Δεν γίναμε όλοι γιατροί και νοσηλευτές! Ούτε καν
παραϊατρικοί. Λογικό! Δεν είχαμε την κλίση, δεν ήμασταν αρκετά δυνατοί στα
απαραίτητα μαθήματα των τότε εισαγωγικών ή δεν μας συνεπήρε αυτή η έννοια της
προσφοράς του υπέρτατου αγαθού στο συνάνθρωπο που συνεπαίρνει κάποιους,
περισσότερο από άλλους ή εν πάση περιπτώσει δεν θέλαμε αντικείμενό μας νάναι ο
ανθρώπινος πόνος. Με άλλα λόγια ξορκίσαμε την αρρώστια και τη δώσαμε σ΄ άλλους
να τη διαχειριστούν. Διαλέξαμε άλλα μονοπάτια. Και όπως υπάρχουν καλοί και
κακοί γιατροί και νοσηλευτές έτσι και εμείς γίναμε καλοί, λιγότεροι καλοί ή και
κακοί ακόμα, ο καθένας στον τομέα του. Βολεμένοι και ασφαλείς κρυμμένοι πίσω
από τις αξίες μας, αν έχουμε απ’ αυτές, υπερασπίζοντας σθεναρά ή λιγότερο
σθεναρά τις απόψεις και τα θέσφατά μας, ξεχνώντας πολλές φορές ότι αξίες, αν
έχουμε από αυτές, χωρίς εφαρμογή «in vivo,» καθιστούν την καθημερινότητα μας περισσότερο
θεωρητική και λιγότερο παραδειγματική. Ζούμε τις ζωές μας μέχρι που μοιραία
κάποια στιγμή χρειαζόμαστε τις υπηρεσίες αυτών που στις ζωές τους επίκεντρο
έχουν, τη δική μας υγεία. Δεν τους ζητήσαμε να μας φροντίσουν. Θα το κάνουν
έτσι κι αλλιώς. Είναι η δουλειά τους, γι αυτό αμείβονται. Δεν σκεφτήκαμε όμως
ποτέ τη δική τους καθημερινότητα, μόνο η δική μας μάς ένοιαζε. Την
καθημερινότητα του νοσοκομειακού γιατρού και νοσηλευτή. Είχαμε ως στερεότυπο
την διαδεδομένη αντίληψη ότι όλοι τους είναι απέναντι μας. Εξάλλου όλοι οι
«κοινωνικοί αυτοματισμοί» βολεύουν κάποιους. Πλούσιοι, δέκτες και απαιτούντες
φακελάκια, απόμακροι στην επιστήμη τους, που μας βλέπουν όλους ως πελάτες που
θα τους τα ακουμπήσουν. Βεβαίως υπάρχουν κι αυτοί. Δεν είναι όμως αυθαίρετη η
γενίκευση; Και ήρθε ο ιός. Και τους λέμε ήρωες τώρα. Και τους χειροκροτούμε απ’
τα μπαλκόνια με την παρότρυνση της κυρίας Μαρέβας, βλέποντας τους αγώνες του
ξένους προς τους δικούς μας. Χωρίς μάσκες, χωρίς γάντια, χωρίς εξοπλισμό με
λίγα μέσα, με λειψές υποδομές, κακοπληρωμένοι, λίγοι από τις επιλογές των
κυβερνώντων, καλούνται από καθήκον να μας περιθάλψουν. Και το κάνουν! Με
κίνδυνο για τη ζωή τους και αυτές των οικογενειών τους, δουλεύουν πέραν των
ανθρώπινων ορίων πολλές φορές. Και διαδηλώνουν και φωνάζουν για την υγεία των
πολλών. για τις ελλείψεις και τους στέλνουνε τα ΜΑΤ όπως εξάλλου είναι η
τακτική αντιμετώπισης των κοινωνικών αγώνων. Μολύνονται, αρρωσταίνουν και
πεθαίνουν. Και τώρα που μέσα στο φόβο της πανδημίας, μαθαίνουμε για τους
γιατρούς και τους νοσηλευτές που δίνουν τη ζωή τους από την Κίνα ως την Ιταλία,
από το Ενωμένο Βασίλειο έως τις Ενωμένες Πολιτείες, τώρα που μαθαίνουμε για
τους Κουβανούς και τους Βενεζολάνους και τους Σομαλούς που παλεύουν μακριά από
τους τόπους τους, για τον άνθρωπο, αντιλαμβανόμαστε ουσιαστικότερα ότι μερικά
επαγγέλματα είναι, εκτός από τρόποι βιοπορισμού και λειτουργήματα επίσης. Όπως
ο κοινωνικά απόβλητος, εργάτης καθαριότητας, η νοσοκόμα, ο υπάλληλος του σούπερ μάρκετ, ο οδηγός του λεωφορείου, ο φαρμακοποιός της
γειτονιάς, ο τραυματιοφορέας, η τραπεζοκόμος, η καθαρίστρια, ο υπάλληλος του
γραφείου τελετών και τόσοι άλλοι που τα στερεότυπα της ελεύθερης οικονομίας,
τους έχει τοποθετήσει άλλον πολύ άλλον λίγο, στο περιθώριο των κοινωνιών μας, είναι στην πρώτη γραμμή
του πολέμου όταν οι ζωές μας απειλούνται. Όχι για τον πενιχρό μισθό τους, όχι
για την αναγνώριση, όχι για το βόλεμα. Τι βόλεμα αλήθεια; Για την έννοια του
καθήκοντος και της προσφοράς στον άνθρωπο που ξεπερνά το αξιακό σύστημα που
κατατάσσει το κέρδος των λίγων και τις επιλογές των κυβερνήσεων πάνω από την
υγεία και τις ζωές των πολλών. Όταν η ίδια η ζωή ή η απειλή της, ταρακουνάει τα
θεμέλια του οικοδομήματος είναι -ας το αντιληφθούμε επιτέλους- καιρός να
νοιώσουμε τη δόνηση!
