Μπροστά στο θάνατο όλοι υποκλινόμαστε!
Υποκλινόμαστε την ίδια στιγμή στον αγωνιστή της αντίστασης Μανώλη Γλέζο. Στον καταδικασμένο πολλές φορές σε θάνατο που μαζί με τόσους άλλους γνωστούς και άγνωστους, αγωνιστές της εθνικής αντίστασης και του ΕΑΜ που με μπροστάρη το ΚΚΕ, με τους κομμουνιστές πρώτα και κύρια αλλά και τους άλλους «αριστερούς» και δημοκράτες, κρατήσανε περήφανο το αντιστασιακό κίνημα και εν τέλει το λαό μας. Υποκλινόμαστε στο Γλέζο που υπέστειλε με τον Σάντα την σβάστικα από τη ναζιστοκρατούμενη Ελλάδα. Διότι όταν υποστέλεις τη σημαία από τον Παρθενώνα την υποστέλεις σε όλη την Ελλάδα. Αυτόν τον Γλέζο τιμούμε με τις λέξεις μας. Σε αυτόν απονεμήθηκε το 62, το βραβείο Λένιν. Στον πρώτο παρτιζάνο της Ευρώπης που το κουράγιο του δεν είναι τίμιο να τολμάμε να αμφισβητούμε. Τις πολιτικές του επιλογές τις κρίνουμε και την επιχειρηματολογημένη αντίθεσή μας στην «ανησυχία» και τις παλινωδίες της πολιτικής προσωπικότητας του, που μετά το 68 δεν ήταν λίγες, την προσθέτουμε στην φαρέτρα μας ενάντια στον οπορτουνισμό και την αναθεώρηση που την κατάντια του την βλέπουμε και τη μελετάμε στο παγκόσμιο και κυρίως ευρωπαϊκό και συνεπώς ελληνικό πολιτικό σκηνικό. Η συσσωρευμένη πείρα μας όσο οξύμωρο κι αν είναι ή "δύσκολο" για μερικούς αυτό, δυναμώνει και δίνει κουράγιο για τους αγώνες που έρχονται. Αυτό διδάσκει το κίνημα και η ιδεολογία που συνεπαίρνει πολλούς από εμάς. Είναι η ίδια ιδεολογία και το ίδιο κίνημα στο οποίο αφιέρωσε ο Γλέζος τα νιάτα του που μας διδάσκει επίσης και τη μεγαλοψυχία που ξεπερνά, χωρίς όμως ποτέ να αγνοεί, τα λάθη. Τα λόγια του σε παρουσίαση βιβλίου του, στη Βουλή χαρακτηριστικά: "...Στις παραμονές των εκτελέσεων, στις παραμονές από κάθε μάχη, μαζευόμαστε και κουβεντιάζαμε. Και λέγαμε: Εάν εσύ ζεις, μη με ξεχάσεις. Εάν εσύ δε σε βρει το βόλι, όταν συναντάς τους ανθρώπους στο δρόμο, θα λες καλημέρα κι από μένα. Κι όταν πίνεις κρασί θα πίνεις κρασί κι από μένα. Κι όταν ακούς τον παφλασμό των κυμάτων, θα τον ακούς και για μένα. Κι όταν ακούς τον άνεμο, να περνάει μέσα από τα φύλλα, κι ακούς το θρόισμα του ανέμου, θα το ακούς και για μένα. Κι όταν χορεύεις, θα χορεύεις και για μένα! Μπορώ να ξεχάσω αυτόν τον κόσμο; Είναι δυνατόν; Το δυσκολότερο πράγμα για μένα είναι ότι ζω και οι άνθρωποι, οι φίλοι μου, οι άνθρωποι που πολέμησα μαζί τους, οι άνθρωποι που αντιμετωπίσαμε μαζί τον θάνατο, δεν ζούνε σήμερα. Μπορώ να τους ξεχάσω; Είναι δυνατόν να ξεχάσω αυτόν τον κόσμο; Δεν είναι δυνατόν. Και γι' αυτό έχω όπως λένε αυτήν την πολυπραγμοσύνη. Γιατί ο καθένας τους μου 'λεγε, εγώ θέλω να γίνω γεωλόγος. Εγώ θέλω να γίνω υδραυλικός. Εγώ θέλω να γίνω... Εκτελώ εντολές, ή προσπαθώ να εκτελέσω τις εντολές τους. Προσπαθώ. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω..." https://www.facebook.com/yorgos.k.diamandoulis
