Για την εκπομπή της ΕΡΤ1, 10

Από κάποια διαστροφή, τι να κάνουμε κανείς δεν είναι τέλειος, επικαλούμενος την ανοχή για τη χρήση πρώτου προσώπου, παρακολουθώ την εκπομπή της ΕΡΤ1 10. Θεωρώ, για να δικαιολογηθώ, ότι ακόμα ελπίζω -αν και δεν είναι θέμα ελπίδας, ότι το δημόσιο και όχι κρατικό κανάλι, θα έπρεπε να είναι πρότυπο για τους «ιδιωτικούς» τηλεοπτικούς σταθμούς τόσο στο επίπεδο της ειδησεογραφίας όσο και της αντικειμενικότητας αλλά και της έκφρασης δημοσιογραφικής γνώμης. Είναι δεδομένο ότι και πόροι υπάρχουν διαθέσιμοι αλλά και δυναμικό. Παρά ταύτα και ενώ διαψεύδομαι κατ επανάληψη, διαχρονικώς –κι εδώ βρίσκεται η διαστροφή, εξακολουθώ να την παρακολουθώ, ελπίζοντας. Αφορμή για το σχολιασμό η χθεσινή εκπομπή του Δέκα (130120). Καλεσμένος ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης κ. Μάκης Βορίδης, ο εκπρόσωπος του ΚΚΕ κ. Θανάσης Παφίλης αλλά και ο δημοσιογράφος του ΟPEN κ. Χρήστος Τσιγουρής. Γνωστοί, οι δύο πρώτοι, για τις απόψεις των κομμάτων που εκπροσωπούν αλλά και τα συμφέροντα που υπερασπίζονται. Για το ρόλο και λυπάμαι για τη χρήση της λέξης, των δημοσιογράφων και τη δημοσιογραφία που υπηρετούν, άλλοι αξιοπρεπώς άλλοι λιγότερο αξιοπρεπώς κι άλλοι αναξιοπρεπώς –πέραν των θεμιτών καμιά φορά αστοχιών, αξίζει τον κόπο, να πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν θα σταθώ σε αυτούς που «στέκονται» λίγο έως και περισσότερο αξιοπρεπώς (λες και υπάρχει ζύγι στην αξιοπρέπεια) και τιμούν το λειτούργημα τους, δημοσιογράφους, αλλά κυρίως στην «απόδοση» ενός εξ αυτών. Συγκεκριμένα στον κ. Ηλία Κανέλλη. Μπορεί τα χαμηλά ποσοστά της τηλεθέασης της εκπομπής που ακολουθώντας τα γενικότερα ποσοστά τηλεθέασης της δημόσιας τηλεόρασης να επιβάλλουν στους δημοσιογράφους να υποδύονται, ως ηθοποιοί, χαρακτήρες, ως να πρόκειται για τηλεοπτικό σίριαλ αλλά πιστεύω ότι ο κ. Κανέλλης που το’χει και χωρατεύει, καθώς όλοι έχουμε παρελθόν, μάλλον θα είχε καλύτερη θέση ως συντελεστής σε ψυχαγωγική εκπομπή παρά σε εκπομπή σχολιασμού της επικαιρότητας. Δεν θα αναφερθώ στα νεοφιλελεύθερα «ξεσπάσματά» του κατά τις προηγούμενες εκπομπές αλλά συγκεκριμένα στην χθεσινή (130120). Ποιά ήταν η συμβολή του; Θυμίζοντας παρεμβάσεις απαίδευτων συζητητών, η χθεσινή του παρέμβαση στη συζήτηση, περιορίστηκε και χαρακτηρίστηκε κυρίως από μερικές αναφορές του, κυρίως επί της τοποθέτησης του κ. Παφίλη. Εξέφρασε λοιπόν ο κ. Κανέλλης την απορία του για το «χαμηλό» εκλογικό ποσοστό του ΚΚΕ, για το αν θα ξανακάνει εκλογές στην περίπτωση που πάρει κοινοβουλευτική πλειοψηφία ή για τον αριθμό των «θυμάτων» του Στάλιν και άλλα τέτοια βαθυστόχαστα που υπακούοντας στη λογική του λαγού, λειτουργούν σε ένα πάνελ ως κράχτες αποσταθεροποίησης της κουβέντας και αφορμή για ειρωνείες. Μπορεί ο κ. Βορίδης, «τσιμπώντας» να προσπάθησε να θεωρητικοποιήσει αυτές τις αναφορές αλλά φευ υπάρχουν και τηλεθεατές που μπορούν, αν και ακόμα παρακολουθούν εκπομπές αυτού του είδους, να σκέπτονται. Μπορεί δηλαδή να κρίνουν αυτό που είπε ό κ. Βορίδης ότι το ΚΚΕ βρίσκεται, εν πολλοίς, ένα βήμα πιο πίσω από τους «μπαχαλάκηδες» καταληψίες που πετάνε τσιμεντόλιθους στους «αστυνομικούς» ή ότι και οι φίλοι και τα μέλη του ΚΚΕ καταφεύγουν σε «παρόμοια βία» ρίχνοντας μπογιά στο υπογάστριο στο αγάλματος του δολοφόνου Τρούμαν ή αμυνόμενοι στην απροκάλυπτη αστυνομική βία. Μπορεί ο κ. Βορίδης να χρεώνει συμψηφιστικά χαρακτηριστικά στην τοποθέτηση του κ. Παφίλη που μίλησε για τη βία της ανεργίας ή της περιστολής των εργατικών δικαιωμάτων αλλά μιλώντας, με την πρόσφατη ή την απώτερη ιστορία κατά νου και το σεβασμό ή την ασέβεια στη συνταγματική τάξη, οργάνων που θεωρητικώς τουλάχιστον είναι ταγμένα για την υπεράσπισή της, να αναφερθούμε επιγραμματικώς σε λίγα μόνο περιστατικά αστυνομικής «συνταγματικής ασέβειας» που ξεδιπλώνεται βασισμένη στο δόγμα νόμου και τάξης. Περίπτωση ζαρντινιέρας, περίπτωση Ζακ, περίπτωση Ινδαρέ και περίπτωση, ανάμεσα στις πολλές άλλες, προσβολής της αξιοπρέπειας συλληφθέντων που αν δεν υπήρχαν οπτικοακουστικά στοιχεία θα πέρναγαν απαρατήρητα. Είναι χαρακτηριστική η λαϊκή φράση: «Άμα σε τυλίξουν σε μία κόλλα χαρτί άντε να ξεμπερδέψεις.» Πόσες είναι οι περιπτώσεις αθώων, γνωστές, λιγότερο γνωστές ή ακόμα και άγνωστες, που με κατασκευασμένα στοιχεία τυλίχτηκαν σε μία κόλλα χαρτί; Ή δεν δικαιούμαστε να κάνουμε τέτοιες σκέψεις; Είναι αρκετές ή ικανές, οι εσωτερικές αστυνομικές έρευνες –αμφιβόλου κατάληξης, διαδικασίας ή αποτελέσματος ή η «αστική εμμονή» στην συνταγματική τάξη που επικαλέστηκε ο κ. Βορίδης για να αποτρέψουν την αστυνομική αυθαιρεσία ή είναι ζήτημα γενικότερης ιδεολογικής αντίληψης για το ρόλο της αστυνομίας; Ή είναι τα φαινόμενα αυθαιρεσίας που πέφτουν στην αντίληψή μας, τόσο μεμονωμένα και ελάχιστα που δύνανται να μας αποτρέπουν από το να προβληματιζόμαστε; Αν αυτά τα επιχειρήματα δεν έτυχαν της αντιπαράθεσης των σχολιαστών δημοσιογράφων και ειδικώς του δυσφορούντα κ. Κανέλλη με τα γελάκια που μοιραζόταν στο πάνελ με άλλους συνάδελφους του και αντ’ αυτής ήρθε στο τραπέζι ο Στάλιν ή η πάγια θέση του ΚΚΕ για τις εκλογές, την αστική δημοκρατία, το Σύνταγμα ή το τι συνέβαινε στη Σοβιετική Ένωση, τότε πράγματι η εκπομπή αυτή θα μπορούσε να προσφέρει - εάν το ζήτημα δεν ήταν τόσο σοβαρό, περισσότερα στην ψυχαγωγική ζώνη της δημόσιας τηλεόρασης και όχι να διεκδικεί μία θέση στη ζώνη υψηλής ακροαματικότητας. Δεν είναι όμως θέμα καλόπιστης παρά τις αυστηρές λέξεις, κριτικής για έναν ή δύο δημοσιογράφους ή συντελεστές εκπομπών σχολιασμού της επικαιρότητας, αλλά γενικότερο θλιβερό συμπέρασμα για έλλειψη σεβασμού που επιδεικνύει η δημόσια τηλεόραση προς τους χρηματοδότες θεατές της.