Ο εγγενής αλλά και ο επίκτητος συντηρητισμός δεν με εμπόδισε να χαρώ βλέποντας τόσους νέους αλλά και λιγότερο νέους ανθρώπους να χαίρονται για τη συμμετοχή τους στις εκδηλώσεις και την παρέλαση υπερηφάνειας των ΛΟΑΤΚΙ+.
Κάθε εκδήλωση διαφορετικότητας που αμφισβητεί ένα επιβεβλημένο τρόπο ζωής είναι, όχι μόνο καλοδεχούμενη αλλά και επιβεβλημένη. Κινδυνεύοντας να παρεξηγηθώ ως politically incorrect, (παίζει κι αυτό,) εκτός από καθ’ ομολογίαν συντηρητικός και ξύλινος (και τα δυο επιδέχονται περαιτέρω συζήτηση) εκφράζω μερικές απορίες και τολμώ μία πρόταση.
Αρχικώς με την «επαναστατικότητα» των εκδηλώσεων. Την με άλλα λόγια αμφισβήτηση ενός καταπιεστικού συστήματος που καταπνίγει εκτός πολλών άλλων, που είναι αδύνατο να παραβλεφτούν και την δικαιωματική, απαραίτητη ή μη (άλλη συζήτηση αυτό,) «βεβιασμένη, σώνει και ντε» δημόσια έκφραση της σεξουαλικότητας ενός ατόμου, είτε γιατί απαιτεί την πειθάρχηση του σε «ηθικούς» κανόνες είτε γιατί προσκρούσει σε επιβεβλημένες κοινωνικές νόρμες του τύπου «έτσι τα βρήκαμε κι έτσι θα τα αφήσουμε.»
Τι νόημα έχει το «ξεσάλωμα» της μιας ημέρας που μπορεί σε μερικές του εκφάνσεις να χαρακτηριστεί από ορισμένους και αισθητικά αμφισβητήσιμο και πόσο αυτό συμβάλει ουσιαστικά στην κατάργηση των μηχανισμών καταπίεσης που καλά κρατούν σ’ όλα τα επίπεδα;
Μήπως οι επετειακού χαρακτήρα τέτοιου είδους εκδηλώσεις θάβουν ακόμα βαθύτερα ένα «κίνημα» (κι αυτό χωράει συζήτηση) που θα μπορούσε να έχει χαρακτηριστικά κινήματος κοινωνικής κριτικής και αμφισβήτησης, μετατρέποντας το σε ένα φολκλορικού τύπου ξέσπασμα στο πλαίσιο μιας πολύχρωμης εκδήλωσης;
Πόση επαναστατικότητα κρύβει ο απηυδισμένος που έφτασε στο αμήν αλλά ζητά να ισχύει για την κοινότητα του, ισονομία, νομιμότητα γάμων και κληρονομικών δικαιωμάτων, υιοθεσίας παιδιών και εξάλειψη των διακρίσεων χωρίς καν να του περνά από το μυαλό ότι οι ίδιοι αυτοί «θεσμοί» που ισχύουν για το ευρύτερο σύνολο, επιβάλλεται να αμφισβητηθούν.
Η λογική της «εξίσωσης» της κατ' εικόνα και ομοίωση αντιμετώπισης των ομόφυλων ζευγαριών με τα ετεροφυλόφιλα αντίστοιχα τους και η αντίληψη ότι ετεροφυλόφιλοι, ομοφυλόφιλοι και άλλοι είναι μέλη αντιπάλων στρατοπέδων είναι βαθύτατα συντηρητική. Το δε επιχείρημα περί καταπίεσης των «διαφορετικών» που ποσοτικά συγκρίνεται με την κοινωνική καταπίεση των «φυσιολογικών» που αυτή κι αν υπάρχει, ας μην το ξεχνάμε, δεν μπορεί να ισχύει καθώς εντάσσεται σε έναν υπαγορευμένο, από το ίδιο το καταπιεστικό σύστημα, κοινωνικό αυτοματισμό.
Με τη λογική των αγανακτισμένων παρελάσεων δεν πετυχαίνεται (αν αυτό είναι το ζητούμενο) η ανατροπή ενός καταπιεστικού στάτους κβο που ισχύει για όλους αλλά στην ουσία σιωπηλώς και ασυνειδήτως (όπως αριστοτεχνικά υπαγορεύει το ίδιο το σύστημα) επιδιώκεται και μεθοδεύεται η «ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ» υπαγωγή και συστηματοποίηση των ΛΟΑΤΚΙ+.
Είναι αυτό το ζητούμενο για τους ΛΟΑΤΚΙ+; Αρκούνται σε μία κατ' επίφαση ισότητα και ίδια αντιμετώπιση ή επιβάλλεται να αντισταθούν δυναμικά, ενωμένοι με όλες τις κοινωνικές ομάδες, αντικρίζοντας την πραγματικότητα, εντασσόμενοι και ενισχύοντας ήδη δομημένες εστίες αντίστασης και αγώνα ενάντια στην κοινωνική αδικία και την κάθε είδους εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο;
(Φωτό Athens Pride (Αρχείο) EUROKINISSI/ΛΥΔΙΑ ΣΙΩΡΗ)
