Η ποντιοπιλατική στην ουσία της,
στάση της ΕΕ απέναντι στο προσφυγικό
ζήτημα αλλά κυρίως η καταφανής ανικανότητα
της Ελλάδας να αντιμετωπίσει οργανωμένα και στρατηγικά, το πρόβλημα
φιλοξενίας, ταυτοποίησης και εξέτασης των αιτημάτων των αναζητητών προσφυγικού
ασύλου, είναι οι κύριες αιτίες, των ρατσιστικών
φαινομένων στη χώρα μας. Η ανικανότητα της Ελλάδας δεν περιορίζεται σε αυτό καθ εαυτό το διαδικαστικό
μέρος του προβλήματος αλλά και στην κραυγαλέα
αδυναμία της χώρας να θέσει δυναμικά και αποτελεσματικά, σε διπλωματικό
επίπεδο, πίεση στις ευρωπαϊκές αρχές, θέτοντας τες προ των ευθυνών τους. Καθώς
υπάρχει προηγούμενο υπαναχώρησης των Βρυξελλών απέναντι σε χώρες που εξ αρχής
αρνούνται τη φιλοξενία έστω και ενός πρόσφυγα, θα μπορούσε να ισχύσει και για
τη δική μας περίπτωση κάποιου τύπου διπλωματικός
«εκβιασμός.» Μία δυναμική «διπλωματική
διαχείριση» με τη μορφή ελάφρυνσης
δανειακών υποχρεώσεων που δυνητικά θα χρησιμοποιούνταν συμπληρωματικά με τις
σχετικές επιδοτήσεις που δίδονται στις ΜΚΟ, για το στήσιμο δομών έκτακτης φιλοξενίας στα νησιά αλλά και για την
εκπόνηση ενός στρατηγικού σχεδιασμού
διασποράς και αναλογικής προώθησης σε πόλεις και χωριά σε όλη τη χώρα και όχι
μαζικώς σε επιλεγμένα σημεία, των αναζητητών προσφυγικού ασύλου που θα
κριθούν νόμιμοι αλλά και προώθησης αυτών που δεν επιθυμούν να εγκατασταθούν εδώ,
στις χώρες του προορισμού τους.
Η όλο και διογκούμενη ξενοφοβική έως ρατσιστική
συμπεριφορά κατοίκων περιοχών της χώρας μας όπου αποφασίστηκε υπό την πίεση
των περιστάσεων, μεταφορά αναζητητών
ασύλου από τα νησιά, είναι απότοκο είτε της
επιλογής της Ελλάδας να αντιμετωπίσει με κραυγαλέα προχειρότητα που φτάνει στα
όρια της εγκληματικής συμπεριφοράς που ενδεχομένως στους σχεδιασμούς κάποιων θα
μπορούσε να λειτουργήσει αποτρεπτικά για τον ερχομό προσφύγων είτε γιατί είμαστε
επί της ουσίας ανίκανοι να αντιμετωπίσουμε ένα εν πολλοίς αναμενόμενο γεγονός αυτό
της συνεχούς ροής αναζητητών ασύλου.
Είναι βέβαιο ότι η διαχείριση του ζητήματος δεν είναι καθόλου εύκολη υπόθεση. Οι συνεχείς ροές ακόμα και σε οργανωμένες
και περισσότερο κοινωνικά ευαίσθητες κοινωνίες θα δημιουργούσαν, τηρουμένων των
αναλογιών, προβλήματα. Αυτά υπό ιδανικές συνθήκες θα έπρεπε να περιορίζονται κυρίως στα πρακτικά θέματα
στέγασης εστίασης, υγιεινής αλλά και γραφειοκρατικής διεκπεραίωσης που σταδιακά με την ενεργοποίηση των
αντίστοιχων μηχανισμών θα αντιμετωπίζονταν. Στην Ελλάδα όμως βρισκόμαστε σε χειρότερη κατάσταση στο ζήτημα των
υποδομών από ότι ήμασταν με την εμφάνιση των ροών. Υπήρξαν χαρακτηριστικά
παραδείγματα τόσο θερμής υποδοχής όσο και ξενοφοβικών συμπεριφορών στα αρχικά
στάδια του φαινομένου. Το γεγονός αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει το καμπανάκι
συναγερμού. Αλλά δεν συνέβη αυτό. Σήμερα
με την ανεξέλεγκτη ροή, εκτός του πραγματικού ζητήματος, είμαστε υποχρεωμένοι ως ευνομούμενη πολιτεία να εξετάσουμε
διεξοδικά και καταγγελίες για κακομεταχείριση
αναζητητών ασύλου που όλο και συχνότερα θα βλέπουν το φως της δημοσιότητας.
Βλέπετε κακοποίηση δεν είναι μόνο όσα
αληθή ή συκοφαντικά καταγγέλλουν οι «εκβιαστές» γείτονες αλλά η έλλειψη νερού, συνθηκών υγιεινής, ελλιπούς
σίτισης και το στοίβαγμα υπερπολλαπλάσιου αριθμού ταλαιπωρημένων έτσι κι αλλιώς
ανθρώπων, σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, με το χειμώνα να έρχεται απειλητικός.
Η με εγκληματική επιπολαιότητα και πέρα από κάθε δημοσιογραφική δεοντολογία, με
δεδομένο ότι δεν έχουν αντιμετωπιστεί οι αιτήσεις και δεν έχει εξεταστεί
διεξοδικά η περίπτωση ενός εκάστου, προβολή από την πλειονότητα των ΜΜΕ της
μεταναστευτικής παρά της προσφυγικής ιδιότητας, με μοναδικό κριτήριο τον
τόπο καταγωγής τους, αποτελεί κακοποίηση
και λειτουργεί ως φυτίλι για την πυροδότηση ρατσιστικών συμπεριφορών με
απρόβλεπτες συνέπειες όχι απαραιτήτως «ήπιων» διαμαρτυριών.
Το γεγονός ότι οι αναζητητές ασύλου,
ικέτες με άλλο ορισμό, είναι ευάλωτοι άνθρωποι βεβαρυμμένοι με απευκταίες
εμπειρίες, υποβαθμίζεται επιμελώς. Το τετριμμένο: Εάν και εμείς επιθυμούμε να λογιζόμαστε ως άνθρωποι πρέπει να τους αντιμετωπίζουμε
αντιστοίχως, έχει στην περίπτωση απόλυτη εφαρμογή.
Βλέπετε η ανικανότητα ή η επιλογή να
υποδύεσαι τον ανίκανο μπροστά στην εξέλιξη μίας πραγματικότητας με απροσδιόριστο
χρονικά τέλος, έχει και άλλου είδους παράπλευρες συνέπειες στις
αντίστοιχες πτυχές της.
