Τι αλήθεια μας απειλεί;

Τα ένστολα παλληκάρια της φακής με το εθνόσημο (sic) που στο διάβα τους, ραγίζουν και τα παρμπρίζ, πετάνε δακρυγόνα στους δύσμοιρους μετανάστες που εργαλειοποιεί ο σουλτάνος. Υπακούουν στους λεονταρισμούς μιας κυβέρνησης που υποταγμένη στον εθνικισμό, τονώνει τον ρατσισμό των Εθνοπαντελήδων που όλο και πληθαίνουν αγριεμένοι. Αντί να γελοιοποιούνται μιλώντας για εισβολές γιατί δεν ζητούν από τους προϊστάμενους τους κυβερνήτες να παν να στήσουν κανα φυλάκιο στα Ίμια, αν τολμούν και με την ευκαιρία ας τους ρωτήσουν γιατί δεν επεκτείνουν τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια; Κι ενώ δεν το κάνουν ούτε κι αυτό (γιατί άραγε;) δεν σηκώνουν ούτε το κεφάλι στα αφεντικά τους στις Βρυξέλλες και το ΝΑΤΟ. Η με άλλα λόγια, επιτομή της υποτέλειας! Αντ’ αυτών και με ελλείπον το απαραίτητο "εθνικό" τσαγανό, μ’ αυτή τη βαρβαρότητα κι απανθρωπιά προτάσσοντας ως όπλο, απαντά η επίσημη Ελλάς, στον Αφγανό, τον Μαροκινό, τον Αφρικανό, το Σύρο ή τον οποιοδήποτε, όμοιο μας, άνθρωπο γαρ που έστω κι αν δεν έχει καμία σχέση με το Ιντλίμπ, κρατώντας το μωρό στην αγκαλιά, θέλει να ξεφύγει από τη μιζέρια του! Η αγριότητα του καπιταλισμού όπως, καθώς βολεύει, εφαρμόζεται από τους προβλέψιμους των Αθηνών με θύματα εξαθλιωμένους ικέτες που ελπίζουν! Με τη σημαία πλησίστια, η οψίμως και επισήμως πλέον, απειλούμενη δήθεν Ελλάς, επιλέγει περήφανα να παρελάσει στα δελτία ειδήσεων ελπίζοντας ότι τονώνοντας το εθνικό φρόνημα ως μασκοφόροι ιό-πληκτοι εκδικητές θα κρατήσουμε τον οχτρό απόξω. Και ενώ αλεύρι και ζυμαρικά ελλείπουν όχι ευτυχώς από φόβο μην και μας τα φάνε οι μετανάστες χωρίς χαρτιά, απορία παραμένει από ποια φαρέτρα να ανασυρθούν επιχειρήματα για να πειστούν και να εμπεδώσουν όλοι, ότι η ανθρώπινη ελπίδα δεν καταστέλλεται με δακρυγόνα. Δεν εμποδίζεται με γκλομπ, δεν φοβάται τη φουρτούνα, δεν ξεκληρίζεται στο Αιγαίο, δεν φυλακίζεται και δεν αποτρέπεται από εγκλεισμούς στρατοπέδων εξαθλίωσης. Η ελπίδα των ανθρώπων που μας «απειλούν» δεν απειλείται με κλειστά κέντρα, δεν εμποδίζεται από τείχη και επιπλέοντες φράχτες και δεν σκοτώνεται ακόμα κι από σφαίρες που ενδεχομένως θα ακολουθήσουν. Ποιά άραγε θα ναι η απάντηση του πάνοπλου υπερασπιστή των συνόρων ματατζή σήμερα ή και έφεδρου στρατιώτη αύριο, στη μαύρη μάνα που τουρτουρίζει με το παιδί να σπαράζει στην αγκαλιά της; Ποια θα ναι η απάντηση στον έφηβο Αφγανό που ονειρεύεται να πάει σχολείο «παραβιάζοντας» τα σύνορα μας; Πως θα μας «προστατέψει» από το Σύρο που «εισβάλλει» στις φυλαγμένες Θερμοπύλες μας ως Πέρσης νέας κοπής; Πως αλήθεια θα «αντιμετωπίσει» την απειλή του βορειοαφρικάνου που ελπίζει να βρεθεί με την οικογένεια του στη Γαλλία; Πόσο θα διαφέρει η στάση του, από τη στάση αυτών που εξυπηρετώντας τα άνομα σχέδια τους, παίζουν τρίλιζα με την ζωή αυτών των ανθρώπων; Πόσο θα ζυγίζουμε και τον ανθρωπισμό μας ακόμα με αντίβαρο την υποταγή μας στην ΕΕ και το δολοφονικό ΝΑΤΟ; Πόσο ακόμα ενεργώντας ως μεσάζοντες θα πρακτορεύουμε την απανθρωπιά αυτών που δημιούργησαν το πρόβλημα και θα εμποδίζουμε αυτούς τους ανθρώπους να φτάσουν στους προορισμούς τους; 

Γκρίνια. Έτσι δεν φαίνεται;

Σοκολατάκια σε χρυσό περιτύλιγμα, αισθησιακές φτηνές πλην περίτεχνες κινέζικες δαντέλλες, αιμάσσουσες καρδούλες με τετραγράμματες ξένες λέξεις, τρύπιες κατά τα άλλα από βέλη ιπτάμενων ξεβράκωτων θεών που υπό άλλες συνθήκες θα φορούσαν πάνα, και τριαντάφυλλα ψυγείου, πολλά τριαντάφυλλα που λόγω μέρας συμβάλλουν σε τζίρο αναιμικό σε περιόδους κρίσης. Αρκουδάκια που κάποτε περιφέρονταν, με χαλκά στη μύτη και συνοδεία ντεφιού, προς τέρψιν θεατών μεταλλάσσονται υποδυόμενα άλλο ρόλο του ρεπερτορίου τους, υπηρετούν σήμερα, άλλες αναδράσεις. Μίνι μάρκετ διακοσμημένα αναλόγως και εμπορευματοποιημένος οίστρος, ερωτικός, με ελπίδες εφήβων με ακμή για ηδονική κατάληξη της βραδιάς καθώς δεν ξέρουν αλλιώς. Περίτεχνα μπιμπελό με κιτς απεικονίσεις και φόβος απόρριψης, πολύς φόβος στις μάχες για εγωιστικές επιβεβαιώσεις πλαστικών αισθημάτων στο μύλο που τα αλέθει όλα, ακόμα και τα ευγενή. Κόκκινα ηδύποτα και φράουλες βουτηγμένες κατά το ήμισυ, σε σκούρα πυκνόρευστα υγρά, σπονδή σε γεύσεις προκάτ, σχεδόν υπαγορευμένων, φιλιών. Σαστισμένες αβέβαιες-διαβεβαιώσεις, αγάπες που υπόσχονται και προσδοκούν αιωνιότητα και μύθοι, πολλοί μύθοι περιεχόμενοι σε ονειρώξεις ακόμα και «εμπείρων» στο μονοπάτι του έρωτα, δεσμευμένων προ πολλού ντυμένων ροζ ενηλίκων. Ελπίδες ανανέωσης σκονισμένων ερώτων, πρωθυπουργοί που εύχονται βολικά, κρατικά, χρόνια πολλά σε βουλευτές και βουλευτίνες κι άνθρωποι μονάχοι που αναρωτιούνται τι δουλειά έχουν ανάμεσα στους ζευγαρωμένους. Και εδώ το εμείς, κι εδώ το αυτοί, κι εδώ η διάκριση που στην περίπτωση της μέρας εκτός από ταξική μετατρέπεται σε μάχη κατά της συναισθηματικής μοναξιάς. Και μέσα σ’όλα, εθνικο-πατριωτική διαμαρτυρία ορθοδόξων του τύπου: Έχουμε κι εμείς Βαλεντίνο, απορρίψτε τον ξενόφερτο! Το δικό μας τον λένε Ακύλα κι έχει και ταίρι. Τη λέγανε Πρίσκιλλα. Τίποτα πιο ξενέρωτο από όλα αυτά ειδικώς σε θεσμοθετημένες μέρες ερώτων ως αυτοί που σηματοδοτεί η σημερινή στο ημερολόγιο του Φλεβάρη. Γκρίνια που κάθε άλλο παρά ανέραστη πρέπει να λογιστεί!

Ξεχνάς κακόμοιρε ρωμιέ

Θα ήθελα να φωνάξω ότι δεν φταίμε εμείς αλλά θα έλεγα εν γνώσει μου ψέματα. Θα ήθελα να πω ότι η ευθύνη δεν είναι δική μας αλλά των ευρωπαίων προϊσταμένων μας αλλά θα ήταν ως να κορόιδευα τον εαυτό μου. Θα ήθελα να λέω ότι είμαι άνθρωπος αλλά δεν θα το τολμούσα. Πόσο φτηνοί, πόσο λίγοι είμαστε όταν μιλώντας για τους ξεριζωμένους (να μια λέξη που διακρίνει και πρόσφυγες και μετανάστες για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις) αναφερόμαστε στα ρούχα, στα κινητά, και στα παπούτσια που φοράνε. Όταν λέμε ότι θα αλώσουν σιγά-σιγά τις πόλεις και στο τέλος θα φοράμε όλοι μαντήλες και μπούργκες. Όταν λέμε ότι γεννούν και θα μας πνίξουν, όταν λέμε ότι κινδυνεύει ο πολιτισμός μας από αυτούς. Αδιαφορώ και υποτιμώ τον δήθεν πολιτισμό που δεν μπορεί να αγκαλιάσει τον αδύναμο, αυτόν που τη μοίρα του τη διαφεντεύουν άλλοι, αυτόν που η άτυχη συγκυρία τον έκανε να έχει την ανάγκη μας. Αδιαφορώ για αρχαία κάλλη, φιλοσοφίες, παλιγγενεσίες, χριστούς, σταυρούς και τίμια ξύλα. Αυτά διαψεύδονται! Ξεχνάς κακόμοιρε ρωμιέ, δύσμοιρε ελληνάκο, ανόητε χριστιανέ, εσύ που προσκυνάς ορθόδοξα, ζητάς συγχώρεση και έλεος, μπερδεύεις Γολγοθά κι Ακρόπολη, Αγιά Σοφιά και Παρθενώνα, ότι τίποτα δεν εγγυάται την επίπλαστη σιγουριά και την τάχα ασφάλεια της ζωούλας σου. Αυτά, με ένα καπρίτσιο της ζωής αλλάζουνε με μιας! Εξάλλου από άλλα κινδυνεύεις αλλά εσύ σφυρίζεις κλέφτικα, βλέποντας εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν. Δεν καταλαβαίνεις ότι το ένδοξο παρελθόν σου, αυτό που δεν παραλείπεις να αναφερθείς με κάθε ευκαιρία, δεν μπορεί να σε σώζει πάντα! Δεν μπορείς να ακουμπάς πάντα πάνω του.  Ξεχνάς ανθρωπάκο ότι τα νησιά πλημυρίσανε ανθρώπους σε ανάγκη. Δες τα πρόσωπα τους. Δες μες στα μάτια τους το καθρέφτισμά σου. Ένα καθρέφτη έχουν όλοι για πρόσωπο. Τι νομίζεις ότι σε ξεχωρίζει απ’ αυτούς; Μία συγκυρία μόνο! Ποια καταγωγή και ποια θρησκεία σε δικαιώνει να αντιδράς όπως αντιδράς. Κοίτα τον εαυτό σου στον καθρέφτη! Πες μου τι βλέπεις ελληνάκο μου. Πες μου, αυτό το ανθρωπάκι που βλέπεις, είναι αντάξιο του ένδοξου παρελθόντος που του μάθανε; Πες μου που πήγε η καλοσύνη σου; Ξέχασες, ακόμα και το «Αγαπάτε Αλλήλους» του Χριστού σου. Δεν σου ζητά κανείς να ασπαστείς ιδεολογίες λυτρωτικές ή να μοιραστείς οράματα που ελευθερώνουν. Δεν σου ζητά κανείς να σφίξεις τη γροθιά και να δακρύσεις αλληλέγγυα από το δίκιο που τους πνίγει. Δεν σου ζητά κανείς να μετατρέψεις την αγανάκτησή σου σε δύναμη αγώνα. Βάλτα όλα αυτά στη μπάντα, άστα για μετά. Κτήνος να μην γίνεις μόνο. Διαδηλώνεις αγανακτώντας ενάντια στους πρόσφυγες που σου τάραξαν τη ζωή και δεν βγάζεις κουβέντα ενάντια στις δουλικές κυβερνήσεις που, υπακούοντας δυνάστες, οδήγησαν την κατάσταση σε αυτό το σημείο. Σκέψου μήπως αυτό το επιδιώκανε!  Μην αφήνεις τα ταπεινά σου ένστικτα να σε κυριέψουν κι άλλο. Αρκετά! Λίγο μόνο απέχεις από την αποκτήνωση. Μα δεν το βλέπεις; Δεν κινδυνεύει η δυστυχία σου από τους δύστυχους που ήρθαν απ’ τη θάλασσα. Άνοιξε την καρδιά σου. Σκέψου το λίγο! Κανείς δεν σε πιέζει να γίνεις φιλάνθρωπος. Μακριά αυτές οι αυταπάτες! Γίνε άνθρωπος! Κανείς δεν σου ζητά να φορέσεις γαλότσες και να βυθιστείς στη λάσπη για να μοιράσεις μερίδες φαγητού ή γάλα στις σκηνές στη Μόρια. Μην το κάνεις αν δεν το θέλεις. Άνοιξε το μυαλό σου μόνο. Μην ξεχνάς ότι πρωτίστως μιλάμε για ανθρώπους κατατρεγμένους που βρε αδελφέ δε ζηλέψανε τα νησιά μας και θαλασσοπνίχτηκαν για να κάνουν τουρισμό. Ανθρώπους ως και εσύ, που πεινάνε, που πονάνε, που θέλουν να κάνουν μπάνιο, να φάνε ένα μαγειρεμένο φαγητό, που θέλουν να μη ζούνε μέσ’ στις λάσπες. Ανθρώπους που φιλάνε και φιλιούνται, που γελάνε και κλαίνε, που έχουν παιδιά που πρέπει να πάνε σχολείο! Ανθρώπους που όπως εσύ κι εγώ, ονειρεύονται το καλύτερο, γι αυτούς και τα παιδιά τους. Ανθρώπους που πεινάνε, που κρυώνουν, που αρρωσταίνουν, που τους πνίγει το δίκιο, που αγανακτούν, που το εκφράζουν. Ανθρώπους που στην πλειοψηφία τους δεν θέλουν να μείνουν στη χώρα σου. Αγκάλιασε αυτούς που θέλουν και μπορούν. Μην εμποδίζεις τους άλλους που επιθυμούν να φύγουν; Μην το κάνεις γι αυτούς αν δεν στο επιτρέπει ο άρρωστος εγωισμός σου. Για σένα κάντο! Για να μπορείς να αποκαλείς τον εαυτό σου Άνθρωπο! Οι ευκαιρίες, που δεν είναι πάντα οπλισμένες και σου δίνονται, τόσο ατομικώς όσο και ως έθνος, δεν είναι πολλές.

Οι "θόρυβοι" μερικών

Ο υπερφίαλος κος Μπογδάνος, που νομικές ενδεχομένως συνέπειες αποτρέπουν αυστηρότερο χαρακτηρισμό του, είναι το ίδιο αυθεντικός όσο και ο «δανεικός» τόσο από πρώην πρωθυπουργική ρήση όσο και από τίτλο της παλαιάς τηλεοπτικής εκπομπής της Μαλβίνας, Mea Culpa. Σε αυτήν μάλιστα αναφέρθηκε ονομαστικώς εγκωμιαστικά στην πρώτη του ραδιοφωνική εκπομπή επιδιώκοντας ίσως, μερίδιον δόξης. Mea Culpa βεβαίως ονομάζει και την προϋπάρχουσα, κοσμούσα το διαδικτυακό στερέωμα, ιστοσελίδα του, ο φέρελπις βουλευτής. Ο μονίμως φωνασκών, ο κατά πολλούς ενοχλητικός μπουρδολόγος, ο καθ’ όλα προβλέψιμος, λόγω ξεχειλίζουσας υπερδεξιάς αισθητικής, βουλευτής της πλειοψηφίας, εκτός της προσφάτως αποκτηθείσας βουλευτικής ασυλίας, βρήκε παρόμοιο άσυλο και στη συχνότητα των Παραπολιτικών, που καμώνεται τώρα, λόγω ερτζιανής στέγασης και της Ελληνοφρένειας, ως πολυφωνικό, δημοκρατικό ραδιόφωνο. (Δεν είμαστε κομμούνια εμείς!) Το εκ μέρους του, δις εξομολογούμενο σφάλλειν, που εκφράζεται με την λατινική «μετωπίδα» των δημιουργημάτων του αν και μη ενδεικτικό ανδρός σοφού, λειτουργεί «πιασάρικα,» υποβοηθώντας αυτοκριτικά τάχατες, το «προφίλ» που επιμελώς προβάλλει. Δεν είναι όμως τίποτε άλλο παρά η φωνή ενός σύγχρονου υπερδεξιού ξενοφοβικού εθνικιστή, πασπαλισμένου επιδέξια με βυζαντινή χρυσόσκονη, πορφυρά βατόμουρα επανάκτησης τουρκικών πόλεων και αρρωστημένη αρχαιολαγνεία! Ένας εθνικιστικός, αποκρουστικά απεχθής λόγος, δήθεν ιδεολογικά εδραζόμενος σε φιλελεύθερες δοξασίες που θα αποτελέσει, τρομάρα του, τον ιδεολογικό τάχα «διαλεκτικό» αντίποδα της αριστεράς. Όχι βεβαίως με την με απλά και εύκολα επιχειρήματα αντικρουόμενη αριστερά αλλά αυτή την κομμουνιστική αριστερά. Την αριστερά που εννοεί με τις συχνές, κατά κανόνα γελοίες, ανούσιες, άκαιρες και άτοπες αναφορές, στις σοσιαλιστικές χώρες, τον Στάλιν και τα γκούλαγκ, που μηρυκάζοντας επαναλαμβάνει, επιδιώκοντας προς χάριν ακροαματικότητας, ελπίζοντας ηγετική αποδοχή ενωμοτάρχη προσκόπων, είτε ως φιλοξενούμενος είτε ως οικοδεσπότης εκπομπών, αποζητώντας -ματαίως ως αποδεικνύεται, διάλογο με κομμουνιστές! Το αντίπαλόν του δέος, αυτό που ως ετερόφωτου, τον προσδιορίζει! Είναι όμως προς αποφυγήν αυτό το «δημοσιογραφικό μοντέλο,» του μονομανή βουλευτή slash ραδιοφωνατζή, συντηρητικού, γυρολόγου. Είναι εμφανής η «ευγενής» επαγγελματική του πεποίθηση ότι προϋπόθεση για δημιουργία «κοινής γνώμης» δεν είναι τα επιχειρήματα αλλά ο θόρυβος. Ο θόρυβος που διχάζοντας στοιχίζει, ομαδοποιώντας χειροκροτητές πολίτες. Καλά λοιπόν κάνουν οι ελληνοφρενείς ραδιοφωνικοί συγκάτοικοί του, που αδιαφορούν παντελώς για την συγκατοίκηση και τα εκπεμπόμενα του. Η στάση τους, δείγμα καλό κι αμυντικό, στον κενό λόγο που μας περιβάλλει. Η μοναδική προτεραιότητα για τον απόφοιτο του King’s, αξιώτη, δημοσιολόγο, είναι να κάνει θόρυβο, παρόμοιο με αυτόν που κρουόμενα καπάκια ντενεκέδων κάνουν ώστε να στρέψουν την προσοχή μας στον κενό περιεχομένου στομφώδη, οξύ ήχο τους. Είναι εξάλλου ο ήχος αυτός, χαρακτηριστικός, για το πως, η πλειοψηφία των σύγχρονων, "δημοσιογράφων" αυτού του τύπου, επιλέγει ως "λόγο." Προτρεπόμενοι από εκδότες και ιδιοκτήτες διακατέχονται από κατά παραγγελία, πρωινό ή μεσημβρινό τηλε/ραδιοφ(ο)νικό οίστρο, καταλαμβάνοντας τη θέση τους στο «δημοσιογραφικό» πάνθεο, του θολού ραδιοφωνικού μας τοπίου. Ένα «μιντιακό» πεδίο από όπου σπανίζουν (αλλά ευτυχώς υπάρχουν,) φωνές και πέννες που με συνέπεια κι επιχειρήματα, υπερασπίζονται απόψεις, κονταροχτυπώντας τις γελοίες ανούσιες κραυγές που λειτουργούν εν τέλει ως επιστρέφον μπούμερανγκ για τους ανυποψίαστους θορυβοποιούς που επαναπαύονται στις πρόσκαιρες δόξες τους! Εν τω μεταξύ οδυρόμενοι επί του πτώματος της δεοντολογίας θα ήταν ίσως χρήσιμο, ρομαντικά να αναλογιστούμε: Υπάρχει μήπως στην περίπτωση του κ. Μπογδάνου, ασυμβίβαστο των ιδιοτήτων του εκλεγμένου βουλευτή με αυτήν του δημοσιογράφου;