Μια χώρα όπως η δικιά μου

Μια χώρα όπως η δικιά μου, γονατισμένη από κρίσεις που δημιούργησε ο ιερός για τους κυβερνώντες καπιταλισμός κι οι λυκοσυμμαχίες όπου διαχρονικά ανήκει,

Μια χώρα όπως η δικιά μου που ξέρει τι σημαίνει πόλεμος και κατοχή,

Μια χώρα όπως η δικιά μου που ξέρει τι σημαίνει προσφυγιά,

Μια χώρα όπως η δικιά μου που ντροπιάστηκε για τους δωσίλογους και τους διαχρονικούς συνεργάτες του κακού αλλά στάθηκε την ίδια στιγμή περήφανη για την αντίστασή της,

Μια χώρα όπως η δικιά μου που οι αστοί της κατά πως φαίνεται το «εργαλείο» του διεθνούς δικαίου το θυμούνται μόνο στη διαφορά τους με τους ομοίους τους απέναντι,

Μια χώρα όπως η δικιά μου όπου τα επιδοτούμενα μέσα ενημέρωσης βλέπουν μόνο νεκρούς ισραηλίτες και αδιαφορούν για την εκατόμβη στην Παλαιστίνη,

Μια χώρα όπως η δικιά μου που «εκνευρίζεται» με το «αλλάχ ουακμπαρ,» ξεχνά το «έχει ο θεός» και το «βοήθα παναγιά,» ή τις μαντήλες των γιαγιάδων στα χωριά της

Μια χώρα όπως η δικιά μου όπου τα επιχειρηματικά και «αμυντικά» προγράμματα την συντάσσουν στο πλευρό του εγκληματικού κράτους και της κυβέρνησης του Ισραήλ,

Μια χώρα όπως η δικιά μου όπου το υπουργικό σούργελο που διάβασε Μάρξ και Λένιν, πουλούσε αντισημιτικά βιβλία αλλά τώρα ξεχνά κι ανεβάζει τουίτ με όρκους φιλίας με το Ισραήλ,

Μια χώρα όπως η δικιά μου που ο πρωθυπουργός της θεωρεί αφύσικη την ισότητα των πολιτών και συνεπώς των λαών όπου γης,

Μια χώρα όπως η δικιά μου που την εθνική της κυριαρχία την παίρνει ο αέρας,

Μια χώρα όπως η δικιά μου που μ’εντολές μεγάλων παραδίνει τον Οτσαλάν και δουλικά ευχαριστεί τους δολοφόνους των λαών,

Μια χώρα όπως η δικιά μου που συνταγματάρχες της πούλησαν τη μισή Κύπρο,

Μια χώρα όπως η δικιά μου, στένεψε τόσο το παλτό που δυσκολεύομαι πια να αναπνέω!

Μια χώρα όπως η δικιά μου που στα άγρια με καλεί να επικαλούμαι το παρελθόν της αλλά να αδιαφορώ για το τώρα και το μέλλον που μου ετοιμάζει,

Μια χώρα όπως η δικιά μου όπου οι άριστοι που την εκπροσωπούν στρατεύονται με τ’ άδικο και οι λέξεις τους επιτάσσονται από το ψέμα, δεν μοιάζει με δικιά μου!

Μια χώρα όπως η δικιά μου δεν γυρνά την πλάτη όταν βλέπει στη γειτονιά της να συντελείται απροκάλυπτα γενοκτονία!

Η δικιά μου η χώρα πιάνει το χέρι της αδελφικής Παλαιστίνης, σκοτώνεται στη Γάζα, θρηνεί σαν το παιδί τους δολοφονημένους του γονείς, πεινάει και πεθαίνει χωρίς φάρμακα στα νοσοκομεία και βομβαρδίζεται χωρίς έλεος!

Η δικιά μου η χώρα είναι στο πλευρό του δίκιου και δεν γίνεται έρμαιο δήμιων συμμάχων που τη σέρνουν στα παζάρια των άνομων, ανήθικων συμφερόντων!

Μέχρι τότε που θα τη βρω τη χώρα μου, μέχρι τότε θα ζω με τ’ όραμα της και θα παλεύω για να στηθεί στα πόδια της!

Διαχρονική Υποκρισία

Αν και δεν πρόκειται για αγανάκτηση που έχει κυρίως τη βάση της στο συναισθηματισμό πως αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς την ξεφτίλα της εξωτερικής πολιτικής των αρίστων που επικαλείται κατά το δοκούν το διεθνές δίκαιο για την επίλυση των προβλημάτων μας με τους εξ ανατολών γείτονες και δεν κάνει έστω μία αναφορά στο συνεχιζόμενο έγκλημα κατά του Παλαιστινιακού λαού;

Που είναι η αναφορά εκ μέρους των κυβερνώντων του διεθνούς δικαίου στην περίπτωση του κράτους των Εβραίων που δολοφονεί τον Παλαιστινιακό λαό;

Μην την ψάξετε δεν θα τη βρείτε. Εξάλλου τους συμφέρει τώρα η πολιτική φιλίας με το Ισραήλ που υπηρετεί μια χαρά τις αστικές τάξεις των δύο χωρών και τα μεγάλα επιχειρηματικά συμφέροντα και αδιαφορούν για τον φίλο πολύπαθο Παλαιστινιακό Λαό και την εγκληματική καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων! (Φωτο αρχείου)

Δεν τελειώσαμε! Ότι τους γέννησε ζει και εξουσιάζει!

Αναπαράγω σε μετάφραση από τα ισπανικά, ένα διαφωτιστικό κείμενο με τίτλο "Οι Φίλοι του Χίτλερ" του Ουρουγουανού συγγραφέα Eduardo Galeano από το βιβλίο του, Mirrors: Μια σχεδόν καθολική ιστορία .

Ο Galeano, με τα χέρια ενός ειδικού χειρουργού, αναλύει και περιγράφει την τέλεια συμβίωση και αλληλοσυμπλήρωση μεταξύ των μεγάλων καπιταλιστικών emporiums των Ηνωμένων Πολιτειών και της Γερμανίας - του χθες και του σήμερα –.

Με την ανεκτίμητη συνεργασία της Καθολικής Εκκλησίας και του ελβετικού τραπεζικού συστήματος, άνοιξε ο δρόμος για την άνοδο του ναζισμού και του πολέμου

« Οι φίλοι του Αδόλφου Χίτλερ έχουν κακή μνήμη, αλλά η ναζιστική περιπέτεια δεν θα ήταν δυνατή χωρίς τη βοήθεια που έλαβε από αυτούς.

Όπως οι συνάδελφοί του, Mussolini και Franco , ο Χίτλερ είχε την πρότερη έγκριση της Καθολικής Εκκλησίας .

Ο Hugo Boss έντυσε το στρατό του.

Ο Bertelsmann δημοσίευσε τα έργα που δίδαξαν τους αξιωματικούς του

Τα αεροπλάνα τους πετούσαν με καύσιμα της Standard Oil [ σήμερα Exxon και Chevron ] και οι στρατιώτες μετακινούνταν με φορτηγά και τζιπ μάρκας Ford .

Ο Henry Ford , κατασκευαστής αυτών των οχημάτων και του βιβλίου "Ο διεθνής Εβραίος" ήταν η εμπνευσμένη μούσα του. Ο Χίτλερ τον ευχαρίστησε παρασημοφορώντας τον.

Παρασημοφόρησε επίσης τον πρόεδρο της IBM , την εταιρεία που έκανε δυνατή την αναγνώριση των Εβραίων.

Το Rockefeller Foundation χρηματοδότησε φυλετική και ρατσιστική έρευνα για τη ναζιστική ιατρική.

Ο Joe Kennedy , ο πατέρας του προέδρου, ήταν ο πρεσβευτής των Ηνωμένων Πολιτειών στο Λονδίνο, αλλά μοιάζει περισσότερο με τον γερμανό πρέσβη.

Και ο Prescott Bush , πατέρας και παππούς των προέδρων των ΗΠΑ, ήταν συνεργάτης του Fritz Thyssen , ο οποίος έβαλε την περιουσία του στην υπηρεσία του Χίτλερ.

Η Deutsche Bank χρηματοδότησε την κατασκευή του στρατοπέδου συγκέντρωσης του Άουσβιτς.

Η κοινοπραξία IGFarben , ο γίγαντας της γερμανικής χημικής βιομηχανίας, που αργότερα έγινε Bayer , Basf ή Hoechst , χρησιμοποίησε τους κρατούμενους στα στρατόπεδα ως ινδικά χοιρίδια και σε αναγκαστική εργασία. Αυτοί οι σκλάβοι παρήγαγαν τα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του αερίου που θα τους σκότωνε.

Οι κρατούμενοι εργάστηκαν επίσης για άλλες εταιρείες, όπως οι Krupp , Thyssen , Siemens , Varta , Bosch , Daimler Benz , Volkswagen και BMW , οι οποίες ήταν η οικονομική βάση των ναζιστικών αυταπάτων.

Οι ελβετικές τράπεζες έκαναν μεγάλα κέρδη αγοράζοντας από τον Χίτλερ το χρυσό των θυμάτων του: τα κοσμήματα και τα δόντια τους. Ο χρυσός εισήλθε στην Ελβετία με εκπληκτική ευκολία, ενώ τα σύνορα ήταν ερμητικά κλειστά στους φυγάδες.

Η Coca-Cola εφηύρε τη Fanta για τη γερμανική αγορά στα μέσα του πολέμου.

Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Unilever , Westinghouse και General Electric πολλαπλασίασαν επίσης τις επενδύσεις και τα κέρδη τους εκεί.

Όταν τελείωσε ο πόλεμος, η εταιρεία ITT έλαβε αποζημίωση εκατομμυρίων, επειδή οι συμμαχικές βομβιστικές επιθέσεις είχαν καταστρέψει τα εργοστάσιά της στη Γερμανία. "

Eduardo Galeano (Ουρουγουάη, 1940)

Fragment of Mirrors: μια σχεδόν καθολική ιστορία (ISBN: 978-84-323-1314-1)

Siglo XXI Ed. (Μαδρίτη, Μεξικό, Μπουένος Άιρες, 2008)

Μιά ευχάριστη διαπίστωση εξ αφορμής μιάς δυσάρεστης κατάστασης με ευτυχή κατάληξη

Το δυσάρεστο και αγχωτικό γεγονός της προσωρινής, ευτυχώς, απώλειας του O’Neil που χάθηκε την ημέρα του Πάσχα εξ αφορμής της πράξης ενός ανεγκέφαλου που έριξε κροτίδα δίπλα του με σκοπό να τον τρομάξει, συνοδεύτηκε (για εμάς τουλάχιστον) κι από μία έκπληξη!

Αποκάλυψε την «ύπαρξη» μιας ολόκληρης κοινότητας που με ανθρωπιά και ευαισθησία κινητοποιήθηκε για να μας βοηθήσει να τον βρούμε. Μιας μεγάλης, καθώς αποδεικνύεται, κοινότητας που αποδεικνύει στην πράξη ότι με τη ζωοφιλία επιβεβαιώνει την ανθρωπιά της. Κοινοποίησαν την αγγελία για την αναζήτησή του, συμπαραστάθηκαν με σχόλια και likes, το διάδωσαν με sms και τηλεφωνήματα και συμμετείχαν ενεργά μαζί μας στην έρευνα.

Διάθεσαν χρόνο, κουράστηκαν, μπήκαν μέσα σε βρώμικα εγκαταλειμμένα οικόπεδα και σπίτια. Με την προτροπή της κοινωφελούς οργάνωσης «Save a Greek Stray,» από την οποία υιοθετήσαμε τον O’Neil συντονίστηκαν, χωρίστηκαν σε ομάδες και έψαχναν με βάρδιες. Δεκάδες άλλοι εθελοντές αλλά και «απλοί» κάτοικοι της αγαπημένης Κυψέλης αλλά όχι μόνο της γειτονιάς μας, «τόχαν στο νου τους!» Αυτό ήταν αρκετό.

Κάπου διάβασα ότι έχει ειπωθεί η φράση: «Γνώρισα τους ανθρώπους αλλά αγάπησα τα ζώα!» Δεν θα είμαι τόσο απόλυτος καθώς θα είναι ως να μην τρέφω αισθήματα για όλο αυτό τον κόσμο που μας βοήθησε.

Οι ζωόφιλοι γενικώς αλλά και οι κηδεμόνες κυρίως σκυλιών, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν από τους λίγους που αφήνουν τα δεσποζόμενα ζωάκια τους να ρυπαίνουν ούτε απ’ αυτούς που δεν προσέχουν τα ζώα τους και τα κακοποιούν. Δεν χαρακτηρίζονται επίσης από αυτούς που εγκαταλείπουν τα «περισσευούμενα» . Δεν μπορούν επίσης να χαρακτηριστούν ούτε κι απ’ αυτούς που «διαλέγουν» μεγάλα και άγρια, στη μορφή, ζώα για να αποδείξουν κάτι που δεν επιθυμώ να ονοματίσω προσπαθώντας ίσως να καλύψουν άλλες, δικές τους, ελλείψεις. Χαρακτηρίζονται από ανιδιοτελή αισθήματα αλλά και την ανάγκη τους, να προσφέρουν, «διοχετεύοντας» ευγενή αισθήματα σε αθώες υπάρξεις που ξέρουν μόνο να δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους.

Στη δική μας την περίπτωση η τύχη βοήθησε πολύ.

Ο O’Neil εντοπίστηκε από την ιδιοκτήτρια μιας υπόγειας αποθήκης. Στην αθέατη από το δρόμο, είσοδο αυτής της υπόγειας αποθήκης, κατάφυγε και κρυβόταν, πολύ καλά είναι αλήθεια, το φοβικό σκυλάκι μας. Ήταν η μόνη που θα μπορούσε να τον βρει και να σημειωθεί ότι σχεδόν με μάλωσε όταν αποπειράθηκα να της δώσω χρηματική αμοιβή. Δεν είναι του τύπου μου οι ηθικοπλαστικές διδασκαλίες αλλά πραγματικά αυτή η Κυρία απόδειξε στην πράξη αυτό που λέμε ευαισθησία. Θα μπορούσε να διώξει το σκυλί ή και να το θανατώσει κιόλας όπως κάνουν άλλοι με τις γνωστές φόλες.

Ο Ο’Neil βρέθηκε στην υποβαθμισμένη περιοχή κάτω από την πλατεία Αμερικής. Μια πανέμορφη περιοχή που την αποφεύγουν κάποιοι καθώς μαστίζεται από τα γνωστά προβλήματα. Χαρακτηρίζεται όμως κυρίως από την εγκατάλειψή της από τις αρμόδιες αρχές.

Στην διάρκεια της πολύωρης έρευνας είδα πολλά. Είδα άστεγους με μια κουβέρτα να κοιμούνται μέσα σε χορταριασμένα παρατημένα οικόπεδα. Είδα ανθρώπους να ψάχνουν τα σκουπίδια (εκεί που έλπιζα να βρω το σκυλάκι μας.) Είδα κι έντονους διαξιφισμούς και άκουσα δυνατές φωνές ανθρώπων που τσακώνονταν για ένα mobile.

Είδα επίσης πολλούς μετανάστες και αισθάνομαι την ανάγκη να το πω! Με εντυπωσίασε η προθυμία τους να με βοηθήσουν όταν τους ρωτούσα στα αγγλικά (έτσι μου ‘βγαινε) αν είδαν τον O’Neil και μου απαντούσαν με ευγένεια στα ελληνικά. Προ της απώλειας του σκυλιού μας «πολεμάω» λυσσαλέως τα στερεότυπα και τις περισσότερες φορές τα νικάω. Αυτό βέβαια πάει χεράκι-χεράκι μ' άλλες αντιλήψεις και πιστεύω που σίγουρα δεν τα μοιραζόμαστε πολλοί. Ίσως όμως η εμπειρία μου να βοηθήσει άλλους που τους νικούν τα «στερεότυπα» και τα επιπόλαια συμπεράσματα.

Κατά την αναζήτηση του O’Neil, είδα κυρίως το αίσθημα της κοινότητας. Του σωτήριου «ανήκειν» όπου ο συνδετικός κρίκος είναι η ανθρωπιά. Δεν χρειάζονται πολλά για να «δείξουμε» την ανθρωπιά μας. Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε αλλά κι αυτούς που θα ζήσουμε «έστω» και «δι’ ασήμαντον» αφορμή, όπως είναι για μερικούς η απώλεια ενός σκύλου, ας μη διστάσουμε να συνεχίσουμε να δείχνουμε την ανθρωπιά μας.

Ο O’Neil στάθηκε τυχερός, βρέθηκε. Εξαντλημένος, πεινασμένος, διψασμένος, πολύ φοβισμένος αλλά βρέθηκε. Ξαναγύρισε στα χέρια αυτών που τον αγαπούν. Άλλο τόσο τυχεροί σταθήκαμε και εμείς που νοιώσαμε όλη αυτή την ανθρωπιά.

Σας ευχαριστούμε από καρδιάς! (Είμαι σίγουρος ότι αν ο O’Neil μπορούσε να μιλήσει θα έκανε το ίδιο. Φτάνει όμως ο ήχος του νερού στο στόμα του.)

Τι να σεβαστούμε;

(Εξ αφορμής ενός κειμένου του καλού φίλου, με την φυσική έννοια του όρου, Μιχάλη Μιχαήλ https://www.facebook.com/michalis.michail.108889 με τίτλο «Ο ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ»

Τι να σεβαστούμε; Την ιδεολογία του αίματος και της καταστροφής; Της οικειοποίησης της ελληνικής σκέψης που με όλες τις αντίστοιχες αρνητικές της πλευρές, δεν κατάφεραν να ξεριζώσουν; Να συγκινηθούμε με το ηδυπαθές γλυκύ μου έαρ και τη δύναμη των λέξεων. Όχι όμως προτού ανασύρουμε από μια γωνιά του μυαλού μας τις αρχαίες καταβολές και τη λατρεία της μητέρας όλων, γης και την άμεση σχέση της ζωογόνου άνοιξης με τη πλάνη της χριστιανικής ανάστασης (Τι το υλιστικότερο από αυτό;)

Τις προσαρμογές που έκαναν για την ενσωμάτωση και διαμόρφωση στα δικά τους μέτρα του μεγαλείου που διακρίνει εν πολλοίς τη σκέψη των παππούδων μας;

Τις υποκρισίες του ιερατείου ή τη στήριξη που παρέχουν σε κάθε καταπιεστικό μηχανισμό ή κυβέρνηση ή μήπως τους ψυχολογικούς εκβιασμούς στον αδύναμο και άτολμο που δεν σηκώνει κεφάλι .Που δεν προχωρά τη σκέψη του λίγο μακρύτερα από το υποτιμητικό πιστεύω.

Που γέμισαν κάθε γωνιά των πόλεων και κάθε βουνοκορφή με μοναστήρια και καμπάνες; Που έμπηξαν σε κάθε γωνιά του μυαλού μας σταυρούς για να μην ξεχνάμε ποτέ ότι έχουν το πάνω χέρι; Ότι ο παντεπόπτης οφθαλμός παρακολουθεί τις κινήσεις μας για να μας τιμωρεί με αποκλεισμό από την αιώνια βασιλεία του.

Πως εξάλλου θα ξεχωρίσουμε εκκλησία από κοσμοθεωρία με αυτό το αφελές άλλο η θρησκεία κι άλλο οι δεσπότες; Τη λατρεία κοκάλων, παντοφλών και ζωνών αγίων και παρθένων που γέννησαν πως θα την αγνοήσουμε και θα κρατήσουμε επιλεκτικά το όμορφο Αγαπάτε Αλλήλους ή το άλλο με τους χιτώνες χωρίς να προβληματιστούμε γιατί ο ένας έχει 2 χιτώνες και ο άλλος κανέναν;

Πως θα πετάξουμε στο καλάθι την δήθεν πνευματικότητα όταν θα σεβαστούμε το πίστευε και μη ερεύνα κιονόκρανο στην κολώνα της θρησκείας τους ; Και η ουσία των πράξεων τους; Οι αντιφάσεις τους που αντιτίθενται στη λογική που μας προίκισε η φύση; Τα χρυσά άμφια και οι κρατικές επιδοτήσεις, τα χρυσόβουλα της Οθωμανικής κατοχής με την επιλεκτική αγάπη που ως προμετωπίδα προβάλλουν για να καλύψουν τις πομπές τους πως θα τις συνταιριάξουμε; Τις υμνητήριες επιστολές των αγιορειτών στο Χίτλερ πως θα τις αγνοήσουμε ή το ιδεολόγημα του ελληνοχριστιανισμού που στοίχισε εκτός όλων των άλλων τη μισή Κύπρο;

Το μόνο που μπορούμε να «σεβαστούμε» είναι την ανάγκη που έχει ο κάθε καταπιεσμένος να έχει ένα αποκούμπι, τη θρησκεία, το όπιο του λαού, το βάλσαμο που ονόμαζε ο θείος Κάρολος.

Ας τους θυμίσουμε όμως ότι μπορούμε να ζούμε αυτάρκεις και ιδεολογικά ελεύθεροι. Να γκρεμίσουμε από τις θέσεις τους όλα τα φανταστικά όντα που δήθεν πρέπει να τα ‘χουμε συμμάχους για να ξεφύγουμε από την σκληρή πραγματικότητα την οποία οι ίδιοι, δήθεν απελευθερωτές μας, συντηρούν.

Να «σεβαστούμε» κριτικά και ως ένα βαθμό την παράδοση, αυτή τη μεγάλη και βαριά άγκυρα με όλες τις θετικές αλλά και τις αρνητικές της όψεις όπως αυτές φαίνονται μέσα στο βούρκο του βυθού των ιστορικών μας στιγμών που ταυτοτικά μας προσδιορίζουν.

Και επειδή ό σεβασμός μπορεί να διαβαστεί και ως φόβος, ας κάνουμε το διαχωρισμό!

Να σεβαστούμε τον χαμηλό κλήρο που ανέβηκε αντάρτης στο βουνό και πολέμησε για το δίκιο του λαού. Να σεβαστούμε τον παπά που συμπάσχει που έστω ακόμα και από μέσα από την πλάνη της φιλανθρωπίας, προσφέρει χέρι βοήθειας σ’ αυτούς που έχουν ανάγκη.

Όχι όμως προτού δείξουμε ότι με τη φιλανθρωπία και την αγάπη συντηρούμε τα κακώς και αδίκως κείμενα.

Όχι δεν μπορούμε να τους αγαπάμε και να τους συγχωρούμε όλους! Στον πόλεμο του άσπρου και του μαύρου δεν μπορείς να είσαι γκρι!

Να σεβαστούμε την τέχνη τους ως ανθρώπινο δημιούργημα. Αυτό να το σεβαστούμε ναι αλλά όχι προτού δείξουμε τον δρόμο της απόδρασης .

Να καταδείξουμε ότι τίποτε παραπάνω δεν επιδιώκουν από το να μας κρατούν δέσμιους της ίδιας μας της ζωής. Δεσμοφύλακες, χεράκι- χεράκι, σύμμαχοι άπονων εξουσιών και εξουσιαστών. Εκκλησίες, βυζαντινόπληκτοι, χρυσοποίκιλτοι ιεράρχες και αντιεπιστημονικές κοσμοθεωρίες μας κρατούν δέσμιους της κακομοιριάς στην οποία μας καταδίκασαν.

ΥΓ. Όχι δεν συνωστίστηκα στον κορονοϊόπληκτο επιτάφιο ή την προχρονολογημένη ανάσταση και φέτος. Αντ’ αυτών ξαναδιάβασα το Ρίτσο και στάθηκα όπως κάθε χρόνιο στο στίχο:

«Κι, ἄχ, Θέ’ μου, Θέ’ μου, ἄν εἰσουν Θεός κι ἄν εἴμασταν παιδιά σου θὰ πόναγες καθὼς ἐγώ, τὰ δόλια πλάσματά σου.»

Καλή αφύπνιση λοιπόν! Αυτή προηγείται της ανάστασης!

1η του Μάη

Υποκλίνομαστε στο μεγαλείο τους. Στη δύναμή τους. Στο όραμα τους. Παραταγμένοι, γελαστοί. Με υψωμένη τη γροθιά. Οι τελευταίες πνοές τους, φέρνουν ελπίδα στις ζωές μας. Για να ψοφήσει το φίδι του ναζισμού Για τον κόσμο του αύριο, για την ισότητα, το σπάσιμο της αλυσίδας της εκμετάλλευσης, για το κόμμα μας, για τη λευτεριά της πατρίδας.

Μιας πατρίδας όπως αυτοί την οραματίστηκαν.

Τι οξύμωρο!

Αυτοί που σε λίγο δεν θα μπορούσαν να μυρίσουν τα ανθισμένα λουλούδια, να αντικρύσουν τον ήλιο, να χαϊδέψουν την αγαπημένη τους ή να γελάσουν στα παιδιά τους, οραματίζονται ζωή. Αυτοί που σε λίγο δεν θα ερωτεύονταν πια, δεν θα έλπιζαν, δεν θα έκαναν όνειρα για το προσωπικό τους μέλλον. Αυτοί θα 'βρισκαν το κουράγιο.

Διακόσια ζευγάρια μάτια κομμουνιστών που αντιμετώπισαν αισιόδοξα το θάνατο εκεί, στον τοίχο της Καισαριανής έκλεισαν και θα μείνουν κλειστά για πάντα.

Αυτά τα κλειστά μάτια ανοίγουν τα δικά μας.
Αυτή είναι η συνέχεια της ζωής!
Αυτή είναι η Ανάσταση!

Αύτη είναι η παρακαταθήκη που άφησαν πίσω τους. Με τον αντρειωμένο θάνατο γέννησαν ελπίδα και ξέρετε τι γράφτηκε για το θάνατο του αντρειωμένου;

Πως θάνατος δε λογιέται.

Κάθε άνοιξη, πρώτη του Μάη η συντρόφισσα, εγώ και τα παιδιά , ανάμεσα στους διακόσιους και τις μυριάδες των άλλων που θυσιάστηκαν, σκεφτόμαστε και το θάνατο του θείου του Γιάννη. Του θείου, ενός νέου τότε, 24 χρόνων, στελέχους της ΕΠΟΝ που δεν τον μνημονεύει ποτέ η οικογένεια του –αυτή πήρε τον άλλο δρόμο.

Είναι οδηγός!

Ο πιο κοντινός και πάντα παρών οδηγός του οράματός μας για την αλλαγή τούτου του κόσμου.