Αυθαίρετα, χωρίς λαϊκή «εξουσιοδότηση» και έρεισμα, ζώστηκαν όπλα, χρήστηκαν αντάρτες, έκαναν χρήση λαϊκών συμβόλων όπως της εμβληματικής ημερομηνίας «17 Νοέμβρη» και παρασυρμένοι στη δίνη της «εξουσίας» που προσφέρουν τα όπλα και η εκπλήρωση τάχα ενός σκοπού, επιδόθηκαν σ΄ένα κυνήγι γάτας –ποντικού, υποταγμένοι στη λογική της "ατομικής" τρομοκρατίας, εκστασιαζόμενοι ότι τάχα πολεμούν και νικούν το αστικό κράτος, «ξαπλώνοντας» επιλεκτικά εκπροσώπους του.
Τεράστια πλάνη και επίπλαστος ο χαρακτηρισμός επαναστατικές των δολοφονικών πράξεων που πάντα λειτουργεί ως τροχοπέδη του λαϊκού κινήματος όπου γης.
Το κράτος δια των εντεταλμένων οργάνων του και της ατυχίας ενός εκ των τρομοκρατών, ας μην το ξεχνάμε αυτό, συνέλαβε τους επί 30 περίπου χρόνια ενεργούς τρομοκράτες. Συνέλαβε τον Κουφοντίνα και τους φίλους του, τους δίκασε, και τους φυλάκισε.
Δεν είναι πια τρομοκράτης ο Κουφοντίνας και οι φίλοι του.
Ήταν μέχρι την παράδοση ή τη σύλληψη τους. Μέχρι την καταδίκη του. Τώρα ο Κουφοντίνας είναι ένας φυλακισμένος που εκτίει την ποινή που του επέβαλλε η αστική δικαιοσύνη για τα εγκλήματα που διέπραξε. Τελεία, παύλα, παράγραφος.
Αυτό που ζητάει ο με ευθύνη του κράτους, ετοιμοθάνατος, κρατούμενος Κουφοντίνας, δεν είναι η επιλεκτική του μεταχείριση, όπως του προσάπτει το αστικό κράτος μέσω της δικαστικής εξουσίας, δεν είναι η αποφυλάκισή του, δεν είναι η διεκδίκηση προνομίων.
Γιατί έχει ευθύνη το κράτος;
Για τον απλό λόγο ότι με ευθύνη του κράτους κρατείται στις φυλακές. Με ευθύνη του κράτους κρατούνται όλοι οι κρατούμενοι στις φυλακές. Το κράτος είναι υπόλογο για τις ζωές όλων των κρατουμένων. Του έχει στερηθεί η ελευθερία! Όχι το δικαίωμα στη ζωή. Αυτό είναι αναφαίρετο και άσχετο με το εαν αυτοί οι ίδιοι το περιφρόνησαν για τα θύματα τους.
Το μόνο «όπλο» που έχει στα χέρια τώρα ο καταδικασμένος Κουφοντίνας είναι το «όπλο της απεργίας πείνας.» Δεν έχει τίποτε άλλο! Δεν του έχει απομείνει τίποτε άλλο!
Ο πρώην τρομοκράτης Κουφοντίνας αυτό που αιτείται είναι η ισότιμη αντιμετώπιση του με τον οποιοδήποτε άλλο καταδικασμένο δολοφόνο, βιαστή, εκβιαστή, ληστή ή οποιονδήποτε άλλο βρίσκεται στις φυλακές και τώρα εκτίει την ποινή του και …σωφρονίζεται! (εδώ γελάμε!) Όλοι αυτοί -οι κυρίως κυρ Παντελήδες, που ως ενισχυτικό επιχείρημα για τη στάση τους απέναντι στον Κουφοντίνα και στην ουσία την ίδια τη δικαιοσύνη, ζητούν την έκφραση της δημόσιας συγγνώμης του πρώην τρομοκράτη ή την ειλικρινή μεταμέλεια του, πλανώνται.
Δεν προβλέπεται από το νόμο και ο σεβασμός των δικαιωμάτων των κρατουμένων δεν προϋποθέτει μεταμέλεια.
Είναι υποχρέωση του κράτους.
Γιατί πολύ απλά οι κρατούμενοι έχουν δικαιώματα! Από πότε η συγγνώμη είναι προϋπόθεση; Από πόσους κρατούμενους απαιτήθηκε η μεταμέλεια για να εμποδιστεί η αυτοκτονία τους;
Που βρίσκεται η δυσκολία να το αντιληφθούμε αυτό;
Ο Κουφοντίνας πεθαίνει αν δεν έχει ήδη πεθάνει. Πεθαίνει στα χέρια του κράτους. Ενός κράτους που εκδικείται. Ενός κράτους ανάλγητου, αυτοαναιρούμενου, γραφειοκρατικού, μπλεγμένου ανάμεσα στις θεμελιώδεις για την ύπαρξή του, έννοιες, υποχρέωση και δικαίωμα.
Ενός ανέμελου ηγέτη, μιας θολωμένης δήθεν αριστερής αξιωματικής αντιπολίτευσης που μπερδεύεται στην απέλπιδα προσπάθεια της να καρπωθεί ευκαιριακά οφέλη και μιας βουβής ΠτΔ.
Από ένα λαό που στενάζει από την ανελευθερία της οικονομικής ανέχειας, γονατίζει από την αντιμετώπιση της πανδημίας και εμπαίζεται τεχνηέντως, δεν μπορείτε να ζητάτε να βάψει τα χέρια του στο αίμα.
Αυτό δεν θα γίνει ποτέ. Τελεία και παύλα!
Υ.Γ. Ποιού την ατυχία να αναμένουμε για να συλληφθεί ο ναζί Παπάς που διαφεύγει;
