη φαντασία, οι εκφωνητές ξεροκατάπιναν, πνίγοντας τη θλίψη είτε γιατί είχαν- και ποιος δεν είχε- άμεση σχέση με την αίσθηση -αναζητώ κάποιον που θάθελα νάναι πλάι μου- είτε γιατί, αγγελία στην αγγελία, συναισθάνονταν, αντάμα με τους ακροατές τους ότι είμαστε έθνος προσφύγων που χρόνια τώρα αναζητάμε. Πότε ταυτότητα, πότε νεκρούς, πότε ιδανικά, πότε όραμα και πότε αγνοούμενους. Στην όλο και εντεινόμενη, με τα χρόνια, ταυτοτική μας έρευνα γιατί εκεί σε τελική ανάλυση, εκεί καταλήγουν όλες μας οι αναζητήσεις, δεν μας χορταίνει η συχνή αναγωγή του σήμερα σε αρχαίες δόξες. Μια πρακτική αποδοτική και χρήσιμη στα χέρια κάποιων και στα στόματα όλων. Πότε όμως, κάποιος δεν σκόνταψε όταν προχωρώντας μπρός, είχε τα μάτια του στα πίσω; Και ξανάκανε και ξανακάνει κι άλλες, πολλές φορές, το ίδιο το λάθος. Και σαν μην ήτανε αυτό αρκετό, φτιάξαμε κι εχθρούς καθώς ευκολότερο είναι, βλέπεις να ετεροπροσδιορίζεσαι παρά να αυτοπροσδιορίζεσαι. Είναι πιο δύσκολο κι οδυνηρότερο το δεύτερο. Κι όλος ο κόσμος φταίει! Όλοι οι άλλοι. Κι όταν αυτοί, δεν είναι οι μέχρι τώρα κυβερνώντες -που δικαίως φταίνε, είναι οι ξένοι. Κυρίως οι ξένοι. Αυτοί οι ξένοι που έρχονται τι θέλουν από μας; Μας αποδιοργανώνουν κι εκεί που ήσυχοι τρώγαμε τις σάρκες μας και κλαίγαμε τη μοίρα μας, καραβιές άλλων, σκούρων, αλλόφυλων αλλόθρησκων, πλημμύρισαν τις πόλεις και τα νησιά μας. Και κινδυνεύουμε και πάλι. Κάποτε ήταν ο βοράς, κάποτε η δύση, και τώρα η ανατολή. Όχι αυτή του τούρκου βάρβαρου αλλά η ανατολή των κατατρεγμένων. Των οικογενειών, των παιδιών, των γυναικών με τις μαντήλες, των ασυνόδευτων που ελπίζουν και των αντρών που άπραγοι γυρνούν σαν άδικες κατάρες στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Όχι δεν είναι πρέπον να τα λέω στρατόπεδα συγκέντρωσης. Θα τα λέω Camps. Και τους εκβιασθέντες που θέλουν να πάνε αλλού και εγώ τους εξαναγκάζω να μείνουν εδώ, δεν θα τους λέω φυλακισμένους. Ναι δεν είναι πρέπον να τους λέω έτσι. Έχω παράδοση δημοκρατίας εγώ, εδώ γεννήθηκε η έννοια της δημοκρατίας, εμείς δώσαμε το φως του πολιτισμού στη δύση. Εμείς είμαστε ελεύθεροι ευρωπαίοι εδώ. Θα τους λέω λοιπόν, λαθροεισβολείς. Ναι λαθροεισβολείς θα τους λέω και θα πανηγυρίζω που δεν εκλέχτηκε η χρυσή αυγή στη βουλή μας. Το Ναό της Δημοκρατίας μας. Και στα στρατόπεδα δεν πα’ να καίγονται, Τι με νοιάζει εμένα. Κι αν τους διαμοιράσω σε όλη τη χώρα, σε κάθε πόλη και χωριό πως θα διαφυλάξω τον πολιτισμό μου αυτόν που πάσχισα τόσα χρόνια να διατηρήσω; Τη θρησκεία μου; Την ελληνοποιημένη ιουδαϊκή οικογένεια λέω. Μα κι αυτοί πρόσφυγες δεν ήταν; Τέλος πάντων. Τι κι αν πνίγονται, τι κι αν αυτό που δεν κατάφερε ο πόλεμος το καταφέρνει το Αιγαίο μας. Να τους ξεκληρίζει. Κι αυτοί που μένουν; Που; Στις Μόριες με το τσουβάλι! Εξαθλιωμένοι, άπλυτοι, εξαγριωμένοι από την εγκατάλειψη, τις διαψευσμένες ελπίδες τους και τις δικές τους διαφορές που αν μας νοιάζανε θα τους βάζαμε ξεχωριστά. Όχι στοιβαγμένους κατά χιλιάδες τον ένα πάνω στον άλλο. Δεν πα’ να μην έχουν νερό για μπάνιο. Δεν φταίμε εμείς. Όχι, όχι η Δύση μας το επιβάλλει. Και εμείς πως θα την πείσουμε τη δύση ότι δεν τους θέλουμε αν όλα κυλάνε καλά; Κι αν δεν έχουμε και κανένα επεισόδιο, κανένα θάνατο, κανένα πνιγμό δεν θα μας τους φορτώσουν για πάντα; Οπότε καλά είμαστε έτσι! Μας συμφέρουν τα επεισόδια! Κι απ’ την άλλη αν τους φροντίσω δεν θα είναι ως μία πρόσκληση για άλλους, πιο πολλούς που περιμένουν; Όχι, όχι, όχι, καλά είμαστε έτσι! Ναι και θα τις τσιμεντάρουμε τις πόρτες και τα παράθυρα των καταλυμάτων και θα τους πάμε σε σκηνές. Σε Hot Spots που θα δημιουργήσω παντού χωρίς αυτό το Hot να το μεταλλάξω λιγάκι. Να το κάνω πιο ανθρώπινο. Πιο ανεκτό. Όχι, όχι ποτέ ανάμεσα μας! Χριστός κι Απόστολοι. Τι δουλειά έχουν αυτοί οι σκούροι ανάμεσα μας; Εμείς είμαστε πολιτισμένοι άνθρωποι. Ξέρετε κάτι; Μικρός είχα μεγάλη φαντασία. Κανένας εκφωνητής των αναζητήσεων του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού δεν κόμπιαζε. Κανένας από τους ακροατές δεν συναισθάνονταν το προσφυγικό δράμα. Τι διαφορά άραγε έχει ο έλληνας πρόσφυγας από τον αλλοεθνή κι αλλόθρησκο. Τι κι αν δεν έχει καμιά; Αλλά τι με νοιάζει εμένα; Εκείνο το ορθογώνιο γαλάζιο χαρτάκι που δεν χωράει σε κανένα πορτοφόλι να διαφυλάξω, να μην το χάσω. Το προϊόν του εθνικού ιδεολογήματος ντε! Εκείνο που λέει Ελληνική Ταυτότητα και Χριστιανός Ορθόδοξος. Εκείνο που παραπέμπει σε αρχαίες δόξες και χριστιανικές αγάπες. Εκείνο που μουντζώνει το σήμερα και μαζί και τον κάτοχό του.
