Αυτό το βίαιο θέαμα που θυμίζει Κολοσσαίο και σε πλημμυρίζει αγανάκτηση να
σέρνουν, χουφτώνοντας κακήν-κακώς τους κουκουλωμένους κατηγορούμενους στα δικαστήρια
και τους εισαγγελείς, με τους ρεπόρτερ να διαγκωνίζονται για μία απάντηση στη
βλακώδη μεν πιασάρικη όμως αν απαντηθεί ερώτηση «Γιατί το κάνατε;» είναι δείγμα
της «δημοκρατίας» τους αλλά και της δικής μας ανοχής! Πως όμως θα θραφεί η
κιτρινίλα των ψυχών μας και η ηδονοβλεψία της πλειονότητας των ευαίσθητων και
μη πολιτών του καναπέ, αν το επίσημο κράτος δεν μοιράσει πριν
καν την απολογία των κατηγορουμένων, διά στόματος μάλιστα υφυπουργού προστασίας
(φευ) του πολίτη, συγχαρητήρια σε μπάτσους που πέτυχαν την αποστολή τους; Πως αλλιώς
θα τροφοδοτηθούν τα νιουζρουμ κρατικών και ημι-κρατικών δελτίων; Πως θα θραφεί
η ανάγκη της κυβερνητικής προπαγάνδας αν δεν περάσει κι αυτό στο ντούκου όπως και
η περιγραφή ως θάνατος κατά τη σύλληψη, της δολοφονίας Τζορτζ; Αν δεν
πλημμυρίσουν τα μίντια με «ζουμερές» φωτό θυμάτων και θυτών πως θα
συγκεντρωθούν τα κλικς και η «παραμονή,» χωρίς ζάπινγκ στο κανάλι; Ποιός προβληματίστηκε
για το αν υπάρχει η συναίνεση για την «μιντιακή εμπορευματοποίηση» των εικόνων αυτών;
Πυρομαχικά στον αγώνα των ποσοστών τηλεθέασης που οδηγεί σε δεύτερη
θυματοποίηση του θύματος και καταδίκης, προ της δίκης, της φερόμενης βιτριολίστριας από τους πολίτες του καναπέ! Ποιος και γιατί αρνήθηκε να
αναρωτηθεί αν αυτές οι εικόνες που δημοσιεύτηκαν ενδεχομένως για ένα στενό ίσως,
κύκλο φίλων, στο αδηφάγο Φεϊσμπούκ, έχουν ή όχι τη συναίνεση του χρήστη, για
ευρεία δημόσια χρήση; Το «κοίτα πως ντυνόταν και το πόσο προκλητικά ζούσε τη
ζωή της» που εγκληματικά προκάλεσαν οι δημοσιεύσεις, είναι «κεφάλαιο κίνησης»
του κιτρινισμού που μας πνίγει! Το μπλέρινγ και το πιξελέσιον των προσώπων, που
τους μάρανε, δεν είναι συγχωροχάρτι στα βιογραφικά συντακτών δελτίων που τη
λέξη δεοντολογία δεν την ξανάκουσαν ή επέλεξαν να την ξεχάσουν. Οι σημερινές
τεχνικές, υποκατάστατο της χοντρής πυκνής μαύρης λωρίδας που κάλυπτε παλιότερα
τα μάτια ενόχων στα σεντόνια των φυλλάδων είναι απλώς η σημερινή δικαιολογία μας
γι αυτό τον Τύπο της ανοχής. Της ανοχής μας σε αυτό τον Τύπο που μας αξίζει και
που το αδίστακτο σύστημα που δεν το πτοούν αξίες, προορίζει γι εμάς!
