Αν επρόκειτο να κρατήσουμε κάποιες φράσεις από αυτές που φώναξε ο κ. Ινδαρές, γονυπετής και δεμένος στην ταράτσα του σπιτιού του θα πρότεινα να ήταν οι εξής: «Η φυσική κατάσταση είναι να είμαστε ελεύθεροι και να μην υπακούμε σε κανένα μίσος, κανενός αναρχικού. Σαν αναρχικοί συμπεριφέρεστε. Που καίνε τα μαγαζιά έτσι από καπρίτσιο. Από ιδεοληψία. Αυτό που κάνετε είναι χειρότερο. Γιατί μας έχετε δεμένους; Δεν σας αντιστέκεται κανείς.» Φύση, ελευθερία, υπακοή, μίσος, αναρχία, ιδεοληψία και αντίσταση. Δεν ζούμε στη φύση αλλά σε τεχνητά «παρά φύσιν» περιβάλλοντα που συνθήκες, οικονομικοί και κοινωνικοί περιορισμοί καθορίζουν την υποτιθέμενη ένταξή μας εκεί, μηδενίζοντας έτσι, όποια έννοια επιλογής και συνεπώς ελευθερίας. Χρειάζονταν αλήθεια η εισβολή των καταστολέων της ελευθερίας για να το συνειδητοποιήσει αυτό ο αστός του Κουκακίου; Ναι χρειάστηκε να του συμβεί αυτό! Να μπουν στο σπίτι του, να κινδυνέψει η ακεραιότητά του, να τραυματιστεί, να απειληθεί η σύζυγος και τα παιδιά του και όλα αυτά που κτητικά περιγράφει χωρίς να αποδέχεται ότι είναι ακριβώς αυτά που περιχαρακώνουν τις ανελεύθερες ζωές μας. Αυτό το πλέγμα των αξιών που θεωρούν οι αστοί ότι θίγεται, από την «άγαρμπη φιλελευθερία» των κυβερνητών, είναι το ίδιο με αυτό που κατ εντολή των κυβερνώντων, προστατεύουν οι επίδοξοι αλλά αστεία αδέξιοι μπάτσοι. Και αντιδρά που θα συρθεί σε κρατητήρια κατηγορούμενος για απείθεια και άλλες προκατασκευασμένες κατηγορίες χωρίς καν να του περνά από το μυαλό ότι αυτή η αγανάκτηση όπως και τα άλλα ανθρώπινα συναισθήματα, είναι προϊόντα κοινωνικών διεργασιών. Πόση διαφορά μπορεί να έχει αυτή η αγανάκτηση από την αγανάκτηση του άνεργου, του άστεγου, του μόνου, του πένητα, του κοινωνικά απόβλητου ή του καταπιεσμένου εργαζόμενου; Και να μισούμε όπως και βέβαια να αγαπάμε, ας θυμηθεί κάποιος, είναι θεμιτό ως απαραίτητο. Χωρίς αγάπη και χωρίς μίσος δεν ξέρουμε με ποιόν θα πάμε και ποιόν θα αφήσουμε. Δεν μπορείς να αγαπάς αυτούς που σου δίδαξαν το μίσος! Έστω κι αν η χρήση της απεχθούς λέξης μίσος γίνεται στο κείμενο αυτό συμβατικά, δεν μπορείς να αγαπάς αυτούς που στο πρόσωπό σου και στην τάξη σου, βλέπουν τον εχθρό τους, αυτόν που τους ξεβολεύει και τους θυμίζει ότι το οικοδόμημα τους έχει από υπόγεια μέχρι ταράτσες. Η έννοια της υπακοής, αυτή που μας μάθανε από τα μικράτα μας, είναι πλέον σύμφυτη με τη λεγόμενη φύση μας. Είναι απαραίτητο αλήθεια να υπακούμε για να μπορέσουμε να ζούμε; Αναρωτήθηκε ποτέ ο αστός ότι η μεγαλύτερη φυλακή του, είναι η βολική υπακοή που του μάθανε να ζει; Ή δεν το επέτρεψε αυτό ο αστισμός του συμπαθούς σκηνοθέτη που εκφράζεται προφανώς από αυτό που ξεστόμισε: «Σαν αναρχικοί συμπεριφέρεστε;» Δηλαδή πως συμπεριφέρονται οι αναρχικοί; Ναι, έχει δικαίωμα ένας σχολιαστής που δεν έχει την παραμικρή σχέση με τον αναρχισμό ή μάλλον έχει ένα σωρό ιδεολογικά επιχειρήματα εναντίον του, να αναρωτηθεί: Είναι όλοι οι αναρχικοί μπαχαλάκηδες; Ποτέ δεν αντιλήφθηκα τον όρο μπαχαλάκης και το πότε ο διαδηλωτής διατηρεί την ιδιότητα του διαδηλωτή ή του προσάπτουν και τον όρο του μπαχαλάκη για να τον χαρακτηρίσουν, με στόχο να του μηδενίσουν τα ενδεχομένως δίκαια αιτήματά του ή την δικαιολογημένη πιθανώς αγανάκτησή του. Δεν ξέρουν οι αστοί ότι το σύστημα στο οποίο υποκλίνονται πρέπει να έχει απέναντι του δράκο για να σταθεί στα πόδια του; Δεν πάει το μυαλό τους ότι η κρατική μονοπωλιακή βία είναι το εργαλείο για να το εμπεδώσουν αυτό; Για να μην πάμε σε αυτή την κακομοίρα την ιδεοληψία. Αν είχε τη δυνατότητα ως λέξη, να επαναστατήσει, σίγουρα θα τίναζε στον αέρα το υπόλοιπο αλφάβητο, της γραμματικής και του συντακτικού συμπεριλαμβανομένων. Τι αλήθεια σημαίνει ιδεοληψία; Ενώ πραγματικά σημαίνει την εμμονή σε δογματικά ιδεολογήματα, ως ιδεοληπτικό, έχουνε χρεώσει και τον εμφορούμενο από τις ιδέες του. Και ως βολική καραμέλα στα στόματα όλων, αναμασιέται και δυσφημεί τον ιδεολόγο που πεισμένος, συνήθως με επιστημονικό τρόπο, για την πιστότητα, την πληρότητα και την ορθότητα των ιδεών του, τις καταθέτει στη βάσανο της κριτικής των άλλων με σκοπό να πείσει. Η τελευταία όμως πρόταση των φράσεων που χρησιμοποίησε ο κ. Ινδαρές ήταν η εμφατική «Δεν σας αντιστέκεται κανείς.» Εδώ ακριβώς βρίσκεται η διαφορά του αστού από τον προλετάριο! Ο αστός χρησιμοποιεί την υπακοή στο σύστημα για να ξεφύγει από τη δυσκολία ενώ ο προλετάριος αρνείται να υπακούσει, μη αποδεχόμενος τη θέση που το αστικό σύστημα, τον έχει κατατάξει. Το γκλομπ φαίνεται, η βαρβαρότητα και η απαξία της ανθρώπινης ζωής και της ανθρωπιάς φαίνεται ας αρχίσουμε λοιπόν να ερεθιζόμαστε και απ' αυτά που δεν φαίνονται και είναι σε πρώτη χρήση επικίνδυνα όσο ποτέ!
