Πόσο μας κοστίζουν οι γενικεύσεις; (Μιά άλλη ανάγνωση)
Ο ΣΥΡΙΖΑ «δεν δικαιούται δια να ομιλεί» για την ανεξαρτησία των μέσων. Όχι μόνο γιατί έχει δώσει δείγματα κυβερνητικής «διαχείρισης» της επικοινωνίας και των φορέων της αλλά και για την γενικότερη αντίληψή του για το ρόλο των μέσων με πρώτο παράδειγμα το «όραμά» του για την ΕΡΤ ως δημόσιου και όχι κρατικού ή κυβερνητικού αν προτιμάτε, μέσου. «Δεν δικαιούται δια να ομιλεί» καθώς έδωσε εξετάσεις και απέτυχε. Το πρόσφατο σποτάκι που εκ των υστέρων, υποκριτικώς, καταλογίζει ως σατυρικό, είναι χαρακτηριστικό της αναδίπλωσης στην αντεπίθεση που προκάλεσε η επιθετική επικοινωνιακή κίνηση του κόμματος της αντιπολίτευσης. (Δεν είναι σπάνια εξάλλου η τακτική της αναδίπλωσης που αποδεικνύει θολότητα επιχειρήματος.) Με το σποτ με θέμα την «αντικειμενικότητα» των δημοσιογράφων και την εξάρτησή τους από τα κέντρα εξουσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ πέτυχε για άλλη μία φορά να αποδείξει ότι δεν βλέπει το «πρόβλημα» στην πραγματική του διάσταση. Χρησιμοποιεί συνθηματολογικά την εικόνα και τα νοήματα που εκπέμπει, προς ίδιον έστω και ευκαιριακό όφελος, χρησιμοποιώντας την υπερβολή, μιμούμενος τον αντίπαλο του. Το τηλεοπτικό σποτ σαφώς και δεν αναφέρεται στο σύνολο των δημοσιογράφων. Προς χάριν της αντικειμενικότητας πρέπει να ομολογήσουμε ότι δεν περιγράφει το σύνολο των δημοσιογράφων. Δεν θίγεται και δεν πρέπει να δίδεται η εντύπωση ότι θίγεται η πλειονότητα των δημοσιογράφων από την εικόνα των ευρώ που πέφτουν από τον ουρανό πάνω απ το κεφάλι τους. Ακόμα και ο πλέον κακόπιστος δεν μπορεί να αποδεχθεί ότι συμβαίνει κάτι τέτοιο ή ότι έχει συμβεί στο παρελθόν. Οι «επικρίσεις» της ΕΣΗΕΑ δεν μας "καλύπτουν". Η γενίκευση που «βλέπει» δεν είναι, με τα δικά μας τουλάχιστον κριτήρια, διακριτή. Εκτός βεβαίως κι αν η ΕΣΗΕΑ, υπηρετώντας τα δικά της συμφέροντα (γιατί υπάρχουν και αυτά), αρέσκεται να κάνει η ίδια, τη γενίκευση ότι δηλαδή όλοι, οι του Τύπου, από το διορθωτή μέχρι τον εκδότη είναι το ίδιο, υπηρετούν όλοι τα ίδια συμφέροντα, τυχαίνουν όλοι της ίδιας αντιμετώπισης από τις εκάστοτε εξουσίες και ενδεχομένως πλήττονται ή προσβάλλονται το ίδιο. Ανήκουμε σ' αυτούς που πιστεύουν ότι η έντονη ευαισθησία της ΕΣΗΕΑ θα έπρεπε να εκφραστεί το ίδιο ή και εντονότερη ακόμα σε πλειάδα άλλων εξόφθαλμων περιπτώσεων που θίγουν τον κλάδο. Ο πακτωλός των επιλεκτικών χρηματοδοτήσεων δεν θίγει το σύνολο των εργαζόμενων στα ΜΜΕ αυτών που υποτίθεται ότι εκπροσωπούνται ή ταυτίζονται με τέτοιους αφορισμούς. Κάποιοι ξεχνούν ότι η συντριπτική πλειονότητα των «εργατών του μολυβιού και του πληκτρολογίου,» όσοι δηλαδή από αυτούς έχουν την πολυτέλεια να εργάζονται ακόμα, αμείβονται με μικρούς έως ελάχιστους μισθούς, σε εξαντλητικά ωράρια και με όρους γαλέρας. Δεν αποφασίζουν ή δεν έχουν καν τη δυνατότητα να προτείνουν οι ίδιοι το τι θα γράφουν αλλά γράφουν φασόν και «ανυπόγραφα.» Εκτός λοιπόν του εργασιακού πλαισίου πρέπει να μιλήσουμε και για τα περιθώρια ελευθερίας, αυτά δηλαδή που καθορίζουν την ομαλή άσκηση του λειτουργήματος. Αυτό είναι πολυτέλεια όμως, καθώς φαίνεται ότι όλοι έχουμε πάρει απόφαση ότι ο Τύπος είναι «ελεύθερος» μόνο εάν υπηρετεί τα συμφέροντα του επιχειρηματία εκδότη. Άλλως δεν μπορεί να υπάρξει. Ένα πράγμα δηλαδή όπως τα μέσα παραγωγής στον καπιταλισμό όπου η είδηση είναι το παραγόμενο προϊόν που η εκμετάλλευσή του, αποφέρει κέρδη στα χέρια του κατέχοντος τα μέσα. Βεβαίως δεν ανακαλύψαμε την Αμερική γράφοντας για τα συμφέροντα των ολίγων και τις επιδιώξεις τους αλλά πρέπει να γίνει κατανοητό σε όλους ότι σε καιρούς κρίσης, αυτές οι αντιθέσεις οξύνονται, οι ρόλοι γίνονται απροκάλυπτοι και δεν ωχριούν κάποιοι που έχουν ξεχειλώσει την επαγγελματική τους συνείδηση αν είχαν ποτέ από αυτή. Αυτό όμως δεν χαρακτηρίζει το σύνολο. Επειδή όμως οι πολλοί αρέσκονται σε γενικεύσεις και προτάσσουν ή σιωπηρώς αποδέχονται το δημοφιλές «Αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι,» καλό είναι τουλάχιστον για τα ζητήματα Τύπου, ελευθεροτυπίας, δημοσιογραφικού ήθους ή ανεξαρτησίας κ.ά να μιλά πρώτα, έγκυρα και έγκαιρα και δια του τύπου αλλά και της ουσίας ο ίδιος ο δημοσιογραφικός κόσμος αποφεύγοντας την εμπλοκή του σε κομματικές αντιπαραθέσεις που εν πολλοίς υπακούουν και υποτάσσονται στα ίδια συμφέροντα
