Τώρα που με
δεσμοφύλακα τον κορονοϊό, στερούμαστε της ελευθερίας της κυκλοφορίας και του
συγχρωτισμού με φίλους και λοιπούς, «ευκαιρίας δράττοντες» ας σκεφτούμε λιγάκι.
Θα πει κανείς πολυτέλειες. Βεβαίως πολυτέλειες αν σκεφτούμε με οδηγό το κακώς
εννοούμενο κέρδος. Κακώς εννοούμενο καθώς στον καπιταλισμό το κέρδος αποτιμάται
σε συνάρτηση με την εκμετάλλευση έστω και όταν μιλάμε για ανθρώπινες σχέσεις
που λειτουργούν σε αυτό το σύστημα προς ίδιον όφελος. Αν όμως δεν σκεφτούμε με
γνώμονα το κέρδος, όπως καθ έξιν και ασυνειδήτως κάνουμε (όχι όλοι ευτυχώς)
αλλά το κοινωνικό όφελος και συμπεριφερθούμε έστω και περιστασιακά ως άνθρωποι
και συνειδητοποιημένοι πολίτες θα βγάλουμε χρήσιμα και δυνητικώς σωτήρια
συμπεράσματα. Παλεύοντας με τον δυστυχώς σχεδόν εγγενή, ωχαδελφισμό μας, ας
επανασυνδεθούμε με την λογική. Με τη λογική λοιπόν θα καταλάβουμε ότι δεν
κάνουμε αντίσταση σε αυτά που μας ενοχλούν ή μας περιορίζουν θέτοντας τον εαυτό
μας και το διπλανό μας σε κίνδυνο. Δεν αποτελεί «δημοκρατικό μας δικαίωμα» να
πάμε στα νησιά ή τα χωριά μας για να προστατευτούμε από τον «δημοκρατικότατο»
ιό που πλήττει αδιακρίτως όλους. Αντίσταση είναι η πειθαρχία στα μέτρα!
Χρησιμοποιούμε πολλές φορές αυτάρεσκα και κατά το δοκούν, όποτε βεβαίως μας
συμφέρει, το λεγόμενο «ελληνικό φιλότιμο.» Που πήγε το φιλότιμο μας τώρα;
Ακούμε και βλέπουμε, όσοι τουλάχιστον τηρούμε ευλαβικώς τη λεγόμενη καραντίνα,
από ραδιόφωνα και τηλεοράσεις για αυτούς, ηλικιωμένους και νεότερους, που
επιλέγουν να κάνουν περιπάτους απολαμβάνοντας τον υπέροχο καιρό, μη τηρώντας τα
μέτρα μη πειθόμενοι ότι υιοθετούνται για την προστασία μας. Δεν αναφέρομαστε
μόνο στο σχετικό πανικό που λόγω του μερικώς δικαιολογημένου ενστίκτου της
αυτοσυντήρησης, μας οδηγεί αγελαίως στα σούπερ μάρκετ. Ούτε αναφέρομαστε στη
μαζική αγορά φαρμάκων που μπορεί να μας οδηγήσει στο απευκταίο πριν την ώρα
μας. Ή την μαζική αγορά χαρτιών υγείας που γίνεται για να έχουμε τον έλεγχο.
Αυτά βεβαίως αφού καταλαβαίνουμε τι τα γεννά, είναι κατακριτέα. Αναφερόμαστε
κυρίως στην εύκολα διαχειρίσιμη ευαισθησία μας που μας αποτρέπει από το να
σκεφτούμε λογικά τη φράση: «Η υγεία του διπλανού μου εξασφαλίζει και τη δική
μου υγεία.» Αναφερόμαστε στην αυτοπειθαρχία που πρέπει να επιδείξουμε. Ας σκεφτούμε ότι ο αριθμός των διαγνωσμένων
διαβητικών στην Ελλάδα στις αρχές του 2019 σύμφωνα με την Ηλεκτρονική
Διακυβέρνηση Κοινωνικής Ασφάλισης (ΗΔΙΚΑ), ήταν 965.293 άτομα κάθε ηλικίας. Ας
σκεφτούμε τις χιλιάδες των καρδιοπαθών με καρδιοπάθειες σε κατηγορίες που τους
καθιστούν ευάλωτους στη περίπτωση νόσησης με
COVID 19 αλλά και τον αριθμό των άλλων χρονίως πασχόντων. Σε αυτούς
πρέπει να προσθέσουμε και τους ευάλωτους στο γενικό πληθυσμό που αγνοούν ότι
κινδυνεύουν σε περίπτωση μόλυνσης. Ας σκεφτούμε τις Μόριες και τα άλλα
στρατόπεδα, τους άστεγους και τους φυλακισμένους. Αν σκεφτούμε επίσης, έστω και
περιστασιακά ότι σύμφωνα με τα νεότερα στοιχεία, ο ιός πλήττει και μικρότερες
ηλικιακά υγιείς ομάδες, ίσως, λειτουργήσουμε με γνώμονα το κοινό συμφέρον και
όχι το συμφέρον του εαυτούλη μας που κι αυτός εν τέλει είναι σε κίνδυνο.
ΜΕΝΟΥΜΕ (ΟΛΟΙ ΜΑΣ) ΔΥΝΑΤΟΙ, ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΙ,
ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΜΕΝΟΙ και ΦΙΛΟΤΙΜΟΙ!
