Τα ένστολα
παλληκάρια της φακής με το εθνόσημο (sic) που στο διάβα τους, ραγίζουν και τα
παρμπρίζ, πετάνε δακρυγόνα στους δύσμοιρους μετανάστες που εργαλειοποιεί ο
σουλτάνος. Υπακούουν στους λεονταρισμούς μιας κυβέρνησης που υποταγμένη στον
εθνικισμό, τονώνει τον ρατσισμό των Εθνοπαντελήδων που όλο και πληθαίνουν
αγριεμένοι. Αντί να γελοιοποιούνται μιλώντας για εισβολές γιατί δεν ζητούν από τους
προϊστάμενους τους κυβερνήτες να παν να στήσουν κανα φυλάκιο στα Ίμια, αν
τολμούν και με την ευκαιρία ας τους ρωτήσουν γιατί δεν επεκτείνουν τα χωρικά
ύδατα στα 12 μίλια; Κι ενώ δεν το κάνουν ούτε κι αυτό (γιατί άραγε;) δεν
σηκώνουν ούτε το κεφάλι στα αφεντικά τους στις Βρυξέλλες και το ΝΑΤΟ. Η με άλλα
λόγια, επιτομή της υποτέλειας! Αντ’ αυτών και με ελλείπον το απαραίτητο
"εθνικό" τσαγανό, μ’ αυτή τη βαρβαρότητα κι απανθρωπιά προτάσσοντας
ως όπλο, απαντά η επίσημη Ελλάς, στον Αφγανό, τον Μαροκινό, τον Αφρικανό, το
Σύρο ή τον οποιοδήποτε, όμοιο μας, άνθρωπο γαρ που έστω κι αν δεν έχει καμία
σχέση με το Ιντλίμπ, κρατώντας το μωρό στην αγκαλιά, θέλει να ξεφύγει από τη
μιζέρια του! Η αγριότητα του καπιταλισμού όπως, καθώς βολεύει, εφαρμόζεται από
τους προβλέψιμους των Αθηνών με θύματα εξαθλιωμένους ικέτες που ελπίζουν! Με τη
σημαία πλησίστια, η οψίμως και επισήμως πλέον, απειλούμενη δήθεν Ελλάς,
επιλέγει περήφανα να παρελάσει στα δελτία ειδήσεων ελπίζοντας ότι τονώνοντας το
εθνικό φρόνημα ως μασκοφόροι ιό-πληκτοι εκδικητές θα κρατήσουμε τον οχτρό απόξω.
Και ενώ αλεύρι και ζυμαρικά ελλείπουν όχι ευτυχώς από φόβο μην και μας τα φάνε
οι μετανάστες χωρίς χαρτιά, απορία παραμένει από ποια φαρέτρα να ανασυρθούν
επιχειρήματα για να πειστούν και να εμπεδώσουν όλοι, ότι η ανθρώπινη ελπίδα δεν
καταστέλλεται με δακρυγόνα. Δεν εμποδίζεται με γκλομπ, δεν φοβάται τη
φουρτούνα, δεν ξεκληρίζεται στο Αιγαίο, δεν φυλακίζεται και δεν αποτρέπεται από
εγκλεισμούς στρατοπέδων εξαθλίωσης. Η ελπίδα των ανθρώπων που μας «απειλούν»
δεν απειλείται με κλειστά κέντρα, δεν εμποδίζεται από τείχη και επιπλέοντες
φράχτες και δεν σκοτώνεται ακόμα κι από σφαίρες που ενδεχομένως θα
ακολουθήσουν. Ποιά άραγε θα ναι η απάντηση του πάνοπλου υπερασπιστή των συνόρων
ματατζή σήμερα ή και έφεδρου στρατιώτη αύριο, στη μαύρη μάνα που τουρτουρίζει
με το παιδί να σπαράζει στην αγκαλιά της; Ποια θα ναι η απάντηση στον έφηβο
Αφγανό που ονειρεύεται να πάει σχολείο «παραβιάζοντας» τα σύνορα μας; Πως θα
μας «προστατέψει» από το Σύρο που «εισβάλλει» στις φυλαγμένες Θερμοπύλες μας ως
Πέρσης νέας κοπής; Πως αλήθεια θα «αντιμετωπίσει» την απειλή του
βορειοαφρικάνου που ελπίζει να βρεθεί με την οικογένεια του στη Γαλλία; Πόσο θα
διαφέρει η στάση του, από τη στάση αυτών που εξυπηρετώντας τα άνομα σχέδια
τους, παίζουν τρίλιζα με την ζωή αυτών των ανθρώπων; Πόσο θα ζυγίζουμε και τον
ανθρωπισμό μας ακόμα με αντίβαρο την υποταγή μας στην ΕΕ και το δολοφονικό
ΝΑΤΟ; Πόσο ακόμα ενεργώντας ως μεσάζοντες θα πρακτορεύουμε την απανθρωπιά αυτών
που δημιούργησαν το πρόβλημα και θα εμποδίζουμε αυτούς τους ανθρώπους να
φτάσουν στους προορισμούς τους;
