Πόσο πιο απροκάλυπτη, πόσο πιο αποκαλυπτική του αποκρου- στικού προσώπου του καπιταλισμού, του νεοφιλελευθερισμού και της δεξιάς στην Ελλάδα απόδειξη θέλετε, από την πρόσφατη τοποθέτηση, του κατ' όνομα και μόνο ελληνο-χριστιανού, αντιπροέδρου της ΝΔ, κου Άδωνη, Σπυρίδωνα, Γεωργιάδη, για τους άνεργους. Αυτού που το σύστημα που υπηρετεί, αντιμετώπισε ως άχρηστους, μη δυνάμενους να συμβάλλουν -ως ασύμφοροι παράγοντες, στην παραγωγή που λειτουργεί κυρίως για το κέρδος των λίγων. Τι άλλο να χρειαστεί κανείς για να χαρακτηρίσει και εν τέλει να κατατάξει, ως εχθρούς του λαού, ανθρώπους και κόμματα που στην ουσία χαρακτηρίζουν παράσιτα και παράνομους τους άνεργους που βρήκαν –ακούστε θράσος, τρόπους να βιοπορίζονται μέσω της μαύρης εργασίας. Αυτό ήταν το κριτήριο τους. Αφού ζουν πάνω από ένα έτος, χωρίς βοήθημα, μπορούν να ζουν για πάντα χωρίς κρατική συνδρομή! Τα τριακόσια κιλά που θα γίνουμε, το τι θα κάνουμε τα χρήματα αφού τα μαγαζιά είναι κλειστά αλλά και τα παλιότερα περί κλεμμένης δόξας από την τρόικα και δεκάδες άλλα βλακώδη, αλλά όχι μόνο βλακώδη, αποφθέγματα του άξιου αυτού τέκνου της αντίδρασης, δεν πρέπει τα πάρει ο αέρας. Εξάλλου ήταν στο ίδιο μήκος κύματος με εξαγγελίες απαραίτητων απολύσεων υγειονομικών, του «συνετού» και «άξιου» πρωθυπουργού που κατά το παρελθόν όπως και τώρα εκτελεί εντολές άλλων κέντρων. Ούτε αυτά αλλά ούτε κι άλλα του βεβαρυμμένου παρελθόντος τους, πρέπει να πάνε στο βρόντο. Πρέπει να γίνουν επιχειρήματα. Ισχυρά όπλα, ενάντια στούς αστούς και κυβερνήσεις τους που κοιτάνε ήδη την επόμενη μέρα. Η δική τους επόμενη μέρα όμως δεν θα ’ναι ίδια με τη δική μας. Δεν χρειάζεται αναζήτηση ή βαθυστόχαστες αναλύσεις για να φανερωθούν οι προθέσεις τους. Τις αποκαλύπτουν μόνοι τους. Ζούμε στην εποχή της απροκάλυπτης επίθεσης εναντίον μας, είτε αυτές εκφράζονται από τις δεκάδες χιλιάδες απολύσεις των εργαζόμενων είτε με την «αναδιάρθωση» των συνθηκών και των όρων εργασίας, είτε με την συναρτώμενη συρρίκνωση των εργασιακών μας δικαιωμάτων, είτε με την βάρβαρη τηλε-εργασία που τις συνέπειες της θα τις βρούμε μπροστά μας, είτε με την μείωση ή κατάργηση των παροχών και της περίθαλψης, είτε με τις ημι-μόνιμες αλλαγές στην παιδεία. Αλλά και στο επίπεδο της αντιμετώπισης της πανδημίας, δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ή επιστημονική ανάλυση για να φανεί ότι αυτό το «θαύμα» αντιμετώπισης του κορονοϊού, πετυχαίνεται εν πολλοίς με τεχνάσματα. Με την επιλεκτική κώφωση στα αιτήματα γιατρών και νοσηλευτών, με τις αναβολές αντιμετώπισης των άλλων προγραμματισμένων ιατρικών επεμβάσεων, με την μετατροπή κλινικών ή με την άρνηση των επιτάξεων, με την επίκληση του εθελοντισμού και της φιλοτιμίας των εχόντων να βοηθήσουν με αυτά που θα έπρεπε να καταβάλουν ως φόρους στο δημόσιο επί σειρά ετών. Σε αυτά πρέπει να προστεθούν και τα «αστυνομικά μέτρα» που θυμίζουν άλλες εποχές στον πολύπαθο λαό μας. Ο κατ αναλογία «μικρός» αριθμός των νεκρών οφείλεται στην αυτοθυσία και μόνο των ελλήνων γιατρών. Των υγειονομικών. Των τραπεζοκόμων. Των καθαριστριών. Του παραϊατρικού προσωπικού. Των τραυματιοφορέων. Αυτών που φοράνε μία μάσκα κάθε δυο μέρες. Αυτών που φοράνε σακούλες σκουπιδιών στα πόδια και ως ποδιά και σκούφο. Αυτών που αρρωσταίνουν και πεθαίνουν για την υγεία. Αυτών που πέραν του ευχαριστώ του Τσιόρδα δεν θα δούμε ποτέ το πρόσωπο τους και δεν θα μας δοθεί η δυνατότητα να τους σφίξουμε το χέρι. Κι όσο αφορά στα επιβεβλημμένα μέτρα, ναι να συστήνεις στον πληθυσμό να μένει στο σπίτι αλλά παράλληλα να φροντίζεις με υποδομές ώστε να συμβάλλεις στην όσο το δυνατό ομαλότερη διαμονή τους στα σπίτια. Αντ’ αυτών αναλωνόμαστε κατά προτροπή και όπως τους βολεύει στο να δαχτυλο-δείχνουμε αυτούς που δεν πειθαρχούν. Αυτό βεβαίως τώρα μεταλλάχθηκε σε συγχαρητήρια και ύμνους αλλά ποιός ρώτησε αν αρκούν τα συγχαρητήρια στον άνεργο, τον ψυχολογικά επιβαρημένο, τον εργαζόμενο του βασικού μισθού και τον υπο-ασχολούμενο; Ποιος ρώτησε τη μάνα με τα παιδιά αν, αντέχουν να μείνουν περιορισμένα για δύο βδομάδες και πόσες μέρες νωρίτερα ποιος ξέρει, στο σπίτι και να βλέπουν το άδειο ψυγείο; Ποιος ρώτησε την οικογένεια των ανέργων πως θα πληρωθούν οι λογαριασμοί στο τέλος του μήνα; Ποιος ρώτησε την οικογένεια όπου μοιράζονται το αργό κομπιουτεράκι τα δυο παιδιά για το σχολείο, η μάνα για την τηλεργασία και οι υπόλοιποι για ένα «παράθυρο» στον έξω κόσμο; Ποιος ρώτησε πόσο να αντέξουν οι «κλειδωμένοι» τα συνεχή τηλεφωνήματα των εισπρακτικών; Κανείς τους! Άρα λοιπόν δεν είναι γραφικός ή αστείος έως γελοίος ο Γεωργιάδης! Είναι το πρόσωπο του ταξικού διαχωρισμού στην πατρίδα μας. Είναι μαζί με τον μελιστάλαχτο όπως τουλάχιστον εμφανίστηκε στην τελευταία τηλεοπτική του παρουσία, πρωθυπουργού, το πρόσωπο του ταξικού εχθρού. Οι εκπρόσωποι του κεφαλαίου. Εκπρόσωποι και τοποτηρητές ενός κράτους, του αστικού κράτους που φροντίζει την αναπαραγωγή και διαιώνισή του Αυτούς που πάνω από την ανθρώπινη ζωή βάζουν την λειτουργία της αγοράς και την έγνοια ότι μετά από αυτή την υγειονομική κρίση, η τάξη τους πρέπει να παραμείνει ζωντανή και επικυρίαρχη, απέναντι στα συμφέροντα των υπολοίπων. Εμάς των πολλών! Αυτό το Πάσχα ας μην ευχηθούμε Καλή Ανάσταση με τη θρησκευτική έννοια που αφορά μόνο τον έναν! Αυτή προϋποθέτει θάνατο! Κι εμείς δεν θα πεθάνουμε! Δεν πεθάναμε ούτε ως σκλάβοι στην αρχαιότητα, ούτε ως πληβείοι στη Ρώμη, ούτε ως εργάτες στο κτίσιμο χρυσών αιώνων, ούτε στο Βυζάντιο, ούτε στον ξεσηκωμό το 21, ούτε στα εργοστάσια του Μάντσεστερ, ούτε στα καπνοχώραφα, ούτε στο βουνό μετά το 40, ούτε στα ξερονήσια και τις φυλακές, ούτε στο πρόσφατο παρελθόν. Ας βάλουμε φέτος στο νου μας κι ας δουλέψουμε για μία άλλη, Καλύτερη Ανάσταση. Αυτή που γεννιέται απ’ τη ζωή των πολλών και γεννά τη ζωή όλων.
