Οι Μπογδάνος και Μπάμπης εκλεγμένοι πλέον βουλευτές της
ΝΔ αφήνουν ολάνοιχτη, στη «σοβαρή» δεξιά, την πάντοτε «ανοιχτή» πόρτα των αστών
στο δεκανίκι τους, την ακροδεξιά και τους κάθε λογής και διαβάθμισης
εθνολάτρες, ελληναράδες. Ας αφήσουν κατά μέρος τα περί κεντροδεξιάς και
πεφωτισμένου φιλελευθερισμού οι στρατηγικώς συγκυριακώς προβεβλημένοι,
μειλίχιοι κεντροδεξιοί της προεκλογικής περιόδου! Οι μάσκες έχουν πέσει. Θέλει
η …δεξιά να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει. Στην ιστορικά αμαρτωλή και
βεβαρυμμένου παρελθόντος παράταξη του «εξαμηνίτη εξόριστου της χούντας»
Κυριάκου που πιστεύει και δεν διστάζει να το δηλώνει επισήμως ότι δεν είναι και
δεν μπορεί να είναι όλοι οι άνθρωποι ίσοι, υπαρχηγεύει ο γνωστός και μη
εξαιρετέος Άδωνις-Σπυρίδων (ανίερη σύμπτυξη ελληνισμού και χριστιανισμού) ενώ
στην ανώτατη ηγετική ομάδα «διαπρέπει» ο πολύς Βορίδης. Ο γνωστός για το
διορισμό του από το δικτάτορα Παπαδόπουλο Γενικός Γραμματέας της Νεολαίας της
ΕΠΕΝ. Τι ζόφος! Στους κόλπους της «φιλελεύθερης» παράταξης «φιλοξενούνται» με
πρόσφατη τη λαϊκή ετυμηγορία, δύο επιπλέον όζοντα άνθη του ερέβους. Οι
(Κωνσταντίνος) Μπογδάνος που αποτελεί μία κατηγορία μόνος του και Μπάμπης
(Παπαδημητρίου). Για να μην αναφερθούμε σε προέδρους βουλής που διακατέχονται
από αντι-μπελογιαννικό μίσος ή υφυπουργούς Εξωτερικών με σαφή χουντική
«συμπάθεια» αλλά και άλλους λιγότερο προβεβλημένους. Από ότι φαίνεται όμως ο
κατάλογος αυτός θα ενισχυθεί έτι περισσότερο και με εξωκοινοβουλευτικούς
ομοϊδεάτες. Τι κι αν προεκλογικώς εκόπτετο ο αρχηγός να διαγράφει «απρεπή»
στελέχη που ζητούσαν ως καθαρίστρια την πρώην ευρωβουλευτή ΣΥΡΙΖΑ, Κούνεβα ενώ
εκ παραλλήλου στήριζε γνωστούς Καμπόσους για δημάρχους στο Άργος. Ο Μητσοτάκης
υιοθετεί τους «διαβολικά» μπουρδολόγους, Μπάμπη και Κωνσταντίνο, που ο μεν
πρώτος αξιολογεί προεκλογικώς, ως χρήσιμη για το κοινοβουλευτικό σύστημα (!!!)
μία «σοβαρή» χρυσή αυγή και μαζεύει μετεκλογικώς αποτσίγαρα, μυρίζοντας μπάφους
στο Μαξίμου (αλήθεια ο ανεξαρτητοποιηθείς ευρωπαϊκός (λ)αγός με ποιους θα
συμπαραταχθεί;) ενώ ο δεύτερος ανάμεσα στα άλλα εξωφρενικά, θεωρεί ότι η
Εξέγερση του Πολυτεχνείου «έφερε» την τουρκική εισβολή και κατοχή στην Κύπρο.
Και ενώ ο Κυριάκος συγκεντρώνει απροκάλυπτα στα χέρια του, τον απόλυτο έλεγχο
ΑΠΕ και Δημόσιας Τηλεόρασης, μένει αναπάντητο το ερώτημα αν προαλείφεται ο
έτερος Μπάμπης αυτός με τα τρία Πα στο επίθετο του, ως επικεφαλής του ΑΠΕ;
Υπάρχει κανείς σε αυτή τη χώρα που να μη θεωρεί πλέον ότι η Δημόσια τηλεόραση
και το Πρακτορείο είναι προπαγανδιστικά μέσα των εκάστοτε κυβερνήσεων; Ποιος
«εκπαίδευσε» τους πολίτες να θεωρούν ότι η εκάστοτε κυβερνητική προπαγάνδα
είναι αποκλειστική «αρμοδιότητα» των Δημόσιων ΜΜΕ; Και όλα αυτά γίνονται
απροκάλυπτα, χωρίς αιδώ, «στα μούτρα» του ψηφοφόρου-οπαδού. Ναι οπαδού και
μάλιστα απαίδευτου και εκδικητικού γιατί είναι δύσκολο να δεχθεί κανείς ότι
υπάρχει μη ορμέμφυτος, σκεπτόμενος πολίτης που θεωρεί τη ΝΔ ή το ΣΥΡΙΖΑ και
τους ευκαιριακούς δορυφόρους τους, ως κόμματα «προοδευτικού» προσανατολισμού.
Σε αυτή τη λογική που αποδέχεται ως την «καταλληλότερη» εναλλακτική λύση -«αντ’
αυτής», οδήγησε το εκλογικό σώμα, η διακυβέρνηση της «πρώτης φοράς αριστερά.» Η
«αριστερή» κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τον «λαϊκό προσανατολισμό» και την
«αντι-ελιτιστική» τάχατες στάση και προσανατολισμό, οδήγησε τους όχι
απαραιτήτως με το σύνολο της ευθύνης βαρυνόμενους, ψηφοφόρους, σε μία
απροκάλυπτα ακροδεξιά συντηρητική λογική που πολλοί επιδιώκουν καθώς τους
συμφέρει να γίνει mainstream. Μία λογική που απ’ αυτή κινδυνεύουμε
και που οδηγεί πολίτες να «αποδέχονται» Βρούτσηδες που ανακαλούν την απόδοση
ΑΜΚΑ σε «ξένους» υπηκόους και βροντοφωνάζουν ότι «Η χώρα μας δεν είναι ξέφραγο
αμπέλι».(Πιο χρυσαυγή πεθαίνεις) Μια λογική που αξιολογεί ως μη σημαντικές (στο
βαθμό της μη δημοσίευσης) ειδήσεις που αφορούν σε θανάτους «ανώνυμων» προσφύγων
η εργαζόμενων που δίνουν τη ζωή τους σε εργασιακά κολαστήρια στην Ελλάδα του
2019. Μία λογική που θεωρεί «φυσικές» τις συνέπειες των φυσικών καταστροφών ή
που στρέφεται κατά της φύσης όταν απειλείται η «επικυριαρχία» της. Και έπονται
και πολλά άλλα! Και ενώ οι δυσδιάκριτες έως ανύπαρκτες μέχρι πρότινος διαφορές
και ομοιότητες, που περιορίζονταν φαινομενικώς, (στους απαίδευτους) μόνο σε
διαχειριστικού τύπου ζητήματα, μετεξελίσσονται σε ουσιαστικές πολιτικές,
αντιλαμβάνεται πλέον ο κάθε καλόπιστος, σκεπτόμενος πολίτης ότι μέσα σε
συνθήκες απόλυτου δικομματισμού, στόχος τους είναι, εκτός από τις ζωές μας και
τα μέλλοντα μας, κι η λογική μας. Η αλλοτρίωση και η καλλιεργημένη ψευδαίσθηση
-στην οποία τόσο οι συντηρητικοί όσο και οι δεξιοί-«αριστεροί» μας οδήγησαν,
ότι δηλαδή δεν υπάρχει διέξοδος, είναι πλαστή. Διέξοδος υπάρχει και αυτή είναι
συνυφασμένη με τους αγώνες. Δεν υπάρχει άλλη λύση! Αγώνες που θα ενταθούν και
θα έχουν ως αντικείμενο πλέον την αντιστροφή των συνθηκών των ζωών μας και τη
μη αποδοχή ενός δήθεν δεδικασμένου, κομμένου και ραμμένου στην εξυπηρέτηση των
λίγων, εκμεταλλευόμενο τους πολλούς.
Ότι δεν μας πρέπει, το αλλάζουμε, δεν το
αποδεχόμαστε προσκυνώντας το ή σιωπώντας !
