Θα ήθελα να φωνάξω ότι δεν φταίμε εμείς αλλά θα έλεγα εν γνώσει μου ψέματα.
Θα ήθελα να πω ότι η ευθύνη δεν είναι δική μας αλλά των ευρωπαίων προϊσταμένων μας
αλλά θα ήταν ως να κορόιδευα τον εαυτό μου. Θα ήθελα να λέω ότι είμαι άνθρωπος αλλά δεν θα το τολμούσα. Πόσο
φτηνοί, πόσο λίγοι είμαστε όταν μιλώντας για τους ξεριζωμένους (να μια λέξη που
διακρίνει και πρόσφυγες και μετανάστες για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις) αναφερόμαστε
στα ρούχα, στα κινητά, και στα παπούτσια που φοράνε. Όταν λέμε ότι θα αλώσουν
σιγά-σιγά τις πόλεις και στο τέλος θα φοράμε όλοι μαντήλες και μπούργκες. Όταν
λέμε ότι γεννούν και θα μας πνίξουν, όταν λέμε ότι κινδυνεύει ο πολιτισμός μας
από αυτούς. Αδιαφορώ και υποτιμώ τον
δήθεν πολιτισμό που δεν μπορεί να αγκαλιάσει τον αδύναμο, αυτόν που τη μοίρα
του τη διαφεντεύουν άλλοι, αυτόν που η άτυχη συγκυρία τον έκανε να έχει την ανάγκη
μας. Αδιαφορώ για αρχαία κάλλη, φιλοσοφίες, παλιγγενεσίες, χριστούς, σταυρούς
και τίμια ξύλα. Αυτά διαψεύδονται! Ξεχνάς κακόμοιρε ρωμιέ, δύσμοιρε ελληνάκο,
ανόητε χριστιανέ, εσύ που προσκυνάς ορθόδοξα, ζητάς συγχώρεση και έλεος,
μπερδεύεις Γολγοθά κι Ακρόπολη, Αγιά Σοφιά και Παρθενώνα, ότι τίποτα δεν εγγυάται
την επίπλαστη σιγουριά και την τάχα ασφάλεια της ζωούλας σου. Αυτά, με ένα
καπρίτσιο της ζωής αλλάζουνε με μιας! Εξάλλου από άλλα κινδυνεύεις αλλά εσύ
σφυρίζεις κλέφτικα, βλέποντας εχθρούς εκεί που δεν υπάρχουν. Δεν καταλαβαίνεις
ότι το ένδοξο παρελθόν σου, αυτό που δεν παραλείπεις να αναφερθείς με κάθε
ευκαιρία, δεν μπορεί να σε σώζει πάντα! Δεν μπορείς να ακουμπάς πάντα πάνω του.
Ξεχνάς ανθρωπάκο ότι τα νησιά
πλημυρίσανε ανθρώπους σε ανάγκη. Δες τα πρόσωπα τους. Δες μες στα μάτια τους το
καθρέφτισμά σου. Ένα καθρέφτη έχουν όλοι για πρόσωπο. Τι νομίζεις ότι σε
ξεχωρίζει απ’ αυτούς; Μία συγκυρία μόνο! Ποια
καταγωγή και ποια θρησκεία σε δικαιώνει να αντιδράς όπως αντιδράς. Κοίτα τον
εαυτό σου στον καθρέφτη! Πες μου τι βλέπεις ελληνάκο μου. Πες μου, αυτό το
ανθρωπάκι που βλέπεις, είναι αντάξιο του ένδοξου παρελθόντος που του μάθανε;
Πες μου που πήγε η καλοσύνη σου; Ξέχασες, ακόμα και το «Αγαπάτε Αλλήλους» του
Χριστού σου. Δεν σου ζητά κανείς να ασπαστείς ιδεολογίες λυτρωτικές ή να
μοιραστείς οράματα που ελευθερώνουν. Δεν σου ζητά κανείς να σφίξεις τη γροθιά
και να δακρύσεις αλληλέγγυα από το δίκιο που τους πνίγει. Δεν σου ζητά κανείς
να μετατρέψεις την αγανάκτησή σου σε δύναμη αγώνα. Βάλτα όλα αυτά στη μπάντα,
άστα για μετά. Κτήνος να μην γίνεις μόνο.
Διαδηλώνεις αγανακτώντας ενάντια στους πρόσφυγες που σου τάραξαν τη ζωή και δεν
βγάζεις κουβέντα ενάντια στις δουλικές κυβερνήσεις που, υπακούοντας δυνάστες,
οδήγησαν την κατάσταση σε αυτό το σημείο. Σκέψου μήπως αυτό το επιδιώκανε! Μην αφήνεις τα ταπεινά σου ένστικτα να σε
κυριέψουν κι άλλο. Αρκετά! Λίγο μόνο απέχεις από την αποκτήνωση. Μα δεν το βλέπεις;
Δεν κινδυνεύει η δυστυχία σου από τους δύστυχους που ήρθαν απ’ τη θάλασσα.
Άνοιξε την καρδιά σου. Σκέψου το λίγο!
Κανείς δεν σε πιέζει να γίνεις φιλάνθρωπος. Μακριά αυτές οι αυταπάτες! Γίνε
άνθρωπος! Κανείς δεν σου ζητά να φορέσεις γαλότσες και να βυθιστείς στη λάσπη
για να μοιράσεις μερίδες φαγητού ή γάλα στις σκηνές στη Μόρια. Μην το κάνεις αν
δεν το θέλεις. Άνοιξε το μυαλό σου μόνο.
Μην ξεχνάς ότι πρωτίστως μιλάμε για ανθρώπους κατατρεγμένους που βρε αδελφέ δε
ζηλέψανε τα νησιά μας και θαλασσοπνίχτηκαν για να κάνουν τουρισμό. Ανθρώπους ως
και εσύ, που πεινάνε, που πονάνε, που θέλουν να κάνουν μπάνιο, να φάνε ένα
μαγειρεμένο φαγητό, που θέλουν να μη ζούνε μέσ’ στις λάσπες. Ανθρώπους που
φιλάνε και φιλιούνται, που γελάνε και κλαίνε, που έχουν παιδιά που πρέπει να
πάνε σχολείο! Ανθρώπους που όπως εσύ κι εγώ, ονειρεύονται το καλύτερο, γι
αυτούς και τα παιδιά τους. Ανθρώπους που πεινάνε, που κρυώνουν, που
αρρωσταίνουν, που τους πνίγει το δίκιο, που αγανακτούν, που το εκφράζουν. Ανθρώπους
που στην πλειοψηφία τους δεν θέλουν να μείνουν στη χώρα σου. Αγκάλιασε αυτούς
που θέλουν και μπορούν. Μην εμποδίζεις τους άλλους που επιθυμούν να φύγουν; Μην το κάνεις γι αυτούς αν δεν στο
επιτρέπει ο άρρωστος εγωισμός σου. Για σένα κάντο! Για να μπορείς να αποκαλείς
τον εαυτό σου Άνθρωπο! Οι ευκαιρίες, που δεν είναι πάντα οπλισμένες και σου
δίνονται, τόσο ατομικώς όσο και ως έθνος, δεν είναι πολλές.
