Τουλάχιστον ας
μην το σερβίρουν αυτό ως κανονικότητα. Ούτε, έστω και ως πορεία προς μία «νέα
κανονικότητα.» Δεν είναι! Κολλάμε στους όρους; Αντιθέτως, καθόλου! Αλλά αυτό το
κεφάλαιο του βίου μας δεν είναι δυνατόν ούτε καν να συνδεθεί με τα άλλα τα
προηγηθέντα. Δεν έχει καμία σχέση μαζί τους. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι …τότε,
ζούσαμε κανονικά, χάσαμε στη συνέχεια την «κανονικότητά» μας και τώρα
επιστρέψουμε σε μία, έστω, εκδοχή της! Όχι βεβαίως! Η «γραναζοποίησή» μας όμως τώρα
είναι τόσο εμφανής και απροκάλυπτη που μόνο κάποιος που δεν θέλει, δεν μπορεί
να δει. Μπορεί ο όρος κανονικότητα να υιοθετήθηκε για να περιγράψει όρο ζωής
στην οικονομική καθημερινότητα που επέβαλλαν τα μνημόνια τους, αλλά η
καθημερινότητα των ζωών μας προστεθέντος του φόβου του κορονοϊού κάθε άλλο παρά
«φυσιολογική» μπορεί να λογιστεί. Ας μην ασχοληθούμε όμως καθόλου με το
προαιώνιο: Τι είναι φυσιολογικό και τι όχι; Κάθε άλλο! Ας μπούμε αμυνόμενοι, σε
διαδικασίες αναζήτησης των ανθρώπινων χαρακτηριστικών που έχουν απομείνει σε
αυτή τη «νέα σχέση» έτσι όπως περιγράφεται από τις κυβερνητικές «επιστημονικοφανείς
οδηγίες» τους, τόσο με τον εαυτό μας όσο και με τους άλλους. Πως αλλιώς να
ερμηνευτεί το φιάσκο με τις μάσκες ή το άνοιγμα των σχολείων ή η πρόβα
παντελονιού και όχι της μπλούζας ή η πρόωρη ανοσία της αγέλης ή τόσα και τόσα άλλα
αντιφατικά κι ασύμβατα της λογικής; Διαπιστώνουμε ότι δεν υπάρχει τίποτε το
ανθρώπινο και συνεπώς τίποτε «κοινωνικό» στα νέα μέτρα αντιμετώπισης των
κινδύνων της πανδημίας. Δεν υπήρχαν εξάλλου ούτε και στη διαχείριση των οικονομικών
κρίσεων, τις συνέπειες των οποίων συνεχίσουμε να ζούμε. Τι έχουμε λοιπόν εδώ;
Ένα κράτος, όχι κράτος πολιτών αλλά επικυρίαρχων εξουσιαστών που τις οδηγίες τους,
καλούμαστε να ακολουθήσουμε με «έπαθλο» την επιβίωσή μας. Όχι τη ζωή και τα
ποιοτικά της χαρακτηριστικά αλλά την επιβίωση! Τι χτίζεται εδώ; Μια νέα
κοινωνία. Μια κοινωνία φόβου όπου η επιβαλλόμενη δια της ατομικής ευθύνης και
δια νόμου, προστασία του εαυτού, μπροστά στο φόβο του θανάτου, «σκοτώνει»
νομίμως το κοινωνικό, το συλλογικό, αυτό δηλαδή που καθορίζει τα πάντα στη ζωή μας.
Το άτομο περιορισμένο σε αυτό το επίπεδο, φοβισμένο και με την πλάτη στον τοίχο,
είναι εύκολα διαχειρίσιμος στόχος. Ο κίνδυνος εδώ ακριβώς βρίσκεται! Όχι στον
ιό που η παγκόσμια κοινότητα τάχα τρέμει, αλλά στο σύστημα που πείθει παρουσιάζοντας
ως αναγκαίες τις περικοπές στην υγεία, που πείθει για τις ελλείψεις μέσων και
υποδομών, που επιθυμεί να περνάει απαρατήρητη η προτεραιότητα που δίνεται στην
ιδιωτική πρωτοβουλία και που πείθει ή προσπαθεί τουλάχιστον ότι το κέρδος είναι
η μόνη κινητήρια δύναμη για την πρόοδο της ανθρωπότητας. Ένα σύστημα που έχει
περιοριστεί τεχνηέντως επί του παρόντος, στο να διαγωνίζεται, για το ποια χώρα
θα ανοίξει, ανεξαρτήτως απωλειών, την αγορά της, πρώτη. Ποιος όμως καταδικασμένος
δια των επιλογών τους, σε θάνατο, μπορεί να αμφισβητήσει το «σύστημα;» Ποιος θα
αναρωτηθεί ότι αν έστω και το ένα τέταρτο των πολεμικών δαπανών διατίθετο για την
αντιμετώπιση των συνεπειών της ασθένειας και για την προμήθεια νοσοκομειακού
εξοπλισμού και έρευνας, δεν θα είχαμε ήδη τώρα την απάντηση στο ερώτημα κέρδη ή
θάνατος. Ποιός όμως θα αφεθεί -υπό το κράτος του πανικού του θανάτου που
ενδεχομένως θα ακολουθήσει με το δεύτερο κύμα του ιού, να αμφισβητήσει αυτό το
σύστημα; Δεν είναι πιο εύκολο με τη σιωπηρή συναίνεση να συνεχιστεί η
συσσώρευση του πλούτου στα χέρια των λίγων; Αν όμως εκφραστούν αυτές οι
ερωτήσεις, αν η αγανάκτηση γίνει πράξη, αν αμφισβητηθεί η διαχείριση μίας ακόμα
διαδοχικής κρίσης του καπιταλισμού θα απεκδυθούμε του ρόλου του πειραματόζωου
που μας επέβαλλαν! Από τι κινδυνεύουμε περισσότερο; Ο στόχος τους δεν είναι, ας
μη γελιόμαστε, η αντιμετώπιση των συνεπειών της πανδημίας όπως δεν ήταν ποτέ ούτε
η αντιμετώπιση των οικονομικών κρίσεων, αλλά ο άνομος ασφυκτικός έλεγχος των
κοινωνιών με υπερόπλο το φόβο!
