Μα τι νόμιζαν οι Βρετανοί ότι όλο αυτό το εργατικό δυναμικό από τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες θα συνέρεε στο Ενωμένο Βασίλειο για να κάνει τις δουλειές που δεν κάνουν οι Εγγλέζοι; Θα δούλευαν ως οδηγοί μεταφορών στην εφοδιαστική αλυσίδα για τα μάτια της Λίζυ ώστε να χουν βενζίνη για τα αυτοκίνητα τους ή ισπανικά μπροκολίνι στην αγορά; Τι πίστευαν ότι το «προλεταριατό» των super market stakers θα συνέχιζε εκτός ωρών εργασίας με τις χαμηλότερες των αμοιβών να στοιβάζει στα ράφια προϊόντα που δεν υπάρχουν;
Και φυσικά δεν είναι προς υπεράσπιση η λυκοσυμμαχία της ΕΕ ούτε βεβαίως και οι επιλογές του αχτένιστου.
Απλώς πέφτουν οι μάσκες.
Γίνεται πιο κατανοητό ότι οι κυβερνήσεις που κατά μία σατανική αλλά διόλου τυχαία συγκυρία, σ’ όλο τον κόσμο αντί να υπηρετούν τους λαούς τους βρίσκονται απέναντι τους.
Τα επιχειρήματα των αρίστων όπου γης γκρεμίζονται παταγωδώς παρασύροντας ως χάρτινοι πύργοι και το αφήγημα περί ευημερίας των πολιτών στον «πρώτο» κόσμο. Το όνειρο της ελεύθερης επιλογής , της πληθώρας των καταναλωτικών αγαθών, του ότι «άμα δουλέψεις θα φτάσεις ψηλά» αποδείχνεται εφιάλτης για τους πολλούς. Και μπορεί σ΄ένα βαθμό όλα αυτά να συνέβαιναν και κατά το παρελθόν αλλά τώρα η επίθεση είναι απροκάλυπτη. Δεν τους χρειάζονται πια αληθινά επιχειρήματα. Δεν νοιάζονται αν αυτά που επιβάλλουν δεν αντέχουν στη βάσανο όχι μόνο της κριτικής αλλά και της λογικής. Δεν τους χρειάζεται αυτό.
Επιτίθενται, με την περιστολή των εργατικών δικαιωμάτων και τις νέες ευέλικτες μορφές εργασίας, με βαρβαρότητα στους εργαζόμενους χωρίς να τους ενδιαφέρουν οι συνέπειες για τις ζωές μας. Με την πλήρη ιδιωτικοποίηση της υγείας και της παιδείας αποπειρώνται να χτίσουν μια νέα πραγματικότητα να μετατρέψουν τις κοινωνίες σε πειθήνιους οπαδούς, σε χειροκροτητές όπου η αντίθετη γνώμη απαγορεύεται, όπου η αντίρρηση και η ανυπακοή αμφισβητείται.
Τι περιμένουμε για να αντιδράσουμε;
Μέσα σε συνθήκες σοκ και δέους απέναντι στην βολική για τα σχέδια τους πανδημία και τις ειδικές συνθήκες σεισμών, εμπρησμών και πλημυρών οι άριστοι ντίλερς του νεοφιλελευθερισμού πλασάρουν αδίστακτα την κοινωνία του αύριο. Τώρα στο παιχνίδι παίζεται και το χαρτί του πολέμου. Κι εμείς θεατές των ανταγωνισμών τους; Κι αυτοί θα συνεχίζουν να χτίζουν την κοινωνία των λίγων.
Εμείς οι πολλοί πρέπει να αποφασίσουμε. Θα συνεχίσουμε ως κομπάρσοι κι όχι ως πρωταγωνιστές όπως μας πρέπει; Τι λέτε;
(Η φωτό από σούπερ μάρκετ στο Λονδίνο χθες. Μπορεί να δείχνει ότι δεν ήρθε η νταλίκα με τα νερά αλλά λέει περισσότερα απ’ αυτά που απεικονίζει.)
