Να δυναμώσουμε, του έλεγα μ’ όλο το σεβασμό στο πρόσωπό του και τις θυσίες της γενιάς του. Αυτοί θα ’ρθουν και θα φύγουν και τα πράγματα θα ‘ναι χειρότερα προφήτευα.
Μασάμε εμείς από τέτοια του ‘λεγα χυδαία μιλώντας με ασέβεια στον πρώτο πληθυντικό
Θυμάμαι το βλέμμα του κι εκείνο το ψιθυριστό «κουράστηκα» που ψέλλισε για να μην μας ακούσουν οι άλλοι.
Τι αξία να ‘χουν όλα του κόσμου τα επιχειρήματα απέναντι σε εκείνη την ανθρώπινη παραδοχή. Σώπασα! Πως ν’ αντικρούσεις το κουράστηκα; Τι να πεις; Πως να απαντήσεις του αγωνιστή που στη δύση της γεμάτης όραμα, ζωής του βλέπει το τέλος και βιάζεται να πιαστεί από ότι κι αν πιάνεται.
Να ελπίσει! Ξέρεις ότι όλο το οπλοστάσιο των επιχειρημάτων που είναι διαθέσιμα δεν είναι αρκετό.
Ο μπάρμπα-Αλέκος μετά από λίγο πέθανε.
Κηδεύτηκε σκεπασμένος με το σφυροδρέπανο. Δεν πρόλαβε να δει το ΠΑΣΟΚ να διαψεύδει τις ελπίδες του. Δεν πρόλαβε να παραδεχτεί άλλη μια ήττα.
Στο πρόσωπο του μπαρμπα-Αλέκου βλέπω καθρέφτη τη συντρόφισσα που κουβαλητή ψήφισε στις εκλογές του Σύριζα.
Με σεβασμό σε χαιρετώ. Χαιρετώ τους αγώνες και τη θυσία της γενιάς σου μα κάνεις λάθος συντρόφισσα. Δεν ξέρω αν το καταλαβαίνεις αλλά δεν έχεις χρόνο να το παραδεχτείς. Αυτό που κάνεις με πληγώνει. Την καθαρή ματιά τόσων συνομήλικων σου αγωνιστών δεν τη βλέπεις;
Το λάθος σου το κάναν παντιέρα και το περιφέρουν αυτάρεσκα. Σέρνουν το όραμά σου σε ανίερες συμφωνίες και ξεπουλήματα. Σε κοροϊδίες και πανηγύρια περιπαίξαν την ιδεολογία σου.
Ένα μόνο κρατώ κι ευχαριστώ γι ‘αυτό. Κρατώ την ελπίδα σου!
Αυτή που έστω και επενδυμένη λάθος ακόμα χτυπά σαν κουρασμένη καρδιά στο γέρικό σου σώμα. Κουράστηκες το ξέρω.
Αυτή η κουρασμένη, σε ανάξιους ώμους ακουμπισμένη ελπίδα σου, μου δίνει κουράγιο και αυτή η μόνη που κρατώ από το λάθος σου.
