Πολλοί τίμιοι άνθρωποι με αγωνιστικές περγαμηνές, πολλοί νεολαίοι με αγνά ιδανικά εργαζόμενοι και φοιτητές παραπλανήθηκαν απ’ αυτή τη ρητορική στην πλάνη του «ευρω»κομμουνισμού και της περιβόητης «ανανέωσης» του κομμουνιστικού κινήματος και αδυνατούσαν να δουν αυτά που εξυφαίνονταν μπροστά στα μάτια τους. Χάραξαν τρίτους δρόμους, είδαν ανθρώπινα πρόσωπα και τους διέφυγε το τέρας που κάγχαζε από τη γωνία. Βάζοντας ως προτεραιότητα διογκώνοντας τις στρεβλώσεις, τα προβλήματα οικοδόμησης του σοσιαλισμού, εστίαζαν την «κριτική» τους στον λεγόμενο «υπαρκτό» έχοντας προφανώς κατά νου τον ανύπαρκτο.
Θεωρούσαν στη ρητορική τους, ως αναγκαιότητα όχι μόνο να υπερτονίζουν τα στρεβλά αλλά να προτείνουν και μοντέλα, μια και το σοβιετικό κατά την εκτίμησή τους απότυχε. Εξίσωναν όλες τις περιόδους της σοσιαλιστικής οικοδόμησης αγνοώντας τις ειδικές συνθήκες, γενικεύοντας κάτω από τον όρο «Σταλινικό Φαινόμενο» τη δυσλειτουργία και τα λάθη κρύβοντας πίσω από θελκτικούς όρους την αντεπαναστατική τους εμμονή με δήθεν δημοκρατικές διεξόδους, προβάλλοντας μια λογική σταδίων και μικρών, τάχα διαρθρωτικών αλλαγών στον καπιταλισμό με προφανή στόχο όχι τον σοσιαλισμό αλλά στην ουσία την κοινοβουλευτική δημοκρατία όπου και οι «αριστεροί» θα έπαιζαν το ρόλο τους.
Το «προαιώνιο» σύμπλεγμα των «αριστερών» αυτού του είδους και της ηγεσίας τους ήταν και είναι η συμμετοχή τους στις αστικές κυβερνήσεις όπου από τα μέσα (όπως αφελώς διαλαλούσαν) θα επεδίωκαν αλλαγές που δήθεν θα διάβρωναν το κακό το σύστημα. Το ότι οι ίδιοι μετατράπηκαν σε σύστημα τους διέφυγε ή μάλλον καλύφτηκε πίσω από σύννεφα ψεμάτων, θολών οριζόντων, αντιφατικών πολιτικών και απροκάλυπτων επιθέσεων στην εργατική τάξη. Συντάχτηκαν με πολωνέζικες αλληλεγγύες και νέρωσαν το κρασί τους ώστε να καταλήξουν η «βολική αριστερά» του ΝΑΤΟ και της λυκοσυμμαχίας της ΕΕ, σέρνοντας τα κουρέλια μίας δήθεν αριστεροσύνης στις αυλές της καπιταλιστικής εξουσίας που τώρα λειτουργεί ως ο σφουγγοκολάριος «άπονων» εξουσιών.
Και τώρα που μετά την ανατροπή του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, επιχειρείται απροκάλυπτα το μοίρασμα του κόσμου και τα τύμπανα του πολέμου αντηχούν βαριά, οι δύο παίκτες δεν προέρχονται από «διαφορετικά στρατόπεδα.»
Είναι οι κολώνες ενός συστήματος που τρέφεται από τις σάρκες των εργαζομένων, εκμεταλλεύεται στο έπαρκο την δύναμή τους, την μετατρέπει απροκάλυπτα σε καταναλωτή και την ταΐζει με λαιφ στάιλ επιδιώκοντας την αποβλάκωση της. Και τώρα που πήραν όλοι θέση μπροστά στις οθόνες παρακολουθώντας δήθεν έκπληκτοι βομβαρδισμούς, βολικά ξεχνώντας ότι ως ξεπουλημένοι υπηρέτες των γερακιών, διευκόλυναν κι ευλόγησαν με τη στάση τους, αφού δίδαξαν την κουλτούρα της ανοχής, τους πολέμους, μας μένει να διακρίνουμε τη διαφορά των εκτιμήσεων και της προοπτικής αυτής της «αριστεράς.» Να τη συγκρίνουμε μ’ όλο το συρφετό των αστικών αγελών που λυμαίνονται των πόθων των λαών για ειρήνη και ευημερία.
Μην ψάχνετε! Δεν υπάρχει η παραμικρή διαφορά! Τα συνθήματα που ακούγονταν στο παρελθόν ειδικώς το βαρύγδουπο «Ούτε ΝΑΤΟ ούτε Βαρσοβία, Εθνική Ανεξαρτησία» δεν θα ξανακουστεί. Δεν έχει πια εφαρμογή, εκπλήρωσε το σκοπό του! Εξάλλου δεν υπάρχει πλέον ΕΣΣΔ να της φορτώσουμε την ευθύνη αλλά ούτε και Στάλιν στο ρόλο του τέρατος.
Τώρα ζούμε σ΄ένα κόσμο «διαβολικό, αγγελικά πλασμένο!»
