Αποκάλυψε την «ύπαρξη» μιας ολόκληρης κοινότητας που με ανθρωπιά και ευαισθησία κινητοποιήθηκε για να μας βοηθήσει να τον βρούμε. Μιας μεγάλης, καθώς αποδεικνύεται, κοινότητας που αποδεικνύει στην πράξη ότι με τη ζωοφιλία επιβεβαιώνει την ανθρωπιά της. Κοινοποίησαν την αγγελία για την αναζήτησή του, συμπαραστάθηκαν με σχόλια και likes, το διάδωσαν με sms και τηλεφωνήματα και συμμετείχαν ενεργά μαζί μας στην έρευνα.
Διάθεσαν χρόνο, κουράστηκαν, μπήκαν μέσα σε βρώμικα εγκαταλειμμένα οικόπεδα και σπίτια. Με την προτροπή της κοινωφελούς οργάνωσης «Save a Greek Stray,» από την οποία υιοθετήσαμε τον O’Neil συντονίστηκαν, χωρίστηκαν σε ομάδες και έψαχναν με βάρδιες. Δεκάδες άλλοι εθελοντές αλλά και «απλοί» κάτοικοι της αγαπημένης Κυψέλης αλλά όχι μόνο της γειτονιάς μας, «τόχαν στο νου τους!» Αυτό ήταν αρκετό.
Κάπου διάβασα ότι έχει ειπωθεί η φράση: «Γνώρισα τους ανθρώπους αλλά αγάπησα τα ζώα!» Δεν θα είμαι τόσο απόλυτος καθώς θα είναι ως να μην τρέφω αισθήματα για όλο αυτό τον κόσμο που μας βοήθησε.
Οι ζωόφιλοι γενικώς αλλά και οι κηδεμόνες κυρίως σκυλιών, δεν μπορούν να χαρακτηριστούν από τους λίγους που αφήνουν τα δεσποζόμενα ζωάκια τους να ρυπαίνουν ούτε απ’ αυτούς που δεν προσέχουν τα ζώα τους και τα κακοποιούν. Δεν χαρακτηρίζονται επίσης από αυτούς που εγκαταλείπουν τα «περισσευούμενα» . Δεν μπορούν επίσης να χαρακτηριστούν ούτε κι απ’ αυτούς που «διαλέγουν» μεγάλα και άγρια, στη μορφή, ζώα για να αποδείξουν κάτι που δεν επιθυμώ να ονοματίσω προσπαθώντας ίσως να καλύψουν άλλες, δικές τους, ελλείψεις. Χαρακτηρίζονται από ανιδιοτελή αισθήματα αλλά και την ανάγκη τους, να προσφέρουν, «διοχετεύοντας» ευγενή αισθήματα σε αθώες υπάρξεις που ξέρουν μόνο να δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους.
Στη δική μας την περίπτωση η τύχη βοήθησε πολύ.
Ο O’Neil εντοπίστηκε από την ιδιοκτήτρια μιας υπόγειας αποθήκης. Στην αθέατη από το δρόμο, είσοδο αυτής της υπόγειας αποθήκης, κατάφυγε και κρυβόταν, πολύ καλά είναι αλήθεια, το φοβικό σκυλάκι μας. Ήταν η μόνη που θα μπορούσε να τον βρει και να σημειωθεί ότι σχεδόν με μάλωσε όταν αποπειράθηκα να της δώσω χρηματική αμοιβή. Δεν είναι του τύπου μου οι ηθικοπλαστικές διδασκαλίες αλλά πραγματικά αυτή η Κυρία απόδειξε στην πράξη αυτό που λέμε ευαισθησία. Θα μπορούσε να διώξει το σκυλί ή και να το θανατώσει κιόλας όπως κάνουν άλλοι με τις γνωστές φόλες.
Ο Ο’Neil βρέθηκε στην υποβαθμισμένη περιοχή κάτω από την πλατεία Αμερικής. Μια πανέμορφη περιοχή που την αποφεύγουν κάποιοι καθώς μαστίζεται από τα γνωστά προβλήματα. Χαρακτηρίζεται όμως κυρίως από την εγκατάλειψή της από τις αρμόδιες αρχές.
Στην διάρκεια της πολύωρης έρευνας είδα πολλά. Είδα άστεγους με μια κουβέρτα να κοιμούνται μέσα σε χορταριασμένα παρατημένα οικόπεδα. Είδα ανθρώπους να ψάχνουν τα σκουπίδια (εκεί που έλπιζα να βρω το σκυλάκι μας.) Είδα κι έντονους διαξιφισμούς και άκουσα δυνατές φωνές ανθρώπων που τσακώνονταν για ένα mobile.
Είδα επίσης πολλούς μετανάστες και αισθάνομαι την ανάγκη να το πω! Με εντυπωσίασε η προθυμία τους να με βοηθήσουν όταν τους ρωτούσα στα αγγλικά (έτσι μου ‘βγαινε) αν είδαν τον O’Neil και μου απαντούσαν με ευγένεια στα ελληνικά. Προ της απώλειας του σκυλιού μας «πολεμάω» λυσσαλέως τα στερεότυπα και τις περισσότερες φορές τα νικάω. Αυτό βέβαια πάει χεράκι-χεράκι μ' άλλες αντιλήψεις και πιστεύω που σίγουρα δεν τα μοιραζόμαστε πολλοί. Ίσως όμως η εμπειρία μου να βοηθήσει άλλους που τους νικούν τα «στερεότυπα» και τα επιπόλαια συμπεράσματα.
Κατά την αναζήτηση του O’Neil, είδα κυρίως το αίσθημα της κοινότητας. Του σωτήριου «ανήκειν» όπου ο συνδετικός κρίκος είναι η ανθρωπιά. Δεν χρειάζονται πολλά για να «δείξουμε» την ανθρωπιά μας. Στους δύσκολους καιρούς που ζούμε αλλά κι αυτούς που θα ζήσουμε «έστω» και «δι’ ασήμαντον» αφορμή, όπως είναι για μερικούς η απώλεια ενός σκύλου, ας μη διστάσουμε να συνεχίσουμε να δείχνουμε την ανθρωπιά μας.
Ο O’Neil στάθηκε τυχερός, βρέθηκε. Εξαντλημένος, πεινασμένος, διψασμένος, πολύ φοβισμένος αλλά βρέθηκε. Ξαναγύρισε στα χέρια αυτών που τον αγαπούν. Άλλο τόσο τυχεροί σταθήκαμε και εμείς που νοιώσαμε όλη αυτή την ανθρωπιά.
Σας ευχαριστούμε από καρδιάς! (Είμαι σίγουρος ότι αν ο O’Neil μπορούσε να μιλήσει θα έκανε το ίδιο. Φτάνει όμως ο ήχος του νερού στο στόμα του.)
