Δεν είναι νέα εποχή αυτή που
διανύουμε. Δεν φέρνει νέα ήθη. Πρωτοτυπεί ενδεχομένως καθώς ως ανακατασκευή του
παρελθόντος χρησιμοποιεί τις πλέον απροκάλυπτες μεθόδους αλλά δεν φέρνει
τίποτε καινούργιο. Πάντοτε ήμασταν, ευτυχώς, μοιρασμένοι σε αυτούς που
δείχνουν και αυτούς που δείχνονται. Στην ιστορία υπάρχουν παραδείγματα χωρών
που η πλειοψηφία των πολιτών τους ήταν με αυτούς που δείχνουν. Εμείς ευτυχώς
δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε ποτέ μία από αυτές. Μία χώρα σαν του ινδάλματος
σου, του Τσολάκογλου. Πάντοτε στην αναμπουμπούλα αναδεικνύονταν κάποιοι
υπερασπιστές, ως εσύ, της ανομίας και της αταξίας που υπερέβαλλαν στις
προσπάθειες τους -σε τρόπο ώστε να εντυπωσιάσουν τους εντολείς τους- που
έπαιζαν το χαρτί του νόμου και της τάξης και πρότειναν ανάμεσα σε άλλα θαυμαστά
και εισβολή τανκ στην ΕΡΤ. Και πάντοτε ευτυχώς, υπήρχαν και κάποιοι που μας
θύμιζαν ότι για να πάνε μπροστά οι κοινωνίες, αυτές οι αντιθέσεις των επιλογών
ακόμα και στην υπερβολική τους διάσταση πρέπει να αναδεικνύονται με κάθε τρόπο.
Τι έχουμε λοιπόν εδώ. Ένα εκλεγμένο εκπρόσωπο μίας μερίδας λαού, μέλος του
ελληνικού κοινοβουλίου (ποιος είπε ότι ο λαός δεν απατάται;) που
κατονομάζει ένα διαδηλωτή αποκαλύπτοντας δημόσια την ιδιότητά του που
εμφανίζεται σε μία φωτογραφία σε μία εντυπωσιακή ομολογουμένως στάση να κτυπά
ένα Ματατζή. Πολύ ωραία! Ονομάζει την πράξη του βίαια και ουσιαστικά ζητά τη
σύλληψή του προκαλώντας την αντίδραση των κομμουνιστών στο κόμμα των οποίων,
σύμφωνα με τον καταδότη, ανήκει ο διαδηλωτής. Προτείνει λοιπόν και προάγει-
έτσι για να το συνηθίζουμε- με την ενέργεια του, μία «κουλτούρα ρουφιανιάς.»
Ήταν λοιπόν ο διαδηλωτής ο στόχος του καταδότη; Προφανώς όχι! Στο πρόσωπο του
διαδηλωτή, ο καταδότης φωτογραφίζει πολίτες που τη μέρα του δήθεν βίαιου
επεισοδίου, αισθάνθηκαν την ανάγκη να «κατέβουν» στο δρόμο και να διαδηλώσουν
ενάντια στις επιλογές των κυβερνώντων να ξεπουλήσουν τη χώρα τους και χώρα μας,
σε άνομα συμφέροντα που μας εμπλέκουν σε νέες περιπέτειες. Αφορμή το κοκκίνισμα
-όχι από κνησμό- αλλά από μπογιά που πέταξαν οι διαδηλωτές στο υπογάστριο ενός
αμερικάνου προέδρου που η συλλογική μνήμη τον έχει κατατάξει ως το μεγαλύτερο
δολοφόνο αμάχων στη ιστορία της ανθρωπότητας. Έναν μάλλον «απροίκιστο» της
κατηγορίας του σημερινού ομολόγου του που τα συμφέροντα της εποχής -που δεν
διαφέρουν σε τίποτε με τα συμφέροντα του σήμερα- τον τοποθέτησαν εκεί που τον
τοποθέτησαν. Και καλά οι αμερικάνοι τον κάνανε πρόεδρο, εμείς γιατί τον
βάλαμε εκεί; Άλλοι λοιπόν, ερήμην μας αποφάσισαν ποιόν θα βλέπω σε άγαλμα όταν
πηγαίνω στη δουλειά μου ή σε κανένα νοσοκομείο εκεί γύρω. Δεν αποφασίσαμε
εμείς που μας έχουν προ πολλού γράψει στα κόκκινα πλέον μπιχλιμπίδια του
αγαλματένιου ξένου. Το ‘καναν για να ικανοποιήσουν μόνο και μόνο τους
ενοίκους του κτιρίου της πρεσβείας της γαληνότατης προστάτιδας που κείται
παραπέρα. Έχουμε λοιπόν ένα δήθεν αφελή καταδότη (δεν είναι η πρώτη φορά που
αποδεικνύει το δίκαιον του χαρακτηρισμού αφελής) που καλυπτόμενος πίσω από τη
δήθεν αφέλειά του ξεδιπλώνει ένα καλά μελετημένο και προδιαγεγραμμένο σε
επιτελικά τραπέζια εξουσιαστών, σχέδιο που στόχο έχει να χαρακτηρίσει, να
δικάσει και τέλος να καταδικάσει άπαξ και δια παντός το δικαίωμα ενός λαού να
αντιδρά και να εκφράζεται αμυνόμενος. Πως αλλιώς δηλαδή περιμένουν οι
εγχώριοι εκπρόσωποι, οι για λογαριασμό άλλων λειτουργούντες , οι άλλων
συμφερόντων υπηρέτες-κυβερνήτες να αντιδρούν όταν οι λαοί με την απειλή της
κρατικής μονοπωλιακής βίας αποτρέπονται από το να εκφράσουν την αντίθεσή τους .
Όταν τα περιθώρια της δημοκρατίας τους πέραν του δικαιώματος ψήφου δεν
επιτρέπουν ούτε καν την έκφραση της άλλης γνώμης, τι περιμένουν, οι λαοί να
κάθονται σε καναπέδες και να παρακολουθούν ριάλιτυ; Κι αν είναι βία η πράξη
αυτή του παλληκαριού απέναντι στον υπερασπιστή των ταξικών συμφερόντων άλλων,
απέναντι στον αφελή (αυτός κι αν είναι ταξικά θολωμένος) ματατζή, τότε η
ανεργία τι είναι; Η έλλειψη ελπίδας των νέων τι είναι; Η πείνα τι είναι; Το
κόψιμο του ηλεκτρικού τι είναι; Οι πλειστηριασμοί τι είναι; Η δολοφονία του Ζακ τι είναι; Το σύρσιμο μας σε
πολέμους άλλων τι είναι; Η μετονομασία του προσφυγικού σε μεταναστευτικό που
διευκολύνει τα εγκλήματα των αφεντικών σας τι είναι;
Άστο λοιπόν καλύτερα χαφιεδάκο μου.
Καλύψου πίσω από την ιδιότητα που σου ‘δωσαν οι απατημένοι συμπολίτες και το
κόμμα που σε υιοθέτησε, πάρε σβάρνα τα ΜΜΕ, κάνε για τη δημοσιότητα τον Χάμπτυ
Νάμπτυ που με τις κινήσεις και τη συμπεριφορά του φέρνεις και λίγο, διασκέδασε
μας όσο σου επιτρέπεται και άσε αυτούς που δεν ντρέπονται και δεν θα ντραπούν
ποτέ για τις επιλογές τους να λειτουργήσουν σύμφωνα με το ταξικό τους καθήκον. Και που σαι. Νάσαι σίγουρος ότι αν το παιχνίδι παιχτεί στο δρόμο ή στο βουνό, εσύ θα 'σαι στο σπίτι απέναντι! Ξέρεις, εκεί με τους προγόνους! Όσους τουλάχιστον δεν φόραγαν κουκούλες!
