Να του θυμίσουμε ότι δεν είναι στο καφενείο, βλέποντας μια παρτίδα τάβλι;
Να του πούμε ότι μπροστά του είναι το φέρετρο που μέσα του κλείνει ένα κομμάτι ελληνικής ιστορίας και οριοθετεί το τέλος μιας ολόκληρης εποχής;
Όχι μονάχα να του υπενθυμίζουμε με τους αγώνες μας ότι ένας μόνο φθόγγος της μουσικής του Μίκη, ένας στεναγμός του λαού μας και τ’ όραμα μας για το αύριο, αξίζει περισσότερο από τις αξίες που ‘χει και τα συμφέροντα που προσκυνά αυτός κι οι όμοιοι του!
Και που θα πάει τ’ όραμα των «Μεγάλων Μεγεθών» θα σβήσει τις ιδεολογικές του «λεπτομέρειες» ως ασεβείς, αναξιοπρεπείς κι ανθρωποκτόνες!
