Οι κάτοικοι της μεγάλης
χώρας-ηπείρου του νότου, δοκιμάζονται.
Η Αυστραλία είναι μία χώρα που για πολλούς συμπατριώτες αλλά κι άλλους
Ευρωπαίους αποτελούσε και εν πολλοίς αποτελεί, όνειρο διαφυγής τόσο στο εργασιακό όσο και στο επίπεδο ποιότητας ζωής.
(Ανεξαρτήτως το πως αυτό ερμηνεύεται από τον καθένα.) Είναι (ήταν) μία άγρια
αλλά συνάμα όμορφη περιβαλλοντικά χώρα, όπου οι διαφαινόμενες αληθινές ή
πλασματικές ευκαιρίες που όπως παντού όταν ακόμα και μία θέση εργασίας πλήρους
απασχόλησης είναι ζητούμενο, δίνουν τη δυνατότητα σε αυτούς που επιθυμούν -αν
ξεπεράσουν τα εμπόδια- να ζήσουν σ’ ένα κράτος όπου ο πολυπολιτισμός είναι θεσμοθετημένος συνταγματικά. Σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο σε αυτή τη
χώρα δεν έχουν χώρο οι διακρίσεις κάθε είδους και ο ρατσισμός. Σε πολλούς η
εικόνα της Αυστραλίας, περιορίζεται στον Άη Βασίλη που έρχεται με το σερφ και
όχι από τις καμινάδες αλλά και από τα δύσθυμα κοάλα ή τα αναπηδώντα καγκαρούς που πολλοί δεν γνωρίζουν ότι
αποτελούν μάστιγα και εξοντώνονται επικηρυγμένα ενώ το κρέας τους πωλείται στα
σούπερ μάρκετ ως ωραίο άπαχο φιλέτο ή κιμάς. (Είναι ίσως η μοναδική χώρα του
κόσμου που στο εθνόσημο της εικονίζονται βρώσιμα ζώα μαζί με το ίμιου που κι
αυτό τρώγεται.) Πέρα όμως από τους αστεϊσμούς η χώρα αυτή είναι μία καπιταλιστική (τι έκπληξη!) χώρα που σύρεται κι
αυτή στο άρμα του ιμπεριαλισμού, μιμούμενη το πρότυπο τόσο οικονομικά όσο και κοινωνικά, αμερικανικό μοντέλο και όχι το βρετανικό όπως πολλοί εσφαλμένα πιστεύουν.
Η Αυστραλία είναι, παρά τις κοντόφθαλμα ανιστόρητα αντιστάσεις κάποιων πολιτικών και ορισμένων
κοινωνικών ομάδων να το παραδεχτούν, μία
χώρα μεταναστών. Σου «επιτρέπει,» σε αντίθεση με την Αμερική (της οποίας έχει χρηστεί τοποτηρητής στον Ειρηνικό) όπου η
ενσωμάτωση αποτελεί προυπόθεση, να διατηρήσεις την πρότερη πατρίδα, τη γλώσσα
και τις εθνικές σου καταβολές σε πρώτο επίπεδο μαζί με την νέα σου ιδιότητα,
αυτή του Αυστραλού πολίτη. Μπορείς δηλαδή να παραμείνεις Έλληνας πολίτης
έχοντας παράλληλα και την Αυστραλιανή υπηκοότητα με ότι αυτό συνεπάγεται. Βέβαια
αυτό στην πορεία του χρόνου λειτουργεί σε βάρος των καταβολών καθώς με το
πέρασμα των γενιών και την μοιραία ενσωμάτωση χάνεται, παρά την εικόνα που τεχνηέντως η επίσημη Ελλάδα και η εκκλησία
καλλιεργεί. Η εικόνα της σύγχρονης Ελλάδας είναι θολή στα μάτια των «ομογενών» της τρίτης και τέταρτης πλέον γενιάς ή
είναι ακριβέστερα η εικόνα που μεταφέρουν στους νέους οι γονείς και οι
παππούδες και γιαγιάδες που έφτασαν στη χώρα τις δεκαετίες του 60 και του 70
στη χώρα. Είναι μία εικόνα φολκλόρ με ευζωνάκια και Παρθενώνες σε δίσκους στους
τοίχους ή πάνω στα σκρίνια και αμφίβολης ποιότητας πολιτιστικά ακούσματα και θεάματα που ελάχιστα
θυμίζουν σύγχρονη Ελλάδα. Το μορφωτικό και πολιτιστικό επίπεδο των πρώτων γενιών που
έφταναν με καραβιές στη μακρινή χώρα του κόσμου ήταν μοιραία χαμηλό. Έφτασαν
στη χώρα κατόπιν προσκλήσεων που υπαγόρευε η τότε πολιτική της «Λευκής
Αυστραλίας» που ίσχυε ακόμα μέχρι τα μέσα του εβδομήντα που προσκαλούσε λευκούς μόνο μετανάστες που στην ουσία δημιούργησαν
με την μισθωτή εργασία τους τη σύγχρονη χώρα. Είναι χαρακτηριστικά τα
παραδείγματα των εργαζόμενων ευρωπαίων που έκτισαν με τους κόπους τους,
υδροηλεκτρικούς σταθμούς και δρόμους που χωρίς αυτούς δεν θα ήταν δυνατόν να υπάρξει η σύγχρονη Αυστραλία. Πολλά τα
παραδείγματα διακρίσεων, ρατσισμού και αδικιών σε βάρος των μεταναστών που
έκαναν όλες τις «ταπεινές εργασίες» που οι «Αυστραλοί» δεν έκαναν.
Χαρακτηριστικά θα αναφέρω τις διακρίσεις εναντίον αυτών που μιλούσαν δημόσια τη
γλώσσα τους σε δημόσιους χώρους που έφταναν μέχρι και τον ξυλοδαρμό από τους
ακραιφνείς Red Necks (ας πούμε
γηγενείς.) Οι μόνοι πραγματικά Αυστραλοί
είναι οι Αβοριγίνες που πάνω στο αίμα τους και με την ανοχή των νεοφερμένων
χτίστηκε η χώρα. (Είναι άραγε τυχαίο ότι οι μεγάλες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις
κτίστηκαν πάνω στο αίμα;) Είναι
χαρακτηριστικό ότι η Εθνική εορτή
(κάτι ως η 25 Μαρτίου η δικιά μας) Australia
Day στις 24 Ιανουαρίου εκάστου έτους, διχάζει
αντί να ενώνει. Ενώ για τη λευκή Αυστραλία αποτελεί μέρα πανηγυρισμών για τους αμπορίτζινις (αβοριγίνες από
ελληνική διαστροφή,) είναι μέρα θλίψης,
εισβολής και καταστροφής. Με τις συστηματικές
σφαγές, τον εκτοπισμό, την ιδρυματοποίηση και τον αναγκαστικό «εκπολιτισμό» σύμφωνα πάντα με το «δυτικό πρότυπο,» των
γηγενών, οι κοινότητες του αρχαιότερου ίσως ανθρώπινου φύλου με συνεχή και
αδιάλειπτη παρουσία επί γης αποδεκατίστηκε
και περιορίστηκε ανεπανόρθωτα. Το έργο των βάρβαρων αγγλο-κελτών αρχικών, εποίκων,
συνέχισε το αλκοόλ, οι ασθένειες και η χρήση των ουσιών που έχουν περιθωριοποιήσει τους γηγενείς σε μικρές
κοινωνικά αποκλεισμένες κοινότητες στις μεγάλες πόλεις κυρίως αλλά και στην
αχανή επαρχία. Οι σύγχρονοι αυτάρεσκα αυτοανακηρυγμένοι Αυστραλοί, είναι οι
απόγονοι των λευκών καταδίκων που έστελνε η βρετανική αυτοκρατορία αλλά και των
πρώτων «ελεύθερων» εποίκων που χρησιμοποιώντας το απροκάλυπτα εγκληματικό Terra Nulis (η γη που δεν ανήκει σε κανένα)των
Βρετανών μοναρχών, άδραξαν την ευκαιρία να εποικήσουν, εγκληματώντας κατά των
γηγενών εφαρμόζοντας αυτό που συμβατικά μπορούμε να ονομάσουμε με σύγχρονους
όρους, εθνοκάθαρση.(Ο όρος εθνοκάθαρση είναι συμβατικός καθώς οι αμπορίτζινις δεν
αποτελούν μία εθνική ενότητα με την πολλή σύγχρονη έννοια έθνους-κράτους, αλλά
σύμφωνα με το αρχαϊκό πρότυπο είναι πολλές φυλετικές ομάδες με χαρακτηριστικά
και διαφορετικές συνήθειες η κάθε μία.) Είναι
χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Τασμανίας όπου στο όνομα της ανάπτυξης, οι μαζικές δολοφονίες δεν άφησαν κανέναν(!)Απολύτως κανέναν. Μ’ αυτό το «ένδοξο»
παρελθόν, επικουρούμενη από τη μαζική μετανάστευση ικανών εργατών, πορεύτηκε η
Αυστραλία στην ανάπτυξη της κτίζοντας το σύγχρονο κράτος με τα κατασκευασμένα
(και που δεν είναι κατασκευασμένη θα πείτε) εθνικά (;) χαρακτηριστικά και τις ιδιότητες
με τις οποίες τυποποιούμε τους σύγχρονους κατοίκους της Down Under ηπείρου. Σκεπτόμενος την αντίφαση μίας
πολυπολιτιστικής χώρας που χτίστηκε από
μετανάστες (!) αλλά στη σημαία της διατηρεί ακόμα το Union Jack τη σημαία της μεγάλης Βρετανίας δηλαδή
και έχοντας τη βασίλισσα Head of State (αρχηγό του κράτους) κάνοντας βεβαίως
και τους απαραίτητους συνειρμούς, αναφέρω χαρακτηριστικά την ιδιότητα του mateship που σημαίνει τη
συναδέλφωση, τη φιλία και την αλληλεγγύη που εν πολλοίς χαρακτηρίζει τους σύγχρονους
Αυστραλούς (όλους;).
Επειδή παρά τον μακρύ εγκυκλοπαιδικό αλλά χρήσιμο κατά τη γνώμη μου πρόλογο, αφορμή για το κείμενο αυτό είναι η τεραστίων διαστάσεων και των δύσκολα προβλέψιμων συνεπειών οικολογική, από τις πυρκαγιές, καταστροφή, (μεγάλο μέρος των πάγων της Ανταρκτικής άλλαξε χρώμα από τις στάχτες,) έχοντας για μέτρο ότι σύννεφα καπνού έχουν καλύψει περιοχές έκτασης 5,5 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων -η οποία είναι μεγαλύτερη της έκτασης που καταλαμβάνει η Ευρώπη- πρέπει να αναφέρουμε μερικά στοιχεία. Το μέγεθος αυτής της χώρας δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Οι αποστάσεις είναι τεράστιες. Σκεφτείτε τη δυσκολία κυβέρνησης αυτής της χώρας όπου οι αποστάσεις και μόνο αποτελούσαν τεράστιο εμπόδιο για την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής σε σημείο που κάποτε, υπήρξε πρόταση για «απόσχιση» της δυτικής Αυστραλίας και δημιουργίας νέου ανεξάρτητου κράτους με ξεχωριστές δομές. Το περιβάλλον της χώρας δεν θυμίζει το περιβάλλον στην Ευρώπη τόσο για την βιοποικιλότητα του όσο για την αγριότητα της «παρθένας» φύσης. Δηλαδή αυτό που μπορεί να εννοούμε στην Ελλάδα μία εκδρομή στη φύση δεν σημαίνει το ίδιο για την Αυστραλία. Μία εκδρομή με διανυκτέρευση στην Αυστραλία και δεν εννοώ στην περίμετρο των πόλεων ή στους οργανωμένους δρυμούς, μπορεί, λόγω των κινδύνων τόσο από τα καιρικά φαινόμενα και τις ακραίες αρνητικές και θετικές θερμοκρασίες και την έλλειψη φυσικών πόρων όσο και από τα ζώα, να σου στοιχίσει ακόμα και τη ζωή σου. (Οι κοινότητες των Αβοριγίνων δεν ανάπτυξαν γραπτή παράδοση αλλά μόνο προφορική καθώς για την δύσκολη επιβίωση τους κάτω από αυτές τις συνθήκες είχαν να παλέψουν πρώτα με τα στοιχεία της φύσης και έτσι η κοσμογονία τους περιγράφεται μόνο σε αφηγήσεις που μοιράζονταν γύρω από τη φωτιά της κατασκήνωσης.) Άγρια φύση λοιπόν με αραιή βλάστηση χωρίς μεγάλους ποταμούς ή λίμνες, κυρίως έρημη, άνυδρη και άγονη πέραν των παραλίων αλλά και με δάση ευκαλύπτων και άλλων δέντρων που παρεμπιπτόντως, αποτελούν ιδανική καύσιμη ύλη. Το φαινόμενο των πυρκαγιών είναι φυσικό φαινόμενο με απαραίτητη περιοδικότητα (η φύση φροντίζει γι αυτό) για την αναπαραγωγή της χλωρίδας. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν δέντρα που φυτρώνουν μόνο μετά από πυρκαγιά καθώς οι σπόροι τους απελευθερώνονται μόνο με τη φωτιά (σκάει το κέλυφος με τη θερμότητα απελευθερώνοντας το σπόρο που στη συνέχεια γονιμοποιείται στο έδαφος). Κάθε χρόνο λοιπόν βλέπουμε εκτός από το …θαλάσσιο Αη Βασίλη ειδήσεις από την Αυστραλία που αφορούν συνήθως σε πυρκαγιές που συνήθως αν δεν ξεφύγουν από τις ζώνες πυροπροστασίας και τους σκοπούμενους, από τις δασικές υπηρεσίες και τους πυροσβέστες εμπρησμούς, περιορίζουν τις πυρκαγιές σε ελεγχόμενο πεδίο. Το τι συνέβη όμως κατά την εκπνοή του 2019 είναι ζήτημα που θα απασχολήσει τους ειδικούς. Οι συνέπειες βέβαια είναι εμφανείς και η ανάκαμψη της φύσης δεν είναι ζητούμενο μόνο των ειδικών καθώς ένα και μόνο στοιχείο που σίγουρα θα συνυπολογίσουν μας είναι γνωστό. Η Αυστραλία με νομικίστικα κόλπα «χρησιμοποιεί» το Πρωτόκολλο του Κυότο για να «σνομπάρει» τη Συμφωνία του Παρισιού που ευελπιστεί έστω και μεθ’ εορτής να «ρυθμίσει» παίρνοντας μέτρα, τις εκπομπές ρύπων στην ατμόσφαιρα. Ανήκει ως χώρα εξόρυξης άνθρακα στη Λέσχη του Άνθρακα όπου μαζί με την γειτονική Νέα Ζηλανδία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ιαπωνία αντιτίθενται στη συμφωνία καθώς θεωρεί ότι θίγονται τα συμφέροντά της. Μπορεί τα μικρά νησιωτικά κράτη στην περιφέρεια της λόγω της κλιματικής κρίσης να πνίγονται κυριολεκτικά από την άνοδο της στάθμης των υδάτων η Αυστραλία όμως «σφυρίζει» αδιάφορα καθώς θεωρεί ότι τίποτε δεν πρέπει να ανακόψει τη βιομηχανική της ανάπτυξη και τη χρήση «βρώμικων» καυσίμων. Η πολιτική της ηγεσία διαπνεόμενη από καπιταλιστικό οίστρο βάζει κάτω από το χαλί το ζήτημα της καταστροφής του περιβάλλοντος στο όνομα της ανάπτυξης. Και βέβαια ο αδιάφορος (to say the least) πρωθυπουργός Σκοτ Μόρισον δεν είναι προσωπικώς υπεύθυνος παρά μόνο για την παροιμιώδη αδιαφορία του (δεν διάκοψε τις διακοπές του στη Χαβάη) αλλά σίγουρα η πολιτική ηγεσία της χώρας πρέπει τώρα, πάνω στα αποκαΐδια που ακόμα δημιουργούνται, να σκεφτεί καλά τις ευθύνες της και να αλλάξει περιβαλλοντική (και όχι μόνο) πολιτική. Προς το παρόν και ενώ στο Σύδνεϋ καταγράφεται σήμερα (04/01/2020) η θερμότερη ημέρα απαρχής μετρήσεων σ’ ένα κόσμο που είναι κατά 1,1 βαθμό Κελσίου θερμότερος από την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης, ας θρηνήσουμε όλοι μπροστά στους 17, μέχρις στιγμής, νεκρούς, τους εκτοπισμένους, τα καμένα σπίτια και το μισό περίπου δισεκατομμύριο ζώα που χάθηκαν Διότι μία χώρα (κι ένας κόσμος) αναπτύσσεται, αν αυτό ο καπιταλισμός το ονομάζει ανάπτυξη, μόνον όταν υπάρχει.
Επειδή παρά τον μακρύ εγκυκλοπαιδικό αλλά χρήσιμο κατά τη γνώμη μου πρόλογο, αφορμή για το κείμενο αυτό είναι η τεραστίων διαστάσεων και των δύσκολα προβλέψιμων συνεπειών οικολογική, από τις πυρκαγιές, καταστροφή, (μεγάλο μέρος των πάγων της Ανταρκτικής άλλαξε χρώμα από τις στάχτες,) έχοντας για μέτρο ότι σύννεφα καπνού έχουν καλύψει περιοχές έκτασης 5,5 εκατομμυρίων τετραγωνικών χιλιομέτρων -η οποία είναι μεγαλύτερη της έκτασης που καταλαμβάνει η Ευρώπη- πρέπει να αναφέρουμε μερικά στοιχεία. Το μέγεθος αυτής της χώρας δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Οι αποστάσεις είναι τεράστιες. Σκεφτείτε τη δυσκολία κυβέρνησης αυτής της χώρας όπου οι αποστάσεις και μόνο αποτελούσαν τεράστιο εμπόδιο για την άσκηση της κυβερνητικής πολιτικής σε σημείο που κάποτε, υπήρξε πρόταση για «απόσχιση» της δυτικής Αυστραλίας και δημιουργίας νέου ανεξάρτητου κράτους με ξεχωριστές δομές. Το περιβάλλον της χώρας δεν θυμίζει το περιβάλλον στην Ευρώπη τόσο για την βιοποικιλότητα του όσο για την αγριότητα της «παρθένας» φύσης. Δηλαδή αυτό που μπορεί να εννοούμε στην Ελλάδα μία εκδρομή στη φύση δεν σημαίνει το ίδιο για την Αυστραλία. Μία εκδρομή με διανυκτέρευση στην Αυστραλία και δεν εννοώ στην περίμετρο των πόλεων ή στους οργανωμένους δρυμούς, μπορεί, λόγω των κινδύνων τόσο από τα καιρικά φαινόμενα και τις ακραίες αρνητικές και θετικές θερμοκρασίες και την έλλειψη φυσικών πόρων όσο και από τα ζώα, να σου στοιχίσει ακόμα και τη ζωή σου. (Οι κοινότητες των Αβοριγίνων δεν ανάπτυξαν γραπτή παράδοση αλλά μόνο προφορική καθώς για την δύσκολη επιβίωση τους κάτω από αυτές τις συνθήκες είχαν να παλέψουν πρώτα με τα στοιχεία της φύσης και έτσι η κοσμογονία τους περιγράφεται μόνο σε αφηγήσεις που μοιράζονταν γύρω από τη φωτιά της κατασκήνωσης.) Άγρια φύση λοιπόν με αραιή βλάστηση χωρίς μεγάλους ποταμούς ή λίμνες, κυρίως έρημη, άνυδρη και άγονη πέραν των παραλίων αλλά και με δάση ευκαλύπτων και άλλων δέντρων που παρεμπιπτόντως, αποτελούν ιδανική καύσιμη ύλη. Το φαινόμενο των πυρκαγιών είναι φυσικό φαινόμενο με απαραίτητη περιοδικότητα (η φύση φροντίζει γι αυτό) για την αναπαραγωγή της χλωρίδας. Είναι χαρακτηριστικό ότι υπάρχουν δέντρα που φυτρώνουν μόνο μετά από πυρκαγιά καθώς οι σπόροι τους απελευθερώνονται μόνο με τη φωτιά (σκάει το κέλυφος με τη θερμότητα απελευθερώνοντας το σπόρο που στη συνέχεια γονιμοποιείται στο έδαφος). Κάθε χρόνο λοιπόν βλέπουμε εκτός από το …θαλάσσιο Αη Βασίλη ειδήσεις από την Αυστραλία που αφορούν συνήθως σε πυρκαγιές που συνήθως αν δεν ξεφύγουν από τις ζώνες πυροπροστασίας και τους σκοπούμενους, από τις δασικές υπηρεσίες και τους πυροσβέστες εμπρησμούς, περιορίζουν τις πυρκαγιές σε ελεγχόμενο πεδίο. Το τι συνέβη όμως κατά την εκπνοή του 2019 είναι ζήτημα που θα απασχολήσει τους ειδικούς. Οι συνέπειες βέβαια είναι εμφανείς και η ανάκαμψη της φύσης δεν είναι ζητούμενο μόνο των ειδικών καθώς ένα και μόνο στοιχείο που σίγουρα θα συνυπολογίσουν μας είναι γνωστό. Η Αυστραλία με νομικίστικα κόλπα «χρησιμοποιεί» το Πρωτόκολλο του Κυότο για να «σνομπάρει» τη Συμφωνία του Παρισιού που ευελπιστεί έστω και μεθ’ εορτής να «ρυθμίσει» παίρνοντας μέτρα, τις εκπομπές ρύπων στην ατμόσφαιρα. Ανήκει ως χώρα εξόρυξης άνθρακα στη Λέσχη του Άνθρακα όπου μαζί με την γειτονική Νέα Ζηλανδία, τις ΗΠΑ, τον Καναδά και την Ιαπωνία αντιτίθενται στη συμφωνία καθώς θεωρεί ότι θίγονται τα συμφέροντά της. Μπορεί τα μικρά νησιωτικά κράτη στην περιφέρεια της λόγω της κλιματικής κρίσης να πνίγονται κυριολεκτικά από την άνοδο της στάθμης των υδάτων η Αυστραλία όμως «σφυρίζει» αδιάφορα καθώς θεωρεί ότι τίποτε δεν πρέπει να ανακόψει τη βιομηχανική της ανάπτυξη και τη χρήση «βρώμικων» καυσίμων. Η πολιτική της ηγεσία διαπνεόμενη από καπιταλιστικό οίστρο βάζει κάτω από το χαλί το ζήτημα της καταστροφής του περιβάλλοντος στο όνομα της ανάπτυξης. Και βέβαια ο αδιάφορος (to say the least) πρωθυπουργός Σκοτ Μόρισον δεν είναι προσωπικώς υπεύθυνος παρά μόνο για την παροιμιώδη αδιαφορία του (δεν διάκοψε τις διακοπές του στη Χαβάη) αλλά σίγουρα η πολιτική ηγεσία της χώρας πρέπει τώρα, πάνω στα αποκαΐδια που ακόμα δημιουργούνται, να σκεφτεί καλά τις ευθύνες της και να αλλάξει περιβαλλοντική (και όχι μόνο) πολιτική. Προς το παρόν και ενώ στο Σύδνεϋ καταγράφεται σήμερα (04/01/2020) η θερμότερη ημέρα απαρχής μετρήσεων σ’ ένα κόσμο που είναι κατά 1,1 βαθμό Κελσίου θερμότερος από την εποχή της Βιομηχανικής Επανάστασης, ας θρηνήσουμε όλοι μπροστά στους 17, μέχρις στιγμής, νεκρούς, τους εκτοπισμένους, τα καμένα σπίτια και το μισό περίπου δισεκατομμύριο ζώα που χάθηκαν Διότι μία χώρα (κι ένας κόσμος) αναπτύσσεται, αν αυτό ο καπιταλισμός το ονομάζει ανάπτυξη, μόνον όταν υπάρχει.
