- Δέντρα σαν γρανιτένιοι τοίχοι
- Το δέντρο έπεσε σαν τραπουλόχαρτο
- Το μετέωρο δέντρο
- Τα δέντρα καταπλάκωσαν την είσοδο
- Το ανείπωτο βάρος του χιονιού
Θα μας τρελάνουν ολοκληρωτικά! Είναι κατανοητή η χρήση παρομοιώσεων, τα επίθετα που «πρέπει» να συνοδεύουν τις τηλεοπτικές εικόνες και η συναισθηματική φόρτιση που χρησιμοποιεί αυτή η «δημοσιογραφία των μαγκαζίνων» για να σε «σαγηνεύσει» αλλά αυτό που έχει γίνει πλέον ο κανόνας στα τηλεοπτικά ρεπορτάζ, ξεπερνάει το όριο.
Ούτε ελληνικά είναι, ούτε ρεπορτάζ.
Δεν πρόκειται για έκτακτη κάλυψη ενός συμβάντος που περιγράφεται απευθείας κι εσύ ως αποδέκτης είσαι, κατά κάποιο τρόπο, επιεικής αλλά για ρεπορτάζ σε σπίτια για καταγραφή ζημιών και συνεπειών στους κατοίκους. Έχεις συνεπώς χρόνο να προετοιμάσεις τις λέξεις σου αντί να εκτίθεσαι και να προκαλείς.
Αν σκεφτείς ότι η πλειονότητα των Ελλήνων έχει ως πρώτη και μοναδική επαφή με τη δημοσιογραφία μόνο μέσω των πρωινών, των μαγκαζίνων ή των δελτίων «ειδήσεων» που κάθε άλλο από ειδήσεις μεταφέρουν, θα αντιληφθείς το μέγεθος του προβλήματος.
Αυτός ο «δημοσιογραφικός λόγος» δεν έχει μόνο προβλήματα έκφρασης αλλά είναι κατ’ ουσία άρρωστος. Άρρωστος γιατί επιδιώκει να σε εντυπωσιάσει και επικίνδυνος καθώς «γαλουχεί» και εκπαιδεύει γενιές αποδεκτών που δεν έχουν μέτρο σύγκρισης.
Δεν σε προβληματίζει! Σε ωθεί και σε παρασύρει μετατρέποντας σε, σέ παθητικό αποδέκτη με κριτήριο κυρίως το συναίσθημα -που σου «μιλάει» αμεσότερα, αντί να καλλιεργεί την κριτική σκέψη.
Θα μου πεις ψιλά γράμματα και υπερβολές αλλά ας συμφωνήσουμε ότι αυτή η «δημοσιογραφία,» ως ο ρεπόρτερ που έχει αντιληφθεί το ρόλο του στα μέσα της παρακμής, θα συνεχίσει να βαδίζει, …γονυπετής μεσ’ στα χιόνια της παραπληροφόρησης.
Σε λίγο θα σούρνεται κιόλας!
