Σε κάθε Πορτοσάλτε άλλοι χίλιοι νηφάλιοι και νουνεχείς
Σε κάθε Τράγκα άλλοι χίλιοι λιγότερο έμποροι
Σε κάθε Αυτιά άλλοι λιγότερο θεατρίνοι
Σε κάθε Πρετεντέρη χιλιάδες άλλοι περισσότερο σοβαροί παρά σοβαροφανείς
Σε κάθε ένα από δαύτους, χιλιάδες άλλοι συνεπείς στο μεροκάματο της πένας
Χιλιάδες άλλοι που στα νιάτα τους ονειρευτήκαν να βάλουν λιθαράκι για να αλλάξει ο κόσμος, να περιγράψουν «μ’ άλλο τρόπο» τις ζωές μας, δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας, ατέλειωτες ώρες με μικρές αμοιβές και πιέσεις πάνω απ΄το κεφάλι που άλλος δεν θα τις άντεχε. Σε συνεχή πάλη με τον εαυτό τους, το ρόλο που τους αποδίδουν, στα αυτά που προσμένουν απ’ αυτούς απ΄ τη μιά και τους λογαριασμούς, τα έξοδα, τον αγώνα για την επιβίωση απ’ την άλλη. Σε μόνιμη μάχη με τη λογοκρισία αλλά κυρίως απέναντι σ’ αυτή την αμείλικτη και ύπουλη αυτολογοκρισία των συνθηκών.
Κι αν δεν μπορούν ως μερικοί να σηκώσουν το κεφάλι, στο μαγγανοπήγαδο ξανά.
Αγάντα λοιπόν κι άλλη μια μέρα γιατί αν τα βροντήξω κάτω, που θα πάω; Να πουληθώ όσο λιγότερο γίνεται, να πετάξω απ’ την πλάτη τη λίστα Πέτσα που λίγο μ΄αφορά, να αντισταθώ στον παμφάγο εκδότη, στον πουλημένο διευθυντή, στον ρημάδι το μηχανισμό που θα με πετάξει στα αζήτητα άνεργο.
Έτσι τηρουμένων των αναλογιών δεν κάνεις κι εσύ στη δουλειά σου;
Όταν λοιπόν τους χαρακτηρίζεις αλήτες και ρουφιάνους μην έχεις στο μυαλό σου τους λίγους «εκλεκτούς προβεβλημένους» αλλά τους πολλούς που στη γαλέρα της ζωής τραβάν κουπί μαζί σου! Κάποιους βολεύει να τους έχεις απέναντι παρά δίπλα σου!
Αλλού στρέψε την οργή σου!
