Ο υπερφίαλος κος Μπογδάνος, που νομικές ενδεχομένως συνέπειες αποτρέπουν αυστηρότερο χαρακτηρισμό του, είναι το ίδιο αυθεντικός όσο και ο «δανεικός» τόσο από πρώην πρωθυπουργική ρήση όσο και από τίτλο της παλαιάς τηλεοπτικής εκπομπής της Μαλβίνας, Mea Culpa. Σε αυτήν μάλιστα αναφέρθηκε ονομαστικώς εγκωμιαστικά στην πρώτη του ραδιοφωνική εκπομπή επιδιώκοντας ίσως, μερίδιον δόξης. Mea Culpa βεβαίως ονομάζει και την προϋπάρχουσα, κοσμούσα το διαδικτυακό στερέωμα, ιστοσελίδα του, ο φέρελπις βουλευτής. Ο μονίμως φωνασκών, ο κατά πολλούς ενοχλητικός μπουρδολόγος, ο καθ’ όλα προβλέψιμος, λόγω ξεχειλίζουσας υπερδεξιάς αισθητικής, βουλευτής της πλειοψηφίας, εκτός της προσφάτως αποκτηθείσας βουλευτικής ασυλίας, βρήκε παρόμοιο άσυλο και στη συχνότητα των Παραπολιτικών, που καμώνεται τώρα, λόγω ερτζιανής στέγασης και της Ελληνοφρένειας, ως πολυφωνικό, δημοκρατικό ραδιόφωνο. (Δεν είμαστε κομμούνια εμείς!) Το εκ μέρους του, δις εξομολογούμενο σφάλλειν, που εκφράζεται με την λατινική «μετωπίδα» των δημιουργημάτων του αν και μη ενδεικτικό ανδρός σοφού, λειτουργεί «πιασάρικα,» υποβοηθώντας αυτοκριτικά τάχατες, το «προφίλ» που επιμελώς προβάλλει. Δεν είναι όμως τίποτε άλλο παρά η φωνή ενός σύγχρονου υπερδεξιού ξενοφοβικού εθνικιστή, πασπαλισμένου επιδέξια με βυζαντινή χρυσόσκονη, πορφυρά βατόμουρα επανάκτησης τουρκικών πόλεων και αρρωστημένη αρχαιολαγνεία! Ένας εθνικιστικός, αποκρουστικά απεχθής λόγος, δήθεν ιδεολογικά εδραζόμενος σε φιλελεύθερες δοξασίες που θα αποτελέσει, τρομάρα του, τον ιδεολογικό τάχα «διαλεκτικό» αντίποδα της αριστεράς. Όχι βεβαίως με την με απλά και εύκολα επιχειρήματα αντικρουόμενη αριστερά αλλά αυτή την κομμουνιστική αριστερά. Την αριστερά που εννοεί με τις συχνές, κατά κανόνα γελοίες, ανούσιες, άκαιρες και άτοπες αναφορές, στις σοσιαλιστικές χώρες, τον Στάλιν και τα γκούλαγκ, που μηρυκάζοντας επαναλαμβάνει, επιδιώκοντας προς χάριν ακροαματικότητας, ελπίζοντας ηγετική αποδοχή ενωμοτάρχη προσκόπων, είτε ως φιλοξενούμενος είτε ως οικοδεσπότης εκπομπών, αποζητώντας -ματαίως ως αποδεικνύεται, διάλογο με κομμουνιστές! Το αντίπαλόν του δέος, αυτό που ως ετερόφωτου, τον προσδιορίζει! Είναι όμως προς αποφυγήν αυτό το «δημοσιογραφικό μοντέλο,» του μονομανή βουλευτή slash ραδιοφωνατζή, συντηρητικού, γυρολόγου. Είναι εμφανής η «ευγενής» επαγγελματική του πεποίθηση ότι προϋπόθεση για δημιουργία «κοινής γνώμης» δεν είναι τα επιχειρήματα αλλά ο θόρυβος. Ο θόρυβος που διχάζοντας στοιχίζει, ομαδοποιώντας χειροκροτητές πολίτες. Καλά λοιπόν κάνουν οι ελληνοφρενείς ραδιοφωνικοί συγκάτοικοί του, που αδιαφορούν παντελώς για την συγκατοίκηση και τα εκπεμπόμενα του. Η στάση τους, δείγμα καλό κι αμυντικό, στον κενό λόγο που μας περιβάλλει. Η μοναδική προτεραιότητα για τον απόφοιτο του King’s, αξιώτη, δημοσιολόγο, είναι να κάνει θόρυβο, παρόμοιο με αυτόν που κρουόμενα καπάκια ντενεκέδων κάνουν ώστε να στρέψουν την προσοχή μας στον κενό περιεχομένου στομφώδη, οξύ ήχο τους. Είναι εξάλλου ο ήχος αυτός, χαρακτηριστικός, για το πως, η πλειοψηφία των σύγχρονων, "δημοσιογράφων" αυτού του τύπου, επιλέγει ως "λόγο." Προτρεπόμενοι από εκδότες και ιδιοκτήτες διακατέχονται από κατά παραγγελία, πρωινό ή μεσημβρινό τηλε/ραδιοφ(ο)νικό οίστρο, καταλαμβάνοντας τη θέση τους στο «δημοσιογραφικό» πάνθεο, του θολού ραδιοφωνικού μας τοπίου. Ένα «μιντιακό» πεδίο από όπου σπανίζουν (αλλά ευτυχώς υπάρχουν,) φωνές και πέννες που με συνέπεια κι επιχειρήματα, υπερασπίζονται απόψεις, κονταροχτυπώντας τις γελοίες ανούσιες κραυγές που λειτουργούν εν τέλει ως επιστρέφον μπούμερανγκ για τους ανυποψίαστους θορυβοποιούς που επαναπαύονται στις πρόσκαιρες δόξες τους! Εν τω μεταξύ οδυρόμενοι επί του πτώματος της δεοντολογίας θα ήταν ίσως χρήσιμο, ρομαντικά να αναλογιστούμε: Υπάρχει μήπως στην περίπτωση του κ. Μπογδάνου, ασυμβίβαστο των ιδιοτήτων του εκλεγμένου βουλευτή με αυτήν του δημοσιογράφου;
