Τουλάχιστον ας μην το σερβίρουν αυτό ως κανονικότητα

Τουλάχιστον ας μην το σερβίρουν αυτό ως κανονικότητα. Ούτε, έστω και ως πορεία προς μία «νέα κανονικότητα.» Δεν είναι! Κολλάμε στους όρους; Αντιθέτως, καθόλου! Αλλά αυτό το κεφάλαιο του βίου μας δεν είναι δυνατόν ούτε καν να συνδεθεί με τα άλλα τα προηγηθέντα. Δεν έχει καμία σχέση μαζί τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι …τότε, ζούσαμε κανονικά, χάσαμε στη συνέχεια την «κανονικότητά» μας και τώρα επιστρέψουμε σε μία, έστω, εκδοχή της! Όχι βεβαίως! Η «γραναζοποίησή» μας όμως τώρα είναι τόσο εμφανής και απροκάλυπτη που μόνο κάποιος που δεν θέλει, δεν μπορεί να δει. Μπορεί ο όρος κανονικότητα να υιοθετήθηκε για να περιγράψει όρο ζωής στην οικονομική καθημερινότητα που επέβαλλαν τα μνημόνια τους, αλλά η καθημερινότητα των ζωών μας προστεθέντος του φόβου του κορονοϊού κάθε άλλο παρά «φυσιολογική» μπορεί να λογιστεί. Ας μην ασχοληθούμε όμως καθόλου με το προαιώνιο: Τι είναι φυσιολογικό και τι όχι; Κάθε άλλο! Ας μπούμε αμυνόμενοι, σε διαδικασίες αναζήτησης των ανθρώπινων χαρακτηριστικών που έχουν απομείνει σε αυτή τη «νέα σχέση» έτσι όπως περιγράφεται από τις κυβερνητικές «επιστημονικοφανείς οδηγίες» τους, τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τους άλλους. Πως αλλιώς να ερμηνευτεί το φιάσκο με τις μάσκες ή το άνοιγμα των σχολείων ή η πρόβα παντελονιού και όχι της μπλούζας ή η πρόωρη ανοσία της αγέλης ή τόσα και τόσα άλλα αντιφατικά κι ασύμβατα της λογικής; Διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει τίποτε το ανθρώπινο και συνεπώς τίποτε «κοινωνικό» στα νέα μέτρα αντιμετώπισης των κινδύνων της πανδημίας. Δεν υπήρχαν εξάλλου ούτε και στη διαχείριση των οικονομικών κρίσεων, τις συνέπειες των οποίων συνεχίσουμε να ζούμε. Τι έχουμε λοιπόν εδώ; Ένα κράτος, όχι κράτος πολιτών αλλά επικυρίαρχων εξουσιαστών που τις οδηγίες τους, καλούμαστε να ακολουθήσουμε με «έπαθλο» την επιβίωσή μας. Όχι τη ζωή και τα ποιοτικά της χαρακτηριστικά αλλά την επιβίωση! Τι χτίζεται εδώ; Μια νέα κοινωνία. Μια κοινωνία φόβου όπου η επιβαλλόμενη δια της ατομικής ευθύνης και δια νόμου, προστασία του εαυτού, μπροστά στο φόβο του θανάτου, «σκοτώνει» νομίμως το κοινωνικό, το συλλογικό, αυτό δηλαδή που καθορίζει τα πάντα στη ζωή μας. Το άτομο περιορισμένο σε αυτό το επίπεδο, φοβισμένο και με την πλάτη στον τοίχο, είναι εύκολα διαχειρίσιμος στόχος. Ο κίνδυνος εδώ ακριβώς βρίσκεται! Όχι στον ιό που η παγκόσμια κοινότητα τάχα τρέμει, αλλά στο σύστημα που πείθει παρουσιάζοντας ως αναγκαίες τις περικοπές στην υγεία, που πείθει για τις ελλείψεις μέσων και υποδομών, που επιθυμεί να περνάει απαρατήρητη η προτεραιότητα που δίνεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία και που πείθει ή προσπαθεί τουλάχιστον ότι το κέρδος είναι η μόνη κινητήρια δύναμη για την πρόοδο της ανθρωπότητας. Ένα σύστημα που έχει περιοριστεί τεχνηέντως επί του παρόντος, στο να διαγωνίζεται, για το ποια χώρα θα ανοίξει, ανεξαρτήτως απωλειών, την αγορά της, πρώτη. Ποιος όμως καταδικασμένος δια των επιλογών τους, σε θάνατο, μπορεί να αμφισβητήσει το «σύστημα;» Ποιος θα αναρωτηθεί ότι αν έστω και το ένα τέταρτο των πολεμικών δαπανών διατίθετο για την αντιμετώπιση των συνεπειών της ασθένειας και για την προμήθεια νοσοκομειακού εξοπλισμού και έρευνας, δεν θα είχαμε ήδη τώρα την απάντηση στο ερώτημα κέρδη ή θάνατος. Ποιός όμως θα αφεθεί -υπό το κράτος του πανικού του θανάτου που ενδεχομένως θα ακολουθήσει με το δεύτερο κύμα του ιού, να αμφισβητήσει αυτό το σύστημα; Δεν είναι πιο εύκολο με τη σιωπηρή συναίνεση να συνεχιστεί η συσσώρευση του πλούτου στα χέρια των λίγων; Αν όμως εκφραστούν αυτές οι ερωτήσεις, αν η αγανάκτηση γίνει πράξη, αν αμφισβητηθεί η διαχείριση μίας ακόμα διαδοχικής κρίσης του καπιταλισμού θα απεκδυθούμε του ρόλου του πειραματόζωου που μας επέβαλλαν! Από τι κινδυνεύουμε περισσότερο; Ο στόχος τους δεν είναι, ας μη γελιόμαστε, η αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας όπως δεν ήταν ποτέ ούτε η αντιμετώπιση των οικονομικών κρίσεων, αλλά ο άνομος ασφυκτικός έλεγχος των κοινωνιών με υπερόπλο το φόβο!

Μία αφήγηση σε γνώση αυτών που στους μετανάστες και τους πρόσφυγες προτάσσουν ότι χειρότερο έχουν στις ψυχές τους

Ήταν στα τέλη της δεκαετίας του 70 όταν αστυνομικοί της Νέας Νότιας Ουαλίας στην Αυστραλία εισέβαλαν σε δεκάδες σπίτια ελλήνων μεταναστών στο Σίδνεϊ. Ακολούθησαν προσαγωγές και συλλήψεις. Τις επόμενες ημέρες και εβδομάδες όλες οι εφημερίδες έγραφαν για τους «απατεώνες έλληνες» που εξαπατούσαν την υπηρεσία κοινωνικών ασφαλίσεων προσποιούμενοι τους ανίκανους προς εργασία. Πολλά κοσμητικά συνόδευαν τους χαρακτηρισμούς των «απατεώνων ελλήνων» που σύμφωνα με τις διωκτικές αρχές εξαπατούσαν κατ εξακολούθηση τις υπηρεσίες πρόνοιας της χώρας αιτούμενοι συντάξεις ανικανότητας. Δεν έκαναν καμία διάκριση σε σχέση με την πλειονότητα των τίμιων ελλήνων μεταναστών που μετανάστευαν στην Αυστραλία. Για τις εφημερίδες όλοι οι έλληνες ήταν απατεώνες! Στη λίστα των κατηγορουμένων αναφέρονταν και ονόματα γιατρών που σύμφωνα με τους κατήγορους, εξέδιδαν ψευδείς ιατρικές βεβαιώσεις ανικανότητας, ελλήνων που βεβαίωναν «δύσκολα» διαγνώσιμο …λουμπάγκο ή πόνους στη μέση για να λαμβάνουν επιδόματα και συντάξεις που δεν δικαιούνταν καθώς κρίνονταν ακατάλληλοι για εργασία. Παρά τη δίκη που αθώωσε τους κατηγορούμενους στη συνέχεια, η "ρετσινιά" ακολουθεί για πάντα την παροικία στην Αυστραλία καθώς είναι βολικότερο να αναφερόμαστε στο θαύμα των ελλήνων ομογενών που είναι «πιο έλληνες από τους έλληνες» παρά στις μαύρες σελίδες της ομογένειας! Δύσκολα φεύγει από τη συλλογική μνήμη των ομογενών, αυτή η περίοδος της παροικιακής ιστορίας, ερχόμενη να προστεθεί στις διηγήσεις για εκατοντάδες …παρθενορραφές που διενεργούσαν έλληνες γιατροί για να παντρευτούν οι χιλιάδες νύφες που με καραβιές μεταφέρονταν, τα παλιότερα χρόνια, στην χώρα του νότου, προς αναζήτηση γαμπρών και καλύτερης τύχης. Αυτές οι …ιστοριούλες ως απάντηση σε αυτούς που καταφεύγουν σε συγκρίσεις για να αποδείξουν την …ανωτερότητα και το ήθος των ελλήνων που «νομίμως» μετανάστευαν έναντι της ανηθικότητας και των … έκνομων μεθόδων που διακρίνει το «σύνολο» των σημερινών κατατρεγμένων προσφύγων και μεταναστών που καταφεύγει στη χώρα μας. (H φώτο από τη σελίδα της Ελληνικής Ορθόδοξης Κοινότητας Μελβούρνης και Βικτωρίας)

Τι Καλή είπαμε;

Πόσο πιο απροκάλυπτη, πόσο πιο αποκαλυπτική του αποκρου- στικού προσώπου του καπιταλισμού, του νεοφιλελευθερισμού και της δεξιάς στην Ελλάδα απόδειξη θέλετε, από την πρόσφατη τοποθέτηση, του κατ' όνομα και μόνο ελληνο-χριστιανού, αντιπροέδρου της ΝΔ, κου Άδωνη, Σπυρίδωνα, Γεωργιάδη, για τους άνεργους. Αυτού που το σύστημα που υπηρετεί, αντιμετώπισε ως άχρηστους, μη δυνάμενους να συμβάλλουν -ως ασύμφοροι παράγοντες, στην παραγωγή που λειτουργεί κυρίως για το κέρδος των λίγων. Τι άλλο να χρειαστεί κανείς για να χαρακτηρίσει και εν τέλει να κατατάξει, ως εχθρούς του λαού, ανθρώπους και κόμματα που στην ουσία χαρακτηρίζουν παράσιτα και παράνομους τους άνεργους που βρήκαν –ακούστε θράσος, τρόπους να βιοπορίζονται μέσω της μαύρης εργασίας. Αυτό ήταν το κριτήριο τους. Αφού ζουν πάνω από ένα έτος, χωρίς βοήθημα, μπορούν να ζουν για πάντα χωρίς κρατική συνδρομή! Τα τριακόσια κιλά που θα γίνουμε, το τι θα κάνουμε τα χρήματα αφού τα μαγαζιά είναι κλειστά αλλά και τα παλιότερα περί κλεμμένης δόξας από την τρόικα και δεκάδες άλλα βλακώδη, αλλά όχι μόνο βλακώδη, αποφθέγματα του άξιου αυτού τέκνου της αντίδρασης, δεν πρέπει τα πάρει ο αέρας. Εξάλλου ήταν στο ίδιο μήκος κύματος με εξαγγελίες απαραίτητων απολύσεων υγειονομικών, του «συνετού» και «άξιου» πρωθυπουργού που κατά το παρελθόν όπως και τώρα εκτελεί εντολές άλλων κέντρων. Ούτε αυτά αλλά ούτε κι άλλα του βεβαρυμμένου παρελθόντος τους, πρέπει να πάνε στο βρόντο. Πρέπει να γίνουν επιχειρήματα. Ισχυρά όπλα, ενάντια στούς αστούς και κυβερνήσεις τους που κοιτάνε ήδη την επόμενη μέρα. Η δική τους επόμενη μέρα όμως δεν θα ’ναι ίδια με τη δική μας. Δεν χρειάζεται αναζήτηση ή βαθυστόχαστες αναλύσεις για να φανερωθούν οι προθέσεις τους. Τις αποκαλύπτουν μόνοι τους. Ζούμε στην εποχή της απροκάλυπτης επίθεσης εναντίον μας, είτε αυτές εκφράζονται από τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις των εργαζόμενων είτε με την «αναδιάρθωση» των συνθηκών και των όρων εργασίας, είτε με την συναρτώμενη συρρίκνωση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, είτε με την βάρβαρη τηλε-εργασία που τις συνέπειες της θα τις βρούμε μπροστά μας, είτε με την μείωση ή κατάργηση των παροχών και της περίθαλψης, είτε με τις ημι-μόνιμες αλλαγές στην παιδεία. Αλλά και στο επίπεδο της αντιμετώπισης της πανδημίας, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ή επιστημονική ανάλυση για να φανεί ότι αυτό το «θαύμα» αντιμετώπισης του κορονοϊού, πετυχαίνεται εν πολλοίς με τεχνάσματα. Με την επιλεκτική κώφωση στα αιτήματα γιατρών και νοσηλευτών, με τις αναβολές αντιμετώπισης των άλλων προγραμματισμένων ιατρικών επεμβάσεων, με την μετατροπή κλινικών ή με την άρνηση των επιτάξεων, με την επίκληση του εθελοντισμού και της φιλοτιμίας των εχόντων να βοηθήσουν με αυτά που θα έπρεπε να καταβάλουν ως φόρους στο δημόσιο επί σειρά ετών. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν και τα «αστυνομικά μέτρα» που θυμίζουν άλλες εποχές στον πολύπαθο λαό μας. Ο κατ αναλογία «μικρός» αριθμός των νεκρών οφείλεται στην αυτοθυσία και μόνο των ελλήνων γιατρών. Των υγειονομικών. Των τραπεζοκόμων. Των καθαριστριών. Του παραϊατρικού προσωπικού. Των τραυματιοφορέων. Αυτών που φοράνε μία μάσκα κάθε δυο μέρες. Αυτών που φοράνε σακούλες σκουπιδιών στα πόδια και ως ποδιά και σκούφο. Αυτών που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν για την υγεία. Αυτών που πέραν του ευχαριστώ του Τσιόρδα δεν θα δούμε ποτέ το πρόσωπο τους και δεν θα μας δοθεί η δυνατότητα να τους σφίξουμε το χέρι. Κι όσο αφορά στα επιβεβλημμένα μέτρα, ναι να συστήνεις στον πληθυσμό να μένει στο σπίτι αλλά παράλληλα να φροντίζεις με υποδομές ώστε να συμβάλλεις στην όσο το δυνατό ομαλότερη διαμονή τους στα σπίτια. Αντ’ αυτών αναλωνόμαστε κατά προτροπή και όπως τους βολεύει στο να δαχτυλο-δείχνουμε αυτούς που δεν πειθαρχούν. Αυτό βεβαίως τώρα μεταλλάχθηκε σε συγχαρητήρια και ύμνους αλλά ποιός ρώτησε αν αρκούν τα συγχαρητήρια στον άνεργο, τον ψυχολογικά επιβαρημένο, τον εργαζόμενο του βασικού μισθού και τον υπο-ασχολούμενο; Ποιος ρώτησε τη μάνα με τα παιδιά αν, αντέχουν να μείνουν περιορισμένα για δύο βδομάδες και πόσες μέρες νωρίτερα ποιος ξέρει, στο σπίτι και να βλέπουν το άδειο ψυγείο; Ποιος ρώτησε την οικογένεια των ανέργων πως θα πληρωθούν οι λογαριασμοί στο τέλος του μήνα; Ποιος ρώτησε την οικογένεια όπου μοιράζονται το αργό κομπιουτεράκι τα δυο παιδιά για το σχολείο, η μάνα για την τηλεργασία και οι υπόλοιποι για ένα «παράθυρο» στον έξω κόσμο; Ποιος ρώτησε πόσο να αντέξουν οι «κλειδωμένοι» τα συνεχή τηλεφωνήματα των εισπρακτικών; Κανείς τους! Άρα λοιπόν δεν είναι γραφικός ή αστείος έως γελοίος ο Γεωργιάδης! Είναι το πρόσωπο του ταξικού διαχωρισμού στην πατρίδα μας. Είναι μαζί με τον μελιστάλαχτο όπως τουλάχιστον εμφανίστηκε στην τελευταία τηλεοπτική του παρουσία, πρωθυπουργού, το πρόσωπο του ταξικού εχθρού. Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου. Εκπρόσωποι και τοποτηρητές ενός κράτους, του αστικού κράτους που φροντίζει την αναπαραγωγή και διαιώνισή του Αυτούς που πάνω από την ανθρώπινη ζωή βάζουν την λειτουργία της αγοράς και την έγνοια ότι μετά από αυτή την υγειονομική κρίση, η τάξη τους πρέπει να παραμείνει ζωντανή και επικυρίαρχη, απέναντι στα συμφέροντα των υπολοίπων. Εμάς των πολλών! Αυτό το Πάσχα ας μην ευχηθούμε Καλή Ανάσταση με τη θρησκευτική έννοια που αφορά μόνο τον έναν! Αυτή προϋποθέτει θάνατο! Κι εμείς δεν θα πεθάνουμε! Δεν πεθάναμε ούτε ως σκλάβοι στην αρχαιότητα, ούτε ως πληβείοι στη Ρώμη, ούτε ως εργάτες στο κτίσιμο χρυσών αιώνων, ούτε στο Βυζάντιο, ούτε στον ξεσηκωμό το 21, ούτε στα εργοστάσια του Μάντσεστερ, ούτε στα καπνοχώραφα, ούτε στο βουνό μετά το 40, ούτε στα ξερονήσια και τις φυλακές, ούτε στο πρόσφατο παρελθόν. Ας βάλουμε φέτος στο νου μας κι ας δουλέψουμε για μία άλλη, Καλύτερη Ανάσταση. Αυτή που γεννιέται απ’ τη ζωή των πολλών και γεννά τη ζωή όλων.

Σε άλλους καθήκον είναι οι εντολές για καταστολή

Δεν γίναμε όλοι γιατροί και νοσηλευτές! Ούτε καν παραϊατρικοί. Λογικό! Δεν είχαμε την κλίση, δεν ήμασταν αρκετά δυνατοί στα απαραίτητα μαθήματα των τότε εισαγωγικών ή δεν μας συνεπήρε αυτή η έννοια της προσφοράς του υπέρτατου αγαθού στο συνάνθρωπο που συνεπαίρνει κάποιους, περισσότερο από άλλους ή εν πάση περιπτώσει δεν θέλαμε αντικείμενό μας νάναι ο ανθρώπινος πόνος. Με άλλα λόγια ξορκίσαμε την αρρώστια και τη δώσαμε σ΄ άλλους να τη διαχειριστούν. Διαλέξαμε άλλα μονοπάτια. Και όπως υπάρχουν καλοί και κακοί γιατροί και νοσηλευτές έτσι και εμείς γίναμε καλοί, λιγότεροι καλοί ή και κακοί ακόμα, ο καθένας στον τομέα του. Βολεμένοι και ασφαλείς κρυμμένοι πίσω από τις αξίες μας, αν έχουμε απ’ αυτές, υπερασπίζοντας σθεναρά ή λιγότερο σθεναρά τις απόψεις και τα θέσφατά μας, ξεχνώντας πολλές φορές ότι αξίες, αν έχουμε από αυτές, χωρίς εφαρμογή «in vivo,» καθιστούν την καθημερινότητα μας περισσότερο θεωρητική και λιγότερο παραδειγματική. Ζούμε τις ζωές μας μέχρι που μοιραία κάποια στιγμή χρειαζόμαστε τις υπηρεσίες αυτών που στις ζωές τους επίκεντρο έχουν, τη δική μας υγεία. Δεν τους ζητήσαμε να μας φροντίσουν. Θα το κάνουν έτσι κι αλλιώς. Είναι η δουλειά τους, γι αυτό αμείβονται. Δεν σκεφτήκαμε όμως ποτέ τη δική τους καθημερινότητα, μόνο η δική μας μάς ένοιαζε. Την καθημερινότητα του νοσοκομειακού γιατρού και νοσηλευτή. Είχαμε ως στερεότυπο την διαδεδομένη αντίληψη ότι όλοι τους είναι απέναντι μας. Εξάλλου όλοι οι «κοινωνικοί αυτοματισμοί» βολεύουν κάποιους. Πλούσιοι, δέκτες και απαιτούντες φακελάκια, απόμακροι στην επιστήμη τους, που μας βλέπουν όλους ως πελάτες που θα τους τα ακουμπήσουν. Βεβαίως υπάρχουν κι αυτοί. Δεν είναι όμως αυθαίρετη η γενίκευση; Και ήρθε ο ιός. Και τους λέμε ήρωες τώρα. Και τους χειροκροτούμε απ’ τα μπαλκόνια με την παρότρυνση της κυρίας Μαρέβας, βλέποντας τους αγώνες του ξένους προς τους δικούς μας. Χωρίς μάσκες, χωρίς γάντια, χωρίς εξοπλισμό με λίγα μέσα, με λειψές υποδομές, κακοπληρωμένοι, λίγοι από τις επιλογές των κυβερνώντων, καλούνται από καθήκον να μας περιθάλψουν. Και το κάνουν! Με κίνδυνο για τη ζωή τους και αυτές των οικογενειών τους, δουλεύουν πέραν των ανθρώπινων ορίων πολλές φορές. Και διαδηλώνουν και φωνάζουν για την υγεία των πολλών. για τις ελλείψεις και τους στέλνουνε τα ΜΑΤ όπως εξάλλου είναι η τακτική αντιμετώπισης των κοινωνικών αγώνων. Μολύνονται, αρρωσταίνουν και πεθαίνουν. Και τώρα που μέσα στο φόβο της πανδημίας, μαθαίνουμε για τους γιατρούς και τους νοσηλευτές που δίνουν τη ζωή τους από την Κίνα ως την Ιταλία, από το Ενωμένο Βασίλειο έως τις Ενωμένες Πολιτείες, τώρα που μαθαίνουμε για τους Κουβανούς και τους Βενεζολάνους και τους Σομαλούς που παλεύουν μακριά από τους τόπους τους, για τον άνθρωπο, αντιλαμβανόμαστε ουσιαστικότερα ότι μερικά επαγγέλματα είναι, εκτός από τρόποι βιοπορισμού και λειτουργήματα επίσης. Όπως ο κοινωνικά απόβλητος, εργάτης καθαριότητας, η νοσοκόμα, ο υπάλληλος του σούπερ μάρκετ, ο οδηγός του λεωφορείου, ο φαρμακοποιός της γειτονιάς, ο τραυματιοφορέας, η τραπεζοκόμος, η καθαρίστρια, ο υπάλληλος του γραφείου τελετών και τόσοι άλλοι που τα στερεότυπα της ελεύθερης οικονομίας, τους έχει τοποθετήσει άλλον πολύ άλλον λίγο, στο περιθώριο των κοινωνιών μας, είναι στην πρώτη γραμμή του πολέμου όταν οι ζωές μας απειλούνται. Όχι για τον πενιχρό μισθό τους, όχι για την αναγνώριση, όχι για το βόλεμα. Τι βόλεμα αλήθεια; Για την έννοια του καθήκοντος και της προσφοράς στον άνθρωπο που ξεπερνά το αξιακό σύστημα που κατατάσσει το κέρδος των λίγων και τις επιλογές των κυβερνήσεων πάνω από την υγεία και τις ζωές των πολλών. Όταν η ίδια η ζωή ή η απειλή της, ταρακουνάει τα θεμέλια του οικοδομήματος είναι -ας το αντιληφθούμε επιτέλους- καιρός να νοιώσουμε τη δόνηση!

Δεν ήμασταν οι ίδιοι! Δεν θα είμαστε οι ίδιοι αύριο όταν αυτό ξημερώσει!

Όταν οι αριθμοί και οι στατιστικές αποδεικνύουν πέραν κάθε αμφιβολίας ότι η πολιτική που ακολουθήθηκε στον τομέα της υγείας στη χώρα μας είναι διαχρονικά η ίδια και απαράλλακτη από τη δεκαετία του 90 και όταν διαπιστώνεται ότι η πολιτική αυτή, ακόμα και στον καιρό του κορονοϊού, παραμένει αμετάβλητη, το συμπέρασμα είναι ότι αυτή η πολιτική δεν έχει επίκεντρο τον άνθρωπο και υπηρετεί αλλότρια συμφέροντα. Θα ισχυριστεί κανείς και δικαίως ότι δεν είναι πρωτότυπη αυτή η διαπίστωση. Όταν οι γιατροί και οι υγειονομικοί όλων ανεξαιρέτως των βαθμίδων και από κάθε πόστο ειδικώς των νοσοκομείων αναφοράς, λένε σε κάθε τόνο ότι παραμένουν χωρίς τα απαραίτητα μέσα για την αντιμετώπιση της πανδημίας η μόνιμη επωδός «βρισκόμαστε σε πόλεμο» αποτελεί εμπαιγμό. Όταν η πάλη ενάντια στο θάνατο γιατί περί αυτού πρόκειται ας μην εθελοτυφλούμε, αποδυναμώνεται από επιλογή, τότε η χώρα οδηγείται σε λογικές αναβολής. Διότι λογική αναβολής είναι η καραντίνα και οι περιορισμοί. Η καραντίνα, ο «αστυνομικός» περιορισμός της κυκλοφορίας, η στοχοποίηση και συνεπώς η ενοχοποίηση μερίδας του πληθυσμού, ο χαρακτηρισμός με τη συνδρομή οπτικοακουστικών μέσων ως ανεύθυνων, κάποιων περιπατητών ως υπευθύνων για τη συμφορά δεν έχει άλλο στόχο πέραν της μετατόπισης των ευθυνών αυτών που επί χάρτου σχεδιάζουν. Η «τεχνοκρατική» αντιμετώπιση της κρίσης, είναι άλλο πράγμα και άλλο η μακροπρόθεσμη αναζήτηση ελπίδας για ζωή που μόνο το όραμα για ένα μέλλον για όλους μπορεί να προσφέρει. Διότι μόνο διεστραμμένοι εγκέφαλοι μπορούν να καταλογίσουν ευθύνες στο λαό που στη συντριπτική του πλειοψηφία παραμένει σε κατ οίκον περιορισμό, πεισμένος ότι συμβάλλει και καλώς κάνει, στον περιορισμό της μόλυνσης και όχι στην απροκάλυπτη απουσία πόρων και μέσων που οι ειδικοί απεγνωσμένα ζητούν. Ακούσατε στο διάστημα αυτό πέραν της προτροπής να παραμείνουμε περιορισμένοι και να δακτυλοδείχνουμε τους απείθαρχους κανένα ουσιαστικό μέτρο ενίσχυσης της επιστημονικής αντιμετώπισης της αρρώστιας; Δεν ακούσατε! Αντιθέτως ο κοινωνικός αυτοματισμός μπήκε σε λειτουργία. Και είναι αυτός ο μόνος "αμυντικός" μηχανισμός που δουλεύει ως στάχτη στα μάτια των υπόδουλων και των καταπιεσμένων. Να στραφεί ο ένας στον άλλο επιρρίπτοντας ευθύνες που τηρουμένων των αναλογιών δεν μας βαρύνουν . Η λογική της ατομικής ευθύνης που έρχεται να προστεθεί στο βεβαρυμμένο με επαναλαμβανόμενες κρίσεις και μνημόνια λαό μας που μπορεί να υποφέρει το ίδιο με τους άλλους λαούς του κόσμου αλλά είναι χωρίς καμία αμφιβολία περισσότερο ευάλωτος με απρόβλεπτες συνέπειες για το μέλλον του. Πρόκειται για άλλη μία επίθεση στις ζωές μας. Και οι κυβερνώντες θα διαπραγματευτούν κι άλλο μνημόνιο τώρα. Ο τραυματισμένος από όλες τις απόψεις και ψυχολογικώς επιβαρυμένος έλληνας καλείται να διαλέξει μεταξύ της πειθαρχίας, της σιωπής και της άκριτης αποδοχής των επιλογών του συστήματος και της άρθρωσης επιτέλους της αντίθεσής του στο απογυμνωμένο πλέον σύστημα που σκοτώνει. Τι άλλο χρειάζεται ο φοβισμένος πολίτης που ως μόνη άμυνα του έχει να αλλάζει πεζοδρόμιο όταν διασταυρώνεται με τον συνάνθρωπο που επιστρέφει από το σούπερ μάρκετ από το να ενεργοποιήσει τη σκέψη του και να κάνει τις επιλογές του; Μια πανδημία δεν θα φέρει την επανάσταση. Θα μας δώσει όμως την ευκαιρία να αναθεωρήσουμε την ανοχή που δείχνουμε σε ένα σύστημα που βάζει το κέρδος πάνω από τους ανθρώπους. Ένα αποδεδειγμένα δολοφονικό σύστημα που θα «επωφεληθεί» ακόμα κι από το θάνατο των ηλικιωμένων που θερίζει ο κορονοϊός και θα ξαλαφρώσει από την "πίεση" του ασφαλιστικού που ο καπιταλισμός στοχοποιεί ως τροχοπέδη στις επιδιώξεις του.

Για το Μανώλη Γλέζο και πέραν των εξιδανικεύσεων

Επειδή πολλά λέγονται και γράφονται, καλό είναι να θυμηθούν κάποιοι με κοντή μνήμη, τη δήλωση αυτή του Μανώλη Γλέζου που έγινε το Γενάρη του 2016, στο KόρινθοςTV.

-Μ.Γλέζος.: Τι να σου πω εγώ είπα γι αυτό τον άνθρωπο μία βαριά κουβέντα.

-Ρεπόρτερ.: Να το ξαναπείς.

-Μ.Γλέζος.: Να το ξαναπώ. Είπα (σσ για τον κ.Τσίπρα) ότι ταυτίζεται με την ιστορία. Σήμερα επανέρχομαι στο γράμμα που έστειλα πριν από καιρό, δεν κρύφτηκα, πριν από καιρό έστειλα ένα γράμμα και τα είπα καθαρά και ξάστερα και ζήτησα συγγνώμη από τον ελληνικό λαό διότι μου έδωσε εμπιστοσύνη και τώρα το μεγάλο θέμα που λέω είναι ζητάω από τον ελληνικό λαό για πολλοστή φορά συγγνώμη γιατί εμπιστεύτηκα ανθρώπους που δεν είδανε τίποτε άλλο παρά την εξουσία.

Κατά τα άλλα στο ΣΥΡΙΖΑ αισθάνονται σήμερα πιο φτωχοί γιατί θα τους "λείψει η παρρησία, η ανθρωπιά και το καθάριο βλέμμα του “πρώτου παρτιζάνου της Ευρώπης” που αναζητούσε σταθερά πέρα από τα ασφυκτικά όρια του παρόντος τις δυνατότητες του χειραφετητικού μέλλοντος."