Αν αναζητάτε να βρείτε την Ελλάδα τους, δεν θα τη βρείτε στις παρελάσεις. Μην την ψάξετε στις δοξολογίες για τους ηρωικώς πεσόντες. Δεν περιέχεται στους δικανικούς για την εθνική ομοιογένεια και το άτρωτο εθνικό μας φρόνημα. Ούτε στα βιβλία της ιστορίας και τις ηρωικές διηγήσεις. Δεν βρίσκεται ούτε στους στίχους του εθνικού ύμνου και του Τη Υπερμάχω στρατηγώ που τους κάνει να ριγούν. Όσο κι αν το θέλετε δεν αναφέρεται στους δοξαστικούς των γιορτασμών για τα 200 χρόνια του κράτους και την εθνική παλιγγενεσία. Δεν βρίσκεται στις μνήμες για τα ένδοξα παρελθόντα. Στις κολώνες των αρχαίων ναών και τα ψηλά καμπαναριά. Είναι η ίδια η Ελλάδα τους με την Ελλάδα των μνημονίων και της εθνικής φτώχειας και υποτέλειας. Η Ελλάδα τους, τώρα όμως οπλίζει κάλυκες στον Έβρο. Αναπνέεται στα δακρυγόνα που εκσφενδονίζονται κατά των δύσμοιρων που ο Ερντογάν στοιβάζει στα σύνορα. Είναι στο στόμα του Ελληναρά που κραυγάζει ότι δεν είναι ο σύντροφος της εγκύου στο φουσκωτό των προσφύγων. Βγαίνει από την «πέτσινη» χοντρή που τους φωνάζει να φύγουν χωρίς να μπαίνει στο κόπο να απαντήσει στο: Να πάνε που; Η Ελλάδα τους κατοικεί στην ψυχή αυτής που ξεστομίζει: «Δικά τους είναι τα μωρά όχι δικά μας.» Η Ελλάδα τους βρίσκεται στο Αιγαίο εν πλω με το ΛΣ 605 και στα χέρια των λιμενικών που προσπαθούν όπως φαίνεται τουλάχιστον να τους …«απωθήσουν.» Τι θέλει άραγε η Ελλάδα τους όταν φορώντας το εθνόσημο εκθέτει σε κίνδυνο πνιγμού τους επιβαίνοντες στο φουσκωτό και πυροβολεί στο νερό; Η Ελλάδα τους βρίσκεται έξω από τα στρατόπεδα της εξαθλίωσης και τρώει σουβλάκια. Στους θιασώτες της "λύσης" των κλειστών στρατοπέδων συγκέντρωσης. Η Ελλάδα τους κατοικοεδρεύει στα ερτζιανά και τα χαζοκούτια που στο σύνολο τους σχεδόν, εξυμνούν αυτούς που φυλάνε τάχατες Θερμοπύλες και βλογάνε τις αποστολές μπισκότων και νερού στα «παλληκάρια» μας. Η Ελλάδα τους κρύβεται στην ανοχή των πολλών. Στον εθνοπαντελισμό του «εμείς κι αυτοί» και στο μίσος για τον άλλο. Η Ελλάδα τους φοβάται τη διάβρωση του πολιτισμού της όπως το παιδί που κρύβει το γλειφιτζούρι του για να μην του το πάρουν. Η Ελλάδα τους εμπεριέχεται στη φράση: «Να τους πάρετε σπίτια σας.» Αυτή είναι η Ελλάδα τους που δεν σώζεται με την υποτέλεια και τις εκκλήσεις για «εθνική ενότητα» εναντίον κάποιου φανταστικού «εχθρού.» Πόση ομόψυχη ενότητα μπορεί να ντύσει το τέρας της «εθνικής» μας αλλοτρίωσης που ικετεύει για τη διεθνοποίηση της απανθρωπιάς και αποζητά την έγκριση του πορτοκαλί διαβολικά καλού; Η Ελλάδα μου δεν είναι στην ατζέντα των επισκέψεων του πρωθυπουργού που στη συνοδεία γερακιών συντηρεί το πρόβλημα. Η Ελλάδα τους που χωράει κάτω από τις Νατοϊκές και ευρωπαϊκές ομπρέλες δεν είναι η δική μου η Ελλάδα. Ευτυχώς όμως η Ελλάδα μου δεν ήταν ποτέ μία!
