H «αυτού υψηλότης ο εστεμμένος πρίγκηψ της Ελλάδος Παύλος»

Στη φωτο του αντικειμενικού και ανεξάρτητου ΒΒC, η «αυτού υψηλότης ο εστεμμένος πρίγκηψ της Ελλάδος Παύλος.» Είναι αυτό που λέμε μυθοπλασία στην ώρα των ειδήσεων αλλά και προκλητική περιφρόνηση της Ελληνικής Δημοκρατίας και του Λαού μας.

Οι βιαστές της λογικής και του ορθολογισμού

Μίλησε ο ανέραστος μαυροφορεμένος, αυτός που έχει «νυμφευτεί» τον φανταστικό του φίλο, για τις γυναίκες. Αυτός που δεν γνώρισε ποτέ γυναίκα που δεν την είδε ποτέ ισότιμη, μίλησε για το βιασμό της.

Ο βιαστής της λογικής και του ορθολογισμού που το σινάφι του αντιμετώπισε διαχρονικά τη γυναίκα ως παρακατιανή, που ο θεός τους τη δημιούργησε από και στο πλευρό του αρχικά φτιαγμένου άντρα, απλώς βοηθητική για να του κάνει, λέει παρέα.
Που την έκανε αμαρτωλή και συνάμα αφελή που εξαπατήθηκε και εξαπάτησε τον εκλεκτό του, που την τιμώρησε με βρωμιά και την καταδίκασε να γεννά με πόνο.

Μας κάλεσε, ο μαυροφορεμένος σκοταδιστής με τις χρυσές κορώνες στους σταυρούς και τα πετράδια να κρέμονται από τον παχύ του σβέρκο, να μην πιστέψουμε ότι υπάρχει βιασμός, ότι συνεύρεση με βία δεν είναι δυνατόν να υπάρξει.
Μας κάλεσε να σοβαρευτούμε και να δεχτούμε ότι σεξουαλική πράξη και σύλληψη μπορεί να γίνει μόνο με συναίνεση.
Κήρυξε ξανά κάτι που οι όμοιοι του κάνουν κατ εξακολούθηση ότι το δικαίωμα της άμβλωσης δεν πρέπει να το χει για το σώμα της η γυναίκα.

Μας ζήτησε από τηλεοράσεως να σοβαρευτούμε.

Κι εμείς σοβαρευτήκαμε!

Και φτύσαμε αυτούς που τον καλέσανε για να γράψουν νούμερα.
Και φτύσαμε τον ίδιο και τη συμμορία του που ξέρουν καλά να υποκρίνονται.
Που ξέρουν να κρύβουν τα ψέματα τους με τη μάσκα την δήθεν φιλανθρωπίας.
Που γνωρίζουν καλά πως να κρύβουν το σκοτάδι του μυαλού τους με καλοκάγαθες θωπείες αδικημένων.
Που ξέρουν να συντηρούν την κοινωνική αδικία για να δικαιώσουν τη θεωρία τους για μια άλλη ζωή τάχα καλύτερη.

Και μετά φτύσαμε στον καθρέφτη και τα μούτρα μας που τους ανεχόμαστε! 

 

(Σκίτσο Παπαγεωργίου Βασίλης από έναν "Ρ" του 2005)

Περί Patella Vulgata και τηλεοπτικής εκπομπής "Στο Κέντρο"

Πρέπει να διαθέτεις νοημοσύνη και αναλυτική ικανότητα πεταλίδας (επιστημονική ονομασία Patella vulgata) για να προσποιείσαι για δικούς σου λόγους ότι δεν καταλαβαίνεις τις θέσεις του ΚΚΕ.

Επειδή όμως ποσώς, προσωπικώς μ’ ενδιαφέρει η ταξική διαστρωμάτωση των «κοινωνιών» των πεταλίδων ή το πόσο αντιλαμβάνονται την νομοτελειακή προοπτική της επανάστασης, ο λόγος για τις ερωτήσεις που απηύθυνε στη χθεσινή εκπομπή του ο δημοσιογράφος Κουβαράς όπου καλεσμένος ήταν ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας.

Ο δημοσιογραφικός λόγος σε μία συνέντευξη μπορεί να έχει ένα μόνο στόχο. Με τις ερωτήσεις του ο δημοσιογράφος να επιδιώξει, εντός του κλίματος που θα «χτίσει,» να επιτύχει να «ξεδιπλωθούν» οι σκέψεις του συνεντευξιαζόμενου, να προκαλέσουν αρχικώς το ενδιαφέρον και στη συνέχεια να προβληματίσουν τον ακροατή. Εκεί σταματά εν πολλοίς, ο ρόλος του δημοσιογράφου και τη σκυτάλη θα πάρει ο «καλεσμένος» που θα πείσει με τις τοποθετήσεις του ή το αντίθετο.

Αυτό βέβαια προϋποθέτει ότι ο στην περίπτωση μας τηλεθεατής, με βάση πάντα τις ερωτήσεις του δημοσιογράφου θα καλλιεργήσει το ενδιαφέρον, που μπορεί αρχικά να μην υπάρχει και με βάση αυτά που λέγονται, τη διάθεση αλλά και την «προσμονή» να πάρει απαντήσεις που ενδεχομένως και ο ίδιος θα έκανε, στον συνεντευξιαζόμενο.

Η χθεσινή συνέντευξη από δημοσιογραφικής πλευράς δεν απείχε διόλου των στερεοτυπικών συνεντεύξεων αυτού του τύπου.

Όχι μόνο δεν είχε αυτά τα χαρακτηριστικά που προαναφέραμε αλλά κινήθηκε στον ίδιο ρυθμό και περιεχόμενο, με πολλές άλλες συνεντεύξεις που γίνονται στα στελέχη του ΚΚΕ όπου ο «δημοσιογραφικός» στόχος είναι φευ «να τους στριμώξουμε.»

Ας παραδεχτούμε ότι οι ερωτήσεις τόσο της αρχής της εκπομπής όπου ο Γραμματέας και ο δημοσιογράφος περπατούν με φόντο την προτομή του Λένιν στον Περισσό όσο και η συνέχεια κινούνταν εντός αυτού του πλαισίου.

Από την απλότητα του λόγου του ΓΓ που τονίστηκε από τον δημοσιογράφο με εμφανή πρόθεση υποτίμησης (τρομάρα τους) του λόγου των κομμουνιστών, τη δήθεν μη απήχηση των θέσεων του ΚΚΕ στη νεολαία, την χιλιοειπωμένη απουσία πρότασης εξουσίας του κόμματος, την απλή αναλογική μέχρι και τη θέση του κόμματος για τις συμμαχίες με δυνάμεις του «προοδευτικού χώρου.»

Άμα βρείτε μία συνέντευξη όπου να μην έχουν γίνει αυτές οι «ερωτήσεις» τι να πω, κερδίζετε την εκτίμησή μου, αν τη θέλετε. ‘Έχω με σιγουριά καταλήξει πλέον ότι δεν είναι ξύλινος ο λόγος του ΚΚΕ (αυτό έλειπε) αλλά ο λόγος αυτών που αναφέρονται σ΄ αυτό.

Μπορεί με τις θέσεις του ΚΚΕ να μη συμφωνεί ο δημοσιογράφος αλλά με τις «τεμπέλικες» δημοσιοϋπαλληλικές ερωτήσεις του, το μόνο που πέτυχε ήταν να δοθεί η ευκαιρία στον Γραμματέα να επαναλάβει με εξαιρετικό είναι αλήθεια τρόπο για άλλη μία φορά τις θέσεις του κόμματος.

Η κορωνίδα των ερωτήσεων όμως, η δεσπόζουσα το τελευταίο διάστημα, ήταν το εάν η Ρωσία ήταν επιτιθέμενη ή όχι. Οι αστοί δημοσιογράφοι αλλά και οι σχολιαστές κάθε είδους, αρέσκονται να επαναλαμβάνουν αυτή τη δήθεν ερώτηση-πλατφόρμα. Σκοπός τους μπας και σπάσει ο διάολος το πόδι του και με βάση την ηθική (τους) στριμωχτεί το ΚΚΕ και χαρακτηρίσει τον πόλεμο κάπως αλλιώς εκτός από ιμπεριαλιστικό.

Δεν έχει κανένα νόημα να επαναλάβω την απάντηση του Γραμματέα αλλά τι είναι αυτό που δεν θέλουν να καταλάβουν ή για να το θέσω διαφορετικά τι είναι αυτό που δεν τους συμφέρει να παραδεχτούν ότι καταλαβαίνουν;

Όπως έγραψα σε μια διαδικτυακή φίλη αν υπήρχε τρόπος να ακούω μόνο το Γραμματέα και όχι τις ερωτήσεις του δημοσίου υπαλλήλου θα το έκανα!

Άντε και για να μην το παραβλέψω και τον Κορακάκη στο κλείσιμο.

Με αφορμή την παραίτηση της Ρουμελιώτη απ’ τη διαπίστευσή της

 

Σε κάθε Τσίμα αντιστοιχούν χίλιοι άλλοι λιγότερο δραχμολάγνοι

Σε κάθε Πορτοσάλτε άλλοι χίλιοι νηφάλιοι και νουνεχείς

Σε κάθε Τράγκα άλλοι χίλιοι λιγότερο έμποροι

Σε κάθε Αυτιά άλλοι λιγότερο θεατρίνοι

Σε κάθε Πρετεντέρη χιλιάδες άλλοι περισσότερο σοβαροί παρά σοβαροφανείς

Σε κάθε ένα από δαύτους, χιλιάδες άλλοι συνεπείς στο μεροκάματο της πένας

Χιλιάδες άλλοι που στα νιάτα τους ονειρευτήκαν να βάλουν λιθαράκι για να αλλάξει ο κόσμος, να περιγράψουν «μ’ άλλο τρόπο» τις ζωές μας, δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας, ατέλειωτες ώρες με μικρές αμοιβές και πιέσεις πάνω απ΄το κεφάλι που άλλος δεν θα τις άντεχε. Σε συνεχή πάλη με τον εαυτό τους, το ρόλο που τους αποδίδουν, στα αυτά που προσμένουν απ’ αυτούς απ΄ τη μιά και τους λογαριασμούς, τα έξοδα, τον αγώνα για την επιβίωση απ’ την άλλη. Σε μόνιμη μάχη με τη λογοκρισία αλλά κυρίως απέναντι σ’ αυτή την αμείλικτη και ύπουλη αυτολογοκρισία των συνθηκών.

Κι αν δεν μπορούν ως μερικοί να σηκώσουν το κεφάλι, στο μαγγανοπήγαδο ξανά.

Αγάντα λοιπόν κι άλλη μια μέρα γιατί αν τα βροντήξω κάτω, που θα πάω; Να πουληθώ όσο λιγότερο γίνεται, να πετάξω απ’ την πλάτη τη λίστα Πέτσα που λίγο μ΄αφορά, να αντισταθώ στον παμφάγο εκδότη, στον πουλημένο διευθυντή, στον ρημάδι το μηχανισμό που θα με πετάξει στα αζήτητα άνεργο.

Έτσι τηρουμένων των αναλογιών δεν κάνεις κι εσύ στη δουλειά σου;

Όταν λοιπόν τους χαρακτηρίζεις αλήτες και ρουφιάνους μην έχεις στο μυαλό σου τους λίγους «εκλεκτούς προβεβλημένους» αλλά τους πολλούς που στη γαλέρα της ζωής τραβάν κουπί μαζί σου! Κάποιους βολεύει να τους έχεις απέναντι παρά δίπλα σου!

Αλλού στρέψε την οργή σου!

Η «επαγγελματική» τους αξιοπρέπεια

Tώρα που μειώνονται εστίες και αναζωπυρώσεις και πέφτει η στάχτη, βλέπω θες από επαγγελματική διαστροφή ή άλλη έμφυτη ανωμαλία, τα ρεπορτάζ των επιτόπιων ρεπόρτερς και τους ρόλους που υποδύονται κατά περίπτωση και εργοδότη, οι ανκορς. Για ένα είμαι σίγουρος!

Πως δεν υπάρχει τίποτε πιο αποκρουστικό, από «δημοσιογράφο» από το να προσπαθεί να υπεραμυνθεί της «γραμμής» του καναλιού στο οποίο δουλεύει. Και μπορεί αυτό να λέγεται από ένα απόμαχο πια στόμα αλλά ελπίζω πως όλοι τούτοι κάποτε θα αντιληφθούν ότι για ένα πράγμα θα μπορέσουν κάποια στιγμή επάξια να περηφανευτούν. Κι αυτό είναι η «επαγγελματική» τους αξιοπρέπεια που με ζήλο, επιμελώς, συστηματικά κουρελιάζουν.

Απαντήσεις σε σχετικό διάλογο:

Γενικά

Την «κακογουστιά» πες ότι την καταλαβαίνεις χωρίς βέβαια να τη δικαιολογείς κιόλας. Είναι ζήτημα παιδείας, ευαισθησίας και πολλών άλλων. Εξάλλου τι είναι «καλόγουστο» γύρω μας; 

Τι σχέση έχει η πλειονότητα αυτών που κρατούν μαρκούτσια για να περιοριστούμε στους τηλεοπτικούς έστω και κατ΄ελάχιστο με τη δεοντολογία; 

Πόσοι ξέρουν πόση αξιοπρέπεια μπορείς να διαφυλάξεις με την τήρηση μικρών βασικών κανόνων και ενός μπούσουλα ηθικής; 

Πόσοι μπορούν να οραματιστούν μια «καλή» τηλεόραση; 

Πόσοι σκέφτηκαν μετά, μα τι είπα ή πριν το πουν τι θα πω και γιατί; 

Πόσοι αναρωτήθηκαν: Διαβάζω; Όταν ακούω και βλέπω άλλους εντοπίζω λάθη που εγώ θα αποφύγω; 

Εξάλλου από πού να παραδειγματιστούν; 

Ποιος απ’ αυτούς «ζήλεψε» ποτέ γραφτό; 

Τι μάθημα παίρνουν τα παιδιά αυτά όταν βραβεύεται ο Ευαγγελάτος; 

Σε ένα κόσμο που η είδηση και το σχόλιο είναι εμπόρευμα, που πουλιέται κι αγοράζεται  αυτά είναι πολυτέλειες. Πόσο εύκολο μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες είναι να αντιληφθεί κανείς πως σ΄ένα τέτοιο σφαγείο η μόνη άμυνα είναι η αξιοπρέπεια; Το σινάφι άγριο, ο ανταγωνισμός πολύς και η εργοδοσία βάζει τους όρους. Αν θες, αν δεν θες θα βρω άλλον να τα λέει. Κι άμα είναι και κοπελίτσα και γράφει καλά στην κάμερα τόσο το καλύτερο. Μόνο και μόνο η συνειδητοποίηση μερικών από αυτά θα μας κάνει καλύτερους. Θέλει κουράγια όμως η διαφοροποίηση και στο υποχρεωτικό μαγγανοπήγαδο που μας δένουν μόνο η επιβίωση κατάληξε να μας απασχολεί. Όσο αφορά για τον «ενδόξου» εν μέρει δικαιολογημένα, παρελθόντος, οίκο …BBC τα ίδια συμφέροντα εξυπηρετεί απλά τώρα εντελώς απροκάλυπτα.

Άποψη για την «κοινωνική επιρροή»

Δεν είμαι σίγουρος ότι αποδέχομαι ότι έχει «κοινωνική επιρροή.»  το δημοσιογραφικό επάγγελμα Εξάλλου αυτό που λέγεται «κοινή γνώμη» ένα δημιούργημα είναι κι ένας μύθος όπως κι αυτός της αντικειμενικής δημοσιογραφίας. Αν δεχτούμε το επιχείρημα της «επιρροής» πρέπει αυτόματα να δεχτούμε και την απουσία κριτηρίου κάτι που δεν είμαι έτοιμος να δεχτώ. Το ότι υπάρχει διαβάθμιση στα κριτήρια και ότι αυτά τεχνηέντως προσπαθούν «εκπαιδεύοντας» τηλεοπτικά ή αναγνωστικά κοινά να διαμορφώσουν, είναι γεγονός χωρίς αμφισβήτηση. Ο δημόσιος λόγος είτε είναι δημοσιογραφικός είτε όχι κρίνεται και αυτή ίσως η διαφορά.

Διαμορφωτικός  ή επηρεαστικός ο ρόλος των μέσων; 

Ναι στόχος τους όπως εξάλλου και της άρχουσας τάξης που «εμπορεύεται» τις δημόσιες συχνότητες είναι να διαμορφώνονται ακροατές και τηλεθεατές (κοινό) χωρίς κριτική διάθεση με στόχο την άκριτη αποδοχή αυτών που τους σερβίρονται. Εξάλλου αυτό είναι η αναγωγή της πολιτικής στο επίπεδο του μάρκετινγκ και γίνεται με όρους ατομικού και όχι κοινωνικού «συμφέροντος.» Είναι εν πολλοίς διαμορφωτικός ο ρόλος τους και όχι στενά συγκυριακά επηρεαστικός.

H φωτιά

 

H φωτιά που καίει άσβεστη και μαυρίζει τη μέρα και η άλλη που θα σβήσει, αφήνοντας αποκαΐδια και μαυρίλα πίσω της.

Η δροσιά τζαι η ποσπασιά διαχρονικά ζητούμενες!

Το’χει η μοίρα μας φαίνεται να μη συνειδητοποιούμε ότι κι η αλληγορική δροσιά αλλά κι η λευτεριά είναι διεκδικήσιμες και κάποτε θα κατακτηθούν!

Το αγλάισμα της ουκρανικής νεολαίας και οι άριστοι συμπαραστάτες στο δίκαιο αγώνα τους

Αυτό το αγλάισμα της ουκρανικής νεολαίας χρησιμοποιεί τα όπλα που αγοράστηκαν από τον ελληνικό λαό και που ο άριστος έστειλε πίσω από τις πλάτες μας στην Ουκρανία.

Όχι στη χώρα αυτή οι φασίστες δεν είναι ένα μικρό δήθεν κομμάτι του στρατού! Αν επρόκειτο για μια χώρα που σέβεται έστω και ελάχιστα τον εαυτό της και θα ήθελε να λέγεται και να είναι δημοκρατική, αυτά τα αποβράσματα θα «κόβονταν» κατά την κατάταξή τους.

Και ναι κάνουμε διακρίσεις σε αυτούς που πολεμάνε για την ανεξαρτησία τους και αυτούς που με ξύπνιο πια το φίδι του ναζισμού θα απαιτήσουν αύριο, με όλες τις επισημότητες, δικαιωμένοι και δαφνοστεφείς, ρόλο κυβερνήτη μιας ευρωπαϊκής χώρας με τις ευλογίες των Ευρωπαίων και του κεφαλαίου.

Αυτές οι φωτογραφίες μαζί με πολλές άλλες με το ίδιο θέμα αποδεικνύουν τι σημαίνει Ζελένσκι, τι τάγματα Αζόφ και πόσο δημοκρατική τάχα είναι η Ουκρανία όπου σύσσωμη η αντιπολίτευση τελεί υπό απαγόρευση.

Μια χώρα που νομιμοποιεί πωρωμένους ναζιστές για να αμυνθεί εναντίον του εισβολέα Πούτιν που κι αυτός χρησιμοποιεί αντίστοιχης ιδεολογίας μισθοφόρους.

Και η πεφωτισμένη δημοκρατική δήθεν Δύση που έχει ένα διαφωτισμό για φωτοστέφανο αλλά και ιερές εξετάσεις, πάπες, χίτλερ και εθνικοσοσιαλισμό, συνεργάτες κατακτητών και χούντες, αποικιοκρατικούς πολέμους και βαρβαρότητα, διακρίσεις αλλά και push backs και βασανισμούς, δεν διστάζει να επιλέξει ένα πάντα βολικό για τις μεθοδεύσεις της αντίπαλο δέος.

Μία καθ εικόνα και ομοίωση κλίκα ολιγαρχών που υπηρετεί τα ίδια συμφέροντα με θύματα πάντα το λαό είτε αυτός ονομάζεται ευρωπαϊκός είτε ουκρανικός είτε ρώσικος.

Μικρή σημασία έχει αυτό το εμπόδιο στις μεθοδεύσεις αυτών που η μόνη τους έννοια είναι η διαιώνιση της κυριαρχίας του σε όλα τα επίπεδα.

Για να τιμωρήσει τάχα τον αυταρχικό εισβολέα, βυθίζει στη φτώχεια και την ανέχεια, τους πολίτες της και επιλέγει την περιοδεύουσα καρικατούρα δημοκρατικού ηγέτη καθιστώντας τον υπέρμαχο της ελευθερίας και πρότυπο ηγέτη που παλεύει για την ελευθερία.

Αδιαφορεί για να μην πούμε ότι επιδιώκει κιόλας να φέρει σε πρώτο πλάνο το ναζισμό δίνοντας του εύσημα και ευλογίες για να λειτουργήσει αναβαθμισμένος, όχι ως δεκανίκι αλλά ως πρωταγωνιστής πλέον στο μελλοντικό του ρόλο στα ευρωπαϊκά πράγματα.

Στην Ευρώπη που ξημερώνει οι μάσκες θα έχουν ήδη πέσει και τα συμφέροντα των λίγων αποκάλυπτα πια θα έχουν κερδίσει πολλές μάχες ενάντια στα δικαιώματα των πολλών.

Στο χέρι μας είναι να μην κερδίσουν τον πόλεμο!

(Οι φωτογραφίες είναι από ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Graham Phillips)

Μόνο μια φωτογραφία

Οι λέξεις που θα επαναληφθούν χάσαν όπως συνηθίζουν, το νόημα τους. Ας μιλήσει η εικόνα. Δεν είναι παλιά, είναι διαχρονική! Δεν τραβήχτηκε το ’74! Χθες τραβήχτηκε! Και θα τη δούμε πάλι εμπρός μας αύριο και μεθαύριο. Και θα τη βλέπουμε συνεχώς μέχρι να σηκώσουμε τις ζωές μας στα χέρια μας. Δεν χρειάζεται να θυμόμαστε!

Αυτούς που την «σκηνοθέτησαν» να τους βάλουμε απέναντι, χρειάζεται!

Συνεκμετάλλευση;

Μήπως η απάντηση στην ερώτηση γιατί ο συγκεκριμένος «διανοητής» δεν μπορεί να δει τη διασύνδεση του «τουριστικού γεωγραφικού προσδιορισμού Turkaegean» και της «Γαλάζιας πατρίδας» αλλά και η κυβερνητική «αμέλεια» να αποτραπεί η γνωστή, εδώ και μεγάλο διάστημα μεθόδευση των γειτόνων με το «τουρκικό Αιγαίο,» είναι το άνοιγμα με αριστοτεχνικό τρόπο, της συζήτησης για την συνεκμετάλλευση του Αιγαίου; Εξάλλου αν δεν απατώμεθα τόσο το κόμμα του όσο και οι κυβερνώντες δεν έχουν αποκλείσει αυτό το ενδεχόμενο που υπηρετεί άριστα τις αντίστοιχες αστικές ελίτ.

Αναρωτιόμαστε απλώς!!!

«ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ»

Ο εγγενής αλλά και ο επίκτητος συντηρητισμός δεν με εμπόδισε να χαρώ βλέποντας τόσους νέους αλλά και λιγότερο νέους ανθρώπους να χαίρονται για τη συμμετοχή τους στις εκδηλώσεις και την παρέλαση υπερηφάνειας των ΛΟΑΤΚΙ+. 

Κάθε εκδήλωση διαφορετικότητας που αμφισβητεί ένα επιβεβλημένο τρόπο ζωής είναι, όχι μόνο καλοδεχούμενη αλλά και επιβεβλημένη. Κινδυνεύοντας να παρεξηγηθώ ως politically incorrect, (παίζει κι αυτό,) εκτός από καθ’ ομολογίαν συντηρητικός και ξύλινος (και τα δυο επιδέχονται περαιτέρω συζήτηση) εκφράζω μερικές απορίες και τολμώ μία πρόταση.

Αρχικώς με την «επαναστατικότητα» των εκδηλώσεων. Την με άλλα λόγια αμφισβήτηση ενός καταπιεστικού συστήματος που καταπνίγει εκτός πολλών άλλων, που είναι αδύνατο να παραβλεφτούν και την δικαιωματική, απαραίτητη ή μη (άλλη συζήτηση αυτό,) «βεβιασμένη, σώνει και ντε» δημόσια έκφραση της σεξουαλικότητας ενός ατόμου, είτε γιατί απαιτεί την πειθάρχηση του σε «ηθικούς» κανόνες είτε γιατί προσκρούσει σε επιβεβλημένες κοινωνικές νόρμες του τύπου «έτσι τα βρήκαμε κι έτσι θα τα αφήσουμε.»

Τι νόημα έχει το «ξεσάλωμα» της μιας ημέρας που μπορεί σε μερικές του εκφάνσεις να χαρακτηριστεί από ορισμένους και αισθητικά αμφισβητήσιμο και πόσο αυτό συμβάλει ουσιαστικά στην κατάργηση των μηχανισμών καταπίεσης που καλά κρατούν σ’ όλα τα επίπεδα;

Μήπως οι επετειακού χαρακτήρα τέτοιου είδους εκδηλώσεις θάβουν ακόμα βαθύτερα ένα «κίνημα» (κι αυτό χωράει συζήτηση) που θα μπορούσε να έχει χαρακτηριστικά κινήματος κοινωνικής κριτικής και αμφισβήτησης, μετατρέποντας το σε ένα φολκλορικού τύπου ξέσπασμα στο πλαίσιο μιας πολύχρωμης εκδήλωσης;

Πόση επαναστατικότητα κρύβει ο απηυδισμένος που έφτασε στο αμήν αλλά ζητά να ισχύει για την κοινότητα του, ισονομία, νομιμότητα γάμων και κληρονομικών δικαιωμάτων, υιοθεσίας παιδιών και εξάλειψη των διακρίσεων χωρίς καν να του περνά από το μυαλό ότι οι ίδιοι αυτοί «θεσμοί» που ισχύουν για το ευρύτερο σύνολο, επιβάλλεται να αμφισβητηθούν.

Η λογική της «εξίσωσης» της κατ' εικόνα και ομοίωση αντιμετώπισης των ομόφυλων ζευγαριών με τα ετεροφυλόφιλα αντίστοιχα τους και η αντίληψη ότι ετεροφυλόφιλοι, ομοφυλόφιλοι και άλλοι είναι μέλη αντιπάλων στρατοπέδων είναι βαθύτατα συντηρητική. Το δε επιχείρημα περί καταπίεσης των «διαφορετικών» που ποσοτικά συγκρίνεται με την κοινωνική καταπίεση των «φυσιολογικών» που αυτή κι αν υπάρχει, ας μην το ξεχνάμε, δεν μπορεί να ισχύει καθώς εντάσσεται σε έναν υπαγορευμένο, από το ίδιο το καταπιεστικό σύστημα, κοινωνικό αυτοματισμό.

Με τη λογική των αγανακτισμένων παρελάσεων δεν πετυχαίνεται (αν αυτό είναι το ζητούμενο) η ανατροπή ενός καταπιεστικού στάτους κβο που ισχύει για όλους αλλά στην ουσία σιωπηλώς και ασυνειδήτως (όπως αριστοτεχνικά υπαγορεύει το ίδιο το σύστημα) επιδιώκεται και μεθοδεύεται η «ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ» υπαγωγή και συστηματοποίηση των ΛΟΑΤΚΙ+.

Είναι αυτό το ζητούμενο για τους ΛΟΑΤΚΙ+; Αρκούνται σε μία κατ' επίφαση ισότητα και ίδια αντιμετώπιση ή επιβάλλεται να αντισταθούν δυναμικά, ενωμένοι με όλες τις κοινωνικές ομάδες, αντικρίζοντας την πραγματικότητα, εντασσόμενοι και ενισχύοντας ήδη δομημένες εστίες αντίστασης και αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία και την κάθε είδους εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο;

(Φωτό Athens Pride (Αρχείο) EUROKINISSI/ΛΥΔΙΑ ΣΙΩΡΗ)

Sorry mate

 

Δυό ερωτησούλες προς τον καλό αυτό κυριούλη τον κ. Τζορτζ Όσμπορν, Πρόεδρο του Βρετανικού Μουσείου που μας δανείζει τα κλεμμένα γλυπτά του Παρθενώνα:  

1.-Πόσοι θα επισκέπτονταν το Βρετανικό Μουσείο αν υπήρχε μόνο Βρετανική πτέρυγα;

2.-Και για να το προχωρήσουμε και λιγάκι, τι θα εκτίθετο σ΄αυτή την πτέρυγα;

Sorry mate ξέρω, δύσκολη ερώτηση αλλά προκαλείς ρε φίλε!

Μία κοινωνία γιορτάζει. Γιορτάζει τι;

 

Μία κοινωνία γιορτάζει υμνώντας το παρελθόν της βαδίζοντας καμαρωτά, σε μονοπάτι αβέβαιου μέλλοντος. Αναπολεί λαμπρές στιγμές ενός μαδημένου, γηραιού πλέον λέοντος, υποταγμένη σ’ ένα ντροπιαστικό για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου θεσμό όπως αυτός αντικατοπτρίζεται στο πρόσωπο με το επιτηδευμένο χαμόγελο, μιας

καλοστεκούμενης υπερηλίκου.

Στ’ όνομα μιας επίπλαστης κοινωνικής σταθερότητας για την οποία έχει πειστεί η πλειονότητα των απολίτικων «πολιτών» και μιας «εθνικής» συνοχής βασισμένης στη βολική, πολυπολιτισμική δήθεν, συνύπαρξη, συντηρείται το αφήγημα με επίκεντρο μια τεχνηέντως συμπαθή, γραία.

Η ιστορία για τους πολλούς, με τη μορφή φτηνού ρομάντζου, γεμάτου παράσημα, κλάρες, ψηλά καπέλα και καπελίνα αλλά και ίντριγκες, σκάνδαλα κι αξιόποινες πράξεις, ανανεώνει και επανατροφοδοτεί επιδέξια τη μαζική ύπνωση, πασπαλίζοντας τους υπηκόους με χρυσόσκονη περιούσιων μύθων, σωτήριων συμβόλων και σταθερών αξιών που λειτουργούν δήθεν συνεκτικά.

Αριστοκρατικά δομημένοι, περίτεχνα καλυμμένοι μηχανισμοί αποκλεισμού, διαχωρισμού και αποξένωσης, εύκολα ορατοί στον υποψιασμένο πολίτη, σε πλήρη ισχύ, μη τυχόν και διασαλευτεί το εντός των συνόρων στάτους κβο, τα ταξικά στεγανά αλλά και η διεθνής, επιμελώς καλλιεργημένη, εικόνα.

Η ιστορία της πειρατείας, της αποικιοκρατίας, του εμπορίου των μπαχαρικών αλλά και άλλων «ευγενών» ουσιών που προκάλεσαν πολέμους, ξεσκαρτάρει επιλεκτικά, φωτεινές τάχα σελίδες της, που γράφτηκαν με την πένα της στυγνής εκμετάλλευσης λαών και της σιδηράς πυγμής που υπάκουε πάντοτε στο αποδοτικό δόγμα του διαίρει και βασίλευε.

Βουτηγμένη στο μελανοδοχείο του αίματος ζωγραφίζει λωρίδες λαβάρων και σκορπά ρίγη περασμένων μεγαλείων, παραγνωρίζοντας και επιλεκτικά αδιαφορώντας για τη δυστυχία που ο μισός πλανήτης πλήρωσε για τη συντήρησή μιας πάλαι ποτέ κραταιάς αυτοκρατορίας.

Σπονδή στη δόξα της τα εκατομμύρια των γηγενών θυμάτων και η στυγνή εκμετάλλευση των πόρων στις νέες γαίες. Νέες γαίες που βαφτίστηκαν βολικά «Terra nullius» (Γη που δεν ανήκει σε κανέναν) για να αρπαχτούν για λογαριασμό του αδηφάγου στέμματος προς όφελος μιας δήθεν κοινοπολιτείας που υπηρετούσε την άρχουσα τάξη της.

Για τη δόξα του στέμματος εκχριστιανίστηκαν εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων που εξαναγκάστηκαν σε τυφλή υποταγή σε βίαια εισαγόμενες κουλτούρες και κυριολεκτικώς αποδεκατίστηκαν μέχρις ενός, μέσα σε λίμνες αίματος, ολόκληροι πληθυσμοί με πανάρχαια επιτόπια παρουσία στις προσαρτημένες εκτάσεις.

Φόρος στην αλαζονεία και την νεοαποικιακή λογική η διαχρονική επεμβατικότητα αλλά κι οι δικοί μας νεκροί που στα νεώτερα χρόνια ο πανούργος πολεμικός πρωθυπουργός, που ακόμα υμνούν τ’ όνομά του, προκάλεσε στη δορυφορική μεταπολεμική πικρή μας πατρίδα.

Φόρος επίσης η πράσινη γραμμή, οι διωγμοί, οι βασανισμοί κι οι εκτελέσεις στην πολύπαθη Κύπρο που δεν θα συντελούνταν χωρίς την προτροπή και την έγκριση της καλοκάγαθης πολύχρωμης υπερηλίκου που γιορτάζει τούτες τις μέρες 70 χρόνια εξουσίας. 

Ιστορία ραδιούργων επεμβάσεων, αθέατη στον διαχρονικώς εν υπνώσει πολίτη που ο θεοποιημένος καπιταλισμός μετάτρεψε σε άβουλο καταναλωτή.

Διαστροφική αντίληψη και υπεροψία που διαχέεται ακόμα και στον σύγχρονο υπήκοο που αν και παλεύει απεγνωσμένα για την καθημερινότητα του, έχοντας απέναντι του την ίδια αποκρουστική μοναρχική εξουσία και τα αριστοκρατικά στεγανά, βαυκαλίζεται περί της, λόγω του ενδόξου παρελθόντος, ανωτερότητας του. Εικόνα που φευ δεν συνάδει με την αχτένιστη καρικατούρα, τον κατ’ εξακολούθηση ψευδόμενο, πρωθυπουργό που διασκέδαζε σε καιρό πανδημίας ενώ πολίτες πέθαιναν απομονωμένοι μακριά απ’ τους δικούς τους.

Παραφωνία για την λαμπρή εικόνα που προβάλλεται διεθνώς, η εμμονική κατακράτηση της πολιτιστικής κληρονομιάς τόσων λαών όπου γης που ανερυθρίαστα εκτίθεται στο Λονδίνο. Γελοία στην περίπτωση μας και η σύγχρονη δικαιολόγηση της κλοπής του Έλγιν ότι τάχα τα γλυπτά του Παρθενώνα τα βρήκε στο έδαφος και τα πήρε για να τα σώσει, χαρακτηριστική όμως ενός, με πολλές εφαρμογές, σκοπού που πάντοτε αγιάζει τα μέσα.

Να σας ζήσει λοιπόν και να την χαίρεστε! Κι άμα αναπόφευκτα αποδημήσει και μοιραίως καταστεί άχρηστη η επίκληση για τη σωτηρία της στο θεό και πέσει συνεπώς ο κουρνιαχτός, συνέλθετε απ΄ το μεθύσι. Δεν είναι πια το κέντρο του κόσμου το Λονδίνο! Σκουπίστε τα κόπρανα των μεγαλόπρεπων βασιλικών ίππων και προσγειωθείτε στην πραγματικότητα που όλους τους, «ενδόξου» ή μη παρελθόντος, λαούς, καταδίκασε η ζεύξη στην χρυσοποίκιλτη άμαξα του ιμπεριαλισμού.

Κυρίως όμως πάρτε μία ανάσα και μαζί της αποδεχτείτε ότι τα αιμοσταγή πλην λαμπερά μεγαλεία, μπορεί να εντυπωσιάζουν μερικούς αλλά ευτυχώς δεν τους εξαπατούν όλους.

«Ευαγγελάτοι»

Δεν γνώρισα ποτέ κανέναν ηλεκτρολόγο να θίγεται όταν περίγραφαν με χαρακτηρισμούς συνάδελφό του. Δεν έτυχε να ξέρω κανέναν δικηγόρο να ακούει ν’ αποκαλούν χασοδίκη συνάδελφο του και να στεναχωριέται. Ούτε κανένα τραγουδιστή να το φέρει προσωπικώς όταν χαρακτήρισαν ομότεχνους του πειρατές. Κανένας, ποτέ πωλητής στη λαϊκή δεν κοκκίνισε όταν ‘λέγαν κλέφτες συναδέλφους του. Ούτε κανείς αρχαιολόγος όταν είπαν τυμβωρύχους κάποιους δικούς του.

Με μας όμως για κάποιο περίεργο ίσως και ναρκισσιστικό λόγο είναι αλλιώς. Είναι αυτοί οι λίγοι που σε κάνουν να διστάζεις στο …και τι δουλειά κάνεις;

Με τη σοφία (τρομάρα μου) της παλαιότητας έχω να λέω:

Πάντα έτσι ήταν! Κατά περιόδους άλλοτε πολύ, άλλοτε λίγο.

Πάντα υπήρχαν αυτοί οι λίγοι, αυτοί που γεννήθηκαν μεσ’ στην κιτρινίλα ανατράφηκαν απ’ αυτή και θέριεψαν προτάσσοντας την. Πάντα υπήρχαν αυτοί που κρύφτηκαν πίσω της και σήκωσαν μπόι μέσα κι από τη βρώμα της. Αυτοί που δεν δίστασαν για να διακόψουν για λίγο τη ροή στη διαδρομή της πένας τους για να σκεφτούν έστω και συγκυριακά, να κομπιάσουν έστω και πρόσκαιρα μπρος στο πληκτρολόγιο.

Ξέρεις όμως κάτι; Καλύτερα έτσι!

Καλύτερα να ντρέπεσαι για τον «τίτλο» παρά να τον φοράς με τα λαμπερά του λιλιά και να καμώνεσαι πως τον αξίζεις κιόλας. Ναι γιατί είναι τιμή «να γράφεις και να σε διαβάζουν, να μιλάς και να σ’ ακούνε.»

Τιμή που κάποιοι φέρουν ελαφρά κι άλλοι που τους πλακώνει σπρώχνοντας τους στη «σιωπή» της «αδημοσίευτης» διαμαρτυρίας που καμιά φορά αξίζει όσο καμιά υπόκλιση δεν «άξιζε» ποτές!

Κάνεις λάθος συντρόφισσα μα ευχαριστώ

Θυμάμαι το εαυτό μου πολλά-πολλά χρόνια πίσω να προσπαθώ να πείσω τον μπάρμπα-Αλέκο ότι το ΠΑΣΟΚ όσο κι αν αναγνωρίζει τους αγώνες στο βουνό, θα ’ναι ζημιά. Ότι η σύνταξη καλή είναι αλλά και πονηριά και δόλωμα συνάμα.

Να δυναμώσουμε, του έλεγα μ’ όλο το σεβασμό στο πρόσωπό του και τις θυσίες της γενιάς του. Αυτοί θα ’ρθουν και θα φύγουν και τα πράγματα θα ‘ναι χειρότερα προφήτευα.

Μασάμε εμείς από τέτοια του ‘λεγα χυδαία μιλώντας με ασέβεια στον πρώτο πληθυντικό

Θυμάμαι το βλέμμα του κι εκείνο το ψιθυριστό «κουράστηκα» που ψέλλισε για να μην μας ακούσουν οι άλλοι.

Τι αξία να ‘χουν όλα του κόσμου τα επιχειρήματα απέναντι σε εκείνη την ανθρώπινη παραδοχή. Σώπασα! Πως ν’ αντικρούσεις το κουράστηκα; Τι να πεις; Πως να απαντήσεις του αγωνιστή που στη δύση της γεμάτης όραμα, ζωής του βλέπει το τέλος και βιάζεται να πιαστεί από ότι κι αν πιάνεται.

Να ελπίσει! Ξέρεις ότι όλο το οπλοστάσιο των επιχειρημάτων που είναι διαθέσιμα δεν είναι αρκετό.

Ο μπάρμπα-Αλέκος μετά από λίγο πέθανε.

Κηδεύτηκε σκεπασμένος με το σφυροδρέπανο. Δεν πρόλαβε να δει το ΠΑΣΟΚ να διαψεύδει τις ελπίδες του. Δεν πρόλαβε να παραδεχτεί άλλη μια ήττα.

Στο πρόσωπο του μπαρμπα-Αλέκου βλέπω καθρέφτη τη συντρόφισσα που κουβαλητή ψήφισε στις εκλογές του Σύριζα.

Με σεβασμό σε χαιρετώ. Χαιρετώ τους αγώνες και τη θυσία της γενιάς σου μα κάνεις λάθος συντρόφισσα. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις αλλά δεν έχεις χρόνο να το παραδεχτείς. Αυτό που κάνεις με πληγώνει. Την καθαρή ματιά τόσων συνομήλικων σου αγωνιστών δεν τη βλέπεις;

Το λάθος σου το κάναν παντιέρα και το περιφέρουν αυτάρεσκα. Σέρνουν το όραμά σου σε ανίερες συμφωνίες και ξεπουλήματα. Σε κοροϊδίες και πανηγύρια περιπαίξαν την ιδεολογία σου.

Ένα μόνο κρατώ κι ευχαριστώ γι ‘αυτό. Κρατώ την ελπίδα σου!

Αυτή που έστω και επενδυμένη λάθος ακόμα χτυπά σαν κουρασμένη καρδιά στο γέρικό σου σώμα. Κουράστηκες το ξέρω.

Αυτή η κουρασμένη, σε ανάξιους ώμους ακουμπισμένη ελπίδα σου, μου δίνει κουράγιο και αυτή η μόνη που κρατώ από το λάθος σου.

Κανένας!

 

Κανένας! 

Κανένας Πούτιν δεν θα παγιδέψει τις ψυχές των …γερανών. 

Κανένας δεν θα τους εμπλέξει σε ιμπεριαλιστικούς πολέμους.

Κανένας δεν θα κηλιδώσει την προσφορά της Ε.Σ.Σ.Δ. στον Άνθρωπο.

Κανένας τους δεν θα αμαυρώσει την προσφορά του Κόκκινου Στρατού. 

Καμιά λυκοσυμμαχία δεν θα αλλάξει την ιστορία.

Ζήτω ο Μεγάλος Πατριωτικός Πόλεμος!

Ζήτω η 9η του Μάη, Ημέρα της Αντιφασιστικής Νίκης των Λαών!

Λαϊφ στάιλ αποκλειστικότητα

Για τα ζητήματα Δημοκρατίας, τις φυλακίσεις, τους διωγμούς της αντιπολίτευσης, για την απαγόρευση της λειτουργίας κομμάτων ή για τις εξαφανίσεις «αντιφρονούντων,» η ΕΡΤ δεν έχει καμία ερώτηση;

Είχε μήπως ερώτηση για περσόνες νον γκράτα, βουλευτές και στελέχη του ΚΚΕ που θεωρούνται «κόκκινο» πανί για τον «εκλεγμένο, δημοκρατικό» ηγέτη των ουκρανών Ζελένσκι;

Ή μήπως είχε και κόπηκαν στη μονταζιέρα της επιλεκτικής ενημέρωσης που υπακούει στα κελεύσματα των ισχυρών εμπόρων αερίου;

Και κάτι άλλο.

Συμμετείχε ο δημοσιογράφος στη συζήτηση ή είχε μόνο προκατ ερωτήσεις;

Γιατί αν συμμετείχε θα ‘πρεπε να το αποδείξει κιόλας, κάνοντας ερωτήσεις επί των τοποθετήσεων Ζελένσκι κατά τη ροή της «συνέντευξης.»

Μάλλον όμως πρόκειται για μία σχεδόν λαϊφ στάιλ συνέντευξη που προβάλλεται κιόλας ως επιτυχία του κρατικού καναλιού!

Πασχαλινή Ευαισθησία

 

Επιλεκτική, στοχευμένη πασχαλινή ευαισθησία αγγλικανών, καθολικών και λοιπών για την Ουκρανία. Να προσευχηθούνε λέει πασχαλιάτικα για να δώσει ο θεός μέσω του γιού του, την ελευθερία που δικαιούται και επιθυμεί ο ουκρανικός λαός.

Δε λέω αλλά για τους παλαιστίνιους, τους σύριους, τους γιουγκοσλάβους ή για όλους τους άλλους δεν θα δώσει τίποτα ο θεός τους ή αυτοί είναι άλλου ευθύνη;

Κι όλα αυτά σε μία Βρετανία που «μαντρώνει σκούρους» κυρίως μετανάστες μιμούμενη την πρωτοπόρο μακρινή Αυστραλία στοιβάζοντας τους, επ’ αμοιβή, σε ξένες επικράτειες.

Δεν αξίζουν κοροϊδία ή χλευασμό! Μάτια ορθάνοιχτα χρειάζονται εγρήγορση και ξεμπρόστιασμα για να θυμίζουμε στον καθένα εκεί έξω τον απροκάλυπτο ρόλο των εκκλησιών, των ιερατείων και των αστών στην καπιταλιστική σούπα.

Αμήν!

Οι περιοδεύοντες ναζί και η αξιοπρέπεια των άλλων

Ήρθε με τη ναζιστική του επικουρία και τους ξεφτίλισε! Και το «τους» έχει νόημα. Ξεφτίλισε το δουλικό αστικό πολιτικό σύστημα και τους τσανακογλύφτες, δήθεν προοδευτικούς με το καθιστό χειροκρότημα.

Υπήρξαν όμως κι αυτοί που γι άλλη μια φορά δίδαξαν με την βροντερή τους απουσία, αξιοπρέπεια. Που παρά τους τόνους λάσπης των εγχώριων παπαρατσένκο, πήραν στους ώμους τους την περηφάνια ενός λαού που δεν του πρέπει να τον περιπαίζουν. Έφτυσαν κατάμουτρα τον περιοδεύοντα διαδικτυακό θίασο των ναζί που επιστρατεύτηκε για να στηρίξει τάχατες επιχειρήματα με αναφορές σε φιλικές εταιρείες και άλλα εθνεγερτικά συναφή.

Του επέτρεψαν, οι παρατρεχάμενοι, οι εκτελεστές εντολών να μας προσβάλλει με αυτό που ύστερα το ‘παν λάθος. Και στην Κύπρο και την τάχα τεχνικής φύσης διακοπή που μαγικά συνέβη την καίρια στιγμή του αντιλόγου, εκεί τουλάχιστον, που έστω και για τους τύπους, εκφράστηκε, το ανδρείκελο πρόσβαλε το λαό. Ένα λαό που παλεύει στην σκληρή του καθημερινότητα, την κατοχή και εισβολή του εξ ονόματος των καπιταλιστικών συμφερόντων, ειρηνιστή χρισμένου αιμοσταγή μεν, διαμεσολαβητή δε, δεκαετίες τώρα.

Και τώρα που αυτή η δουλικότητα που από τους αστούς έχει αναχθεί σε εθνική στρατηγική για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε, τι κάνουν αυτοί που χαρακτήρισαν λάθος και ατυχές το γεγονός;

Τώρα που όλα τα επιχειρήματα για τη διαφοροποίηση της «εθνικής» τους στάσης είναι με το μέρος μας, τώρα που τα γεγονότα είναι αδιάψευστα τι στο διάολο, κάνουνε;

Τώρα είναι που το δουλικό σύστημα, πιστό στο δόγμα υποταγής δεν κάνει βήμα πίσω.

Δεν διανοείται να ανακαλέσει την υποστήριξη.

Να πάρει πίσω τα καλάσνικοφ και τ’ άλλα που δεν λέγονται, από ένα ηγέτη που η έννοια της διαπραγμάτευσης, του είναι αδιάφορη. Ένα ηγέτη που με ναζί δεκανίκια είτε στην οθόνη είτε στο παρασκήνιο, περιοδεύει και δίνει παραστάσεις. Ένα ανδρείκελο που απροκάλυπτα αρνείται να προστατεύσει τον ίδιο του το λαό, αρνούμενο τη διπλωματία.

Αυτό κάνει με τη στάση του! Θυσιάζει αμάχους, όχι πολεμώντας τον εισβολέα ή υπεραμυνόμενος την «εθνική ανεξαρτησία» αλλά προσπαθώντας να ισχυροποιήσει τη θέση του στον καπιταλιστικό κόσμο, πασχίζοντας εμμονικά να δέσει τη χώρα του, πολιτογραφώντας την στο στρατόπεδο του ΝΑΤΟ.

Και οι εκατόμβες αποτέλεσμα την βάρβαρης εισβολής του Πούτιν και των δολοφόνων επιτελών του που κι αυτοί υπακούουν στο ιμπέριουμ του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης, γίνανε καθημερινή συνήθεια.

Κι εμείς τι; Εμείς που τάχα διαπνεόμαστε από τα ιδανικά της ελευθερίας, που γιορτάσαμε τα διακόσια χρόνια της δήθεν ανεξαρτησίας θα δεχτούμε τις προσβολές; Θα συνεχίσουμε την υποστήριξη στα ουκρανικά ναζίδια.

Φυσικά και θα συνεχίσουμε! Που τόλμη για να σηκώσουν κεφάλι οι υπηρέτες; Κι έτσι θα πορευόμαστε περήφανοι. Κουνώντας γαλανόλευκες και βγάζοντας δικανικούς για ανεξαρτησία, βάζοντας - ευτυχώς όχι όλοι- κάτω από το χαλί, την αξιοπρέπεια του λαού μας.

Μέχρι το επόμενο στάδιο που οσονούπω έρχεται, αυτό της τρώσης της εδαφικής ακεραιότητας όπου σίγουρα και τότε, βουβοί οι αστοί και τα τσιράκια τους, ντυμένοι αμαλίες και όθωνες θα ακολουθούν κατά γράμμα τις εντολές του μεγάλου προστάτη που δείγματα γραφής του, διαχρονικά και τεχνηέντως, δογματικά αγνοούvε!

«Όχι στα πυρηνικά, Δυτικά, Ανατολικά» ή το άλλο το βαρύγδουπο « Ούτε ΝΑΤΟ ούτε Βαρσοβία Εθνική Ανεξαρτησία»

Συνθήματα που εκτός που «χρησιμοποιήθηκαν» κατά κόρο τη δεκαετία το 80 στις «πορείες ειρήνης» γράφονταν κιόλας στις διακηρύξεις του πάλαι ποτέ «Κ»ΚΕ εσωτ και του Ρήγα. Στόχευαν με την απλούστευση αυτού του είδους εκτός από το θυμικό και στην ιδεολογικοποίηση του δόγματος των ίσων αποστάσεων προς Δύση κι Ανατολή, καπιταλισμού και Σοσιαλισμού, κάτι δηλαδή καθ’υπερβολήν ανάλογο με το σημερινό δήθεν δίπολο Σοσιαλισμού-φασισμού.

Πολλοί τίμιοι άνθρωποι με αγωνιστικές περγαμηνές, πολλοί νεολαίοι με αγνά ιδανικά εργαζόμενοι και φοιτητές παραπλανήθηκαν απ’ αυτή τη ρητορική στην πλάνη του «ευρω»κομμουνισμού και της περιβόητης «ανανέωσης» του κομμουνιστικού κινήματος και αδυνατούσαν να δουν αυτά που εξυφαίνονταν μπροστά στα μάτια τους. Χάραξαν τρίτους δρόμους, είδαν ανθρώπινα πρόσωπα και τους διέφυγε το τέρας που κάγχαζε από τη γωνία. Βάζοντας ως προτεραιότητα διογκώνοντας τις στρεβλώσεις, τα προβλήματα οικοδόμησης του σοσιαλισμού, εστίαζαν την «κριτική» τους στον λεγόμενο «υπαρκτό» έχοντας προφανώς κατά νου τον ανύπαρκτο.

Θεωρούσαν στη ρητορική τους, ως αναγκαιότητα όχι μόνο να υπερτονίζουν τα στρεβλά αλλά να προτείνουν και μοντέλα, μια και το σοβιετικό κατά την εκτίμησή τους απότυχε. Εξίσωναν όλες τις περιόδους της σοσιαλιστικής οικοδόμησης αγνοώντας τις ειδικές συνθήκες, γενικεύοντας κάτω από τον όρο «Σταλινικό Φαινόμενο» τη δυσλειτουργία και τα λάθη κρύβοντας πίσω από θελκτικούς όρους την αντεπαναστατική τους εμμονή με δήθεν δημοκρατικές διεξόδους, προβάλλοντας μια λογική σταδίων και μικρών, τάχα διαρθρωτικών αλλαγών στον καπιταλισμό με προφανή στόχο όχι τον σοσιαλισμό αλλά στην ουσία την κοινοβουλευτική δημοκρατία όπου και οι «αριστεροί» θα έπαιζαν το ρόλο τους.

Το «προαιώνιο» σύμπλεγμα των «αριστερών» αυτού του είδους και της ηγεσίας τους ήταν και είναι η συμμετοχή τους στις αστικές κυβερνήσεις όπου από τα μέσα (όπως αφελώς διαλαλούσαν) θα επεδίωκαν αλλαγές που δήθεν θα διάβρωναν το κακό το σύστημα. Το ότι οι ίδιοι μετατράπηκαν σε σύστημα τους διέφυγε ή μάλλον καλύφτηκε πίσω από σύννεφα ψεμάτων, θολών οριζόντων, αντιφατικών πολιτικών και απροκάλυπτων επιθέσεων στην εργατική τάξη. Συντάχτηκαν με πολωνέζικες αλληλεγγύες και νέρωσαν το κρασί τους ώστε να καταλήξουν η «βολική αριστερά» του ΝΑΤΟ και της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, σέρνοντας τα κουρέλια μίας δήθεν αριστεροσύνης στις αυλές της καπιταλιστικής εξουσίας που τώρα λειτουργεί ως ο σφουγγοκολάριος «άπονων» εξουσιών.

Και τώρα που μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, επιχειρείται απροκάλυπτα το μοίρασμα του κόσμου και τα τύμπανα του πολέμου αντηχούν βαριά, οι δύο παίκτες δεν προέρχονται από «διαφορετικά στρατόπεδα.»

Είναι οι κολώνες ενός συστήματος που τρέφεται από τις σάρκες των εργαζομένων, εκμεταλλεύεται στο έπαρκο την δύναμή τους, την μετατρέπει απροκάλυπτα σε καταναλωτή και την ταΐζει με λαιφ στάιλ επιδιώκοντας την αποβλάκωση της. Και τώρα που πήραν όλοι θέση μπροστά στις οθόνες παρακολουθώντας δήθεν έκπληκτοι βομβαρδισμούς, βολικά ξεχνώντας ότι ως ξεπουλημένοι υπηρέτες των γερακιών, διευκόλυναν κι ευλόγησαν με τη στάση τους, αφού δίδαξαν την κουλτούρα της ανοχής, τους πολέμους, μας μένει να διακρίνουμε τη διαφορά των εκτιμήσεων και της προοπτικής αυτής της «αριστεράς.» Να τη συγκρίνουμε μ’ όλο το συρφετό των αστικών αγελών που λυμαίνονται των πόθων των λαών για ειρήνη και ευημερία.

Μην ψάχνετε! Δεν υπάρχει η παραμικρή διαφορά! Τα συνθήματα που ακούγονταν στο παρελθόν ειδικώς το βαρύγδουπο «Ούτε ΝΑΤΟ ούτε Βαρσοβία, Εθνική Ανεξαρτησία» δεν θα ξανακουστεί. Δεν έχει πια εφαρμογή, εκπλήρωσε το σκοπό του! Εξάλλου δεν υπάρχει πλέον ΕΣΣΔ να της φορτώσουμε την ευθύνη αλλά ούτε και Στάλιν στο ρόλο του τέρατος.

Τώρα ζούμε σ΄ένα κόσμο «διαβολικό, αγγελικά πλασμένο!»

Τι εκοιμήθη; Άμα εκοιμήθη ξυπνάτε τον!

 

Πέθανε ο άνθρωπος, δεν «εκοιμήθη» όπως θα πεθάνω εγώ, εσύ κι όλοι μας. Και δεν πέθανε από κορονοϊό!

Από «αυτοκτονική» βλακεία πέθαναν, τόσο αυτοί που «εκοιμήθησαν» (και δεν είναι λίγοι) όσο κι οι άλλοι που θα πεθάνουν γιατί «κοιμούνται» ακόμα. Αυτοί, που η «πνευματικότητά» τους αρνείται την επιστήμη και φρενάρει την αξιοποίηση των επιτευγμάτων της ανθρώπινης διανόησης και εμπειρίας.

Μας μάθανε και τους συμφέρει να ζούμε και να τους ανεχόμαστε.

Να ανεχόμαστε τον κάθε τυχάρπαστο αξιωματούχο, «θεϊκό» ή «κοσμικό» που μας επιβάλλεται και την κάθε ιδεολογία που μας προσβάλει. Τον κάθε παπαγάλο που αναμασά τις ίδιες ανοησίες και καλύπτει την απουσία επιχειρημάτων και λογικής, μηρυκάζοντας μεταφυσικές ή δογματικές μπούρδες ότι «δεν γίνεται αλλιώς!» Ότι είναι χαρακτηριστικό της ανθρώπινης μας φύσης να μας κοροϊδεύουν κατά πρόσωπο και να μας καταδικάζουν στα σκοτάδια που τους βολεύουν .

Πλείστα τα παραδείγματα, με εξέχον το θανατολάγνο, μαυροφορεμένο, φασιστοειδές που καταδικάζει λέει τα εμβόλια ως «σφράγισμα του διαβόλου.»

Με μία φράση, αιώνες εξελικτικής σκέψης, επιστημονικής γνώσης και ανθρώπινης πάλης για τη νίκη ενάντια σε αόρατους εχθρούς μηδενίστηκαν για να ακουστεί ο κομιστής της θεϊκής αλήθειας να μας χαρακτηρίζει «τέκνα του διαβόλου.»

Και η «αφελής» ερώτηση είναι γιατί δεν απομονώνονται όλοι αυτοί; Μαζί με τους πνευματικούς (άκου πνευματικούς) που παρασύρουν τους αφελείς στο θάνατο προς αναζήτηση της τάχατες αιώνιας …ζωής. Υπάρχουν για να συντηρούν διακρίσεις, για να βαθαίνουν τα χάσματα μεταξύ των ανθρώπων και να χαϊδεύουν συστήματα που τρέφονται απ’ το διαχωρισμό. Όλοι τους, μας κατσικώνονται ως κατέχοντες- είτε εκ θεού είτε εξ ..εκλογών, «λαϊκής» ετυμηγορίας και αμφισβητούμενων πλειοψηφιών- τη γνώση και τις μεθόδους εξαναγκασμού, εκβιασμού και χειραγώγησης .

Υπάρχουν μόνο και μόνο λόγω της ανοχής μας και πλασάρονται ως οι «μοναδικές» λύσεις.

Συντηρούμε, εμείς οι πολλοί, με την σιωπή μας, το πισωγύρισμα και επιτρέπουμε στις «εξουσίες» τους να μας αποκοιμίζουν ξεχνώντας ότι για να υπάρχουν εξουσίες πρέπει να υπάρχουν εξουσιαζόμενοι . Τηρουμένων των αναλογιών στις πλείστες των περιπτώσεων πετυχαίνουν και πετυχαίνουν γιατί εμείς αρνούμαστε την οφθαλμοφανή αλήθεια ότι αυτή είναι η μόνη τους άμυνα.

Αυτές τις μεθόδους χρησιμοποιούν για να υπάρξουν. Δεν έχουν άλλο τρόπο!

Σε άλλη περίπτωση αυτές οι εξουσίες θα γκρεμίζονταν μονομιάς.

Θα γίνει όμως αυτό. Και θα γίνει γιατί είναι νομοτέλεια! Θα γίνει, γιατί, όλο αυτό προσβάλει την ανθρώπινη υπόσταση, είναι ενάντια στα συμφέροντα μας, απλώνεται ως η πανούκλα του μεσαίωνα και μας καταδικάζει στο σκοτάδι που αποτελεί τον αποκλειστικώς δικό τους ζωτικό χώρο.