«Ευαγγελάτοι»

Δεν γνώρισα ποτέ κανέναν ηλεκτρολόγο να θίγεται όταν περίγραφαν με χαρακτηρισμούς συνάδελφό του. Δεν έτυχε να ξέρω κανέναν δικηγόρο να ακούει ν’ αποκαλούν χασοδίκη συνάδελφο του και να στεναχωριέται. Ούτε κανένα τραγουδιστή να το φέρει προσωπικώς όταν χαρακτήρισαν ομότεχνους του πειρατές. Κανένας, ποτέ πωλητής στη λαϊκή δεν κοκκίνισε όταν ‘λέγαν κλέφτες συναδέλφους του. Ούτε κανείς αρχαιολόγος όταν είπαν τυμβωρύχους κάποιους δικούς του.

Με μας όμως για κάποιο περίεργο ίσως και ναρκισσιστικό λόγο είναι αλλιώς. Είναι αυτοί οι λίγοι που σε κάνουν να διστάζεις στο …και τι δουλειά κάνεις;

Με τη σοφία (τρομάρα μου) της παλαιότητας έχω να λέω:

Πάντα έτσι ήταν! Κατά περιόδους άλλοτε πολύ, άλλοτε λίγο.

Πάντα υπήρχαν αυτοί οι λίγοι, αυτοί που γεννήθηκαν μεσ’ στην κιτρινίλα ανατράφηκαν απ’ αυτή και θέριεψαν προτάσσοντας την. Πάντα υπήρχαν αυτοί που κρύφτηκαν πίσω της και σήκωσαν μπόι μέσα κι από τη βρώμα της. Αυτοί που δεν δίστασαν για να διακόψουν για λίγο τη ροή στη διαδρομή της πένας τους για να σκεφτούν έστω και συγκυριακά, να κομπιάσουν έστω και πρόσκαιρα μπρος στο πληκτρολόγιο.

Ξέρεις όμως κάτι; Καλύτερα έτσι!

Καλύτερα να ντρέπεσαι για τον «τίτλο» παρά να τον φοράς με τα λαμπερά του λιλιά και να καμώνεσαι πως τον αξίζεις κιόλας. Ναι γιατί είναι τιμή «να γράφεις και να σε διαβάζουν, να μιλάς και να σ’ ακούνε.»

Τιμή που κάποιοι φέρουν ελαφρά κι άλλοι που τους πλακώνει σπρώχνοντας τους στη «σιωπή» της «αδημοσίευτης» διαμαρτυρίας που καμιά φορά αξίζει όσο καμιά υπόκλιση δεν «άξιζε» ποτές!