Το ΨΩΜΙ ζητούμενο, η ΠΑΙΔΕΙΑ απαξιωμένη, η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ σε αμφισβήτηση όπως και τότε. Τόσα χρόνια μετά θα ξαναφωνάξουμε το σύνθημα μ' όλη μας τη δύναμη. Θα αντικαταστήσουμε το άρθρο στο ΕΞΩ ΑΙ ΗΠΑ, το μόνο που άλλαξε και με το ίδιο πείσμα, την ίδια αγωνιστικότητα, την ίδια προσμονή θα ξαναφωνάξουμε, έμπειροι πιά, ΕΞΩ ΤΟ ΝΑΤΟ. Θα υψώσουμε σφιχτή τη γροθιά μας στη μνήμη εκείνων που προηγήθηκαν και στην αναμονή αυτών που θα ακολουθήσουν. Για το χθες μας, για το σήμερα, για το μέλλον. Η ελπίδα κι η σιγουριά μας δεν βουρκώνουν ούτε βήχουν από δακρυγόνα, δεν περιορίζονται απ' τα όργανα της τάξης τους, δεν προσκυνάνε ως κυρπαντελήδες, δεν φοβούνται τα πρέπει τους και δεν προσκυνάνε ως βολεμένοι μικροαστοί ή κουρασμένοι ασπρομάλληδες. Το Πολυτεχνείο και οι αγώνες του λαού μας, δεν βρίσκονται πίσω από πύλες, πεσμένα κεφάλια, προτομές ηρώων και δικανικούς προσκυνημένων. Το Πολυτεχνείο δεν είναι γιορτή. Είναι Κάλεσμα. Δεν βρίσκεται σε μνημόσυνα και στεφάνια με χρυσά ονόματα στις κορδέλλες. Ρέει ζωογόνο ως ολοκόκκινο αίμα που βράζει στις φλέβες και τους δρόμους μας. Αλίμονο αν σταματήσει!