Η πολιτική τους είναι αδιέξοδη όχι γιατί απαρνήθηκαν την Μαρξιστική ιδεολογία και το Λενινισμό ή τον αγώνα των λαών για την απεξάρτηση τους από το άρμα του Ιμπεριαλισμού αλλά κυρίως διότι η πολιτική της συνεχούς συνειδητής αναθεώρησης οδήγησε σε αντιδραστικές αντιλαϊκές πολιτικές αλλά και την αντίληψη ότι οι δήθεν σταδιακές μικρές αλλαγές στον καπιταλισμό είναι, από μόνες τους αρκετές, για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής των λαών και ειδικά του λαού μας.
Η αποξένωση τους από τη σταθερή θέση του αριστερού κινήματος στη χώρα μας για έξοδο από το ΝΑΤΟ αλλά και η αποδοχή της λογικής της ΕΕ κάτω από την αφελή, σε πρώτο επίπεδο αλλά βαθύτατα αντιδραστική θεώρηση ότι η Ευρώπη ανήκει στους λαούς της, τους οδηγεί, προσαρμόζοντας τη στρατηγική τους να καταλήγουν σε αντιλήψεις επιζήμιες για την κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας. Η απαράδεκτη αντίληψη για συμμετοχή της χώρας μας στο ΝΑΤΟ και την παραμονή μας στην ΕΕ, η σχετική βουβαμάρα για το Τσεσμέ και τις επιδιώξεις της τούρκικής αστικής τάξης που με τις ευλογίες των μεγάλων οδηγεί σε «συνεκμετάλλευση» του Αιγαίου, αποδεικτική της θολούρας ενός πολιτικού σχηματισμού που δεν βασίζεται σε ιδεολογία που βάζει στόχους για το μετασχηματισμό της κοινωνίας μας και την υπεράσπιση του δικαιώματος του λαού μας να ζει σε συνθήκες ειρήνης, προόδου μέσα σε περιβάλλον διεθνούς και περιφερειακής σταθερότητας.
Οι αναλύσεις τους όπως αυτή που έκφραζε ο κ. Τσίπρας δηλώνοντας ότι «Η εμπειρία και υποστήριξη Μπάιντεν μπορούν να συμβάλλουν στη σταθερότητα στην περιοχή» ή το αμίμητο περί διαβολικού καλού, διαψεύδονται κατηγορηματικά.
Για ποιού είδους σταθερότητα μιλούσε τότε η «αριστερή» ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ στην περιοχή μας; Τι έχουν να μας πουν τώρα και σε ποιους θα λογοδοτήσουν που αυτός που κατά την ανάλυση τους θα συνέβαλλε στην σταθερότητα στην περιοχή βομβάρδισε χθες, στην κόντρα του με το Ιράν την πολύπαθη Συρία και ανάμεσα στις παράπλευρες απώλειες υπήρχαν και άμαχοι;
Μόνη στρατηγική τους η νομή της εξουσίας σε καπιταλιστικό περιβάλλον. Σκύβουν το κεφάλι στον ιμπεριαλισμό και με τη στάση τους αποδεικνύουν ότι σ’ αυτό το πλαίσιο επιλέγουν να δρουν ως πολιτική δύναμη.
Αποδεικνύουν ότι είναι, η με κάθε κόστος για τον κόσμο της εργασίας και τα μέχρι τώρα, τόσο ιδεολογικά όσο και επί του πεδίου, κατακτημένα, συντήρηση ενός κόμματος που αυτοονομάζεται προοδευτικό ενώ επί της ουσίας δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα υποστηρικτικό μηχανισμό ενός, με τα δικά τους μέτρα και αξίες, «χαρισματικού» ηγέτη που θα υποδύεται το ρόλο του αντίπαλου της δεξιάς, εναλλάσσοντας πρωθυπουργικούς θώκους με τον εκπρόσωπο της συντηρητικής παράταξης στη χώρα μας, ανταγωνιζόμενος τη διαχείριση του καπιταλισμού.
Χρέος μας λοιπόν όσο κι αν μας προσάπτουν ότι τους εξομοιώνουμε με τη δεξιά, κάτι που εν πολλοίς σε ηγετικό επίπεδο τουλάχιστον ισχύει, να αποκαλύπτουμε τα σχέδια τους, να αποδομούμε την πολιτική τους και να τους ξεμπροστιάζουμε στο μαζικό κίνημα και το λαό.
Να πολεμάμε σε κάθε επίπεδο, τον οπορτουνισμό και την πλάνη του, που καθώς τα ιστορικά δεδομένα αποδεικνύουν είναι η τροχοπέδη για τη περαιτέρω ανάπτυξη του κινήματος.
Να υπερασπιζόμαστε τον αγώνα και να τιμούμε το αίμα χιλιάδων αγωνιστών που προηγήθηκαν.
Να προφυλάσσουμε τα κεκτημένα δικαιώματά μας αλλά κυρίως του υπέρτατου δικαιώματος μας να ζούμε ειρηνικά και να προοδεύουμε σε μία περιοχή σταθερότητας και δημιουργίας καταργώντας την ηγεμονία των ιμπεριαλιστών και των εδώ εκπροσώπων τους.
