Υπήρξαν όμως κι αυτοί που γι άλλη μια φορά δίδαξαν με την βροντερή τους απουσία, αξιοπρέπεια. Που παρά τους τόνους λάσπης των εγχώριων παπαρατσένκο, πήραν στους ώμους τους την περηφάνια ενός λαού που δεν του πρέπει να τον περιπαίζουν. Έφτυσαν κατάμουτρα τον περιοδεύοντα διαδικτυακό θίασο των ναζί που επιστρατεύτηκε για να στηρίξει τάχατες επιχειρήματα με αναφορές σε φιλικές εταιρείες και άλλα εθνεγερτικά συναφή.
Του επέτρεψαν, οι παρατρεχάμενοι, οι εκτελεστές εντολών να μας προσβάλλει με αυτό που ύστερα το ‘παν λάθος. Και στην Κύπρο και την τάχα τεχνικής φύσης διακοπή που μαγικά συνέβη την καίρια στιγμή του αντιλόγου, εκεί τουλάχιστον, που έστω και για τους τύπους, εκφράστηκε, το ανδρείκελο πρόσβαλε το λαό. Ένα λαό που παλεύει στην σκληρή του καθημερινότητα, την κατοχή και εισβολή του εξ ονόματος των καπιταλιστικών συμφερόντων, ειρηνιστή χρισμένου αιμοσταγή μεν, διαμεσολαβητή δε, δεκαετίες τώρα.
Και τώρα που αυτή η δουλικότητα που από τους αστούς έχει αναχθεί σε εθνική στρατηγική για άλλη μια φορά επιβεβαιώθηκε, τι κάνουν αυτοί που χαρακτήρισαν λάθος και ατυχές το γεγονός;
Τώρα που όλα τα επιχειρήματα για τη διαφοροποίηση της «εθνικής» τους στάσης είναι με το μέρος μας, τώρα που τα γεγονότα είναι αδιάψευστα τι στο διάολο, κάνουνε;
Τώρα είναι που το δουλικό σύστημα, πιστό στο δόγμα υποταγής δεν κάνει βήμα πίσω.
Δεν διανοείται να ανακαλέσει την υποστήριξη.
Να πάρει πίσω τα καλάσνικοφ και τ’ άλλα που δεν λέγονται, από ένα ηγέτη που η έννοια της διαπραγμάτευσης, του είναι αδιάφορη. Ένα ηγέτη που με ναζί δεκανίκια είτε στην οθόνη είτε στο παρασκήνιο, περιοδεύει και δίνει παραστάσεις. Ένα ανδρείκελο που απροκάλυπτα αρνείται να προστατεύσει τον ίδιο του το λαό, αρνούμενο τη διπλωματία.
Αυτό κάνει με τη στάση του! Θυσιάζει αμάχους, όχι πολεμώντας τον εισβολέα ή υπεραμυνόμενος την «εθνική ανεξαρτησία» αλλά προσπαθώντας να ισχυροποιήσει τη θέση του στον καπιταλιστικό κόσμο, πασχίζοντας εμμονικά να δέσει τη χώρα του, πολιτογραφώντας την στο στρατόπεδο του ΝΑΤΟ.
Και οι εκατόμβες αποτέλεσμα την βάρβαρης εισβολής του Πούτιν και των δολοφόνων επιτελών του που κι αυτοί υπακούουν στο ιμπέριουμ του καπιταλισμού και της εκμετάλλευσης, γίνανε καθημερινή συνήθεια.
Κι εμείς τι; Εμείς που τάχα διαπνεόμαστε από τα ιδανικά της ελευθερίας, που γιορτάσαμε τα διακόσια χρόνια της δήθεν ανεξαρτησίας θα δεχτούμε τις προσβολές; Θα συνεχίσουμε την υποστήριξη στα ουκρανικά ναζίδια.
Φυσικά και θα συνεχίσουμε! Που τόλμη για να σηκώσουν κεφάλι οι υπηρέτες; Κι έτσι θα πορευόμαστε περήφανοι. Κουνώντας γαλανόλευκες και βγάζοντας δικανικούς για ανεξαρτησία, βάζοντας - ευτυχώς όχι όλοι- κάτω από το χαλί, την αξιοπρέπεια του λαού μας.
Μέχρι το επόμενο στάδιο που οσονούπω έρχεται, αυτό της τρώσης της εδαφικής ακεραιότητας όπου σίγουρα και τότε, βουβοί οι αστοί και τα τσιράκια τους, ντυμένοι αμαλίες και όθωνες θα ακολουθούν κατά γράμμα τις εντολές του μεγάλου προστάτη που δείγματα γραφής του, διαχρονικά και τεχνηέντως, δογματικά αγνοούvε!
