Θα πει κανείς, πατρίδα!
Θα πει, άσπαρτα ψηλά βουνά, εκκλησιές ερημικές, νησιά και διάφορα άλλα με σταυρούς και φολκλορ αντιλήψεις περί γαλανόλευκου περιβάλλοντος.
Ζορμπάς, εθνικός ύμνος, εν τούτω νίκα κι άλλα πομπώδη.
Ελληνοχριστιανισμός γι’ άλλους και αφορμή για παλιότερες, εθνικιστικές τέταρτες Αυγούστου. Μερικοί θα προτάξουν την «ακτινοβολία» του ελληνικού πνεύματος που μοίρασε τα φώτα του πολιτισμού και μόλις γυρίσουν τη γωνιά θα την αποτιμήσουν αριθμητικά σε εισιτήρια τουριστών.
Αυτοί που μας κυβερνούν όπως κι αυτοί που μας κυβέρνησαν θα την «εργαλειοποιήσουν» τσουβαλιάζοντας την. Θα τη χρησιμοποιήσουν κατά το δοκούν για να υπηρετήσουν τα συμφέροντα τους και να εξυπηρετήσουν το σκοπό και την τάξη τους.
Θα πουν «εξαίρετος» ο επικήδειος λόγος της δακρυβρέκτου Σακελλαροπούλου που εκόμισε λευκό τριαντάφυλλο και «εξαίρετη» επίσης η κατάθεση ψυχής του ΗΘΙΚΟΥ, ΤΙΜΙΟΥ κι ΑΛΗΘΙΝΟΥ Γενικού Γραμματέα που εκόμισε κόκκινο τριαντάφυλλο της αγάπης.
Θα προσπαθήσουν αφελώς να αποκρύψουν τις δύο εντελώς διαφορετικές «θεωρήσεις» ακόμα και στο επίπεδο της εκφοράς του λόγου για το Μίκη και το έργο του, που με την πρώτη κιόλας ακρόαση είναι εύκολο να διαπιστωθούν. Θα δικαιολογήσουν τους επικρίνοντες τους «διοργανωτές» για τις αποδοκιμασίες και τα γιούχα του «ομπρελομένου» πρωθιερέα των ιδιωτικών αναθέσεων αντί να βεβαιωθούν για το τι τις προκαλεί.
Δύο διαφορετικοί κόσμοι πως θα στεγαστούν κάτω από την ίδια πατρίδα. Διότι δεν είναι δα και δύσκολη η διαπίστωση ότι άλλη είν’ η πατρίδα των αρίστων και του ανέμελου, άλλη της φυλακισμένης εγκληματικής συμμορίας κι άλλη του Μίκη και του λαού που τραγουδάει τα τραγούδια του. Άλλη των ΛΑΟΪΚΩΝ Γεωργιάδη, Πλεύρη και Βορίδη κι άλλη η Ελλάδα του Μίκη της Αντίστασης. Άλλη του «διότι δεν συνεμορφώθην προς τας υποδείξεις» κι άλλη η στάση, στο όνομα της Ελλάδας, του εξορισμένου ιδεοληπτικού βρέφους «γιατί γελάτε κύριοι,» στο άρμα των ιμπεριαλιστικών εξαρτήσεων.
Ο Μίκης προσπάθησε να συγκεράσει τις διαφορετικές Ελλάδες αλλά απότυχε. Κι σ’ αυτή του την αποτυχία, κρύβεται το μεγαλείο του. Σ΄αυτή ακριβώς τη διάψευση της υπόθεσης του. Αυτή του η απόπειρα να παντρέψει πατρίδες τον οδήγησε να μιλήσει στη δύση του για το πώς διάλεξε να αφήσει τούτο τον κόσμο.
Αν με ρωτάς λοιπόν αν με ξενίζει το «γυμνό» χωρίς σημαία φέρετρο θα πω πως όχι!
Γιατί αν θέλουμε να κάνουμε ακόμα κι αυθαίρετες αναφορές σε αρχαία τσιτάτα όπως το « Ή ταν ή επί τας,» στην περίπτωση του Μίκη καλύτερα η σημαία να μην τον καλύπτει κι αυτός να βρίσκεται «επι τας.»
Τμήμα μιας συμβολικής «οικουμενικής» πατρίδας δηλαδή που δεν υπερ-καλύπτει ιδέες και κοσμοθεωρίες αλλά ερμηνεύεται με αυτές και συνεπώς αλλάζει κιόλας απ’ αυτές.
(Η φωτό από τα ΝΕΑ)
